...::Αρχική|  Νέα|  Συζητήσεις|  Επικοινωνία|  Download|  Σύνδεσμοι|  Φωτογραφίες::...


Ποιος είναι ο λόγος της "Νεοπατερικής" Θεολογίας;

Συντονιστής: Συντονιστές

Ποιος είναι ο λόγος της "Νεοπατερικής" Θεολογίας;

Δημοσίευσηαπό filotas » Δευτ Αύγ 02, 2010 1:47 pm

Γιατί μερικοί επιχειρούν, όπως επισημαίνει ο Σεβασμιότατος Ναυπάκτου στο παρακάτω άρθρο του:

http://www.romfea.gr/component/content/ ... ---q----lr

ν' αναθεωρήσουν τρόπον τινά την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας, επανερμηνεύοντας τα λόγια των Πατέρων; Μα προφανώς επειδή η Ιερά Παράδοση δεν τους εξυπηρετεί για να τεκμηριώσουν τις αλλαγές, που θέλουν να φέρουν στη ζωή της Εκκλησίας, προκειμένου να "πλησιάσει" περισσότερο τους εκτός Εκκλησίας, αλλά και τους "Χριστιανούς" των άλλων δογμάτων.

Όμως, αν η Εκκλησία αλλιωθεί και παύσει να είναι ο φορέας της Αληθείας, τι είναι αυτό που θα έχει να προσφέρει στους εκτός αυτής; Μήπως έτσι στην προσπάθεια να σωθούν οι εκτός αυτής θα χαθούν και τα μέλη της Εκκλησίας;

Ευτυχώς την αυθεντικότητα της Αληθείας της Εκκλησίας την εγγυάται το Άγιο Πνεύμα και όχι οι άνθρωποι κι έτσι ο Θεός θα στέλνει πάντα ανθρώπους που θα υπερασπίζονται την Αλήθεια με το βίο τους και τους λόγους τους.
Άβαταρ μέλους
filotas
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
 
Δημοσιεύσεις: 3988
Εγγραφή: Σάβ Αύγ 11, 2007 8:00 am
Τοποθεσία: Νίκος@Κοζάνη

Re: Ποιος είναι ο λόγος της "Νεοπατερικής" Θεολογίας;

Δημοσίευσηαπό constantinosa.gr » Δευτ Αύγ 02, 2010 1:55 pm

Δεν νομίζω οτι ο θεολογικός εγκλεισμός, βοηθάει στον διάλογο και σε αυτά που η Ορθοδοξία έχει να προσφέρει σε κάθε άνθρωπο.

Οι Ορθόδοξοι θεολόγοι συνήθως είτε ομιλούν θεολογικά αλλά δεν συνομιλούν με τη νεοτερικότητα, είτε συνομιλούν μεν με τη νεοτερικότητα, δεν ομιλούν όμως θεολογικά. Νομίζω η λύση είναι στο να καταφέρουν να συνομιλούν με την νεοτερικότητα και συνάμα να ομιλούν θεολογικά.
Φωτογραφία γάμου http://www.imaginestudio.gr
Επιλεγμένα Ορθόδοξα κείμενα http://www.ambelosalithini.gr
Άβαταρ μέλους
constantinosa.gr
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
 
Δημοσιεύσεις: 357
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 05, 2005 8:00 am
Τοποθεσία: Elefsina

Re: Ποιος είναι ο λόγος της "Νεοπατερικής" Θεολογίας;

Δημοσίευσηαπό filotas » Δευτ Αύγ 02, 2010 2:15 pm

Το πρόβλημα Κωνσταντίνε είναι ότι η Θεολογία της Εκκλησίας δεν είναι Πατερική αλλά Ορθόδοξη. Είναι ο ορθός λόγος όπως εκφράστηκε από τον ίδιο το Χριστό και ερμηνεύτηκε από τους Αγίους και τους Πατέρες της Εκκλησίας, έτσι όπως τον βίωσαν οι ίδιοι και προσπάθησαν να τον αποτυπώσουν κατά το χάρισμα του καθενός.

Τα λόγια των Πατέρων, όπως άλλωστε και τα λόγια του Κυρίου, δεν επιζητούν ερμηνεία, αλλά εφαρμογή. Η εφαρμογή δίνει την εμπειρία, ώστε να μπορεί κάποιος να Θεολογεί, χωρίς να φιλολογεί και να φιλοσοφεί άνευ ουσίας.

Η προσέγγιση με τους εκτός Εκκλησίας και τους "Χριστιανούς" των άλλων δογμάτων δεν μπορεί να είναι προσέγγιση τύπων, αλλά ουσίας. Επομένως δεν είναι απαραίτητο για μια προσέγγιση ουσίας ν' αναζητούμε ερείσματα για αλλαγή των τύπων, όπως ας πούμε τη γλώσσα των Ακολουθιών, αλλά μάλλον να βρούμε τρόπο να λάμψει το "φως της Ορθοδοξίας ενώπιον των ανθρώπων, ώστε να δουν τα καλά μας έργα και να δοξάζουν και αυτοί τον Ουράνιο Πατέρα μας".
Άβαταρ μέλους
filotas
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
 
Δημοσιεύσεις: 3988
Εγγραφή: Σάβ Αύγ 11, 2007 8:00 am
Τοποθεσία: Νίκος@Κοζάνη

Re: Ποιος είναι ο λόγος της "Νεοπατερικής" Θεολογίας;

Δημοσίευσηαπό dionysisgr » Δευτ Αύγ 02, 2010 2:35 pm

Exoυν εμφανιστει εσχατως κατι θεολογικες "μουσιτσες",
με ωραιο ετσι.. "ανθρωπιστικο", λογο,
κομψο, φτιασιδωμενο, καμωμενο ομορφα, με πολυ τεχνη,
με μια απεραντη "αγαπη", που ξεπερνα κατα πολυ,
ακομα και αυτην των αγιων Πατερων, Προφητων, Ομολογητων, Οσιων, Μαρτυρων για τον Θεο και τον ανθρωπο,
και υπερσυγχρονα νοηματα, και νεο-εποχιτικα συνθηματακια, και λοιπες ουμανιστικες εξυπναδες..

Εχουν λοιπον ανοιξει αυτοι οι "διαφωτιστες", μια "αποθηκουλα" εκει καπου στην κεκοιμημενη συνειδηση τους,
και πετανε μεσα, αδιακριτως και διχως οικτο,
οποιον πατερα, αγιο, οσιο, ασκητη, θεολογο, δεν τους ταιριαζει, και τον ριχνουν στην ληθη της ιστοριας-θεολογιας..

Ο ενας.. παλιωσε, ο αλλος δεν "καταλαβε", την εποχη μας, ο ετερος "πλανηθηκε", ο παραπερα ηταν πολυ "ασκητικος", και να'χαμε να λεγαμε..

Οτι μας ελεγχει, οτι μας ξεβολευει, οτι μας χαλαει την παραμυθα, που εχουμε κατα διανοια, και την καλοπεραση, τον απορριπτουμε και τον απαξιωνουμε.

Οχι ασκητικη, οχι νηπτικη θεολογια, οχι Ορθοδοξια ως κριτηριο της αληθειας, οχι πολλα βαρη, κατι πιο.. Light, με πιο ευκολο ανοιγμα, που να μην θελει πολυ συντηρηση, καταλαβαινετε, εχουμε και αλλες δουλειες, αφου ολους θα μας.. σωσει ο Θεος,
οτι και να γινει, αφου Αυτος αγαπαει τους παντες, ενω εμεις αγαπαμε μονο την παρτη μας.. η μαλλον αγαπαμε με τα λογια, απο τον καναπε, και την εδρα της "μεταμοντερνας θεολογιας" μας, και οχι εκ του συνεγγυς.

Ποιοι Πατερες τωρα; Δημοσιες σχεσεις, συνεδρια για το αυτονοητο στην καλυτερη περιπτωση, η το αδιανοητο ως συμφωνια του μελλοντος, καλοπεραση, ανεξοδη αγαπολογια,
μπολικο μπλα μπλα, θα τα βρουμε πεντε πανω - πεντε κατω, ελα μωρε τωρα, ολοι εχουμε λιγη αληθεια,
ηταν "φανατικοι" και "στενομυλαοι" οι Πατερες, "αλλες εποχες", τοτε.. ξερετε.

Καταλαβατε; Aυτο ειναι το ζουμι. Ισοπεδωνουμε τα παντα, ωστε να οικοδομησουμε την "νεα" αληθεια οπως μας βολευει.

Λες και παλιωνει η αληθεια, που στην περιπτωση της Πιστεως μας, δεν ειναι μια φιλοσοφικη ιδεα, ενας ορισμος, ενα συστημα αξιων, μια ανθρωπιστικη λυση τελος παντων,
αλλα ειναι ΕΝΥΠΟΣΤΑΤΗ ΑΙΩΝΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΔΙΑΣΤΑΤΗ ΕΝΩΣΗ ΘΕΟΥ-ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΣΤΟ ΘΕΑΝΔΡΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Και τελικα, εδω ειναι το κεντρο προς το οποιο λακτιζουν, ολοι αυτοι οι "προφητες" της νεας εποχης.

Ο Λογος ως Θεανθρωπος και Σωτηρας, να αντικατασταθει σταδιακα απο τον αυτο-θεωμενο λογο του μοντερνου ανθρωπου, τον εωσφορικου τυπου υπερηφανο κοσμικο λογο, που επαγγελεται "νεα πραγματα και θεωριες", με λυσεις για ολους και ολα.

Περι αυτου προκειται. Η αντικατασταση του Λογου, με τον λογο του ανθρωπου.

Η Χριστοκεντρικη θεωρηση, των πραγματων να γινει ανθρωποκεντρικη. Στην απολυτη πραγματικοτητα προκειται για την σαφη επανακαμψη της ειδωλολατρειας, οσο σοκαριστικο και εαν ακουγεται αυτο, στην θεση της οποιας, δεν μπαινει πια ενα ειδωλο ενας ψευτικου θεου, αλλα ο ιδιος ο ανθρωπος εως αυτο-ειδωλο, και αντικειμενο λατρειας του εαυτου του.

Ο Χριστος μπαινει στο περιθωριο, καθως, ολα πια εξαρτωνται απο τον ανθρωπο. η υποτιθεμενη θεωση, η σωτηρια, ειναι υποκειμενικα επιτευγματα, που επιτυγχανει ο ανθρωπος, οπως και εαν ειναι, οτι και εαν πιστευει, αρκει να ακολουθει τυφλα τις επιταγες της νεας νοησιαρχικης ψευδοθεολογιας.

Θα σας πουμε πως θα σωθειτε εδω και τωρα, χωρις Χριστο! Ακουστε εμας, ξερουμε.. για εσας πριν απο εσας, οπως ελεγε παλια και το διαφημιστικο ενος supermarket.

Κατι σαν το οποιο, θελουν να μετατρεψουν και την Πιστη των Πατερων μας. Σε ενα supermarket, οπου θα διαλεγει ο καθενας οτι θελει, και τον συμφερει, θα περναει απο το ταμειο και θα σωζεται, γιατι ολα ειναι σε προσφορα, ολα προς διαθεση,
και προς πωληση..
"ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. ᾿Αμήν."
Άβαταρ μέλους
dionysisgr
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
 
Δημοσιεύσεις: 4016
Εγγραφή: Τρί Φεβ 12, 2008 9:00 am
Τοποθεσία: Νικαια

Re: Ποιος είναι ο λόγος της "Νεοπατερικής" Θεολογίας;

Δημοσίευσηαπό filotas » Δευτ Αύγ 02, 2010 3:05 pm

dionysisgr έγραψε:Η Χριστοκεντρικη θεωρηση, των πραγματων να γινει ανθρωποκεντρικη. Στην απολυτη πραγματικοτητα προκειται για την σαφη επανακαμψη της ειδωλολατρειας, οσο σοκαριστικο και εαν ακουγεται αυτο, στην θεση της οποιας, δεν μπαινει πια ενα ειδωλο ενας ψευτικου θεου, αλλα ο ιδιος ο ανθρωπος εως αυτο-ειδωλο, και αντικειμενο λατρειας του εαυτου του.

Ο Χριστος μπαινει στο περιθωριο, καθως, ολα πια εξαρτωνται απο τον ανθρωπο. η υποτιθεμενη θεωση, η σωτηρια, ειναι υποκειμενικα επιτευγματα, που επιτυγχανει ο ανθρωπος, οπως και εαν ειναι, οτι και εαν πιστευει, αρκει να ακολουθει τυφλα τις επιταγες της νεας νοησιαρχικης ψευδοθεολογιας.

Έτσι ακριβώς είναι. Ποιοι είμαστε εμείς και θέλουμε να σώσουμε τους ανθρώπους και τον κόσμο; Να ξανασώσουμε δηλαδή, επειδή ο Χριστός μας ήδη έσωσε τον άνθρωπο και τον κόσμο. Η σωτηρία των ανθρώπων είναι έργο Θεού και όχι ανθρώπων. Φορέας της σωτηρίας είναι η Εκκλησία ως η προέκταση της παρουσίας του Χριστού στον κόμαο μετά την Ανάληψή Του. Εμείς το πολύ πολύ να συμβάλλουμε απειροελάχιστα στην κοινή σωτηρία, περισσότερο δια της συμμετοχής μας στην Εκκλησία και λιγότερο με τις δικές μας ενέργειες.

Πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας το μέτρο των δικών μας δυνατοτήτων σε σχέση με τη Δύναμη του Θεού, όπως εκφράστηκε στις έσχατες μέρες δια μέσου των Αγίων της Εκκλησίας μας.

Εμείς έχουμε ανάγκη την Εκκλησία κι όχι εκείνη εμάς. Εμείς έχουμε ανάγκη σωτηρίας κι όχι ο κόσμος από μας. Αν στην προσπάθειά μας να τηρήσουμε το θέλημα Του Θεού, μας αξιώσει να γίνουμε εργάτες της σωτηρίας των αδελφών μας και πάλι δίκό Του έργο θα είναι και όχι δικό μας.
Άβαταρ μέλους
filotas
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
 
Δημοσιεύσεις: 3988
Εγγραφή: Σάβ Αύγ 11, 2007 8:00 am
Τοποθεσία: Νίκος@Κοζάνη

Νεοπατερική, μεταπατερική και συναφειακή «θεολογία»

Δημοσίευσηαπό constantinosa.gr » Τετ Αύγ 25, 2010 11:06 am

Μελετώντας κανείς τα κείμενα της Αγίας Γραφής και των Πατέρων, διαπιστώνει ότι η βάση της ορθόδοξης θεολογίας είναι η αποκάλυψη του Θεού που δόθηκε στους Προφήτες, τους Αποστόλους και τους Πατέρες δια μέσου των αιώνων.





Είναι χαρακτηριστική η αρχή της προς Εβραίους Επιστολής: «Πολυμερώς και πολυτρόπως πάλαι ο Θεός λαλήσας τοις πατράσιν εν τοις προφήταις, επ ἐ σχά του των ημερών τούτων ελάλησεν ημίν εν υιώ» (Εβρ. α , 1).



Έτσι, οι Άγιοι είναι οι θεόπνευστοι θεολόγοι, οι οποίοι διατυπώνουν την εμπειρία τους σε όρους για να την διαφυλάξουν από την αίρεση και την διαστρέβλωση.



Οπότε, οι όροι-δόγματα είναι σημαντικό στοιχείο της παραδόσεώς μας και δεν μπορεί κανείς να τα κλονίση χωρίς να χάση τον δρόμο προς την σωτηρία του.



Είναι σημαντική η φράση της ησυχαστικής Συνόδου του 14ου αιώνος, όπως εκφράζεται στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, ότι πορευόμαστε «κατά τας των αγίων θεοπνεύστους θεολογίας και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα».



Οι Άγιοι δεν εκφράζουν δική τους θεολογία, αλλά διατυπώνουν, με τα ιδιαίτερα χαρίσματά τους, την αποκάλυψη την οποία βίωσαν εν Αγίω Πνεύματι. Έξω από αυτήν την προοπτική όχι μόνον δεν υπάρχει ορθόδοξη θεολογία, αλλά κλονίζεται σοβαρώς το θεμέλιο της σωτηρίας.



Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ερμηνεύοντας τα όσα λέγει ο Απόστολος Παύλος για την αρπαγή του στον Παράδεισο, όπου «ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώποις λαλήσαι» (Β Κορ. ιβ , 1-4), λέγει ότι αυτά τα ρήματα είναι οι ελλάμψεις της ακτίστου δόξης του Θεού, οι οποίες λέγονται άρρητες, γιατί δεν μπορούν να εκφρασθούν τελείως από αυτούς που δέχονται την εμπειρία της αποκαλύψεως, επειδή είναι υπέρ το μέτρο της ανθρωπίνης φύσεως και δυνάμεως.



Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης μιλώντας για το θέμα αυτό λέγει ότι η αποκάλυψη δίνεται στους Αγίους με άρρητα ρήματα και οι Άγιοι την εκφράζουν, όσο είναι δυνατόν, με κτιστά ρήματα, νοήματα και εικονίσματα για να διδάξουν τους ανθρώπους, προκειμένου να βαδίσουν τον δρόμο της σωτηρίας τους.



Γίνεται φανερόν ότι η αποκάλυψη του Θεού μεταφέρεται με όρους κάθε εποχής, από τους φορείς της Αποκαλύψεως, τους πραγματικούς θεολόγους, σύμφωνα με τον ορισμό που δίνει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ότι «ου παντός, ω ούτοι, το περί Θεού φιλοσοφείν... ου πάντων μεν, ότι των εξητασμένων και διαβεβηκότων εν θεωρία και προ τούτων και ψυχήν και σώμα κεκαθαρμένων η καθαιρομένων, το μετριώτατον».



Οι θεολόγοι αυτοί –οι θεούμενοι– γνωρίζουν εκ πείρας τον Θεό, αναγνωρίζουν και σέβονται τους προγενεστέρους θεόπτες και αποδέχονται τους όρους που εκείνοι χρησιμοποίησαν.



Επομένως, εκείνοι που μπορούν να κάνουν, αν χρειασθή, μερικές εξωτερικές αλλαγές είναι οι ακραιφνείς εμπειρικοί θεολόγοι, οι οποίοι έχουν την ίδια παράδοση με τους προγενεστέρους Πατέρες. Εμείς οι άλλοι οφείλουμε υπακοή σε αυτούς τους «πείρα μεμυημένους» και καθοδήγηση από αυτούς.



Στον «Αγιορειτικό Τόμο», που είναι έργο του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, γράφεται ότι τα δόγματα τα γνωρίζουν «οι αυτή τη πείρα μεμυημένοι», οι οποίοι απαρνήθηκαν τα χρήματα, την δόξα των ανθρώπων και τις κακές ηδονές του σώματος, για χάρη της ευαγγελικής ζωής· βεβαίωσαν αυτήν την αποταγή με την υποταγή τους σε εκείνους που έχουν προχωρήσει στην κατά Χριστόν ηλικία, και αφού έζησαν τον ιερό ησυχασμό με προσευχή, ενώθηκαν με τον Θεό με μυστική ένωση μαζί Του και έτσι «τα υπέρ νουν εμυήθησαν».



Αυτοί είναι οι πραγματικοί θεολόγοι της Εκκλησίας που έχουν τις δυνατότητες να διατυπώσουν την θεολογία. Εκτός από αυτούς υπάρχουν και εκείνοι που ενώνονται με τους πρώτους «τη προς τους τοιούτους αιδοί και πίστει και στοργή».



Άλλος τρόπος θεολογίας δεν υπάρχει μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί έξω από αυτήν την θεολογία υπάρχει ο στοχασμός, η συνθηματολογία και ο λαϊκισμός.Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, όταν βλέπη «την νυν γλωσσαλγίαν και τους αυθημερινούς σοφούς και τους χειροτονητούς θεολόγους», οι οποίοι αρκούνται μόνον στο να θέλουν να είναι σοφοί, λέγει: «ποθώ την ανωτάτην φιλοσοφίαν και σταθμόν έσχατον ζητώ, κατά τον Ιερεμίαν, και εμαυτώ μόνω συγγενέσθαι βούλομαι». Πράγματι, σήμερα μας καταλαμβάνει θλίψη, γιατί η εποχή μας γέμισε από «αυτοχειροτονήτους θεολόγους» που διδάσκουν Κληρικούς και λαϊκούς και δημιουργούν σύγχυση στον λαό.



Αυτά τα εισαγωγικά είναι απαραίτητα για να κατανοηθούν όσα θα ακολουθήσουν.







1. «Παλαμική» και «νεοπαλαμική» θεολογία



Ο 14ος αιώνας ήταν πολύ σημαντικός για την Εκκλησία, γιατί για πρώτη φορά συναντήθηκε η ορθόδοξη θεολογία με την δυτική σχολαστική θεολογία στα πρόσωπα του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του Βαρλαάμ.



Στον διάλογο αυτό φάνηκε ότι ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ήταν φορεύς και εκφραστής ολοκλήρου της θεολογίας της Εκκλησίας, από την πρώτη περίοδο του Χριστιανισμού μέχρι την εποχή του, αφού εξέφρασε την διδασκαλία των Αποστόλων, των Αποστολικών Πατέρων, των μεγάλων Πατέρων του 4ου αιώνος, του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου κ.α. Σε όλη αυτήν την περίοδο η θεολογία της Εκκλησίας είναι ενιαία, απλώς σε μερικά σημεία αλλάζει η εξωτερική διατύπωσή της από διάφορες ανάγκες. Γι' αυτό ο άγιος Γρηγόριος χαρακτηρίσθηκε και παραδοσιακός και νέος θεολόγος.



Έτσι η διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά δεν μπορεί να θεωρηθή ως «παλαμική» θεολογία, αλλά ως θεολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας που εκφράσθηκε από αυτόν. Το ίδιο παρατηρούμε και με την διδασκαλία όλων των Αγίων.



Συνήθως, οι απόψεις των αιρετικών λάμβαναν την ονομασία από το πρόσωπό τους, όπως αρειανισμός, νεστοριανισμός, παυλικιανισμός κλπ. Οπότε, θεωρείται αστοχία να ονομάζεται η διδασκαλία του Μεγάλου Βασιλείου ως «βασιλειανή», του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου ως «γρηγοριανή», του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ως «χρυσοστομική» κλπ. Το ίδιο και θεωρείται αστοχία να ονομάζεται η διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά ως «παλαμική» θεολογία.



Όμως, κάποια στιγμή η διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά χαρακτηρίσθηκε από μερικούς ως «παλαμική». Νομίζω δε ότι τις περισσότερες φορές αυτό γίνεται με έναν σκωπτικό χαρακτήρα, για να υποτιμηθή και να θεωρηθή ως κάποια οθνεία διδασκαλία, διαφορετική από την θεολογία της Εκκλησίας. Υπήρχαν δε και θεολόγοι οι οποίοι στο παρελθόν έγραψαν υποτιμητικά για την όλη ησυχαστική παράδοση που εξέφρασε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.



Στην συνέχεια εμφανίσθηκε και ο όρος «νεοπαλαμική» θεολογία, ως μια προσπάθεια επαναδιατύπωσης και επανερμηνείας της θεολογίας του μεγάλου αυτού Πατρός της Εκκλησίας, στα σύγχρονα δεδομένα. Κι αυτό δημιουργεί έντονο προβληματισμό, γιατί νομίζω ότι έτσι επιχειρείται μια αλλοίωση της διδασκαλίας του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.



Για παράδειγμα, αναλύεται η διδασκαλία της Εκκλησίας που εκφράζεται από τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά για την σχέση και διαφορά μεταξύ ουσίας και ενεργείας, αλλά, συγχρόνως, απορρίπτεται η ησυχαστική παράδοση ως ευσεβιστική, η οποία είναι η οδός για την προσωπική μέθεξη της ακτίστου ενεργείας του Θεού.



Και το ερώτημα που τίθεται είναι: πως μπορεί να ομιλή κάποιος επιστήμονας για μια θεωρία, όταν απορρίπτη την πράξη, η οποία την επιβεβαιώνει; Αυτό είναι και αντιεπιστημονικό. Γι' αυτό κατά την «συνοδική διαγνώμη», αφορίζονται εκείνοι που δεν δέχονται την ησυχαστική παράδοση την οποία εκφράζει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και οι «αυτώ συνάδοντες μοναχοί».



Από πολλά χρόνια γνώριζα αυτήν την νοοτροπία, λόγω της ενασχολήσεώς μου με το έργο και την διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Γι' αυτό, όταν θέλησα να αναλύσω την διδασκαλία του και να καταγράψω τα πολυχρόνια συμπεράσματά μου, το έκανα επί τη βάσει της ζωής των εξαγιασμένων αγιορειτών Πατέρων, οι οποίοι εξακολουθούν να ζουν την ίδια ησυχαστική παράδοση και εμπειρία που είχε γνωρίσει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και είχε βιώσει στο Άγιον Όρος.



Έτσι το έργο το οποίο συνέγραψα έχει τον τίτλο: Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ως Αγιορείτης. Αυτό προκάλεσε την δυσαρέσκεια μερικών κύκλων που επέμεναν να ερμηνεύουν την διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά με έναν στοχαστικό, σχολαστικό και φιλοσοφικό τρόπο. Δεν μπορεί, όμως, να δη κανείς την ησυχαστική διδασκαλία ανεξάρτητα από τον χώρο που βιώθηκε και είναι ζωντανή μέχρι σήμερα.



Επομένως, οι όροι «παλαμική» και «νεοπαλαμική» θεολογία κινούνται εκτός της Ορθοδόξου Παραδόσεως και είναι επικίνδυνοι για τα θεμέλια της ορθοδόξου θεολογίας.







2. Νεοπατερική και μεταπατερική «θεολογία»



Το προηγούμενο παράδειγμα δείχνει πως ενεργούν και συμπεριφέρονται σύγχρονοι θεολόγοι σχετικά με την Παράδοση της Εκκλησίας μας. Έχω συζητήσει με ορθόδοξο καθηγητή βιβλικής θεολογίας, ο οποίος διδάσκει σε Πανεπιστήμιο του Εξωτερικού και έχει επηρεασθή κατά πολύ από προτεσταντικές ιδέες, και ο οποίος υποστήριζε ότι, αφού ο Χριστός είναι ο ήλιος της δικαιοσύνης, οι Πατέρες είναι τα σύννεφα που καλύπτουν τον ήλιο, οπότε πρέπει να απομακρύνουμε τα σύννεφα για να φωτισθούμε απευθείας από τον Χριστό. Η άποψη αυτή είναι αντορθόδοξη.



Θεωρώ, λοιπόν, ότι μέσα σε αυτήν την προοπτική δημιουργήθηκαν οι όροι «νεοπατερική» και «μεταπατερική» θεολογία. Στην αρχή δειλά εμφανίσθηκε ο πρώτος όρος –νεοπατερική– με την έννοια ότι δεν πρέπει να επαναλαμβάνονται απλώς τα κείμενα των Πατέρων, αλλά να εντοπίζεται το «πνεύμα» τους και να μεταφέρεται στα δεδομένα της εποχής μας, να εξετάζεται, δηλαδή, πως θα ομιλούσαν οι Πατέρες για σύγχρονα ζητήματα.



Αυτό, παρά την αγαθή προαίρεση μερικών, είναι άκρως επικίνδυνο, γιατί στην πραγματικότητα υπονομεύεται όλη η πατερική θεολογία, όταν εμπαθείς άνθρωποι προσπαθούν να μεταφέρουν το «πνεύμα» των Πατέρων στην εποχή τους. Η αυθεντική μεταφορά προϋποθέτει ανθρώπους που έχουν την ίδια εμπειρική γνώση η τουλάχιστον την προσεγγίζουν.



Στην συνέχεια παρουσιάσθηκε ο όρος, μεταπατερική θεολογία, αφού θεωρείται ότι δεν μας χρειάζονται πια οι Πατέρες, οι οποίοι έζησαν σε άλλες εποχές, γνώρισαν άλλα προβλήματα, συνάντησαν άλλα οντολογικά και κοσμολογικά ερωτήματα, «ένα τελείως διαφορετικό κοσμοείδωλο», και, επομένως, δεν μπορούν να μας βοηθήσουν στην εποχή μας.



Νομίζω ότι η νεοπατερική και μεταπατερική θεολογία υπενθυμίζει μια άποψη, σύμφωνα με την οποία η πατερική θεολογία είχε αξία για την εποχή της, ενώ αργότερα η δυτική σχολαστική θεολογία είναι ανώτερη από την πατερική θεολογία και η θεολογία των συγχρόνων θεολόγων υπερβαίνει και την πατερική και την σχολαστική θεολογία.



Τέτοιες απόψεις αποτελούν νάρκη στα θεμέλια της ορθοδόξου θεολογίας, γιατί χαρακτηρίζονται από την αιρετική άποψη περί προοδευτικής αποκαλύψεως της Αληθείας, δια μέσου των αιώνων, και ότι η Εκκλησία εμβαθύνει με την πάροδο του χρόνου στην Αποκάλυψη, ενώ η ορθόδοξη διδασκαλία τονίζει εμφανώς ότι η «πάσα αλήθεια» αποκαλύφθηκε εφ' άπαξ την ημέρα της Πεντηκοστής.



Οπότε, δεν υπάρχει εμβάθυνση στην αλήθεια με την πάροδο του χρόνου, ούτε υφίσταται προοδευτική φανέρωση της Αληθείας, αλλά η Εκκλησία την «άπαξ» φανερωθείσα αλήθεια την διατυπώνει ανάλογα με τα προβλήματα της εποχής.



Στην εμφάνιση της λεγομένης νεοπατερικής και μεταπατερικής θεολογίας συνετέλεσαν μερικοί θεολόγοι που εργάσθηκαν στον δυτικό χώρο, με κέντρο το Παρίσι. Ήλθαν σε διάλογο με την δυτική σκέψη και προσπάθησαν να απαντήσουν στα προβλήματα που συνάντησαν.



Χρεωστούμε πολλά σε αυτούς τους θεολόγους, όπως για παράδειγμα τον Βλαδίμηρο Λόσκυ, που έγραψαν θεολογικά έργα, χρησιμοποιώντας τους Πατέρες της Εκκλησίας και μάλιστα τους λεγομένους νηπτικούς.



Αλλ' όμως μεταξύ αυτών των θεολόγων υπάρχουν και μερικοί που εξέφρασαν απόψεις νεοπατερικής, μεταπατερικής και συναφειακής θεολογίας. Θα μνημονευθούν συνοπτικά μερικές τέτοιες ιδέες.



Γίνεται λόγος για έναν οικουμενισμό που «θα έπρεπε να εγκαταλείψει τις λεκτικές διαμάχες για να θεμελιωθεί πάνω σε έναν πειραματικό ρεαλισμό της σωτηρίας: ξαναβυθίζοντας συστήματα και έννοιες, που τελικά δεν είναι παρά ίχνη, μέσα στο σφαιρικό βίωμα της Εκκλησίας, μέσα σε ο,τι καλύτερο έχει η εμπειρία της».



Συνδέεται ο φανατισμός με την «ομολογιακή ταυτότητα», η οποία «αποτελεί αν όχι το σπέρμα του, τουλάχιστον το χώμα όπου καλλιεργείται» και γι' αυτό γίνεται λόγος για ανοικοδόμηση μιας οικίας «με τις πόρτες ανοιχτές, τη νέα Ιερουσαλήμ, τη Βασιλεία», μέσα στην οποία θα χωρούν όλοι. Και όσοι δεν θέλουν να εργασθούν για την κατασκευή μιας τέτοιας οικίας, θα πρέπει να απομακρυνθούν, ενώ το «κλειδί» της οικίας είναι ο,τι καλύτερο έχει ο άλλος και εκείνα που μας ενώνουν.



Επίσης, εντοπίζονται κοινά σημεία «συναφειακά» του Χριστιανισμού με τον Ιουδαϊσμό, τον Ισλαμισμό και τον Ινδουϊσμό-Βουδισμό. Μέσα σε αυτήν την προοπτική πρέπει να επιχειρηθή «μια καινούργια πολιτισμική μετάλλαξη», καθώς επίσης, όπως τονίζεται, «εμείς οι χριστιανοί, οφείλουμε να εργασθούμε πολύ με την προοπτική αυτής της συνάντησης. Αυτό είναι περισσότερο ενδιαφέρον παρά να φιλονικούμε μεταξύ μας».



Τέτοιες «μεταπατερικές και συναφειακές» ιδέες μεταφέρονται κατά τρόπο «μεταπρατικό» στην Ελλάδα και τίθενται είτε σε αντιπαράθεση προς τους Πατέρες που θεωρούνται «μουσεία» του παρελθόντος, είτε με αυτές παρερμηνεύονται τα πατερικά χωρία για να ενταχθούν στην νέα νοοτροπία.



Γίνεται φανερός ο προσδιορισμός και η προοπτική της μεταπατερικής και συναφειακής θεολογίας, που είναι πολύ επικίνδυνη για την Ορθόδοξη Εκκλησία και οδηγεί σε έναν συγκρητισμό, όχι μόνον στον τρόπο ζωής, αλλά και στην έκφραση της πίστεως. Αμφισβητείται με αυτό στην πραγματικότητα η οριοθέτηση της πίστεως, την οποία έκαναν οι άγιοι Πατέρες, δηλαδή αποδομείται ολόκληρη η θεολογία των Οικουμενικών Συνόδων. Πρόκειται για ένα σοβαρό πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπισθή εκκλησιαστικά.







3. Οι όροι των Οικουμενικών Συνόδων και οι ζωντανοί οργανισμοί



Όλοι μας πρέπει να αποδεχθούμε την βασική θέση ότι η Εκκλησία είναι μια ζωντανή πραγματικότητα, είναι το Σώμα του Χριστού και η κοινωνία θεώσεως και, επομένως, η Εκκλησία γεννά Πατέρες και όχι οι Πατέρες την Εκκλησία. Αυτό σημαίνει ότι κάθε εποχή είναι πατερική εποχή και σε κάθε περίοδο εμφανίζονται Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι είναι «ζωντανοί οργανισμοί».



Όμως, «οι ζωντανοί αυτοί οργανισμοί» δεν διαφοροποιούνται καθόλου από τους προγενεστέρους Πατέρες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, που έζησε τον 8ο αιώνα, μιλώντας για την Θεοτόκο και επαναλαμβάνοντας τον λόγο του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, «ει τις ου Θεοτόκον ομολογεί την αγίαν Παρθένον, χωρίς εστι της θεότητος», γράφει: «Ουκ εμός ο λόγος, και εμός ο λόγος· κλήρον γαρ τούτον εκ θεολόγου πατρός Γρηγορίου θεολογικωτάτου δέδεγμαι».



Δηλαδή, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός δεν θεωρεί δικό του τον λόγο, αφού τον παρέλαβε από τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, που έζησε τέσσερεις αιώνες πριν από αυτόν, αλλά, συγχρόνως, θεωρεί ότι είναι και δικός του λόγος, επειδή πρόκειται για κληρονομιά –«κλήρον θεολογικώτατον»– την οποία παρέλαβε «εκ θεολόγου πατρός» και την επαλήθευσε. Όσοι θέλουν να είναι θεολόγοι, αναγνωρίζουν τους πραγματικούς θεολόγους, αποδέχονται την διδασκαλία τους, τους καθιστούν πατέρες τους και κληρονομούν δια της πνευματικής γεννήσεως και τον λόγο και τον τρόπο της ενθέου ζωής τους.



Με αυτόν τον τρόπο μεταδίδεται η πνευματική ζωή από το παρελθόν σε κάθε εποχή. Όπως η βιολογική ζωή μεταδίδεται από γενιά σε γενιά από ζωντανούς και όχι νεκρούς γονείς, έτσι και η εν Χάριτι πνευματική ζωή, η αληθινή θεολογία, μεταδίδεται από ζωντανούς και όχι νεκρούς πνευματικούς οργανισμούς.



Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος αναφερόμενος στην έλλαμψη των άνω αγγελικών δυνάμεων από τον Θεό «κατά τάξιν», δηλαδή από «της πρώτης ταξιαρχίας επί την δευτέραν και από ταύτης επί την ετέραν και καθεξής», λέγει ότι το ίδιο γίνεται και με τους Αγίους. «Από γαρ των προλαβόντων αγίων οι κατά γενεάν και γενεάν δια της των εντολών του Θεού εργασίας ερχόμενοι άγιοι, τούτοις κολλούμενοι, ομοίως εκείνοις ελλάμπονται». Κολλά κανείς στους προηγηθέντες Αγίους με την εργασία των εντολών του Θεού και ελλάμπεται όπως εκείνοι. Έτσι δημιουργείται μια διαχρονική αλυσίδα και κάθε κόμβος συνδέεται με τους άλλους με την πίστη, τα έργα και την αγάπη.



Με αυτήν την πατερική διδασκαλία ερμηνεύεται ο λόγος του Αποστόλου Παύλου στους Κορινθίους: «Εάν γαρ μυρίους παιδαγωγούς έχητε εν Χριστώ, αλλ' ου πολλούς πατέρας. εν γαρ Χριστώ Ιησού δια του Ευαγγελίου εγώ υμάς εγέννησα» (Α Κορ. ε , 15). Υφίσταται διαφορά μεταξύ παιδαγωγών εν Χριστώ και Πατέρων εν Χριστώ. Οι Πνευματικοί Πατέρες γεννούν πνευματικά τέκνα δια του Ευαγγελίου, δηλαδή δια της εφαρμογής των εντολών του Χριστού, ενώ οι παιδαγωγοί απλώς διδάσκουν.



Όποιος ζη την ίδια παράδοση, εφαρμόζει τις ευαγγελικές εντολές στην ζωή του, αγωνίζεται εναντίον των παθών του για να αποκτήση μέθεξη του Θεού, αυτός αποκτά κοινωνία και με τους άλλους Αγίους που έζησαν πριν από αυτόν και ανήκει στην ίδια παράδοση. Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος των Πατέρων που υπέγραψαν τον Αγιορειτικό Τόμο: «Ταύτα υπό των Γραφών εδιδάχθημεν· ταύτα παρά των ημετέρων Πατέρων παρελάβομεν· ταύτα δια της μικράς έγνωμεν πείρας».



Στην βιβλικοπατερική παράδοση υπάρχει διαφορά μεταξύ Προφητών-θεοπτών-θεολόγων και στοχαστών, ανάλογα με την διαφορά που υπάρχει μεταξύ προφητείας και στοχασμού. Ο Προφήτης Ησαΐας διαλαλεί: «Ιδού δη ο δεσπότης Κύριος σαβαώθ αφελεί από της Ιουδαίας και από Ιερουσαλήμ ισχύοντα και ισχύουσαν ... και προφήτην και στοχαστήν» (Ησ. γ , 1-2).



Ερμηνεύοντας ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αυτό το χωρίο κάνει την διάκριση μεταξύ στοχαστού και προφήτου. «Ενταύθά μοι δοκεί λέγειν στοχαστήν τον από συνέσεως πολλής των μελλόντων στοχάζεσθαι, και απ' αυτής των πραγμάτων της πείρας», ενώ η προφητεία είναι έμπνευση του Αγίου Πνεύματος στους Προφήτες. «Έτερον μεν γαρ στοχασμός, και προφητεία άλλο· ο μεν γαρ Πνεύματι θείω φθέγγεται, ουδέν οίκοθεν εισφέρων, ο δε τας αφορμάς από των ήδη γεγενημένων λαμβάνων, και την οικείαν σύνεσιν διεγείρων, πολλά των μελλόντων προορά, ως εικός άνθρωπον όντα συνετόν προϊδείν». Και συμπεραίνει: «Αλλά πολύ το μέσον τούτου κακείνου, και τοσούτον, όσον συνέσεως ανθρωπίνης και θείας χάριτος το διάφορον». Και για να τεκμηριώση αυτήν την διάκριση χρησιμοποιεί την διαφορά μεταξύ του βασιλέως Σολομώντος και του Προφήτου Ελισσαίου.



Ο Χριστός διακήρυξε στους συγχρόνους Του: «ουκ ανέγνωτε το ρηθέν υμίν υπό του Θεού λέγοντος, εγώ ειμι ο Θεός Αβραάμ και ο Θεός Ισαάκ και ο Θεός Ιακώβ; ουκ έστιν ο Θεός Θεός νεκρών, αλλά ζώντων» (Ματθ. κβ , 31-32). Ο Θεός για μας τους Ορθοδόξους δεν είναι μια αφηρημένη έννοια ούτε μια ιδεολογία, αλλά Αυτός που αναπαύεται σε ζώντας οργανισμούς, στους Αγίους, κατά την λειτουργική προσευχή: «Ο Θεός ο άγιος, ο εν αγίοις αναπαυόμενος...» και κατά τον ύμνο «ο Θεός των Πατέρων ημών». Επομένως, ο Θεός μας δεν είναι Θεός των στοχαστών και φιλοσόφων, αλλά ο Θεός των Πατέρων (όχι των μεταπατέρων), ο Θεός των ζωντανών οργανισμών που υπάρχουν σε κάθε εποχή.



Κατά τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ η Εκκλησία είναι αποστολική επειδή είναι πατερική. Γράφει: «Η Εκκλησία είναι πράγματι "αποστολική", αλλά είναι επίσης και "πατερική". Ουσιαστικώς είναι "η Εκκλησία των αγίων Πατέρων". Δεν είναι δυνατόν να διαχωρισθούν οι δύο χαρακτηρισμοί. Επειδή η Εκκλησία είναι "πατερική", είναι αληθώς και "αποστολική"».



Ο ίδιος επισημαίνει ότι στην εποχή μας ύστερα από τόσες μελέτες «είμεθα διατεθειμένοι να παραδεχθώμεν το αιώνιον κύρος των "Πατέρων"», καθώς επίσης ότι η Εκκλησία δεν είναι «μουσείον νεκρών αποθεμάτων ούτε όμως εταιρεία ερευνών". Τα αποθέματα είναι ζωντανά –depositum juvenescens, κατά τον άγιον Ειρηναίον. Η πίστις δεν είναι κειμήλιον του παρελθόντος, αλλά μάλλον "η μάχαιρα του Πνεύματος"». Ομολογεί δε ότι η ερμηνεία της Αγίας Γραφής γίνεται από την θεολογία την οποία εκφράζουν οι Άγιοι κάθε εποχής. «Η Γραφή έχει ανάγκην ερμηνείας. Αποκαλύπτεται εις την θεολογίαν. Αυτό είναι δυνατόν μόνον δια του φορέως της ζώσης εμπειρίας της Εκκλησίας».



Έτσι, για να είμαστε ορθόδοξοι και να έχουμε την βεβαιότητα της σωτηρίας μας δεν μας χρειάζεται καμμιά νεοπατερική, μεταπατερική και συναφειακή θεολογία. Μας χρειάζονται δύο πράγματα: Το πρώτο, να μείνουμε σταθεροί, όπως έχουμε καθήκον, στην ορολογία των Πατέρων των Οικουμενικών Συνόδων, γιατί αυτή η ορολογία αποτελεί σημαντικό μέρος της Ορθοδόξου Παραδόσεως, το αληθινό και αυθεντικό consensus patrum, αλλά να μείνουμε εδραίοι και στην αποκεκαλυμμένη αλήθεια που δόθηκε στους Πατέρες. Και το δεύτερο, να αναζητήσουμε «ζωντανούς οργανισμούς», οι οποίοι ζουν μέσα στο «πνεύμα» του Ευαγγελίου και των Οικουμενικών Συνόδων, δηλαδή βιώνουν τις ορθόδοξες προϋποθέσεις των δογμάτων για να μας καθοδηγήσουν σωστά στην βίωση του δόγματος.



Δυστυχώς, μερικοί που ομιλούν για νεοπατερική, μεταπατερική και συναφειακή θεολογία έχουν πρόβλημα και με τις δύο αυτές προϋποθέσεις, δηλαδή και με τους όρους των Οικουμενικών Συνόδων και με τους «ζωντανούς οργανισμούς» της εκκλησιαστικής ζωής.



Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ενοχλούνται από την θεολογία την οποία εξέφρασε ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, γιατί ο μεγάλος αυτός διδάσκαλος συνέδεσε την γνήσια ορθόδοξη θεολογία των Οικουμενικών Συνόδων με την σύγχρονη ησυχαστική παράδοση, δηλαδή συνέδεσε την θεολογία με την εμπειρία, την καθηγητική έδρα με το ησυχαστήριο.



Αν η θεολογία δεν εκφρασθή εμπειρικώς, γίνεται στοχασμός και κουράζει τους ανθρώπους, και αν η εμπειρία δεν στηριχθή στην θεολογία των Οικουμενικών Συνόδων είναι μια ατομική ευσέβεια, η οποία μπορεί να έχη «συναφειακά» στοιχεία με όλες τις άλλες ανατολικές παραδόσεις. Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης φαίνεται ενοχλητικός για τους στοχαστικούς, φιλοσοφούντες θεολόγους που διακατέχονται από την «στοχαστική αναλογία», κατά την έκφραση του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.



Ακόμη, αυτός είναι ο λόγος, κατά την γνώμη μου, που αμφισβητούνται από μερικούς σύγχρονες, σημαντικές αγιορειτικές μορφές, όπως ο π. Πορφύριος, ο π. Παΐσιος, ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, ο Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ κλπ. Ενοχλεί την σύγχρονη συγκρητιστική θεολογία ο βίος και η διδασκαλία των συγχρόνων «ζωντανών οργανισμών» της εκκλησιαστικής ζωής.



Σε μια εισήγησή μου που έγινε στο παρελθόν προκειμένου να τεκμηριώσω την θεωρητική διδασκαλία της Εκκλησίας χρησιμοποίησα κείμενα του π. Πορφυρίου, ενός εξαγιασμένου Ιερομονάχου της εποχής μας. Αισθάνθηκα βαθύτατη έκπληξη όταν ορθόδοξοι θεολόγοι και Κληρικοί, που ήταν παρόντες, διαφώνησαν με την αναφορά μου σε λόγους του π. Πορφυρίου, διότι σύμφωνα με την άποψή τους, με τον τρόπο αυτό «ιδεολογοποιείται» η ορθόδοξη πίστη.



Η έκπληξή μου ήταν βαθύτατη διότι ακόμη και στην επιστήμη η αναφορά σε ανθρώπους, που παράγουν ένα καλλιτεχνικό η φιλοσοφικό έργο είναι τεκμήριο γνησιότητος, ενώ για μερικούς συγχρόνους θεολόγους η αναφορά σε ανθρώπους που ζουν την πραγματική ορθόδοξη θεολογία θεωρείται ιδεολογοποίηση. Έχω απομαγνητοφωνήσει όλη αυτήν την συζήτηση και εάν κάποτε δημοσιευθή, τότε θα αποκαλυφθούν «εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί».



Αυτός είναι ο λόγος, κατά την γνώμη μου, για τον οποίο επιδιώκεται η μετάφραση της θείας Λειτουργίας και άλλων λειτουργικών κειμένων και στην πραγματικότητα επιχειρείται «η απομυθοποίηση» της λειτουργικής και βιβλικοπατερικής γλώσσας.



Δεν εξηγείται διαφορετικά η προσωπική επίθεση μερικών εναντίον εκείνων που με θεολογικό λόγο εκφράζουν τον σεβασμό τους στο γλωσσικό ιδίωμα της θείας Λειτουργίας. Αν η λειτουργική γλώσσα απωλέση τον πατερικό και θεολογικό λόγο, τότε γίνεται μια «συναφειακή», «μεταπατερική» λειτουργική γλώσσα, που μπορεί να χωρέση σε όλους τους σύγχρονους συγκρητισμούς.



Άλλωστε οι περισσότεροι από αυτούς, που υπεραμύνονται της μεταφράσεως των λειτουργικών κειμένων και επιτίθενται με εμπάθεια και απρέπεια εναντίον εκείνων που εκφράζουν μια άλλη σκέψη, ανήκουν σε αυτό το κλίμα της «μεταπατερικής» και «συναφειακής» θεολογίας. Το ίδιο συμβαίνει και με αυτούς που αρνούνται την ισχύ των πατερικών λόγων για την εποχή μας. Θέλουν να αφήσουν ελεύθερο τον χώρο για κάθε στοχασμό και συγκρητισμό.



Συμπερασματικά, θεωρώ ότι η μοντέρνα θεολογία που αποδεσμεύονται από τους Πατέρες και εκφράζεται με βαρύγδουπους όρους, δήθεν από αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, είναι επικίνδυνη για την Εκκλησία και την θεολογία της. Είναι πραγματικά ένας στοχαστικός τρόπος θεολογίας, ένας λαϊκισμός που εξασκείται από «χειροτονητούς θεολόγους», λόγω μιας κακής ερμηνείας του «βασιλείου ιερατεύματος».–

Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος - http://www.romfea.gr/
Φωτογραφία γάμου http://www.imaginestudio.gr
Επιλεγμένα Ορθόδοξα κείμενα http://www.ambelosalithini.gr
Άβαταρ μέλους
constantinosa.gr
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
 
Δημοσιεύσεις: 357
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 05, 2005 8:00 am
Τοποθεσία: Elefsina

Re: Νεοπατερική, μεταπατερική και συναφειακή «θεολογία»

Δημοσίευσηαπό ψυχουλα » Τετ Αύγ 25, 2010 11:21 am

τα ειπε ολα ο μητροπολιτης μα όλα!
τι ειναι η θεολογια φραπεδακι και αμπελοφιλοσοφια του καναπε;;; παιρνουμε ενα πτυχιο ή διαβάζουμε 50 βιβλία και νομιζουμε οτι αγγίξαμε την καιόμενη βάτο;;;
ή ζεις την ορθοδοξία στο πετσί σου και όσα σου αποκαλύψει το Άγιο Πνεύμα τα αποκαλύπτεις όσο πιο κατανοητά μπορείς στους λοιπούς ή στεκεσαι μετα φοβου Θεου και πίστεως σε όσα σου παρέδωσαν εκείνοι που την έζησαν και αυτα διδάσκεις.
«Όπου έρως θείος ήψατο καρδίας, εκεί φόβος ρημάτων ουκ ίσχυσε».
Άβαταρ μέλους
ψυχουλα
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
 
Δημοσιεύσεις: 2324
Εγγραφή: Σάβ Δεκ 06, 2008 2:36 pm
Τοποθεσία: Αθήνα

Re: Νεοπατερική, μεταπατερική και συναφειακή «θεολογία»

Δημοσίευσηαπό filotas » Τετ Αύγ 25, 2010 12:04 pm

Καλά είναι όταν ξεκινάμε ένα θέμα όλες οι σχετικές δημοσιεύσεις να γίνονται εκεί, για να μην αναγκαζόμαστε να λέμε τα ίδια και τα ίδια πράγματα.

Το συγκεκριμένο θέμα Κωνσταντίνε συζητήθηκε πρόσφατα και μάλιστα υπάρχει σ' αυτό link, που παραπέμπει ακριβώς σ' αυτό που δημοσίευσες.

viewtopic.php?f=46&t=13504

Παρακαλώ πολύ τη Συντονίστρια να τοποθετήσει της παραπάνω δημοσιεύσεις στη συνέχεια του προηγούμενου θέματος.
Άβαταρ μέλους
filotas
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
 
Δημοσιεύσεις: 3988
Εγγραφή: Σάβ Αύγ 11, 2007 8:00 am
Τοποθεσία: Νίκος@Κοζάνη

Νεοπατερική Θεολογία και Φλωρόφσκυ

Δημοσίευσηαπό ψυχουλα » Τετ Σεπ 29, 2010 7:30 pm

Ἐπίθεση κατά τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας: Θεολογία τῆς συνάφειας ἤ ἀθεολογησία;

Ακούγεται απίστευτο, είναι όμως αληθινό! Κάποιοι «θεολόγοι» των καιρών μας, αφού εξάντλησαν κάθε μέθοδο εντυπωσιασμού των ανθρώπων, επιχειρούν τώρα ένα προκλητικό βήμα στη θεολογική τους σκέψη: Όμιλούν για νέο είδος θεολογίας, την όποια τοποθετούν πάνω και πέρα από την πατερική θεολογία και την ονομάζουν «συναφειακή θεολογία».
Τί σημαίνει ο όρος «συναφειακή θεολογία»; Σύμφωνα με την ερμηνεία πού δίνουν οι ίδιοι, σημαίνει το να βρίσκεται ή θεολογική σκέψη σε επαφή (συνάφεια) με το σύγχρονα προβλήματα. Τα σημερινά προβλήματα, λένε, διαφέρουν πολύ από αυτά πού αντιμετώπισαν οι Πατέρες στην εποχή τους- επομένως δενμπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε με την πατερική θεολογία- χρειαζόμαστε μια σύγχρονη θεολογική σκέψη! Χρειαζόμαστε τη θεολογία της «συνάφειας»!’Ο προβληματισμός αυτός αναδείχθη κε κυρίως σε διεθνές συνέδριο πού δι οργανώθηκε από την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών στο Βόλο, συνεχίζεται όμως με σχετικές δημοσιεύσεις σε θεολογικά περιοδικά.

Μελετώντας τα σχετικά κείμενα διαπιστώνει κανείς και μια πρωτοφανή επίθεση κατά του κορυφαίου Ρώσου θεολόγου π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ό όποίος προ αρκετών δεκαετιών είχε ρίξει το σύνθημα
«επιστροφή στη θεολογία των Πατέρων», μίλησε για ανάγκη «νεοπατερικής σύνθεσης» (δηλαδή για θεολογική δημιουργία ποτισμένη από το πνεύμα των Πατέρων) και υποστήριξε σταθερά και αποδεικτικά ότι «ό ελληνισμός αποτελεί αιώνιο χαρακτηριστικό του Χριστιανισμού».
Ειδικά αυτό το τελευταίο οι θεολόγοι της «συνάφειας» το χαρακτήρισαν «αγκάθι» στη θεολογική σκέψη του Φλωρόφσκυ. Φυσικά δεν πρωτοτύπησαν, αφού αυτός υπήρξε ό κυριότατος λόγος για τον όποιο τον πολέμησαν οι άλλοι ομοεθνείς του, πού ήθελαν να επιβάλουν πλήρη έκρωσισμό της ορθόδοξης θεολογίας.
Όσον άφορα τον κύριο προβληματισμό τους, είναι να θλίβεται κανείς, διαπιστώνοντας την αδιέξοδη πορεία πού ακολουθούν και ή όποια, αντί να λύνει τα σύγχρο να προβλήματα, τα περιπλέκει περισσότερο και δημιουργεί και άλλα χειρότερα και πιο πολύ περιπλεγμένα και αδιέξοδα!
Με πιο απλά αλλά και ξεκάθαρα λόγια: Ή θεολογία της «συνάφειας» είναι στην ουσία άθεολογησία και είναι καθαρά προτεσταν τικής προελεύσεως· δηλαδή πλάνη!
Μήπως είναι υπερβολικός ένας τέτοιος χαρακτηρισμός;
Η επικαιρότητα της πατερικής θεολογίας
Απάντηση πειστικότατη στο παραπάνω ερώτημα δίνει ένα εξαίρετο κείμενο του μεγάλου θεολόγου π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, στο όποιο διαπραγματεύεται ακριβώς αυτό το ζήτημα. Γράφει:
«Συχνά με κατέχει αίσθημα περίεργον. Όταν μελετώ τούς αρχαίους κλασσικούς της χριστιανικής θεολογίας, τούς Πατέρες της Εκκλησίας, βρίσκω να σχετίζονται πε ρισσότερο με τα προβλήματα και τις ταλαι πωρίες της εποχής μου παρά ή παραγωγή των νέων θεολόγων. Οι Πατέρες πάλευαν με προβλήματα υπαρξιακά, με τις αποκαλύψεις των αιωνίων θεμάτων πού καταγράφηκαν στην Αγία Γραφή. Θα διακινδύνευα να διατυπώσω τη γνώμη ότι ό Μ. Αθανάσιος και ό Αυγουστίνος είναι πολύ περισσότερο σύγ χρονοι από πολλούς από τούς σύγχρονους θεολόγους, Ό λόγος είναι απλούστατος: ασχολούνταν με πράγματα και όχι με τούς χάρτες, ενδιαφέρονταν όχι τόσο για το τί μπορεί να πιστέψει ό άνθρωπος, όσο για το τί έχει πράξει ό Θεός για τον άνθρωπο. Οφείλουμε “σε μια εποχή όπως ή δική μας” να διευρύνουμε τις προοπτικές μας, να αναγνωρίσουμε τούς δασκάλους της αρχαιότητας και να επιχειρήσουμε για την εποχή μας μια υπαρξιακή σύνθεση της χριστιανικής εμπειρίας». Και προσθέτει:
«Σήμερα ζούμε σε εποχή διανοητικού χάους. Ίσως ό σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει ακόμα καταλήξει πουθενά και ή ποικιλία των γνωμών δεν παρέχει ελπίδες προσεγγίσεως. Πιθανόν το μόνο φως στο διανοητικό σκοτάδι της απελπιστικής εποχής μας είναι ακριβώς αυτή “ή άπαξ παραδοθείσα τοις άγίοις πίστις” (Ιούδα 3), όσο απαρχαιωμένη κι αν φαίνεται ή γλώσσα της πρώτης Εκκλησίας κρινόμενη με τα παροδικά μέτρα μας».«Επιστροφή στους Πατέρες», τόνιζε ό Φλωρόφσκυ, «σημαίνει να προχωρήσουμε, όχι να οπισθοδρομήσουμε. Αυτό πού χρειαζόμαστε είναι να είμαστε πιστοί στο πνεύμα, όχι στο γράμμα των Πατέρων, να αφήσουμε τούς εαυτούς μας να πυρακτωθούν από τη φλόγα της αναμμένης εμπνεύσεως τους, όχι να συγκεντρώνουμε δείγματα για βοτανική συλλογή»!
Καίριες επισημάνσεις ενός πραγματικά μεγάλου θεολόγου! Το σύνθημα του ήταν: «Μπροστά με τούς Πατέρες»! Οι σημερινοί θεολογούντες φωνάζουν: «Πέρα από τους Πατέρες»! Αλλά πέρα από τούς Πατέρες είναι το χάος, ή πλάνη. Τόσο δύσκολο είναι να γίνει αντιληπτό αυτό;

ΠΗΓΗ:http://anavaseis.blogspot.com/2010/09/blog-post_3921.html#more
«Όπου έρως θείος ήψατο καρδίας, εκεί φόβος ρημάτων ουκ ίσχυσε».
Άβαταρ μέλους
ψυχουλα
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
 
Δημοσιεύσεις: 2324
Εγγραφή: Σάβ Δεκ 06, 2008 2:36 pm
Τοποθεσία: Αθήνα


Επιστροφή στο Εκκλησιαστική Επικαιρότητα

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες