Πνευματικός πατέρας

[smarti]

Τοσο πολυ μας αγαπαει ο θεος ,που παρολου τις αμαρτιες μας ,μας εχει δωσει και τον προσωπικο μας ιατρο για καθε περισταση.
Ποσα μπορει να αντεξει ενας πνευματικος πατερας(Ο εξομολογος μας)?
Ακουει τοσα πολλα ,πρεπει να ειναι σε θεση στον καθενα να δωσει το σωστο ιατρικο ,να εχει υπομονη ,να ανεχεται ολα αυτα που του λεμε και μετα με αγαπη να μας απανταει.Εχεται σκεφτει ποσο δυσκολο εργο εχει αναλαβει?
Και να τρεχει καθε φορα εκει που εχουν αναγκη ,να βοηθαει την ενορια του ,να υποστηριζει και να βαζει σε σωστο δρομο την νεολαια.
Ποσα μπορει να αντεξει ,αυτος ο ανθρωπος.
Ευχομαι απο ολην μου την καρδια ,ο καθε ανθρωπος να βρει τον πνευματικο του και ολα στη ζωη του θα αλλαξουν.Περναει καιρος μετα απο λιγο καιρο χωρις να επισκεφτω ,τον πνευματικο μου και αρχιζω και χανομαι ,νομιζω θα χασω την ψυχη μου.Και τρεχω γρηγορα στον πνευματικο μου πατερα και αυτος ,τι να πω ,με λογια ειναι δυσκολο να το περιγραψεις.Η προσευχη τους εχει τοσο δυναμη ,που ειναι δυσκολα κατανοητα απο ολους τους ανθρωπους.Ποση δυναμη ,αγαπη ,πιστη στον θεο εχουν και κανουν θαυματα.Δεν ειναι τυχαιο ,να διορθωνονται σιγα σιγα ολα τα προβληματα ,τα οποια εξομολογουμαστε.Ευχομαι ολοι μα ολοι να βρουν τον πνευματικο τους.Και αν δεν εχουν ,να τρεξουν ,να βρουν .Θα αλλαξει ολη η ζωη τους.

[georgeva]

Αγαπητη αδελφη Σμαρω.Συμφωνω απολυτα με αυτα που γραφεις.Χρειαζεται εδω ομως εδω παρα πολυ προσοχη.Οχι προσκοληση στον πνευματικο πατερα μας.Να τον αγαπαμε αλλα να μην προσκολαμε στον πνευματικο μας,οπου μερικες φορες κατανταει μια αρρωστημενη κατασταση εξαρτησης.Δεν ειναι κατα θεον αυτο.Να πηγαινουμε στον πνευματικο μας,να λεμε τις αμαρτιες μας εν συντομια,γιατι μερικες φορες γινομαστε πολυ κουραστικοι στους πνευματικους μας πατερες.Και να προσευχομαστε για τους πνευματικους μας,να τους φωτιζει ο Θεος να μας πουν αυτα που πρεπει,για το συμφερον της ψυχης μας,αυτα που συντελουν στην σωτηρια μας.Οχι αρρωστημενη εξαρτηση στον πνευματικο πατερα.

[smarti]

Αγαπητη αδελφη Σμαρω.Συμφωνω απολυτα με αυτα που γραφεις.Χρειαζεται εδω ομως εδω παρα πολυ προσοχη.Οχι προσκοληση στον πνευματικο πατερα μας.Να τον αγαπαμε αλλα να μην προσκολαμε στον πνευματικο μας,οπου μερικες φορες κατανταει μια αρρωστημενη κατασταση εξαρτησης.Δεν ειναι κατα θεον αυτο.Να πηγαινουμε στον πνευματικο μας,να λεμε τις αμαρτιες μας εν συντομια,γιατι μερικες φορες γινομαστε πολυ κουραστικοι στους πνευματικους μας πατερες.Και να προσευχομαστε για τους πνευματικους μας,να τους φωτιζει ο Θεος να μας πουν αυτα που πρεπει,για το συμφερον της ψυχης μας,αυτα που συντελουν στην σωτηρια μας.Οχι αρρωστημενη εξαρτηση στον πνευματικο πατερα.

Ναι ,εχεις δικαιο,δεν ειναι ωραιο να γινομαστε κουραστικοι.
Αυτο ομως δεν παει να πει ,οτι θα πρεπει να αμελουμε και την εξομολογηση.
Οταν λες αρρωστημενη εξαρτηση ,τι εννοεις?
Οταν εισαι αρρωστος ,ποσο συχνα ,πας στον ιατρο σου?
Αν δεν πας ,θα γινεις απο μονος σου καλα?
Ετσι δεν ειναι και ο πνευματικος μας?
Ο ιατρος της ψυχης μας?
Αν δεν παμε ,νομιζουμε οτι βαδιζουμε καλα και οτι μπορουμε να τα καταφερουμε ολα μονοι μας?
Ειναι ομως ετσι?
Σοκ, 8O πολλες ερωτησεις ,απαντησεις!!!!!!!!
Δεν αντιλεγω σε τιποτα απο αυτα που λες ,ισα ισα συμφωνω σε ολα ,εκτος την εξαρτηση. Μη θυμωσεις!!!

[georgeva]

Oχι αδελφουλα μου για πιο λογο να θυμωσω.Συμφωνα με μια ομιλια του πατρος αθανασιου του σιμονοπετριτου,η κοινωνια μας,μας εχει γεμισει αγχος και διαφορες πιεσεις , τσακωμους στο σπιτι, στην εργασια,και θελουμε καπου να ακουμπησουμε.και ακουμπουμε συνηθως στον πνευματικο. Αυτο ειναι λαθος.Οταν παμε στον πνευματικο,πρεπει να εχουμε αισθηση οτι δεν παμε σε ψυχιατρο.Ουτε σε ψυχολογο για ψυχολογικη υποστηρηξη.Και κανουμε μεγαλο λαθος,και αδικουμε τον ευατο μας και την εκκλησια,και κουραζουμε τον πνευματικο μας λεγοντας:ετσι μου εκανε η πεθερα μου,ετσι μου ειπε η νυφη μου,ετσι με βριζει ο αντρας μου.....Αυτα δεν ειναι της εξομολογησεως, αυτα ειναι του ψυχιατρου.Στην εξομολογηση παμε και λεμε πατερ μου....εμιχευσα.Πατερ μου εκλεψα.Πατερ μου σκεφτηκα πονηρα. Αυτα και τελειωσε η υποθεση.
Το να λες με λεπτομερειες,ειναι περιτα.Κουραζουν την ψυχη,και τον πνευματικο,και δεν βοηθανε να προχωρησουμε πνευματικα,αλλα μας κρατανε σε ενα ψυχολογικο επιπεδο.και αν ειμαστε σε αυτο το ψυχολογικο επιπεδο ,δεν προχωρουμε πνευματικα.Σαν τον μυλο γυριζουμε..γυριζουμε,αλλα μονο γυρο απο τον ευατο μας.Δεν ανεβαινουμε προς τα επανω.Γι΄αυτο οταν παμε στο πνευματικο να τα εχουμε σε ενα χαρτακι γραμμενα.Πεντε κουβεντες Πατερ μου αυτο...αυτο....αυτο.Και ο πνευματικος θα πει:ξερεις παιδι μου..αυτο μην το κανεις ετσι....αυτο να το κανεις ετσι..αυτο εκανες καλα...αυτο δεν εκανες καλα...αυτο ζητα μια συγνωμη..αυτο κανε πεντε μετανοιες...τοτε να κοινωνησεις
Να μην προτρεχουμε στο πνευματικο επειδη εχουμε την αναγκη να μας μιλησει ο πνευματικος οπως εμεις θελουμε.
Να κανουμε προσευχη να λεμε Θεε μου, ερχομαι στον ανθρωπο σου φωτισε τον ,και ανοιξε την δικη μου καρδια,για να μου πει κατα τον λογο του,σαν να μου μιλας εσυ ο ιδιος.
Και οι πνευματικοι ανθρωποι ειναι,και πολλες φορες τους κουραζουμε,ασχετα που δεν το λενε.Τι να κανουν; μπορουν να μας διωξουν; Δεν μπορουνε.
Και να μην αισθανομαστε εξαρτηση.οποιος και να ειναι ο πνευματικος,να μην αισθανομαστε απο κανεναν εξαρτηση.Και ποτε να μην εχουμε εμπιστοσυνη στο προσωπο,αλλα στο θεσμο.Σημερα ο πνευματικος ειναι αγγελος με φτερα,αυριο παιρνει ο θεος την χαρη του και μπορει να γινει αλλος ανθρωπος.Να εχουμε εμπιστοσυνη στο Χριστο ο οποιος χαριτωνει τον πνευματικο,γιατι οι ανθρωποι χωρις την χαρη δεν ειμαστε τιποτα.Και την χαρη σαν πνευματικοι,σαν ιερεις την εχουνε απο τον Χριστο.
Οι πνευματικοι προσπαθουν να μας κολησουν στον Χριστο και δεν μπορουν επειδη εμεις θελουμε προστασια ανθρωπινη.Κολαμε πανω τους
και δεν τους αφηνουμε να προχωρησουν σωστα,αλλα και τον εαυτο μας τον αδικουμε.Μονο ο Χριστος ειναι αυτος που μας σωζει.Ενταξει τον αγαπαμε τον πνευματικο μας,οπως και εναν γιατρο που θα μας κανει καλα.
Αλλα οχι προσκολληση.Ειναι παρα πολυ επικινδυνο.Δεν το θελει οΧριστος μας αυτο.Να πηγαινουμε να παιρνουμε την χαρη απο την εξομολογηση.και οχι να κουραζουμε τον πνευματικο με πολλα περριτα.
Να προσευχεσαι για μενα.

Με αγαπη Χριστου ο αδελφος σου Γιωργος

[andronikos]

........Οχι αρρωστημενη εξαρτηση στον πνευματικο πατερα.

Πόσο δίκιο έχεις, πρέπει για τον κάθε ένα από εμάς ο πνευματικός του να είναι γυαλί διάφανο μέσα από το οποίο να βλέπει τον ΚΥΡΙΟ ΥΜΩΝ και μόνο γιατι όταν εξομολογούμαστε δεν ακούει ο πνευματικός μας , ακούει ο Θεός μέσω του πνευματικού μας

[georgeva]

Σε ευχαριστω αδελφε μου andronikos.Οτι προσπαθησα να πω σε τοσο μεγαλο κειμενο,εσυ τα ειπες ολα με μια προταση.Σε ευχαριστω πολυ.Να προσευχεσαι για μενα.
Ο αδελφος σου Γιωργος

[smarti]

Επειδη ,διαβαζουν και καποιοι ,που δεν εχουν παει ποτε να εξομολογηθουν,νομιζω πως δεν ειναι σωστο να βαζουμε σε καποια συγκεκριμενα καλουπια ,το τι θα πρεπει να εξομολογηθουμε.Ο καθε ανθρωπος ειναι ξεχωριστη οντοτητα,οπως και ξεχωριστα αντιλαμβανεται ,το τι ειναι αμαρτια η το τι του βαραινει την ψυχη.Νομιζω πως αν καποιος παει για πρωτη φορα για εξομολογηση,νομιζω οτι ο πνευματικος του τον δειχνει τον σωστο τροπο για εξομολογηση.Το τι βαρος εχει ο καθενας στη ψυχη του ,νομιζω θα πρεπει να το λεει με συντομια ,ωστε να βρει την ψυχικη του ηρεμια.Ολα ομως ως το βαθμο ,οπως ειπατε και εσεις να μην γινεται κουραστικος.Συχωρεστε με!