Σελίδα 164 από 164

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσιεύτηκε: Πέμ Απρ 20, 2017 7:51 pm
από toula
ΤΙ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΟΧΙ

Δεν είναι ότι είσαι
ο τόσο μεγάλος αμαρτωλός
όπως νομίζεις.
Βασικά,
είσαι ευαίσθητος.

Ούτε τόσο σκληρός είσαι,
μα κυρίως
πληγωμένος.

Σκέφτεσαι
πως είσαι απαίσιος,
ξεχνάς όμως
τις άπειρες φοβίες,
που σε οδηγούν
σε επιθετικές
ή αμυντικές συμπεριφορές.
Κι οι δυο,
το φόβο έχουν
αιτία.

Θέλουμε δουλειά όλοι.
Αυτό που λένε
οι Πατέρες οι άγιοι:
Ψάξιμο.
Κάθαρση.
Φώτιση.
Και μετά έρχεται η θέωση.

Μα η σειρά
είναι να αρχίζουμε
πάντα
απ’ το ταπεινό
άλφα
της αυτογνωσίας...
-------------------------------------
π. Ανδρέας Κονάνος

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσιεύτηκε: Παρ Απρ 21, 2017 9:52 pm
από toula
Η ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ ΤΕΛΙΚΑ ΜΙΛΑΕΙ

Σιώπησες
Εσύ
μπροστά στον Πιλάτο,
Χριστέ μου.
Που είχες τόσα να πεις.

Μερικές φορές
η σιωπή
είναι το καλύτερο
απ’ όλα.

Ακόμα και όταν είναι για το Θεό.
Μη μιλάς.

Κυρίως μη μιλάς πρόχειρα για το Θεό.
Μη λες πράματα που δεν νιώθεις,
που δεν ξέρεις,
και που δεν βγαίνουν
ως θεία φώτιση.

Μην προσποιείσαι τον ευλαβή,
τον πιστό, τον φτασμένο.
Άστο.
Αν δεν το ‘χεις,
¨άραξε στα κυβικά σου¨,
και μείνε στα μέτρα σου.
Αρκεί.

Είναι κι αυτό ομολογία
μιας ταπείνωσης.
Κι είναι θεϊκό κι αυτό.

Αν δεν νιώθεις
μια πνοή ανέμου
να σε σπρώχνει να μιλήσεις,
καλύτερη η σιωπή.
Άσε να μιλήσει αυτή.
Αν είναι.
-------------------------------------------------
Είπαμε σιωπή,
μα μη ξεχάσουμε να πούμε χρόνια πολλά
στη Ζωή, στο Ζώη, στην Πηγή κλπ
που γιορτάζουν σήμερα!!

Χρόνια πολλά, Αναστάσιμα.
Χριστός Ανέστη!

π. Ανδρέας Κονάνος

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσιεύτηκε: Δευ Απρ 24, 2017 8:16 pm
από toula
ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Αυτές τις αναστάσιμες μέρες,
νιώθω τη χαρά και το φως του Χριστού
να πλημμυρίζει πιο έντονα την ψυχή μου.

Μα ταυτόχρονα αυτό το άπλετο Φως,
τονίζει πιο πολύ το δικό μου σκοτάδι,
και την τεράστια απόσταση
που με χωρίζει απ' Αυτόν
που διαρκώς πιάνω στο στόμα μου,
μα στην ουσία ελάχιστα γνωρίζω.

Τι σχέση έχω εγώ με την Αλήθεια Του,
την Αγάπη Του,
την Ανεξικακία Του,
τη Σοφία,
τη Διάκριση,
τη Θυσία.

Είναι αυτό που λέμε, ¨χάσμα μέγα!¨!..
----------------------------------------------------------
Από την εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια.
Απόσπασμα απ' το βιβλίο μου, Στο Βάθος Κήπος.

Γιατί απουσιάζει από το σπίτι σου η ευτυχία;
Ορθόδοξη Αλήθεια

http://readpoint.com/orthodoksialithia
Από τον P. Andreas Konanos

Τους Φαρισαίους τούς ονόμασε ξεκάθαρα «υποκριτές» o Χριστός. Στο σπίτι του Σίμωνα του λεπρού λέει: «Σίμωνα, έχω να σε ρωτήσω κάτι», και χρησιμοποιεί τον τρόπο της ερώτησης για να ανοίξει την καρδιά του. Στη Σαμαρείτιδα μίλησε αλλιώς. Στον Απόστολο Πέτρο μίλησε αλλιώς. Και κάποια στιγμή δεν μίλησε καν με το στόμα, μα χρησιμοποίησε ένα βλέμμα. Και με το βλέμμα αυτό μαλάκωσε η ψυχή του Πέτρου κι έκλαψε και μετάνιωσε. Σ' άλλους ήταν ο Χριστός μας ήσυχο ρυάκι κι αύρα λεπτή, ενώ στους Φαρισαίους ήταν σεισμός και κεραυνός. Διαρκώς τους έλεγε: «Ουαί δε υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι». Ενας ο Χριστός. Μα διαφορετική απάντηση στον καθέναν. Αυτό πώς λέγεται; Αυτό λέγεται «διάκριση». Κάτι που δεν έχεις. Και πού το ξέρω; Το ξέρω διότι, ό,τι κι αν σου πει το παιδί σου, εσύ εκ των προτέρων είσαι έτοιμος για την απάντηση που θα δώσεις. Παράδειγμα: αν το παιδί σού ζητήσει να βγει έξω το βράδυ αργά, εσύ δεν υπάρχει περίπτωση ν' αλλάξεις τη σκέψη σου. Θα πεις με τρόπο απόλυτο «όχι». Οχι, όχι, όχι, όχι. Οσες φορές και αν σ' το πει το παιδί, άλλες τόσες θα πεις κι εσύ «όχι». Ο Θεός όμως δεν θα 'κανε το ίδιο. Για να το διαπιστώσεις, ρώτα Τον! Αλλά, για να σου απαντήσει Αυτός, θα πρέπει να μην έχεις απαντήσει εσύ από πριν μέσα σου. Είναι ανάγκη να είσαι ανοιχτός και διάφανος και διαθέσιμος.

Οταν ρωτάς κάποιον, περιμένεις την απάντηση με ανοιχτά αυτιά. Είσαι ανοιχτός στο άγνωστο, διότι η απάντησή του σου είναι άγνωστη. Με τον Θεό όμως δεν φερόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Επειδή τον φανταζόμαστε περίπου σαν κι εμάς, λέμε: «Ε, ό,τι θα 'λεγε ένας άνθρωπος, αυτό θα πει κι ο Θεός». Κι ο Θεός λέει: «Μα έχεις μια εικόνα για Μένα πολύ ανθρώπινη. Αφησέ Με να εκφραστώ, παιδί μου. Οχι μόνο το παιδί σου, αλλά κι Εμένα με κάνεις να πνίγομαι μες στην ύπαρξή σου. Ο τρόπος που χειρίζεσαι το δοχείο της ύπαρξής σου δεν Με αφήνει να δώσω τη δική Μου φώτιση, διότι η φώτισή Μου πλέον δεν έχει χώρο και τρόπο να σταθεί μέσα σου. Ολα είναι ήδη “φωτισμένα” από σένα, όλα τα “φώτα” είναι ήδη αναμμένα από σένα. Ολη η φώτιση πλέον σου ανήκει. Ολα τα ξέρεις, όλα τα γνωρίζεις, όλα τα κατέχεις».

Μερικοί άνθρωποι της Εκκλησίας, μάλιστα, μιλούν με τέτοιον τρόπο απόλυτης σιγουριάς, που ξαφνιάζεσαι. Και το λένε κιόλας ξεκάθαρα: «Κατέχω την αλήθεια. Εγώ ξέρω τα πάντα». Μακάρι! Τότε όμως γιατί είναι το σπίτι σου έτσι; Γιατί τόση αναστάτωση; Τότε γιατί τα παιδιά σου δεν θέλουν να σε βλέπουν; Αφού είσαι τόσο σωστός, τότε γιατί από επαφή, μηδέν; Γιατί απουσιάζει απ' το σπίτι σου η ευτυχία; Και, αντί γι' απάντηση ειλικρίνειας, πετάς πάλι το μπαλάκι αλλού. «Γιατί φταίνε οι άλλοι, που δεν μ' ακούνε». Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Και το ξέρεις. Ξέρεις πολύ καλά ότι το παιδί σου δεν είναι κακό παιδί. Είναι σίγουρο ότι θα σ' άκουγε αν μίλαγες αλλιώς. Αν το προσέγγιζες λίγο διαφορετικά, θα σε καταλάβαινε. Το παιδί σου δεν είναι απάνθρωπο ούτε τόσο σκληρόκαρδο όσο το παρουσιάζεις, προκειμένου να μη παραδεχθείς τη δική σου αποτυχία. Αν ο Χριστός μίλαγε στο παιδί σου, πιστεύεις ότι δεν θα το κέρδιζε; «Ε, ναι. Αυτός είναι Χριστός».