Ένα παραμύθι

[smarios]

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
Μια φορά και ένα καιρό υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη, και όλα τα άλλα συναισθήματα. Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχιζε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια. Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπρή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει: <Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;> <Όχι δεν μπορώ> απάντησε ο Πλούτος <Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα>. Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος. <Σε παρακαλώ βοήθησέ με> είπε η Αγάπη. <Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου> της απάντησε η Αλαζονία.Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν βοήθεια. <Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου> <Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου> είπε η Λύπη. Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια. Ξαφνικά ακούστηκε μία φωνή. <Αγάπη, έλα προς εδώ. Θα σε πάρω εγώ μαζί μου>. Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομα του. Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που την βοήθησε ρώτησε τη Γνώση, <Γνώση, ποιός με βοήθησε;> <Ο Χρόνος> της απάντησε η Γνώση. <Ο Χρόνος;> ρώτησε η Αγάπη. <Γιάτι με βοήθησε ο Χρόνος;> Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε: <Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη>.-