Η αεροσυνοδός, ο αστυνόμος και η ουράνια πρόσκληση

[efthumhs]

Θαυμαστοί Βίοι ανθρώπων που αγάπησαν πραγματικά τον Χριστό και που ζουν ή εζησαν στις μέρες μας ανάμεσά μας...

Είναι λίγο μεγάλη η παρακάτω εξιστόριση αλλά νομίζω πως αξίζει να την διαβάσει κανείς...

ΜΕΡΟΣ Α

Η πρόσφατη διήγηση γνωστού ασκητή γέροντα του Αγίου Όρους σε μία παρέα προσκυνητών για τον αξιοθαύμαστο βίο μίας νέας μάρτυρος της Ορθοδοξίας, μίας πανέμορφης κοπέλας, αεροσυνοδού στο επάγγελμα που έφυγε από τη ζωή χτυπημένη από την επάρατο νόσο ήταν συγκλονιστική. Πολλοί εκ των προσκυνητών δάκρυσαν συνειδητοποιώντας τους τρόπους παρουσίας και αγάπης του τριαδικού Θεού στον άνθρωπο, ώστε να επιτυγχάνει το μοναδικό στόχο του, αυτό της σωτηρίας και της μετάβασής του στην αιωνιότητα, στον Παράδεισο. Στόχος πολύ λησμονημένος σήμερα από τους περισσοτέρους από εμάς, τους προσκολλημένους στα εφήμερα και προσωρινά, τους χαλαρούς στην πίστη, τους συνειδητά αποστάτες και ασώτους!
Η Αγγελική, έτσι έλεγαν το 25χρονο κορίτσι, από τότε που γνώρισε τον Χριστό άλλαξε ριζικά τη ζωή της. Δεν την ένοιαζε ούτε ο τρόπος ούτε ο τόπος της συνομιλίας και επαφής της με τον ουρανό. Δεν την απασχολούσε η πορεία της ασθένειάς της. Δεν τη σταματούσε η αντίδραση της οικογένειάς της στην ενασχόλησή της με την Εκκλησία και με τον Χριστό. Σταδιακά απομακρυνόταν από πράγματα που αφορούν τον καλλωπισμό της γυναίκας, χωρίς ωστόσο η κάθετη αλλαγή της νοοτροπίας αυτής να καταστεί πρόκληση και στοιχείο διαξιφισμών με τους οικείους της. Ακόμη και το ενδεχόμενο δημιουργίας οικογένειας με το νεαρό σύντροφό της δεν το εξέταζε πλέον όπως θα έκανε κάθε κορίτσι στην ηλικία της. Μέλημά της ήταν να καταστεί άξια νύμφη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού σηκώνοντας καρτερικά το βαρύ σταυρό που Εκείνος της προσέφερε, σαφές δείγμα της αγάπης του. Και στον αγώνα αυτό είχε πλέον συνοδοιπόρους την Παναγία μας και τους Αγίους.
Οι ουράνιοι νέοι αυτοί φίλοι της Αγγελικής συνέβαλαν ούτως ώστε το μαρτύριο της όχι μόνο να γίνεται πιο ανώδυνο αλλά κυρίως να γίνεται εστία μίας πρωτόγνωρης ευλογίας για όλους αυτούς που την γνώρισαν και την συναναστράφηκαν. Οι ουράνιοι φίλοι της προσέδιδαν επίσης γενναιότητα και θάρρος τέτοιο που ξάφνιαζε τους πάντες ακόμη και τους γιατρούς της. Αντιμετώπιζε πάντα με χαμόγελο τις διάφορες δοκιμασίες φθάνοντας μάλιστα σε σημείο τέτοιο ώστε να ενισχύει με εντυπωσιακό τρόπο την καταρρακωμένη μάννα της και τον θλιμμένο πατέρα της προτρέποντας τους συνεχώς να επιστρέψουν στον Χριστό και στην Εκκλησία. Τους παρακινούσε να εγκαταλείψουν την αδιαφορία τους έναντι του τριαδικού Θεού. Αδιαφορία που οδηγούσε στην παντελή απόρριψη του ουρανού και στην ασυνείδητη επιλογή ενός έμμεσου ειδωλολατρικού τρόπου ζωής, που αναλίσκεται στην τέρψη παντός είδους ηδονών. Η σπάνια ενθύμηση του Θεού σχεδόν πάντα συνοδευόταν με κάποια δυσκολία στην εκπλήρωση των εφήμερων επιδιώξεών τους. Και συνάμα εξαφανιζόταν με την υπέρβασή της και τη λύση της...
Ομολογιακό λοιπόν χαρακτήρα προσέδιδε σ’ όλες σχεδόν τις συζητήσεις η νεαρή αυτή μάρτυρας του Κυρίου με τις φίλες και τους φίλους της, τους συναδέλφους στον εργασιακό χώρο, τους γείτονές της. Στο προσκέφαλο της μετά τη θαυμαστή μεταστροφή της είχε πάντα το βιβλίο του μακαριστού ιερομόναχου Ισαάκ για τη ζωή του Αγίου Αγιορείτη Γέροντα Παϊσίου, ενώ σχεδόν καθημερινά ξέκλεβε χρόνο για να αφιερώνει στην ανάγνωση χριστιανικών βιβλίων και στην τέλεση των καθημερινών προσευχών! Ας ξεφυλλίσουμε όμως με τη βοήθεια του Θεού αναλυτικά τις σελίδες του θαυμαστού βίου της, όπως τη διηγείτο ο ασκητής γέροντας του Αγίου Όρους.

Η θαυμαστή μεταστροφή της Αγγελικής

Πολλές είναι οι προσκλήσεις που αποστέλλει σε καθημερινή βάση ο τριαδικός Θεός ξεχωριστά σε κάθε άνθρωπο προκειμένου να τον οδηγήσει στην οδό της σωτηρίας. Μία τέτοια πρόσκληση έφθασε και στα χέρια της Αγγελικής μέσω της γνωριμίας της με τον νεαρό αξιωματικό της αστυνομίας Χρήστο. Δεν μπορούσε τότε να κατανοήσει ότι η συναναστροφή μαζί του θα αποτελούσε αφετηρία της δικής της επιστροφής στα λυτρωτικά μονοπάτια της ορθής πίστεως. Ούτε μπορούσε τότε να αναλογισθεί το φοβερό σχέδιο του Θεού για τα δυό αυτά νεαρά παιδιά. Η αρχική φιλία του Χρήστου και της Αγγελικής εξελίχθηκε σε σοβαρή σχέση που γρήγορα αποσκοπούσε σε σύναψη γάμου και δημιουργία οικογένειας.
Και οι δυό σχεδίαζαν μαζί, όπως όλοι οι νέοι το μέλλον και αγωνιούσαν μαζί με τους γονείς τους να δημιουργήσουν το κατάλληλο έδαφος και τις απαραίτητες προϋποθέσεις εκείνες για μία καλή οικογένεια. Τους πρώτους μήνες της γνωριμίας και οι δυό χαρακτηρίζονταν από μία ανούσια –χαλαρή σχέση με τον Θεό που ολοκληρωνόταν από δυό τρεις επισκέψεις κοινωνικού κυρίως χαρακτήρα στην Εκκλησία, Χριστούγεννα, Μ. Εβδομάδα και Πάσχα, ίσως και κάποια επίσκεψη σε μοναστήρι που συνδυάζονταν πάντα σαν μία παρένθεση σε εκδρομή.
Η μητέρα του Χρήστου, Μαρία αγωνιούσε για το γιο της. Τον προέτρεπε να εκκλησιάζεται τις Κυριακές αλλά εκείνου του άρεσε περισσότερο να προπονείται η να κοιμάται, όταν φυσικά δεν εργαζόταν... Η κυρά –Μαρία κατάφερε μία ημέρα με τη δικαιολογία πως δεν είχε μέσο μεταφοράς της να μεταβεί με τον Χρήστο σε έναν ασκητή γέροντα που υπηρετεί σε χωριά που βρίσκονται στα Άγραφα όρη. Μαζί τους μετέβησαν η αδελφή του και ο γαμβρός του.
Ο παππούλης, όπως εξιστορεί τώρα ο Χρήστος ήταν εκείνος που τον τράβηξε στον Χριστό. Εκεί στις κορφές των Αγράφων, εκεί όπου ο Άγιος Κοσμάς, ο Άγιος Σεραφείμ, ο Άγιος Ευγένιος και ο Άγιος Αναστάσιος ο Γόρδιος έδωσαν ομολογία και μαρτυρία Χριστού ο καλός μας αστυνομικός ήρθε σε επαφή με την πρωτόγνωρη σ’ αυτόν Ορθοδοξία... Παρατηρούσε τις λίγες ώρες που κάθισε στο πεζούλι της Παναγιάς της Βαλαωρίτισσας να διαδραματίζονται εξαίσια γεγονότα. Να ξεδιπλώνεται ενώπιον του ένας κόσμος διαφορετικός απ’ αυτόν που είχε συνηθίσει. Ως νεογνό πουλάκι όπως λέγει, ανέβηκε σε φτερά αετού και είδε για πρώτη φορά τον κόσμο από ψηλά με μία διαφορετική όμως ματιά. Είδε το θαύμα και το βίωσε μέσα από τις θαυματουργές ιερές εικόνες της Παναγιάς, του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και του Αγίου Δημητρίου.
Στον τόπο αυτό, μπροστά στο εικόνισμα της Παναγιάς, ο παππούλης άρχισε με τη λεπτότητα άριστου χειρούργου να βγάζει τα πρώτα αγκάθια από το χωράφι της ψυχής του. Το σπινθηροβόλο βλέμμα του και ο διεισδυτικός λόγος του ταπεινού αυτού λευίτη σε βοηθούν να διαβείς χωρίς φόβο σε απαγορευμένα και σφραγισμένα από τις αμαρτίες και τα λάθη μονοπάτια της ψυχής. Εκεί λοιπόν προσήλθε για πρώτη φορά στο ιερώτατο μυστήριο της Θείας Εξομολόγησης. Ένιωσε τον πρώτο ισχυρό σεισμό που γκρέμισε τα προπύργια του μιαρού Βελζεβούλ! Ήταν η πρώτη μάχη για τον 25χρονο Χρήστο. «Ένιωθα σαν νεογέννητο παιδί που για πρώτη φορά είδε το φως του ήλιου. Δεν μπορώ δυστυχώς να περιγράψω αυτό που έζησα τότε» ομολογεί ο Χρήστος με κάθε ευκαιρία... Η μάνα μου μόλις εξήλθα του ναού χαμογέλασε, ενώ έπειτα από πολύ καιρό μου αποκάλυψε πως το πρόσωπό μου έλαμπε και θαρρούσε αρχικά πως ο παπάς με είχε λαδώσει από το καντηλάκι της Παναγίας.
Στην επιστροφή τους στην πόλη της Θεσσαλίας, όπου γεννήθηκε ο Χρήστος, αν και δεν χαρακτηρίζεται ενθουσιώδης δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του και την χαρά του για τον διαφορετικό αυτό παπά που γνώρισε. Ρωτούσε τον γαμπρό του και τη μάνα του να του πουν κι’ άλλα γι’ αυτόν τον ιερωμένο. Καθώς πέρασε το κατώφλι του σπιτιού, ανακοίνωσε στη μάνα του πως αποφάσισε τις λιγοστές ημέρες αδείας που του είχαν απομείνει να τις περάσει κοντά σ’ αυτόν τον περίεργο παπά. Ενημέρωσε λοιπόν και την Αγγελική που τον περίμενε στην Αθήνα πως θα μεταβεί στ’ Άγραφα για λίγες ημέρες αποφεύγοντας να δώσει περαιτέρω διευκρινίσεις από το τηλέφωνο. Εκείνη ως ήταν φυσικό θύμωσε.
Το επόμενο πρωί ο Χρήστος ξύπνησε από τα χαράματα και αναχώρησε για τα Άγραφα για να προλάβει να συμμετάσχει και στην πρωινή Θεία Λειτουργία. Φανταστείτε το πως ένοιωσε όταν ο παππούλης χαμογελώντας του είπε μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας: «Χρήστο σε περίμενα. Να έχω ετοιμάσει και το τσεκούρι για να κόψουμε λίγα ξύλα. Μη φοβάσαι βρε! Οι απειλητικές φωνές και οι βρισιές που άκουγες χθες στον ύπνο σου ήταν του πονηρού που ήθελε να σε αποτρέψει από την πρόσκληση αυτή της Παναγιάς»! Ο Χρήστος έμεινε σύξυλος και κοιτούσε αμήχανα τον περίεργο αυτό παπά. Είχε πραγματικά ακούσει περίεργες απειλητικές φωνές και φοβέρες που τον κράτησαν σχεδόν ξάγρυπνο. Αναρωτιόταν όμως, πως το ήξερε ο παπάς, αφού αυτό το γνώριζε μόνο ο ίδιος. Μονομιάς ο παππούλης γυρίζει και του λέει συλλαμβάνοντας τη σκέψη του. «Μου το είπε η Αρχόντισσα των Αγράφων, η Αγία μας Θεοτόκος»! Τότε έμεινε για δεύτερη φορά εμβρόντητος. Ο παππούλης άπλωσε το χέρι και του έδωσε το τσεκούρι, δίδοντας τέλος στην προσωρινή αμηχανία του Χρήστου. «Για να δούμε τι παλικάρια έχει η ελληνική αστυνομία» είπε χαμογελώντας και τράβηξε προς το μέρος που βρισκόταν η πρεσβυτέρα του, η οποία ήδη είχε αρχίσει να μαζεύει τα κομμένα από τον παππούλη ξύλα.
Η ολιγοήμερη παραμονή του Χρήστου στα Άγραφα όρη και η συμμετοχή του στις καθημερινές ακολουθίες της Εκκλησίας μας, Εσπερινό, Απόδειπνο, Μεσονυκτικό, Όρθρο, Θεία Λειτουργία ήταν βιώματα γι’ αυτόν πρωτόγνωρα. Ο παππούλης τον έμαθε να ανάβει τα καντήλια. Καθημερινά έκαναν χιλιόμετρα για να προλάβουν να ανάψουν όλα τα καντήλια των γύρω Εκκλησιών. Εκεί κοντά λοιπόν στον παππούλη είδε πολλά θαυμαστά πράγματα που στην κυριολεξία τον μεταμόρφωσαν. Έτσι, όταν γύρισε στην Αθήνα, η Αγγελική είδε έναν παντελώς διαφορετικό Χρήστο, ο οποίος τη ξάφνιασε θετικά. Μάλιστα είχε φροντίσει να της προμηθεύσει το βιβλίο του π. Ισαάκ για τον γέροντα Παΐσιο. Εκείνη με ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της την απορία πήρε το πρωτότυπο αυτό δώρο και άρχισε να το διαβάζει σε μία προσπάθεια να ερμηνεύσει την εντυπωσιακή και εμφανή σ’ όλους αλλαγή του Χρήστου. Με τον τρόπο αυτό άρχισε η αντίστροφη μέτρηση και για την ίδια. Ξεκίνησε δηλαδή ο εναγκαλισμός της με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.
(συνεχίζεται)

Απο το http://www.orthodoxia.gr/show.cfm?id=1465&obcatid=3

[Evi_J]

Άντε να δούμε και το υπόλοιπο. Ελπίζω να μην καθυστερήση ο κ. Μακρής. Περιμένω με αγωνία την συνέχεια.

[stathis73]

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΥΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

[aggelikiglafki]

Μην αργείτε σας παρακαλώ.Πρέπει να είναι συγκλονιστικό

[efthumhs]

TO B ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Η Αγγελική εμφανώς διαπίστωνε μέρα με την ημέρα πως ο αγαπημένος της Χρήστος δεν λειτουργούσε πλέον όπως παλαιότερα. Δεν ήταν πια παρορμητικός στα συναισθήματά του. Απέφευγε να εκφράζεται όπως πρώτα ενώ διακρινόταν σ’ αυτόν μία λεπτότητα και ευγένεια στην όλη συμπεριφορά του, η οποία δεν υπήρχε όταν τον γνώρισε. Ωστόσο, ως πρώτη αντίδραση στην νέα εικόνα του Χρήστου ήταν να τον συκοφαντήσει ότι ρέπει προς το μοναχισμό. Η ίδια εξομολογείτο πως δεν μπορούσε τότε να εξηγήσει επαρκώς την μεγάλη αλλαγή που σημειώθηκε στο Χρήστο στα βουνά των Αγράφων.
- Τι σόι παπάς είναι αυτός που σ’ άλλαξε τα μυαλά ολοσχερώς; Τι συνέβη κατά την παραμονή σου στα βουνά; Μήπως βρήκες καμιά άλλη γυναίκα και προσπαθείς να μου το πεις πλαγίως;
Μάταια ο Χρήστος επιχειρούσε να της μεταδώσει τα βιώματά του...
- Αρκετά Αγγελική κορόιδευα τον εαυτό μου, όλο αυτό τον καιρό. Ήμουν τόσο τυφλός που ακόμη και σένα, μία τόση όμορφη και καλοσυνάτη κοπέλα σε αντίκρυζα ως μέσο ικανοποίησης των παθών μου. Δεν έβλεπα μέλλον στη σχέση μας και σε υπολόγιζα ως μία ακόμη κατάκτηση στο καρνέ εφήμερων και ανούσιων νεανικών σχέσεων. Τώρα όμως, που ανακαλύπτω τον τριαδικό Θεό, τώρα που επιζητώ εναγωνίως τη φιλία με τον Χριστό έπαψα να σε βλέπω ως απλό δοχείο ηδονής. Δεν θέλω ούτε επιθυμώ να παίζω μαζί σου. Στην ουσία δεν θέλω να παίζω ανούσια παιχνίδια με το Θεό. Με ρωτάς λοιπόν το σόι παπάς μου άλλαξε τα μυαλά; Είναι φυσικό να εκφράζεις και συ την ίδια απορία που είχα και εγώ πριν ανταποκριθώ στην πρόσκληση του ουρανού. Ο παπάς, καλή μου Αγγελική ήταν απλώς το μέσον να γνωρίσω την παρεξηγημένη από όλους μας χριστιανική κοινωνία. Ο παπάς ήταν αυτός που με έσπρωξε στην κυριολεξία στην αγκαλιά του Χριστού. Ο παπάς αυτός ήταν που με τράβηξε από μία καλοστημένη σήμερα παγίδα του Σατανά. Παγίδα που με έκανε να πιστεύω πως όλοι αυτοί που συναναστρέφονται με παπάδες και εν γένει με την Εκκλησία ήταν μειωμένης αντιλήψεως, κατώτεροι δηλαδή άνθρωποι που οδηγούνται στο Θεό είτε από προσωπικές ανασφάλειες είτε από ενοχές... Τους παπάδες τους θεωρούσα στυγνούς εκμεταλλευτές της χαράς και του πόνου... Είχα άλλωστε γνωρίσει λόγω και της δουλειάς μου κάμποσους εξ αυτών και διέγνωσα στους περισσότερους την προσήλωσή τους στο χρήμα κατά τρόπο επαγγελματικό που προκαλούσε και δεν είχε να κάνει μ’ αυτό που τάχθηκαν για να εκπροσωπούν.
Ήταν λοιπόν πολύ φυσικό όλα αυτά να με αποτρέψουν από το Θεό και να με κάνουν να διατηρώ μία χαλαρή σχέση μαζί Του, λέγοντας απλώς ότι πιστεύω! Όπως ξέρεις στην Εκκλησία πήγαινα είτε από λόγους υπηρεσίας είτε το Πάσχα για να μη χαλάω το χατίρι της μάνας μου και του πατέρα μου... Βέβαια οι γονείς μου και ο παππούς μου πάντα διατηρούσαν μία διαφορετική σχέση από αυτή που είχα εγώ, σχέση που με παραξένευε αλλά δεν το έψαχνα. Απλώς τη δικαιολογούσα λέγοντας πως είναι μεγαλωμένοι σε άλλη εποχή! Ήμουν δηλαδή συμβατός με τη γενική πορεία του περισσότερου κόσμου που θεωρεί ότι ευτυχία αποτελεί να έχεις άνετη οικονομικά ζωή, να διασκεδάζεις, να ικανοποιείς τις επιθυμίες σου, να μην σκέφτεσαι το θάνατο. Να λες ότι έτσι είναι η ζωή να περνάς δηλαδή καλά χωρίς σκοτούρες και έννοιες κ.ο.κ.

Η Αγγελική έβλεπε στο πρόσωπο του Χρήστου κάτι το διαφορετικό όλη την ώρα που τον άκουγε να εξηγεί την αλλαγή στη συμπεριφορά του.

- Δεν έχω ξανακούσει Χρήστο άνθρωπο να μιλά μ’ αυτό τον τρόπο, να αρνείται δηλαδή την πραγματικότητα του σημερινού κοινωνικού γίγνεσθαι. Μου δίνεις λοιπόν την εντύπωση πως οδεύεις για την καλογερική. Σ’ αυτό συνηγορεί πως έχεις πάψει να με αγκαλιάζεις και να με φιλάς όπως παλιά. Σε δημόσιους χώρους αποφεύγεις να με πλησιάζεις ερωτικά, όπως θα επιθυμούσα.

- Το να μεταβάλλεις και να διορθώσεις τις σκέψεις σου και τα λάθη δεν σημαίνει πως στρέφεσαι στο μοναχισμό. Το να γνωρίσεις το Θεό Αγγελική μου δεν σημαίνει ότι απορρίπτεις την κοινωνία. Κάθε άλλο θα έλεγα. Η στροφή προς το Θεό σε φέρνει, όπως ορθά συνήθιζε να λέγει ο παππούλης που γνώρισα πιο κοντά στην κοινωνία. Σε φέρνει σε κοινωνία με το λησμονημένο θησαυρό της πίστης και σε κάνει να στέκεσαι με ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια, με σεβασμό και ευθύτητα απέναντι στον άνθρωπο και ιδιαίτερα απέναντι σ’ αυτούς που αγαπάς. Αν ποτέ στο παρελθόν σου έκανα πρόταση γάμου, αυτό θα το έκανα στα αλήθεια με τα γνωστά σήμερα κριτήρια. Επηρεασμένος, είτε από τη λάμψη της ομορφιάς που κάνει κάθε βλέμμα να επικεντρώνεται πάνω σου ώστε να μην περνάς απαρατήρητη είτε από υπέρμετρο εγωισμό εκλαμβάνοντας τον εαυτό μου ως κάτοχο και κυρίαρχό σου... Θέλγητρο επίσης θα μπορούσε να αποτελέσει στην επιλογή μου και η περιουσία σου, η δουλειά σου κ.ο.κ. Ακόμη και το γεγονός ότι τα παιδιά που θα γεννηθούν από μία τέτοια σχέση θα είναι πολύ όμορφα. Και όλοι ανεξαιρέτως θα μιλούσαν για έναν πετυχημένο γάμο δυό παιδιών που έχουν εξασφαλίσει με τις θέσεις τους και τις οικονομικές απολαβές τους όλα τα κριτήρια για τη δημιουργία μίας κοινωνικά καλής οικογένειας. Όλα αυτά θα τα ερμήνευα μάλιστα ως αγάπη προς το πρόσωπό σου. Επειδή όμως, το οικοδόμημα μίας τέτοιας οικογένειας θα στηριζόταν αποκλειστικά στην ιδιοτέλεια και το συμφέρον, θα ήταν πολύ εύκολο στο πρώτο φύσημα του αέρα στην πρώτη δηλαδή οικογενειακή δυσκολία να πέσει. Και αν στο μεταξύ είχε γεννηθεί και κανένα παιδί τότε θα μπορούσε να κρατηθεί λίγο περισσότερο αλλά να έχουμε τη μετατροπή της σχέσης μας σε αμιγώς συμβατική και να κρατάμε λόγω των παιδιών τα προσχήματα στον κοινωνικό περίγυρο. Τότε Αγγελική μου, όπως έλεγε ο γέροντας σε μία παρέα νέων που τον επισκέφθηκαν τα παιδιά γίνονται το μπαλάκι. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι οι δυό γονείς προσπαθούν να καλύψουν τα κενά της αγάπης που παρατηρούνται στη σχέση τους με το να προσηλώνονται στα παιδιά μέσα από την εκδήλωση μίας νοσηρής αγάπης. Καθρεπτίζουν στα παιδιά τον χαμένο εαυτό τους και επενδύουν όλη την ευτυχία τους στην πορεία τους. Τα κάνουν πλήρως εξαρτώμενα και στην ουσία δεν τ’ αφήνουν να πετάξουν αλλά προσαρμόζουν στις πλάτες τους τα δικά τους σπασμένα από την απελπισία και την απογοήτευση φτερά. Στις συμβατικές αυτές σχέσεις κυριαρχεί η άμετρη υποκρισία, χαρακτηριστικό γνώρισμα των Φαρισαίων.
- Χρήστο αυτά που είπες περί γάμου καθρεπτίζουν δυό πολύ οικείες μου οικογένειες που γνωρίζω πολύ καλά. Δυό οικογένειες που έχουν μάθει πραγματικά να ζουν συμβατικά και να αναλώνονται στη στυγνή καθημερινότητα χωρίς οράματα και όνειρα για το μέλλον. Το ένα μάλιστα ζευγάρι προβαίνει συνεχώς σε πράξεις ανεξήγητες προκειμένου να καλύψει την κενότητα στη σχέση τους. Λόγου χάρη αγόρασαν ένα σκύλο, μία και δεν έχουν αποκτήσει παιδί και του συμπεριφέρονται σαν να μεγαλώνουν άνθρωπο. Του μιλούν, τον ταΐζουν στο στόμα, κοιμούνται μαζί του και αντιδρούν βίαια αν αφήσεις κανένα υπονοούμενο σε βάρος του. Μέχρι και στο εξωτερικό τον μετέφεραν για να τον εξετάσει ειδικός γιατρός! Σπαταλούν ένα ολάκερο μισθό στη φροντίδα ενός οικιακού ζώου! Την ίδια στιγμή φαίνεται να αδιαφορούν για την προσωπική τους σχέση και τους καθημερινούς σκληρούς καυγάδες τους. Θα συμφωνήσω λοιπόν πως έναν τέτοιο γάμο δεν θα τον ήθελα. Προσωπικά Χρήστο είμαι ενάντια σε τέτοιου είδους δεσμεύσεις. Δεν είμαι υπέρ του γάμου γιατί έχει αποδειχθεί πως ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα! Καλά λοιπόν είμαστε έτσι που είμαστε. Έχει ο ένας τον άλλον, κάνουμε τα ταξίδια μας, περνούμε σχετικά καλά και χωρίς προβλήματα... Μην στεναχωριέσαι λοιπόν δεν πρόκειται να σου ζητήσω να με παντρευτείς.

Τα λεγόμενα της Αγγελικής τα συνόδευσε και ένα χαμόγελο πικρίας που προσπάθησε να το καλύψει, χωρίς όμως να το καταφέρει. Ο Χρήστος της χαμογέλασε και της έσφιξε το χέρι.

-Ναι, ένας τέτοιος γάμος είναι φυσικό να σκοτώνει τον έρωτα. Γιατί Αγγελική στην ουσία δεν υφίσταται έρωτας. Απλώς καλείται έτσι η συνεύρεση και η εκπλήρωση των ενστίκτων γυναικός και ανδρός. Έρωτας σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη. Και αγάπη σημαίνει Χριστός. Όταν λοιπόν επίκεντρο της σχέσης είναι ο Χριστός και η κοινωνία μαζί Του, τότε ο έρωτας μετατρέπεται σε διαρκή ουράνια ευλογία. Γίνεται μυστήριο, όπως λέγει ο γέροντας γιατί ενώνεται γη και ουρανός. Γίνεται διαρκής δοξολογία, γίνεται φως και καρποφορεί η αγιότητα. Γι’ αυτό η Εκκλησία εκλαμβάνει ως μυστήριο το γάμο. Βέβαια σήμερα έχει καταστεί μία απλή κοινωνική εκδήλωση, νομιμοποίησης της σχέσης γυναίκας και άνδρα. Έχασε την έννοια του μυστηρίου γιατί χάσαμε και εμείς στην κυριολεξία και διαστρεβλώσαμε τη σχέση μας με το Θεό. Έτσι σ’ αυτή την κοινωνική τυπική εκδήλωση φαίνεται λογικό να διεκδικούν μερίδιο και οι κάθε λογής ανώμαλοι.
-Τα λες πολύ περίεργα Χρήστο μου και δεν μπορώ να σε καταλάβω. Τι δουλειά έχει ο Χριστός στην κρεβατοκάμαρα και στην προσωπική σχέση του ζευγαριού;

-Και μένα μέχρι πριν λίγο καιρό θα μου φαίνονταν περίεργα και αλλοπρόσαλλα όσα έλεγε ο γέροντας. Και για να πω την αλήθεια ακόμη έχω πολλές απορίες και αναζητώ ερμηνείες. Ελπίζω να βοηθήσει ο Θεός να πάρω σύντομα τις ανάλογες απαντήσεις στα ερωτήματά μου. Γιατί ομολογώ πως παρά τα όσα έμαθα στις κορφές των Αγράφων εν τούτοις βασανίζομαι από φοβερά διλήμματα.
Μία φωνή για παράδειγμα μου λέγει να αδιαφορήσω και να συνεχίσω να ζω όπως πρώτα. Εκλαμβάνει τις θέσεις αυτές ως ξεπερασμένες ηλιθιότητες στερημένων και νοσηρών ανθρώπων. Μάλιστα με φοβίζει πως θα γίνω δακτυλοδεικτούμενος και γελοίος στα μάτια των πολλών. Μία χαρά ζούσες τον έρωτά σου με την Αγγελική, τι ψάχνεις ψύλλους στα άχυρα. Αυτά που σου είπε ο παπάς είναι βλακείες. Δεν βλέπεις πως ο κόσμος προοδεύει... Αφού το κορίτσι σε θέλε, άφησε τα άλλα στους παπάδες γιατί μ’ αυτά επιμένουν να βγάζουν το ψωμί τους. Κοροϊδεύουν τον κόσμο. Εσύ είσαι έξυπνος και μπορείς να τα καταλάβεις αυτά. Εσύ, κοίταξε να εκμεταλλευτείς τις γνωριμίες σου να πάρεις καμιά καλύτερη θέση, ώστε να μπορείς να οικονομάς και πέραν του μισθού σου. Αυτό κάνουν οι περισσότεροι και το ξέρεις.
Από την άλλη βέβαια άκουγα λες και ήμουν στα Άγραφα τη φωνή του παράξενου αυτού παπά να επαναλαμβάνει συνεχώς πως η ευτυχία κάθε ανθρώπου βρίσκεται στην άνευ όρων αποδοχή του νόμου και των εντολών του τριαδικού Θεού. Αμήχανα ο νους μου άρχισε να κάνει συγκρίσεις, στις οποίες πάντα διαπίστωνα πως ο παπάς είχε δίκαιο. Την πρόοδο της κοινωνίας, λογιζόμενη ως οικονομική ευμάρεια και αλόγιστη κατάχρηση στα κάθε λογής πάθη την συνόδευαν πάντα προβλήματα ψυχολογικής φύσεως. Αυτή η πρόοδος είχε ως συντρόφους τη θλίψη, την απόγνωση, τον φόβο, την απελπισία, τη δυστυχία... Αντίθετα στο πρόσωπο αυτού του παράξενου παπά καθρεπτιζόταν το θαύμα, νοούμενο ως συνεχή, αδιάλειπτη χαρά, ως διαρκή ευτυχία, ως απουσία φόβου, ως απόλυτη εμπιστοσύνη, ως εντιμότητα, ως ιαματική αγάπη που θεραπεύει ασθενείς. Άλλωστε τα βιώματά μου στα Άγραφα τις λίγες ημέρες που έμεινα ήταν αρκετά για να διακρίνω που βρίσκεται η αλήθεια και που το ψέμα.
Γι’ αυτό γλυκειά μου Αγγελική απέναντί σου θέλω πια να είμαι αληθινός και να μην υποκρίνομαι. Θέλω να ακολουθώ αυτό που ορίζει ο νόμος του Θεού. Ως εκ τούτου δεν μπορώ πλέον να συνεχίζω μία σχέση που θα λογίζεται μπροστά στο Θεό ως πορνεία. Δεν βρήκα λοιπόν μία άλλη γυναίκα, όπως νομίζεις. Εσένα αγαπώ. Όμως, αυτή η αγάπη για να αποκτήσει αληθινό νόημα πρέπει να ενταχθεί και να γίνει αποδεκτή από τον Θεό. Γι’ αυτό σκέπτομαι να έρθω στους γονείς σου και να τους ανακοινώσω πως επιθυμώ να δημιουργήσω οικογένεια μαζί σου. Πριν όμως, έρθω θα ήθελα να σε ρωτήσω αν θα μπορούσες να μ’ ακολουθήσεις και στην επαρχία. Γιατί στην αστυνομία ορισμένες μεταθέσεις κρίνονται απαραίτητες. Θα μπορούσες λ.χ. να αφήσεις την εργασία σου;

-Η πρότασή σου με τιμά ιδιαιτέρως και με κολακεύει σαν γυναίκα γιατί προέρχεται πλέον από έναν άνδρα ώριμο. Έναν άνδρα που φαίνεται να ξέρει πλέον τι ζητά από τη ζωή του. Προσωπικά όμως, οι θέσεις και οι αντιλήψεις που εξέφρασες με φοβίζουν σαν γυναίκα. Ουδέποτε ξέρεις είχα καλή σχέση με την Εκκλησία. Μόνο τις ημέρες του Πάσχα πήγαινα και τότε απέφευγα να κάτσω μέσα και προτιμούσα να μένω στο προαύλιο με φίλες και να κουτσομπολεύουμε... Ξεφύλλισα λίγο και το βιβλίο που μου έδωσες και που σκιαγραφεί τις σκέψεις και τη ζωή ενός Αγιορείτη γέροντα. Με την ανάγνωση των πρώτων σελίδων διαπίστωσα μία άρνηση. Μία φωνή μου έλεγε πως δεν γράφει και τίποτε ουσιώδες και πως υπάρχουν πολλά άλλα καλύτερα να ασχοληθώ. Από περιέργεια όμως, άρχισα να το διαβάζω αν και πολλά απ’ αυτά τα λίγα που διάβασα τα θεωρώ υπερβολικά. Τώρα θα το διαβάσω γιατί βλέπω πως αυτά που γράφει κατά ένα μέρος σχετίζονται και με τις σημαντικές αλλαγές στον χαρακτήρα σου. Γνωρίζεις πως για μένα είναι πολύ δύσκολο να ζήσω στην επαρχία και να προσαρμοστώ σε απαιτήσεις μίας διαφορετικής καθημερινότητας. Είπες πως θέλεις να είσαι αληθινός και ειλικρινής. Θα ήθελα λοιπόν και εγώ να είμαι ειλικρινής απέναντί σου. Ξέρεις πως όλο αυτό το διάστημα συνδέθηκα μαζί σου. Υπήρχαν ημέρες στη δουλειά που μετρούσα τις ώρες, τα λεπτά ακόμη και τα δευτερόλεπτα μέχρι να τρέξω κοντά σου. Ήθελα διαρκώς να ακούω τη φωνή σου, να νιώθω την αναπνοή σου. Είμαι πολύ ερωτευμένη. Ωστόσο, ναι θα σε ακολουθούσα όπου και αν πήγαινες γιατί ειλικρινά ζω ένα όνειρο που κάθε γυναίκα επιθυμεί να ζήσει. Φοβάμαι όμως, πως θα ξυπνήσω σε δυό η τρία χρόνια και θα διαπιστώσω πως δεν έπρεπε να απαντήσω καταφατικά στην πρότασή σου. Φοβάμαι Χρήστο όχι εσένα αλλά τον εαυτό μου. Επ’ ουδενί θέλω να κάνω ένα γάμο μέσα στον οποίο θα ζω συμβατικά, όπως οι φίλες μου και γνωστές μου οικογένειες. Αν ήμουν σίγουρη πως από το όνειρο που ζω δεν θα ξυπνήσω ποτέ τότε θα συναινούσα εδώ και τώρα. Γι’ αυτό θα σου πρότεινα να συνεχίσουμε τη σχέση για να διαπιστώσουμε αν αυτή θα αντέξει στο χρόνο.
- Αγγελική, αν και δεν γνωρίζω την βασική έννοια δημιουργίας μίας χριστιανικής οικογένειας εν τούτοις έχω πειστεί πως αυτή ονειρεύομαι να ανακαλύψω στη ζωή μου. Παρακαλώ τον Χριστό να καταστεί το κέντρο της καρδιάς μου, από όπου, όλα θα περιστρέφονται γυναίκα, παιδιά, φίλοι, αδέλφια, γονείς. Ως εκ τούτου για μένα οποιαδήποτε παρέκκλιση εκ του νόμου του τριαδικού Θεού είναι απορριπτέα. Μέσα στο πλαίσιο αυτό καλή μου και όμορφη Αγγελική αδυνατώ να συνεχίσουμε αυτό το σοβαρό φλερτ που έλαβε απρόσμενες στην κυριολεξία διαστάσεις. Ας μείνουμε λοιπόν δυό απλοί φίλοι, όπως συνηθίζεται να λέμε σε τέτοιες περιπτώσεις.
Αυτά είπε ο Χρήστος έκδηλα συγκινημένος επιχειρώντας να κρύψει ένα δάκρυ του με το δάχτυλό του. Η Αγγελική έκλαιγε με αναφιλητά ενώ σε καμιά στιγμή δεν έπαψε να είναι ζωγραφισμένη η απορία στο πρόσωπό της. Ζητούσε απεγνωσμένα απαντήσεις σε μία σειρά ερωτημάτων και δεν ήξερε που να τις βρει. Επιζητούσε μία παρηγοριά καθώς επέστρεφε μόνη στο σπίτι και συλλογιζόταν αν έκανε λάθος που δεν είπε ναι στην πρόταση γάμου. Πρώτη φορά ένοιωθε μόνη και αβοήθητη. Πρώτη φορά έστρεψε τα μάτια της στον ουρανό για να παραπονεθεί στο Θεό. Χωρίς, να το συνειδητοποιήσει βρέθηκε μέσα στον Άγιο Γεώργιο, μία Εκκλησία της γειτονιάς της. Άναψε ένα κερί και πήγε μπροστά στο εικόνισμα της Παναγιάς.
«Παναγιά μου δεν νιώθω καλά. Αδυνατώ να σου περιγράψω τα αισθήματά μου, τον πόνο μου και τη θλίψη μου. Εσύ, όμως ως γυναίκα θα με καταλάβεις. Αλλά, τόσα και τόσα που ακούς τι να πρώτο-κάνεις. Προτιμότερο είναι να τρέξεις στα νοσοκομεία και να βοηθήσεις αυτούς που πραγματικά πονάνε από το να ασχοληθείς με ένα κοριτσάκι που πονά γιατί την άφησε ο αγαπημένος της. Αν μπορείς να κάνεις κάτι, κάν’ το. Τουλάχιστον δείξε μου τι ήταν αυτό που σε έκανε να είσαι εντελώς αφιερωμένη ως γυναίκα στο Θεό. Δείξε μου τι είναι αυτό που έκανε τον Χρήστο να επιζητά τον γιο σου τον Χριστό περισσότερο από μένα. Στον Χρήστο έστειλες πρόσκληση. Ε! στείλε και σε μένα μη τυχόν και λύσω τις απορίες μου και βάλω μία τάξη στις σκέψεις μου».
Αυτά είπε η Αγγελική στην Παναγιά και επέστρεψε στο σπίτι, φανερά λυπημένη. Η μητέρα της προσπαθούσε να την παρηγορήσει για το χωρισμό λέγοντάς της πως δεν έλειψαν και οι άνδρες από τον κόσμο και πως θα μπορούσε να βρει κάποιον άλλο! Τα ίδια άκουγε και από τις φίλες της και τους λοιπούς συγγενείς της. Καθώς έβλεπε τα δώρα που κατά καιρούς της είχε κάνει ο Χρήστος το βλέμμα της επικεντρώθηκε στο βιβλίο που μιλούσε για τη ζωή του γέροντα Παϊσίου. Άρχισε τότε έντονα να σκέπτεται πως οι λύσεις που αναζητούσε πιθανόν να κρύβονταν στο βιβλίο αυτό. Έτσι αποφάσισε να το διαβάσει.
Αλλά και ο Χρήστος βασανιζόταν από ανάλογες σκέψεις, αν δηλαδή λειτούργησε καλά η έκανε λάθος στους χειρισμούς του... Την επόμενη ημέρα χτυπά το τηλέφωνό του. Ξαφνιάστηκε όταν άκουσε τη φωνή του παράξενου αυτού παπά από τ’ Άγραφα. Του είχε γράψει το τηλέφωνο του αλλά δεν περίμενε να τον πάρει. «Ε! παληκάρι, πως τα πας; Τι κάνει το κορίτσι;» του είπε. Ο Χρήστος έχασε τη μιλιά του. Δεν ήξερε τι να πει. «Κοίτα ο Χριστός μας θέλει αληθινούς και ειλικρινείς. Η αρχόντισσα (σημ. έτσι συνηθίζει να αποκαλεί την Παναγιά) έχει τώρα αναλάβει το κορίτσι. Είναι σε καλά χέρια μην στεναχωριέσαι»!

(συνεχίζεται)

Πηγή: http://www.orthodoxia.gr/show.cfm?id=1470&obcatid=3

[efthumhs]

ΜΕΡΟΣ Γ’

...Τα λόγια του παράξενου αυτού παπά αποτέλεσαν τότε παρηγοριά για τον Χρήστο. Είναι αλήθεια πως ανησυχούσε πολύ για την Αγγελική. Ως νεοσύστατος μάλιστα στην πνευματική ζωή ήταν φυσικό να αμφιταλαντεύεται αν τελικά έπραξε σωστά η όχι. Τώρα με τα παρηγορητικά λόγια του παπά κάπως ησύχασε η σκέψη του. Έχοντας διδαχτεί μάλιστα από τον ταπεινό αυτό γέροντα κατά την ολιγοήμερη παραμονή του στα Άγραφα τη δύναμη της ευλογίας προσπάθησε να την εφαρμόσει. Έτσι κάθε πρωί που ξυπνούσε κατά την πρωινή προσευχή συνήθιζε να λέγει ως άσκηση: «Να είναι ευλογημένη, η Αγγελική και όλη η οικογένειά της. Είθε να είναι αγκιστρωμένη στο φωτεινό άρμα της Αγίας μας Θεοτόκου που ανέλαβε να την προσέχει».
Πέρασαν από τότε δυό μήνες χωρίς να υπάρχει καμιά επικοινωνία μαζί της. Μία ημέρα από το πρωί η σκέψη του Χρήστου στριφογύριζε στην Αγγελική. Μία εσωτερική έντονη παρόρμηση τον παρακινούσε να της τηλεφωνήσει. Έτσι, το απόγευμα πήρε την απόφαση και της τηλεφώνησε για να την ρωτήσει απλά πως τα πηγαίνει...
Στο άκουσμα της φωνής του η Αγγελική, λες και περίμενε να της τηλεφωνήσει του είπε ξαφνιασμένη:
-«Ήθελα μόνο με εσένα να μοιραστώ κάτι που με απασχολεί τις δυό τελευταίες ημέρες αλλά δεν θα στο έλεγα αν δεν μου τηλεφωνούσες».
-Μία έντονη φωνή εσωτερική Αγγελική με ωθούσε να σου τηλεφωνήσω. Και πήρα απλά να δω αν είσαι καλά.
-Χρήστο, πριν από λίγες ημέρες είχα μία μικρή αιμόπτυση. Έκανα μάλιστα κάποιες εξετάσεις και οι γιατροί μου ανακοίνωσαν σήμερα πως βλέπουν μία μικρή σκια στους πνεύμονες. Χρειάζονται βέβαια κι άλλες εξετάσεις για να διαπιστωθεί αν αυτή προήλθε από μία πνευμονία που πέρασα ως παιδί η είναι κάτι άλλο πιο επικίνδυνο. Αυτό ακριβώς ήθελα να μοιραστώ μαζί σου και να σου ζητήσω μία χάρη. Θα ήθελα να γνωρίζω αυτόν τον παπά και να τον παρακαλέσω να διαβάσει καμιά προσευχή και για μένα γιατί Χρήστο δεν σου κρύβω πως ανησυχώ πάρα πολύ.
- Θα του πω να προσευχηθεί Αγγελική γιατί σκοπεύω να πάω μεθαύριο στ’ Άγραφα, είπε ο Χρήστος εμφανώς συγκινημένος.
- Τότε είναι μοναδική ευκαιρία να έρθω και εγώ μαζί σου για να γνωρίσω αυτόν τον παπά.
- Μα δεν είμαι στην Αθήνα, ψέλλισε ο Χρήστος. Έχω έρθει από προχθές στο πατρικό μου. Άσε να του μιλήσω εγώ πρώτα και να τον παρακαλέσω να σου διαβάσει μία προσευχή...
- Θα σε πείραζε να έρθω με το λεωφορείο και από εκεί να ανεβούμε μαζί στα Άγραφα; Επέμενε η Αγγελική.
- Όχι, αφού επιμένεις έλα να σε φιλοξενήσω κιόλας, να γνωρίσεις και τους δικούς μου, που παραλίγο να γίνουν τα πεθερικά σου και πάμε μαζί στον παππούλη, είπε ο Χρήστος χαμογελώντας.
Δεν πέρασαν δέκα λεπτά από την συνομιλία τους και η Αγγελική επικοινώνησε πάλι με τον Χρήστο. Τον ρώτησε αν θα μπορούσε να έρθει μαζί της και η μητέρα της γιατί διαφορετικά δεν πρόκειται να συναινέσει να ταξιδέψει μόνη της. Ο Χρήστος αν και ξαφνιάστηκε αρχικά της είπε πως ο ίδιος δεν θα είχε καμιά αντίρρηση.
Έτσι, την άλλη ημέρα το απόγευμα έφθασαν στο πατρικό του Χρήστου. Στα πρόσωπα μάνας και κόρης διέκρινες εμφανώς μία έντονη ανησυχία...
Χαράματα της επόμενης ημέρας ο Χρήστος, η μητέρα του Μαρία, η αδελφή του Παρασκευή, η όμορφη Αγγελική και η μητέρα της Ελένη ταξίδευαν με προορισμό τα ευλογημένα βουνά του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, του Αγίου Ευγενίου, του Αγίου Σεραφείμ και του θαυματουργού Αναστασίου του Γόρδιου... Έπειτα από δυό σχεδόν ώρες κοπιαστικής διαδρομής (ένα μεγάλο τμήμα της ήταν κακής ποιότητας χωματόδρομος, σχεδόν κατσικόδρομος) έφθασαν στο σπίτι της Αρχόντισσας, της Παναγίας μας. Μπροστά στο πεζούλι της Εκκλησιάς καθόταν ο παππούλης λες και τους περίμενε. Τους υποδέχθηκε με ένα πλατύ χαμόγελο και τους οδήγησε στο ναό της Παναγιάς να προσκυνήσουν. Αφού ασπάστηκαν τις ιερές εικόνες και άναψαν κεράκια κάθισαν απέναντι από τον ταπεινό αυτό γέροντα με τη λίαν διεισδυτική ματιά, που ήδη είχε πάρει τη θέση του σε ένα στασίδι και τους παρατηρούσε. Ο Χρήστος με τον αέρα του γνωστού προσκυνητή πήρε την πρωτοβουλία να τον ενημερώσει για το λόγο της επίσκεψής τους και να συστήσει την Αγγελική και τη μητέρα της.
Με το σπινθηροβόλο βλέμμα του ο παράξενος αυτός παπάς κοιτούσε πότε την Αγγελική και πότε τη μητέρα της...
-Τι σου είπε ο γιατρός Αγγελική μου;
- Γέροντα περιμένει να δει και τα αποτελέσματα των υπολοίπων εξετάσεων και μετά θα μας πει οριστικά την τελική διάγνωση. Μέχρι τώρα λέγει πως ίσως είναι κατάλοιπο μίας πνευμονίας που πέρασα μικρή.
- Αχ καλή μου κοπέλα τι καλά θα ήταν ο Θεός να μας αποκάλυπτε το φάρμακο για κάθε αρρώστια και ειδικά για τον καρκίνο. Θερίζει βλέπεις αυτή η αρρώστια... στην εποχή μας. Και προκαλεί εντύπωση μάλιστα το πόσο γρήγορα τρέχει και μεταφέρεται από το ένα μέρος του ανθρωπίνου οργανισμού στο άλλο. Να κάποιος από τους παλιούς παππούδες που μένουν εδώ στο χωριό μου είπε κάποτε για ένα χόρτο που εμποδίζει τη μετάσταση. Για να δούμε τι θα κάνουμε, για να δούμε... είπε ο παππούλης και γύρισε απότομα προς την άλλη πλευρά για να μην δουν τα δάκρυα που άρχισαν να κυλούν από τα μάτια του... Πήγε μέσα στο Ιερό Βήμα για λίγο και φαινόταν σαν κάτι να έψαχνε επίμονα.
Όμως, ο Χρήστος που τον γνώριζε καλύτερα κατάλαβε πως δεν ήθελε να τον δούνε δακρυσμένο. Έπειτα από δυό-τρία λεπτά βγήκε κρατώντας στα χέρια του το ευχολόγιο. Γύρισε και κοίταξε τη μάνα της Αγγελικής και της είπε:
-Καλή μου γυναίκα έχεις άλλα παιδιά;
-Ναι, πάτερ μου άλλο ένα, απάντησε εκείνη.
Κοίταξε και πάλι την Αγγελική στα μάτια λες και σαν κάτι να έψαχνε. Εκείνη του χαμογέλασε αμήχανα.
- Δεν πιστεύω να φοβάσαι Αγγελική τις εγχειρήσεις; Αλλά τι φόβο να έχεις, όταν η Παναγιά βρίσκεται στο πλάι σου; Έτσι δεν είναι Χρήστο; Τώρα βέβαια θα μου πεις πως οι εγχειρήσεις είναι πιο απλές και εύκολες... Οι γιατροί έχουν σύγχρονα εργαλεία και μηχανήματα! Και σε μεγάλα ποσοστά πάντα στέφονται με επιτυχία! Έτσι, δεν πιστεύω καλή μου κοπέλα να φοβηθείς αν ο γιατρός σου πει αύριο πως θα χρειαστεί καμιά μικρή εγχείρηση;
Από τα λόγια του παράξενου αυτού παπά διέκρινες την έντονη ανησυχία του, την οποία ωστόσο κάλυπτε μέσα από τις γενικές αναφορές του περί της ιατρικής επιστήμης.
-Πάτερ μου, να προσευχηθείτε και εσείς να βοηθήσει ο Θεός να το ξεπεράσω...
- Να βοηθήσει κοπέλα μου, να βοηθήσει. Πάντα βοηθά ο Χριστός και η Παναγιά, είπε καθώς έβαζε το πετραχήλι να της διαβάσει μία ευχή. Άλλωστε, φροντίζει να μας οδηγήσει όλους στο αιώνιο Βασίλειό Του... Να μην ξεχνάμε ότι εκεί βρίσκεται η κατοικία μας, στην αιωνιότητα. Και ο δρόμος είναι ορθάνοικτος μετά την Ανάσταση του Χριστού μας.
Μετά την ανάγνωση της ευχής τους προέτρεψε όλους εκτός από τον Χρήστο να πάνε στο μικρό Αρχονταρίκι για ένα κέρασμα. Μόλις εξήλθαν από την Εκκλησιά ο παράξενος αυτός παπάς αναστέναξε βαθιά και ψέλλισε: «Ωχ, Θεέ μου!» Δύο δάκρυα κύλησαν τότε από τα μάτια του...
- Να βρε Χρήστο, περίμενε να σου δώσω αυτό το χόρτο που φαίνεται πως καθυστερεί και εμποδίζει τη μετάσταση. Μη στεναχωριέσαι εσύ, ο καλός Θεός επιτρέπει καμιά φορά την ασθένεια... για να μας επαναφέρει σε σωστό δρόμο. Έχει τους λόγους Του, ο Πανάγαθος. Κοίτα τώρα να σταθείς δίπλα της. Θα δούμε, τι θα γίνει! Θα δούμε τι θα γίνει, επανέλαβε και χτυπώντας τον φιλικά στην πλάτη είπε:
- Πάμε να πιούμε και εμείς το καφεδάκι και άσε την Αρχόντισσα να ενεργήσει, όπως Εκείνη γνωρίζει. Είναι και ο Αναστάσιος ο Γόρδιος πολύ θαυματουργός. Βλέπεις σπούδασε ιατρική τα χρόνια που έζησε ο Άγιος Κοσμάς και γύρισε και υπηρέτησε εδώ στα Άγραφα, στη Σχολή του Γένους, ως γιατρός. Είναι καλός και άριστος χειρούργος. Κοίτα να τον παρακαλέσεις να είναι παρών στην επέμβαση που θα γίνει στο κορίτσι...
Η κυρά Ελένη, η μητέρα της Αγγελικής μόλις είδε τον παππούλη να πλησιάζει στο Αρχονταρίκι σηκώθηκε και έτρεξε να του δώσει ένα μικρό φιλοδώρημα κατά τη συνήθη πρακτική που ακολουθείται. Ο γέροντας τότε είπε. «Άκουσε καλή μου γυναίκα, μία συμβουλή. Η ευλογία, η προσευχή και τα μυστήρια της Εκκλησίας μας είναι δώρα του Θεού και δεν εξαγοράζονται. Ο παπάς είναι λειτουργός του Θεού και επ’ ουδενί πρέπει να συνδέει το Μαμωνά με το Θεό. Εκεί λοιπόν στη γειτονιά που μένεις θα υπάρχουν και φτωχές οικογένειες που δεν έχουν να πληρώσουν ούτε το ηλεκτρικό ρεύμα. Αλλά από αξιοπρέπεια δεν ζητιανεύουν. Αναζήτησε τες και πρόσφερε τα χρήματα αυτά. Εκεί θα έχουν αξία ενώ σε εμένα τον ανάξιο δεν θα έχουν καμιά αξία. Καλό είναι να κάνουμε άλλωστε και μία μικρή οικονομία για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και τα εμπόδια που δίνει ο Θεός για να γιατρευόμαστε από τα πάθη και τους εγωισμούς μας».
-Γέροντα, γνωρίζω ένα ζευγάρι στη γειτονιά μας με τρία παιδιά που αντιμετωπίζουν πολύ μεγάλες δυσκολίες, είπε η Αγγελική!
-Να η ευκαιρία καλή μου Ελένη να βοηθήσεις κάπου και να πιάσει τόπο η βοήθεια. Πω, πω τι ευλογία έρχεται από τέτοια ελεημοσύνη. Το έλεος προπορεύεται του Θεού. Το έλεος και η αγάπη... Είθε να δώσει ο Θεός όλα να πάνε καλά!
Ο Χρήστος παρακολουθούσε αμήχανα και είχε θυμώσει, γιατί κατά τη διαδρομή είχε ενημερώσει την κυρά Ελένη να μη δώσει χρήματα στον παπά γιατί οργίζεται... Δεν έδωσε χώρο στο θυμό του όμως γιατί προβληματιζόταν για την ανησυχία που έδειξε ο γέροντας. Πρώτη φορά τον είδε τόσο ανήσυχο.
Σαν να διέγνωσε ο παπάς τις σκέψεις του και γυρνώντας προς αυτόν του λέγει:
-Ε! Χρήστο μη ξεχνάς τα θαύματα της Αρχόντισσας, της Παναγιάς μας. Η Αγία Θεοτόκος δεν αφήνει κανένα άνθρωπο αβοήθητο. Για όλους φροντίζει. Αυτό πάντα να έχεις στο νου σου και εσύ και οι υπόλοιποι.
Στη συνέχεια ο γέροντας άρχισε να μοιράζει ως ευλογία βιβλία και εικόνες. Στην Αγγελική έδωσε την εικόνα του Αγίου Δημητρίου και της είπε: «Να τον επικαλείσαι συνέχεια τον Άγιο Δημήτριο καλή μου κοπέλα. Είναι πολύ θαυματουργός. Τώρα που θα πας στην Αθήνα κοίταξε να συνεχίσεις να διαβάσεις και το βιβλίο που γράφει για τον Αγιορείτη γέροντα Παϊσιο. Θα ωφεληθείς πολύ».
Εκείνη έγνεψε καταφατικά και ασπάστηκε το χέρι του σεβάσμιου αυτού παπά που δεν σταματούσε να την σταυρώνει. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας η Αγγελική και η κυρά Ελένη αναχωρούσαν με το λεωφορείο για την Αθήνα. Λίγο πριν μπουν στο λεωφορείο ο Χρήστος έσκυψε στο αυτί της κυράς Ελένης και της ψιθύρισε: «Κυρά Ελένη, η Αγγελική δεν είναι καλά. Είδα πολύ ανήσυχο τον γέροντα. Κοίταξε να την φροντίζεις και όλα θα πάνε καλά, όπως είπε ο παππούλης».
Η κυρά Ελένη του χαμογέλασε ειρωνικά και του απάντησε. «Σιγά μη γίνανε και οι παπάδες γιατροί»... Είναι ιατροί ψυχών κυρά Ελένη μου, ας μην το ξεχνάμε, είπε ο Χρήστος! Λίγες ημέρες μετά τα λόγια του παπά επαληθεύτηκαν. Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο σε αρχικό στάδιο και πρότειναν άμεση εγχείρηση. Στις 8 Νοεμβρίου, την ημέρα των Αρχαγγέλων με το νέο ημερολόγιο και του Αγίου Δημητρίου με το παλιό η Αγγελική έκανε την πρώτη εγχείρηση της...
(συνεχίζεται)

Πηγή: http://www.orthodoxia.gr/show.cfm?id=1496&obcatid=3

[efthumhs]

Η συνέχεια ( απο το http://www.orthodoxia.gr/show.cfm?id=1502&obcatid=3 )

ΜΕΡΟΣ Δ

Του Διονύση Μακρή

«Δεν ξέρω πότε θα δεις αυτό το φάκελο και κατ’ επέκταση το περιεχόμενό του, αλλά φαντάζομαι ότι θα είναι, όταν θα πάρεις το αμάξι για να πας είτε στα ….. είτε στον παπά- ……. σου! Εγώ πάντως στο γράφω την 1- 3- 2007.
Βασικά και με δυό λόγια και με ένα πολύ μεγάλο βάρος μέσα μου- γιατί εσένα μπορεί να σου έφυγε- μετά τον αιφνίδιο και αναπάντεχο χωρισμό μας. Θέλω να σου εκμυστηρευθώ πως νιώθω 200 κιλά βαρύτερη την ψυχή μου… Έστω λοιπόν και με αυτόν τον τρόπο να σου αποκαλύψω πως για πρώτη φορά θέλω αντί να διαμαρτυρηθώ και να ουρλιάξω από θυμό να σε ευχαριστήσω για όλα αυτά που μου έμαθες για τον άγνωστο Θεό και για τον τρόπο που Αυτός λειτουργεί με το δικό σου μοναδικό και παράξενο τρόπο σου. Με έκανες ν’ αφουγκράζομαι προσεκτικά όλα αυτά τα πρωτόγνωρα που μου έλεγες για τον Χριστό και την Παναγιά, για τους Αγίους μας και τα μυστήρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Δεν ξέρω καλέ μου, πόσο τα καταλάβαινες όλα αυτά που μου έλεγες και συ ο ίδιος, αλλά εμένα μου ενεργοποίησαν μία άγνωστη πλευρά της ψυχής μου. Μ’ άγγιξαν και άρχισαν χωρίς να το επιδιώκω να γίνονται βίωμά μου. Φοβάμαι όμως, να ξέρεις τώρα λιγάκι μην τυφλωθώ και εγώ σαν εκείνους τους μοναχούς που μου είχες πει, επειδή είχαν στερέψει τα μάτια τους από το κλάμα για το στραβό δρόμο που τραβά ο άνθρωπος. Αλλά ξέρω πως θέλω πολλά ψωμιά για να τους φθάσω. Στην νέα πορεία που πλέον μου χάραξε η γλυκιά έλξη του κόσμου του Χριστού, χωρίς να το επιδιώκω, αισθάνομαι πως θα είσαι πάντα σε ρόλο πρωταγωνιστή, είτε βρίσκεσαι μακρυά, είτε κοντά!
… Ευχαριστώ συνεχώς Αυτόν που σε έφερε στο δρόμο μου – έστω και για το λίγο αυτό χρονικό διάστημα- γιατί έγινε αιτία να γνωρίσω έναν άγνωστο τρόπο ζωής στους πολλούς, να αγγίξω έστω και αμυδρά έναν διαφορετικό φωτεινό κόσμο, με τον οποίο αρχικά συγκρούστηκα λόγω του ξαφνικού χωρισμού μας και της αντίδρασης που προκαλούσαν όλα αυτά που μέχρι τότε είχα διδαχθεί και πίστευα πως καθιστούν τον άνθρωπο ευτυχισμένο!
… Τον ξύλινο σταυρό σου θα τον φοράω να ξέρεις… και θα στον δείξω την ημέρα που θα έρθω να σε βρω στ’ Άγραφα, την ημέρα που θα έρθω να μείνω και να περάσω μαζί σου ότι είναι να έρθει… Αλλά μέχρι τότε μην ξεχάσεις ότι στις 26- 6- 2007 όπου και να είσαι θα έρθω να σε βρω… Και όπως κατάλαβες αυτό είναι απειλή… Μακάρι να έκλεινα τα μάτια μου και όταν τα άνοιγα ξανά να είχε φθάσει αυτή η ημέρα…
Ξέρεις σκέφτομαι συνεχώς και σε καθημερινή βάση όλες αυτές τις αμαρτίες που έχω κάνει και αναρωτιέμαι μήπως κάποια απ’ αυτές είναι τόσο δύσκολο να μου συγχωρεθεί από Εκείνον και θέλει να με τιμωρήσει για παραδειγματισμό; Πως; Με το χειρότερο για μένα τρόπο… Έρχεσαι στη ζωή μου, σε γνωρίζω, σε ερωτεύομαι, σε αγαπάω και στο τέλος σε χάνω. Σε παίρνει για πάντα από κοντά μου. Και εγώ, τι κάνω τότε εγώ; Ποιός νοιάζεται όμως… Εσύ έχεις ήδη φύγει και δεν ξαναγυρνάς!
...Τα καλά όλου του κόσμου εύχομαι να σου δοθούν και σ’ αυτήν την εφήμερη και στην άλλη σου ζωή την αιώνια! Ελπίζω να τον πολεμήσεις ( τον αντίχριστο) όπως προσδοκούσες και ήθελες από μικρός… Και φαντάζομαι ότι θυμάσαι πως για οποιαδήποτε τραύμα που μπορεί να αποκτήσεις θα έχεις πάντα δίπλα σου την «νοσοκόμα» σου.
Αγγελική Χ.
Σε παρακαλώ… εσένα που σε ακούει Εκείνος (ο Ιησούς Χριστός) παρακάλεσέ Τον να μου δώσει δύναμη να αντέξω μακριά σου… Εσένα θα σ’ ακούσει…»

Η ερμηνεία και ο διάλογος του Χρήστου με τη μάνα του
«Ίσως δεν έπρεπε να σου δώσω καλό μου παιδί το φάκελο», είπε εμφανώς λυπημένη η μάνα του Χρήστου καθώς τον έβλεπε να κλαίει.
«Τι γράφει και σε στεναχώρησε τόσο πολύ»; ρώτησε απορημένη!
«Καλά έκανες ρε μάνα και μου έδωσες το φάκελο, που άφησε η Αγγελική για μένα. Τα δάκρυά μου δεν είναι από λύπη. Είναι από χαρά, και μάλιστα μεγάλη χαρά! Διακρίνω πλέον ολοφάνερα πως ο Χριστός και η Παναγιά άκουσαν τις ικεσίες μου. Διακρίνω πως οι προσευχές μου εισακούστηκαν. Η Αγγελική, καλή μου μάνα, άρχισε να οικοδομεί τον οίκο της στον ουρανό, αν και ακόμη η ίδια το αγνοεί. Χαίρομαι που έστω και δειλά- δειλά έβαλε τη ζωή της στο δρόμο του Χριστού. Συνάμα αναρωτιέμαι πόσο μεγάλη αγάπη έχει ο Χριστός που κάθεται και αφουγκράζεται αιτήματα και προσευχές από στόματα αμαρτωλά σαν του γιου σου» απάντησε ο Χρήστος.
«Άρχισες γιέ μου και μιλάς λίγο ακαταλαβίστικα σαν τον παπά από τα Άγραφα. Αν και δεν καταλαβαίνω απόλυτα τη γλώσσα αυτή, εν τούτοις μία εσωτερική διαίσθηση, που δεν μπορώ να ερμηνεύσω με καθησυχάζει. Με κάνει να πιστεύω, πως έχεις αλλάξει τη ζωή σου σε βαθμό τέτοιο που πολλοί με ρωτούν στη γειτονιά αν σκέφτεσαι να γίνεις μοναχός, κάτι που δεν σου κρύβω πως ενδόμυχα με ενοχλεί και αγωνίζομαι να ξεπεράσω ονειρευόμενη εγγόνια από σένα. Ξέρω όμως πλέον πως βαδίζεις σταθερά και ακλόνητα σε οδούς ευτυχίας. Πως βρίσκεσαι σε δρόμο που σε κάνει να φεγγοβολάς σαν τον ήλιο. Μάνα είμαι και καταλαβαίνω πότε το παιδί μου είναι ευτυχισμένο. Μακάρι λοιπόν λεβέντη μου να ακτινοβολείς πάντα με την παρουσία σου στην οικογένειά μας, στη δύσκολη δουλειά σου, στις παρέες σου. Μακάρι να εκπέμπεις πάντα, το φως του Χριστού, όπως σου ευχήθηκε ο παπάς. Μακάρι η Παναγιά η Βαλαριώτισσα να σε προστατεύει σε κάθε σου βήμα. Μακάρι και αυτό το καημένο κορίτσι να βρει την οδό του Χριστού, και να δει την γιατρειά. Δεν σου κρύβω πως ευχαριστώ και εγώ και ο πατέρας σου τον Θεό που μας έδωσε ένα γιο με τον οποίο μπορούμε να μιλάμε. Ένα γιο που αγαπά το Θεό, ένα γιο που σέβεται τον συνάνθρωπό του, ένα γιο ευαίσθητο στον πόνο, ένα γιο στήριγμα για μας και τα αδέλφια του», απάντησε συγκινημένη η μάνα του και έσκυψε να φιλήσει τον δακρυσμένο και αμήχανο Χρήστο.
«Καλά είναι τα παινέματα, γιατί όταν αυτά προέρχονται από την αγνή καρδιά της μάνας, όπως λέγει ο παπάς…. τότε μετατρέπονται σε φτερούγες που κάνουν τα παιδιά να φτερουγίζουν στη ζωή με το σταθερό πέταγμα του αετού. Τώρα όμως το θέμα μας δεν είμαι εγώ αλλά η Αγγελική. Δεν κατάλαβες από τα λεγόμενα του παππούλη μας πως η κατάσταση είναι πολλή σοβαρή; Δεν είδες τα δάκρυα και την ανησυχία του καθώς τα μάτια του συναντούσαν το πρόσωπο της Αγγελικής; Μακάρι να κάνω λάθος αλλά πιστεύω πως η διάγνωση του παπά ξεκάθαρα μιλούσε για την παρουσία του καρκίνου, είπε ο Χρήστος.
«Το παρήγορο όμως είναι, πως από την ανάγνωση του γράμματος της Αγγελικής διαπιστώνεται ξεκάθαρα, πως στη συνάντηση με τον πόνο που φαίνεται να έχει σύντομα θα έχει πλέον συμπάσχοντες τον παπά και την Παναγιά. Θα έχει σύντροφο τον Χριστό που θα την ενδυναμώνει, ώστε να αντέξει για να ξεπεράσει τη φοβερή αυτή δοκιμασία. Ελπίζω να καταφέρω να βρίσκομαι και εγώ στο πλάι της και να μοιραστώ μαζί της τον πόνο. Γιατί μάνα αυτή η κοπέλα που παραλίγο να γίνει νύφη σου, έχει πολύ μεγάλη καρδιά. Άλλωστε δεν ξέρεις πως ο Θεός θα τα φέρει. Μπορεί αργότερα να προστεθεί και αυτή ως παιδί σου» πρόσθεσε!
«Τώρα, που τα αναφέρεις Χρήστο μου και τα ξανασκέφτομαι φαίνεται πως έχεις δίκαιο. Ο παππούλης μιλούσε για εγχειρήσεις και χειρουργεία και γιατρούς και καρκίνο. Όταν τα έλεγε, θαρρούσα πως αναφερόταν γενικά αλλά όπως λες η ανησυχία του ήταν ολοφάνερη καθώς σταύρωνε και ξανασταύρωνε το κορίτσι. Η μάνα της μου έλεγε όμως, πως οι γιατροί πιστεύουν πως δεν είναι κάτι σοβαρό και αδίκως ανησυχεί η Αγγελική. Μου είπε ακόμη πως ήρθε μαζί με την Αγγελική στ’ Άγραφα για να δει από κοντά τον παπά-… για τον οποίο μιλούσε καθημερινά η κόρη της, αν και δεν τον ήξερε, όπως υποστήριζε. Την ακολούθησε γιατί πίστευε πως κάποιες μυστικές επαφές με τον παπά την είχαν αλλάξει… σε βαθμό που και η ίδια δεν την αναγνώριζε. Ευτυχώς όμως, κατάλαβε πως δεν γνωριζόντουσαν η Αγγελική και ο παπάς και έτσι απέφυγε τη φασαρία», τόνισε η σεμνή μητέρα του.
«Δεν την ρώτησες μάνα, την κυρά – Ελένη τι είδους αλλαγές διαπίστωνε στην Αγγελική που την έκαναν να κάνει τόσο μεγάλο ταξίδι;».
«Κάτι μου έλεγε για ένα μπλε βιβλίο που διάβαζε η Αγγελική ημέρα και νύχτα. Μ’ αυτό ξυπνά και μ’ αυτό κοιμάται. Από τότε που άρχισε να το διαβάζει απομονώθηκε απ’ όλους μας. Τρέχει στις εκκλησίες σαν να είναι καλόγρια. Μοιράζει τα λεφτά της σε φτωχούς. Παραμελεί τον εαυτό της. Τα κραγιόν και τα make- up, τα ρούχα, τα παπούτσια και οι τσάντες στα οποία πάντοτε ξόδευε σχεδόν ολόκληρο τον μισθό της δεν την συγκινούν πλέον. Με το ζόρι και μετά τις προτροπές της αδελφής της ακόμη πάει στο κομμωτήριο. Αντί για τα μπαρ και τη νυχτερινή ζωή προτιμά να κλείνεται στο δωμάτιό της και να διαβάζει αυτό το βιβλίο, το οποίο κουβαλά ακόμη και στη δουλειά της γιατί φοβάται πως θα το πετάξω. Έγιναν πολλοί καυγάδες στην οικογένεια εξ αφορμής της αλλαγής που παρουσίαζε η Αγγελική. Πίστευαν πως ο χωρισμός σας την απογοήτευσε και την σπρώχνει να μπει ως μοναχή σε μοναστήρι. Σε θεωρούν υπεύθυνο και σένα για την αλλαγή στη συμπεριφορά της», είπε!
«Έτσι εξηγείται το βλέμμα της καημενούλας της κυρά- Ελένης στο ΚΤΕΛ. Ο πατήρ Παϊσιος λοιπόν είναι η αιτία. Σ’ αυτόν αναφέρεται το μπλε βιβλίο, το οποίο της χάρισα λίγο πριν χωρίσουμε. Τα λεγόμενα της κυρά Ελένης, επιβεβαιώνουν αυτά που διαπίστωσα από το γράμμα της Αγγελικής, το οποίο έγραψε από τον περασμένο Μάρτιο αλλά μόλις τώρα μου το έδωσε», πρόσθεσε το Χρήστος!
-Καλό μου παιδί, αναρωτιέμαι τι πρέπει να κάνεις αν τα λεγόμενα του παππούλη περί καρκίνου και εγχείρησης βγουν αληθινά;
- Θα κάνω το αυτονόητο. Δηλαδή από σήμερα κάθε ώρα και λεπτό θα βρίσκομαι δίπλα στην Αγγελική. Θα μοιραστώ τη ζωή μου μαζί της και ανοιχτά μάνα θα της επαναλάβω την πρόταση γάμου που της έκανα πριν λίγους μήνες.
- Με την ευχή μου κάνε ότι σε φωτίσει ο Χριστός γιέ μου. Σου υπόσχομαι πως κάθε φορά που περνώ το κατώφλι της Εκκλησίας θα σας ανάβω ένα κεράκι και θα προσεύχομαι να σας δείξει ο Θεός το θέλημά Του.
Ο Χρήστος ευλαβικά έσκυψε και φίλησε το χέρι της μάνας του, ενώ εκείνη τον χάϊδεψε στο πρόσωπο.
Μετά την Παναγιά, είσαι η καλύτερη μάνα στον κόσμο, της είπε καθώς αποσυρόταν στο δωμάτιό του και άνοιγε και πάλι την επιστολή της Αγγελικής για να την διαβάσει.
Πήρε κατόπιν το κινητό του στα χέρια και τηλεφώνησε στην Αγγελική. Ήθελε να της εκδηλώσει την συμπάθειά του και να μοιραστεί την χαρά που ένοιωθε μαζί της. «Ο συνδρομητής που καλέσατε έχει το τηλέφωνό του κλειστό. Η κλήση σας προωθείται».
Ο Χρήστος άφησε το εξής μήνυμα στο τηλεφωνητή της Αγγελικής.
«Από εδώ και πέρα θα βρίσκομαι πάντα δίπλα σου και θα σ’ ακολουθώ ως σκια σου. Το σκουλήκι σου»!

(συνεχίζεται)

[akylina]

Δεν έχω λόγια.......... Περιμένουμε τη συνέχεια...

[johnge]

Κάτι έχει μείνει στη μέση, κι από όσο βλέπω και από την πηγή, δεν έχει ενημερωθεί με τη συνέχεια.. κριμα

[Loginos]

Δεν έχει προσθέσει κάτι ο κ. Μακρής στη σελίδα του μόλις γράψει σίγουρα θα περάσει και εδώ , εμείς πάντως περιμένουμε .....