π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Συντονιστής: Συντονιστές

Απάντηση
toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 11520
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula » Παρ Φεβ 15, 2019 11:41 am

ΦΩΤΑΚΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΟΥ

Πόσες ψυχές μένουν σ’ αυτή την πόλη! Σε κάθε πόλη αυτού του κόσμου. Τι κουβαλάει ο καθένας μέσα του, ποιες χαρές, ποιες πίκρες, ποιους καημούς. Αλλοι αγκαλιάζονται και ερωτεύονται, άλλοι προσεύχονται, άλλοι τσακώνονται, άλλοι γνωρίζονται σήμερα για πρώτη φορά στη ζωή τους, κι άλλοι σήμερα αποφασίζουν να πάρουν διαζύγιο. Άλλοι χαίρονται κι άλλοι κλαίνε. Άλλοι ανασταίνονται κι άλλοι πεθαίνουν. Άλλοι ψάχνουν ναρκωτικά κι άλλοι ταΐζουν με αγάπη τα παιδιά τους. Άλλοι διαβάζουν, άλλοι στενάζουν, άλλοι δεν ξέρουν τι τους γίνεται και τι ακριβώς θέλουν. Πόσα πολλά γίνονται σε αυτή την πόλη, σε κάθε πόλη. Και ο ουρανός από πάνω, μας σκεπάζει όλους. Και ο ήλιος προσπαθεί να στείλει τις ακτίνες του σε όλες τις καρδιές, να φωτιστούμε, να ζεσταθούμε.

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 11520
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula » Κυρ Φεβ 17, 2019 10:50 pm

ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ, ΞΕΣΑΡΑΚΟΣΤΗ,
ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΠΑΜΑΚΡΟΙ, ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΜΑΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ.

Θυμάμαι που είχε έρθει μια ημέρα ένας σύζυγος και μου είχε πει: «Εντάξει, ρε πάτερ! Τώρα λέει ότι είναι Σαρακοστή! Την είδα όμως και τις άλλες ημέρες! Τότε που δεν ήταν ούτε νηστεία ούτε Σαρακοστή ούτε τίποτε! Και τότε το ίδιο απόμακρη ήταν!» Οπότε κατάλαβα και δεν συνεχίσαμε τη συζήτηση. Διότι, όταν φανεί η αλήθεια, τα χείλη σιωπούν και οι δικαιολογίες παύουν. Δεν είμαστε αληθινοί. Δεν λέμε την αλήθεια. Ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό μερικές φορές. Βρίσκουμε ποικίλα προσχήματα για να κρυφτούμε. Και μπόλικες υπεκφυγές για να μη δούμε κατάματα τον εαυτό μας. Και την πληρώνει πάλι ο καλός Θεός. Διότι Αυτόν βάζουμε μπροστά. Αυτόν, που είναι η μεγάλη Αγάπη και ο «Ερωτας ο πρώτος», επικαλούμαστε για να δικαιολογήσουμε το ανέραστο ήθος και τη νοσηρή ψυχή μας.

Πιστεύω να καταλαβαίνεις ότι ο Θεός δεν έχει καμία σχέση με αυτή την αρρωστημένη ψυχική και σωματική κατάσταση. Παρόλο που πολλοί άντρες και γυναίκες Τον επικαλούνται για να εξηγήσουν την ερωτική ψυχρότητα κι αδιαφορία. Ολα αρχίζουν από αυτό: Δεν έχουμε αγαπήσει τον εαυτό μας. Εχουμε μια τόσο λανθασμένη εντύπωση για το σώμα και τις λειτουργίες του, για την αγάπη και τη συζυγία. Είναι τόσο ενοχικές οι αντιλήψεις μας για τη λειτουργία του έρωτα. Κυρίως γι' αυτόν. Ολα αυτά όμως είναι δώρα! Δώρα δοσμένα από τον Θεό, για να ανεβεί η ζωή μας σε ένα άλλο επίπεδο και να αποκτήσει ποιότητα. Δόθηκαν ως αφορμές ξεκούρασης, ηρεμίας, χαλάρωσης και δοξολογίας του Θεού κι άπειρης ευγνωμοσύνης στον Χριστό.

Εμείς όμως τα βιώνουμε τόσο παράξενα. Και αντί να τα χαρούμε, βασανιζόμαστε απίστευτα. Στη συνέχεια όλη αυτή η κατάσταση έχει αντίκτυπο στην υπόλοιπη οικογένεια. Διότι και τα παιδιά καταλαβαίνουν το κλίμα αυτό στο σπίτι. Βλέπουν, δηλαδή, δύο γονείς ανέραστους, ανικανοποίητους, μη ευχαριστημένους, μη ικανοποιημένους. Μονίμως εκνευρισμένους. Κάθε λίγο πικραμένους. Και καταλαβαίνουν ότι το ζευγάρι αυτό δεν περνάει καλά. Καταλαβαίνουν τα πάντα για το ζευγάρι αυτό, διότι είναι οι γονείς τους! Και ξέρουν πολύ καλά τα παιδιά ότι ένας βασικός λόγος που δεν περνούν καλά οι γονείς τους είναι ακριβώς η συζυγική απόσταση. Δεν θα σ' το πει ποτέ, μα το ξέρει το παιδί σε μεγάλο βαθμό. Το διαισθάνεται. Είναι ανάγκη να σκεφτούμε όλα αυτά αν θέλουμε να δούμε τη ζωή κατάματα. Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο να δεις και να παραδεχθείς την αλήθεια αυτή. Είναι αγώνας ισόβιος να υπερβεί κανείς τις ενοχές του, που 'ναι σχεδόν σύμφυτες με το «εγώ» μας.

Θυμάμαι, μου 'πε ένας φίλος μου κληρικός ότι η ενοχή δεν γεννήθηκε από την Εκκλησία. Δεν είναι η Εκκλησία αυτή που δημιούργησε την ενοχή στον άνθρωπο. Υπήρχε ήδη. Υπάρχει μέσα στην ύπαρξή μας η ενοχή. Τη νιώθουμε για πολλά δώρα που μας έχει δώσει ο Θεός. Δεν είναι σπάνιο να νιώθουμε ένοχοι με οτιδήποτε προκαλεί απόλαυση, χαρά και ηδονή στη ζωή μας.
------------------------------------------------
Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο μου, Όλα του Γάμου Δύσκολα, των εκδόσεων Eκδόσεις Άθως - Athos Publications στην εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
-------------------------------------------------------
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΦΩΤΕΙΝΗ ΥΜΗΤΤΟΎ
Την Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου.
Λεπτομέρειες προσεχώς.

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 11520
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula » Πέμ Φεβ 21, 2019 11:50 am

Πατέρας Ανδρέας Κονάνος: «Μην πληγώνεσαι αν δεν σε αγαπούν. Δεν αξίζει»

«Να λες στον άνθρωπό σου: «Σ’ ευχαριστώ για όσα έχεις κάνει για μένα. Που υπάρχεις, που με βασανίζεις. Με βοηθάς να μαθαίνω να σε συγχωρώ».

Η αγάπη είναι το επιστέγασμα και η βάση. Αυτή σκεπάζει όλες τις αρετές. Είναι η ασφάλεια και η σιγουριά ότι πας καλά. Διότι, αν όλα αυτά τα κάνεις χωρίς αγάπη, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, δεν έχει νόημα. Διότι όλα αυτά τα βρίσκεις κι αλλού: σε αρχαίους φιλοσόφους, ρήτορες, ιδρυτές διάφορων φιλοσοφικών συστημάτων. Είχαν τιθασεύσει, ίσως, το «εγώ» τους, δεν έπιναν πολύ, δεν έτρωγαν, δεν κοιμούνταν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είχαν κι αγάπη.

Αγάπη να ‘χεις. Αγάπη να βγάζεις. Αγάπη ν’ αφήσεις. Κι όσοι θα έρχονται έπειτα από χρόνια κοντά στον τάφο σου και θα σε θυμούνται και θα σε φέρνουν στη σκέψη και στο μυαλό τους, θα λένε: «Α, αυτός ο άνθρωπος είχε αγάπη. Είχε καλοσύνη. Σε κανέναν δεν είπε κάτι κακό ούτε κράτησε σε κάποιον κακία. Λόγο για κάποιον δεν είπε. Δεν τον θυμάμαι να κατηγόρησε, να κατέκρινε. Ποτέ. Τα χέρια του, συνέχεια ελεημοσύνες. Το στόμα του έσταζε μέλι. Τα μάτια του, πάντα γεμάτα δάκρυα απ’ τον πόνο των ανθρώπων. Τα πόδια του πήγαιναν συνέχεια εδώ κι εκεί, σε αρρώστους και βασανισμένους».

Αυτό μ’ αρέσει πολύ. Είναι κάτι που ζηλεύω. Είναι το ανώτερο χάρισμα. Ετσι δεν λέει και η Αγία Γραφή; «Πίστη, ελπίδα κι αγάπη. Μείζων δε τούτων, η αγάπη». Το ανώτερο. Σήμερα μιλήσαμε για τα ανώτερα. Καλή δύναμη σου εύχομαι. Κάνε ένα βήμα ν’ αγαπήσεις, να χαρείς, να νιώσεις τον πλούτο αυτής της ομορφιάς μες στην ψυχή σου. Και μην πληγώνεσαι αν δεν σ’ αγαπούν. Δεν αξίζει να στενοχωριέσαι αν δεν σε αγαπούν.

Μην ασχολείσαι με το πώς σου φέρονται οι άλλοι, διότι θα αρρωστήσεις. Μάθε εσύ ν’ αγαπάς. Ανεξαρτήτως του τι κάνουν οι άλλοι. Μάθε εσύ -σαν τον Θεό- να δίνεις. Σαν τον ήλιο να λάμπεις. Ασε τους άλλους. Αν δεν σ’ αγαπούν, δεν πειράζει. Γιατί ούτε κι εσύ αγαπάς πάντα. Αν μάθεις την τέλεια αγάπη, τότε θ’ αγαπάς. Ωσπου να μάθεις, κάνεις λάθη. Ετσι είναι οι άνθρωποι. Μην περιμένεις πολλά απ’ τους ανθρώπους.

Μην απαιτείς και λες: «Εγώ σ’ αγάπησα. Τώρα θέλω κι εσύ να μ’ αγαπάς». Μην κινείσαι έτσι. Εσύ θα τρέφεσαι απ’ αυτή την πηγή, που θα βγαίνει από μέσα σου. Κι αν οι άλλοι σου ανταποδώσουν την αγάπη, θα ‘ναι ωραία. Αν δεν σου την ανταποδώσουν, δεν πειράζει. Μην γκρινιάζεις, γιατί μετά χάνεις αυτό το καλό που κάνεις και είναι μισό. Εσύ θ’ αγαπάς. Αγάπη, αγάπη, αγάπη. Ωραία λέξη. Καλή δύναμη.

Και γράψε αυτή τη λέξη στην καρδιά σου. Λέγε τη και με το στόμα σου. Και πες τη και σήμερα σε κάποιον. Πες τη στο παιδί σου, στη γυναίκα σου, στον άντρα σου, πες τη στα αδέλφια σου. Σε παρακαλώ, σήμερα βρες κάποιον και πες του τη λέξη «σ’ αγαπώ». Σ’ εμένα μην την πεις πάλι. Διότι εγώ το ξέρω. Μου την έχεις ξαναπεί τόσες φορές. Πες την όμως και σε κάποιους που δεν την έχεις πει, γιατί δυσκολεύεσαι. Εκεί θέλω να το πεις. Κι αν σε κοροϊδέψουν και λίγο, δεν πειράζει.

https://piraeuspress.gr/

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 11520
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula » Παρ Φεβ 22, 2019 5:13 pm

ΟΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑ

(Αν θες, διάβασε ακούγοντας ταυτόχρονα τη μουσική: https://www.youtube.com/watch…)

Πριν από χρόνια
ένα απόγευμα είχα βάλει στο σπίτι
και άκουγα μουσική.
Χτύπησε το κουδούνι και με επισκέφτηκε
μια πονεμένη γυναίκα.
Η μουσική συνέχιζε να παίζει
κι η γυναίκα άρχισε να ξεκλειδώνει την καρδιά της
και να μου λέει τα εσώψυχα της,
όλα αυτά που την πονάγανε,
που την βασάνιζαν,
τις λαχτάρες και τους καημούς της,
τον πόνο με το παιδί της που έχει μπλέξει
με ναρκωτικά.
Έλεγε, έλεγε, έλεγε,
και ήταν σαν ταξίδι αυτή η κουβέντα
στο κέντρο της καρδιάς της.
Κάποια στιγμή απόρησε και η ίδια
με τον εαυτό της και τα τόσα δάκρυά της,
και με ρώτησε:
Τι έπαθα σήμερα κοντά σου
και λέω τόσο πολλά
και δε σταματάει η καρδιά μου να κλαίει
από γλύκα και καημό;
Της είπα ότι σίγουρα αυτή η μουσική
είχε αγγίξει τον πυρήνα της,
μαζί με το άγιο Πνεύμα που ήρθε
και την ξεκλείδωσε.
Της θύμισα ότι στον παράδεισο
θα έχει και εκεί μουσική και μελωδία
και ομορφιά και λουλούδια
και χρώματα και αρώματα
και τα πάντα.
Έπαιζε αυτό το κομμάτι
της Evanthia Reboutsika
που έκανε το μικρό σαλονάκι μου
καράβι στο χρόνο
και στο χώρο τον ανείπωτο
της βασιλείας του Θεού.
Εκεί που ο πόνος γίνεται γλυκασμός,
εκεί που φεύγουν τα παράπονα
και οι απορίες γίνονται
θαυμαστικά της θείας Σοφίας
και αγάπης.
Από τότε
πολλές φορές μουσικές
της Ευανθίας Ρεμπούτσικα
έχουν συνοδεύσει εκπομπές μου,
ομιλίες μου,
μοναχικές στιγμές χαράς και πόνου,
προβληματισμού, προσευχής,
μυσταγωγίας.

Θυμάμαι και ένα φθινοπωρινό απόγευμα
που πήγαινα από Θεσσαλονίκη στο άγιο Όρος
με το λεωφορείο της γραμμής,
κι ο οδηγός σ’ όλη τη διαδρομή
είχε βάλει κι αυτός Ρεμπούτσικα,
την Πολίτικη Κουζίνα.
Και ένιωθα πως ήμουν σε καράβι πάλι
και ταξίδευα σε ένα πέλαγος σιροπιαστό
γεμάτο γεύση Ανατολής και Παράδεισου.
Έξω απ' το παράθυρο είχε συννεφιά και βροχή,
ήταν χειμώνας και σκοτείνιαζε από τις τέσσερις,
μα η μουσική αυτή έφερνε φως και άνοιξη
στο δρόμο μας.

Και χθες ήταν μεγάλη η χαρά μου
όταν σε ένα τραπέζι που βρέθηκα
ήταν μαζί και αυτή η μορφή,
η Ευανθία Ρεμπούτσικα.

Ένα Βιολί εύπλαστο στα χέρια του Θεού,
που Τον αφήνει αβίαστα να παίξει
την παρακλητική μελωδία Του
στον κόσμο μας.
Μια παρουσία που εμένα προσωπικά μου θυμίζει
ότι η αγιοσύνη θέλει να ανθίζει
όχι μόνο σε σπηλιές, ερημιές και εκκλησιές,
μα και σε ωδεία, σε συναυλίες,
ανάμεσα σε βιολιά
κι αγγέλους αμέτρητους.

Ευγνώμων.

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 11520
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula » Κυρ Φεβ 24, 2019 11:27 pm

ΑΥΤΟ, ΕΚΕΙΝΟ, ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ...

Όταν χαιρόμαστε, γενικά, νιώθουμε ένοχοι. Όταν νιώθουμε μια καλή στιγμή ή μια απόλαυση, νιώθουμε πάλι ένοχοι. Όταν γελάμε πολύ, νιώθουμε ένοχοι. Λέμε μάλιστα τη φράση: «Πολύ γελάσαμε σήμερα, Θεέ μου, μη μας βγει ξινό». Έπειτα από μια χαρούμενη στιγμή φοβόμαστε μη συμβεί κάτι κακό. Μήπως κάτι στραβώσει.

Δεν έχουμε αποδεχθεί ολοκληρωτικά τη χαρά στη ζωή μας. Είμαστε που είμαστε ένοχοι, ως πλάσματα φοβισμένα σ’ αυτή τη γη, έρχεται μετά κι ένα βαρύ κλίμα θρησκευτικό, που βαφτίζεται πνευματικότητα, και επιτείνει την ήδη υπάρχουσα ενοχική αυτή κατάσταση. Και μας κάνει ακόμα πιο δύσκολο να χαρούμε τα δώρα του Θεού. Είναι λυπηρό: Ζευγάρια που θα μπορούσαν να ’ναι ευτυχισμένα και να ζουν ξεκούραστα, να ’ναι ο ένας για τον άλλον πηγή χαράς και αγαλλίασης, ευγνωμοσύνης και δοξολογίας στον Θεό, έχοντας επηρεαστεί από μια νοσηρή τέτοια κατάσταση, βγάζουν τελικά μια μόνιμη γκρίνια, ένα παράπονο, μια μουρμούρα και μόνιμη πίκρα. Ευτυχισμένο σπίτι θα πει ο άντρας να χαίρεται τη σύζυγό του. Και η σύζυγος, φυσικά, να χαίρεται τον σύζυγό της. Κι όλη αυτή η ερωτική και συζυγική συνάφεια να μη λειτουργεί ως καταπίεση στη ζωή κανενός απ’ τους δύο. Να νιώθουν χαρά και οι δύο. Να παίρνουν και να δίνουν χαρά, αμοιβαία.

Αν αυτό δεν ισχύει και ο ένας απ’ τους δύο νιώθει ότι δεν παίρνει χαρά και πιέζεται, να αναρωτηθεί: Γιατί δεν παίρνω χαρά; Τι μου φταίει και βασανίζομαι; Δεν θα ’πρεπε να χαίρομαι, όπως χαίρονται οι φυσιολογικοί άνθρωποι που έχουν ενότητα και ζουν απολαυστικά τη συζυγία τους; Αν η συζυγία λειτουργεί ομαλά και φυσιολογικά, χωρίς ενοχές και νοσηρή πνευματικότητα -που μερικές φορές βαφτίζεται και αγιότητα!-, το ζευγάρι παίρνει τεράστια δύναμη. Όταν ο σύζυγός σου νιώσει αυτή τη χαρά από σένα ή η σύζυγός σου από σένα, δεν είναι φυσικό να δοξάσει τον Θεό; Δεν είναι αναμενόμενο να πει: «Αν είναι έτσι η ζωή κοντά στον Χριστό, ναι! Εφόσον χαίρομαι τον γάμο μου και τον απολαμβάνω ψυχικά και σωματικά, συναισθηματικά κι ερωτικά, καλά έκανα και παντρεύτηκα! Εφόσον αυτός ο γάμος είναι όμορφος, άξιζε που τον έκανα. Δεν μετανιώνω».

Βγαίνουν πάλι οι ενοχές στην ψυχή μερικών και λένε: «Δηλαδή, τι είναι όμορφο; Μόνο “αυτά”;» Φαντάσου. Δεν λέμε καν τις λέξεις «έρωτας», «σχέση», «σεξουαλικότητα», παρά βάζουμε αντωνυμίες. Δεν τολμούμε να πούμε καν τις λέξεις. Είναι τέτοια η αγωγή, το μεγάλωμα και η σεμνοτυφία μας κάποιες φορές, που το στόμα δεν μπορεί να εκφράσει με άνεση κι απλότητα αυτά που ο Θεός ο Ιδιος χάρισε για να ομορφύνουν τη ζωή μας. Τι ζητάς; «Αυτό»; Τι θέλεις; «Εκείνο», ξέρεις τι θέλω. Κι όλο αυτό το νοσηρό κλίμα το ονομάζουμε πνευματικότητα. Μα το μόνο σίγουρο είναι ότι πρόκειται για αρρώστια.

Λαμβάνω διαρκώς επώνυμα μηνύματα για τέτοια προσωπικά θέματα. Το κεντρικό στίγμα -και από άνδρες, και από γυναίκες- είναι αυτό: Δεν λειτουργούμε σωστά ως ζευγάρι. Όταν λέμε ομαλή λειτουργία ενός ζευγαριού, εννοούμε αυτά: ψυχική και πνευματική ενότητα, συναισθηματικό ταίριασμα, ανταλλαγή εμπειριών αγάπης. Μα, εκτός απ’ όλ’ αυτά τα ψυχικά, πνευματικά και συναισθηματικά, περιλαμβάνει και τη σωματική ενότητα. Όταν αυτή η σωματική ενότητα δεν λειτουργεί και δεν υφίσταται, ο γάμος και η σχέση πάσχουν.

Από την εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια, απόσπασμα απ' το βιβλίο μου Όλα του Γάμου Δύσκολα, των εκδόσεων Eκδόσεις Άθως - Athos Publications
----------------------------------------------------------
Στη φωτογραφία, ο Papastavrou Alexandros με την αγαπημένη του Δήμητρα., στο γάμο τους χτες.
Ένας υπέροχος γάμος,
που γέμισε τις καρδιές όλων
πολλή χαρά, και ελπίδα επιτυχίας,
καθόσον τα παιδιά έχουν πολλή αγάπη στο Χριστό,
μα και τέλεια χημεία μεταξύ τους!!
Να ζήσουν!!
----------------------------------------------------------
Και σε σένα, αν είναι το όνειρό σου, εύχομαι το ίδιο.
Κι εσύ, αν το 'χεις γυρίσει σε εφιάλτη αυτό που ζεις,
κάνε κάτι να αλλάξουνε τα πράγματα!!
Εσύ θα τα αλλάξεις!
Πίστεψέ με,
και στο Θεό να πας να μιλήσεις,
αυτό θα σου πει:
Κάνε κάτι, κάνε δουλειά μέσα σου, παιδί Μου !!!
Αυτό είναι το θαύμα που ζητάς.

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 11520
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula » Τετ Φεβ 27, 2019 1:09 pm

Για να αγγίξεις, πρέπει πρώτα να σε αγγίξει ο Θεος εσένα τον ίδιο. Τα λόγια έχουν απήχηση, όταν βγαίνουν από μια αναγεννημένη καρδιά. Δεν αρκεί να κάνεις θρησκευτικές πράξεις με τυπικό τρόπο, αν δεν αλλάξει ο πυρήνας του είναι σου. Ο Χριστός δεν είναι βιτρίνα και δήθεν φέρσιμο,αλλά νέα ζωή, με τόλμη και ρίσκο. Δύσκολα πράγματα, μη νομίζεις. Και μη βιαστείς να πεις πως είσαι αληθινός χριστιανός. Θέλει πολλή δουλειά αυτή η υπόθεση. Όμως ελπίζουμε και προσπαθούμε.

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 11520
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula » Παρ Μαρ 01, 2019 1:41 pm

Η ζωή είναι μικρή. Αν κάποιος, κάτι, κάπου, δεν σου αρέσει, ξεκόλλα και προχώρα παρακάτω. Δεν έχει νόημα να αναλώνεσαι σε μια μόνιμη γκρίνια και μιζέρια για όσα δεν σου αρέσουν. Κάνε τις σωστές επιλογές που σε βοηθούν να ανθήσεις, και δώσε στη ζωή σου ποιότητα, ομορφιά και κίνητρα να πας παρακάτω. Γενικώς, προχώρα!

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 11520
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula » Τετ Μαρ 06, 2019 12:03 pm

Άλλο να ακούς για αρρώστειες, και άλλο να ζεις μια ασθένεια προσωπικά. Σε σένα, ή σε αγαπημένο πρόσωπό σου. Στο παιδί σου, τη γυναίκα, τον άντρα σου, το συγγενή σου, το γονιό σου. Να μπαίνεις στο νοσοκομείο για χημειοθεραπεία. Να κάνεις μια εγχείριση ή αφαίρεση, να πονάς, να σε τρώει η αγωνία και το άγχος για τις εξελίξεις της υγείας σου. Να φλερτάρεις μερικές φορές με το θάνατο, και η σκέψη του και μόνο να σε τρομάζει. Και να παραλύεις. Όσοι δεν είμαστε εκεί, μαζί τους σωματικά, ας στέλνουμε έστω μια ευχή αγάπης! Μια φωτεινή προσευχή ίασης και σύντομης αποθεραπείας.

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 11520
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula » Τετ Μαρ 06, 2019 12:06 pm

ΑΝ Μ' ΑΓΑΠΑΣ, ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΜΕ! (ΕΙΠΕΝ Η ΣΥΖΥΓΟΣ...)

Απόσπασμα από το βιβλίο μου, Όλα του Γάμου Δύσκολα, των εκδόσεων Eκδόσεις Άθως - Athos Publications στην εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια

https://www.facebook.com/…/a.1610688882 ... 196896628/

Συχνά η σωματική ενότητα δεν υφίσταται για λόγους δήθεν θεϊκούς. Ας πούμε, για λόγους νηστείας. Δήθεν. Αυτό το «δήθεν» είναι πολύ σημαντικό. Κρύβει πίσω του μεγάλα προβλήματα. Αν ένας ειδικός γιατρός, όχι άθεος -μιλάω για ψυχολόγο ή ψυχίατρο-, ανέλυε τον ψυχισμό μας, ώστε να δει τι κρύβεται πίσω από όλ' αυτά, τι κρύβεται δηλαδή πίσω από τις ωραίες λέξεις που λέμε και πίσω από τα πνευματικά επιχειρήματα, θα έβλεπε καθαρά την παθογένεια που κρύβουμε, τα προβλήματα που κουβαλάμε, τις ενοχές που μας έχουν σπείρει. Είμαι σίγουρος ότι θα είχε πολλή δουλειά να κάνει ο άνθρωπος.
Η διάγνωση σίγουρα θα ήταν: «Έχεις σοβαρό πρόβλημα, δεν πας καλά» «Μα εγώ, ξέρετε, γιατρέ μου, νηστεύω, εγκρατεύομαι, κάνω το θείο θέλημα, το λέει ο Θεός, το διάβασα στους Βίους των Αγίων, το διάβασα εδώ, το διάβασα εκεί…» Τα χάπια μου...

Ναι, διαβάζεις πολλούς βίους κι άλλα ωραία πράγματα. Αλλά είναι και κάτι σημαντικό που αποφεύγεις να διαβάζεις: τα μάτια του ανθρώπου σου. Γιατί, αν τα διάβαζες, θα έβλεπες να σου λένε: «Πεινάω». Ακούς τα μάτια του που σου λένε «πεινάω» και υπεκφεύγεις πάλι, απαντώντας: «Βάλε να φας. Έχει φαΐ. Βάλε φαγητό. Εχει στην κουζίνα, στο ψυγείο, η κατσαρόλα, γεμάτη». «Οχι, δεν εννοώ αυτό. Σου λέω “πεινάω”». Πεινάω! Γιατί δεν το ακούς αυτό; Πώς ακούς τόσα άλλα πνευματικά λόγια; Πώς ακούς τόσα ωραία κηρύγματα; Τόσες ωραίες διδασκαλίες! Πώς αυτά σου αρέσουν, ενώ αυτή την αγωνιώδη λέξη που λέει ο άνθρωπός σου δεν την ακούς; Πεινάω για την αγάπη σου. Πεινάω τη ζεστασιά σου. Πεινάω την αγκαλιά σου. Κι αν αυτά τα θεωρείς αισχρά, πρόστυχα, ανήθικα και βρόμικα ή, ακόμα χειρότερα, σατανικά και δαιμονικά, τότε πραγματικά ζεις μια τεράστια θεολογική πλάνη. Το αμάρτημά σου είναι όντως μεγάλο. Μα είναι άλλο! Η αμαρτία σου δεν είναι η σχέση που σε φοβίζει. Μα η ανέραστη εγκράτειά σου που βαφτίζεις «πνευματικότητα».

Αυτό είναι το πραγματικό αμάρτημά σου. Κάποια στιγμή είναι αναγκαίο να διευκρινιστούν όλα αυτά στους ανθρώπους που είναι δίπλα μας. Φίλε μου, ξέρεις κάτι; Αμαρτίες στην εποχή μας την τόσο σκληρή είναι αυτή η ψυχρότητα και η σωματική απόσταση. Η ερωτική μοναξιά. Που αφήνεις τον άνθρωπό σου να ζει σαν πλάσμα μοναχικό κι έρημο, και δεν τον προσεγγίζεις, ώστε να τον νιώσεις, να τον καταλάβεις και να ενωθείς μαζί του. Σε όλα τα επίπεδα. Σε όλα τα επίπεδα, ναι. Ώστε να είσαι και να νιώθεις άνθρωπος ολοκληρωμένος. Είσαι ψυχή και σώμα. Δεν μπορεί να μιλάς μόνο για πνευματικά. Δεν μπορεί να μιλάς μόνο για ουράνια πράγματα. Εφόσον είσαι και άνθρωπος με ύλη, με σώμα, με ανάγκες, με ορμές, με επιθυμίες, με ένστικτα. Γι' αυτό, άλλωστε, παντρεύτηκες.

Για να ζήσεις και αυτό το κομμάτι σου. Αυτό λένε εκατοντάδες καταπιεσμένοι άνθρωποι ξεσπώντας. «Τότε, πάτερ, γιατί παντρεύτηκα;» Και γυναίκες το έχουν πει για τους άντρες τους όταν τις καταπιέζουν. Και άντρες το λένε για τις γυναίκες τους, όταν αυτές είναι απόμακρες.
Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στέκονται και εσωτερικός χώρος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 11520
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula » Πέμ Μαρ 07, 2019 10:39 pm

Καθημερινή ατονία και εξάντληση. Τι φταίει; Ψάξε να βρεις τους δικούς σου λόγους, και κάνε κάτι να ζήσεις μια ζωή με χαρά και έκσταση. Κάνε εξετάσεις αίματος, αναρωτήσου τι είναι αυτό που λείπει από τη ζωή σου, και προσπάθησε να νιώσεις την αγάπη του Θεου να σε διαποτίζει παντού. Άσε το μαστίγιο στην άκρη, διότι αν μαστιγώνεις διαρκώς τον εαυτό σου, δεν θα μπορέσει να σηκώσει κεφάλι και να προσπαθήσει για κάτι καλύτερο, με χαρά και ελπίδα. Ο Χριστός δεν μαστιγώνει, αλλά μόνο αγαπά και ανορθώνει.

ΟΜΙΛΙΑ την Κυριακή που έρχεται στην Κρήτη. Στην μητρόπολη Κισσάμου και Σελίνου, στη μονή Γωνιάς.

π. Ανδρέας Κονάνος

Απάντηση

Επιστροφή στο “Διάφορες Ομιλίες”