Οι Έλληνες!!!

Καθημερινά πνευματικά μηνύματα.

Συντονιστής: Συντονιστές

Άβαταρ μέλους
ΜΙΧΣ
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 4940
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 23, 2012 12:24 pm

Re: Οι Έλληνες!!!

Δημοσίευση από ΜΙΧΣ » Δευ Νοέμ 12, 2012 12:44 am



Γεν. 10,32 Αυταί είναι αι φυλαί των υιών του Νώε κατά τας γενεαλογίας αυτών και κατά τους λαούς. Από αυτούς οι απόγονοί των διεσπάρησαν επί της γης μετά τον κατακλυσμόν εις διαφόρους χώρας και νήσους.


Έτσι λοιπόν εντασσόμεθα στην Παλαιά Διαθήκη, εις την οποία πολλοί έχουν την εντύπωση ότι δεν έχουμε καμία σχέση.
Και όμως όπως φαίνεται παραπάνω έχουμε και παρα-έχουμε σχέση με την Π.Δ..


Οσοι υποστηρίζουν αυτό το "καμία σχέση" Καπετάνιε΄ίσως είναι γιατί ενστερνίζονται τη Θεογονία του Ησιόδου, και όχι τον Λόγο του Θεού. Πιστεύουν στα φτιαχτά και ανθρώπινα και όχι στον αποκαλυφθέντα Θεό και έχουν κόλλημα με τους Εβραίους και δεν μπορούν να δουν τη μεγάλη εικόνα... που είναι αυτό που παραθέτω παρακάτω στα λόγια του π. Φλωρόφσκυ.

Επίσης, τον Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως βαθύ γνώστη της Παλαιάς Διαθήκης, Ιερεμία Φούντα, τον πολεμούν περί αυτού του θέματος οι νεοταξίτες...


Η Καινή Διαθήκη κρύπτεται στην Παλαιά. Η Παλαιά Διαθήκη φανερώνεται στην Καινή, αυτά τα λόγια του ιερού Αυγουστίνου είναι και η στάση των Πατέρων απέναντι στην Παλαιά Διαθήκη. Καταπληκτικά κατ' εμέ και τα λόγια του πατρός Γεωργίου Φλωρόφσκυ που γράφει ότι
Ο αγ. Ιουστίνος απορρίπτει τον ισχυρισμό ότι η Παλαιά Διαθήκη είναι ένας κρίκος που συνδέει μαζί την Εκκλησία και τη Συναγωγή. Γι’ αυτόν το εντελώς αντίθετο είναι αληθινό. Όλοι οι ισχυρισμοί των Ιουδαίων πρέπει ρητά να απορριφθούν. Η Παλαιά Διαθήκη δεν ανήκει πλέον στους Ιουδαίους. Ανήκει μόνο στους Χριστιανούς... Εκείνος που δεν αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Χριστού τον Μεσσία, «τον Χριστόν του Κυρίου», προδίδει μ’ αυτό την ίδια την Παλαιά Διαθήκη. Μόνο η Εκκλησία του Χριστού κρατά τώρα το σωστό κλειδί για το άνοιγμα των Γραφών, το αληθινό κλειδί για την κατανόηση των αρχαίων προφητειών. Γιατί όλες αυτές οι προφητείες εκπληρώθηκαν στο πρόσωπο του Χριστού.

viewtopic.php?f=21&t=13157&p=211566#p211566

+Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το Άγιον, Τριάς Αγία, δόξα σοι.

Άβαταρ μέλους
Captain Yiannis
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 3178
Εγγραφή: Τετ Νοέμ 19, 2008 12:34 am

Re: Οι Έλληνες!!!

Δημοσίευση από Captain Yiannis » Δευ Νοέμ 12, 2012 2:09 pm

ΜΙΧΣ έγραψε:Οσοι υποστηρίζουν αυτό το "καμία σχέση" Καπετάνιε΄ίσως είναι γιατί ενστερνίζονται τη Θεογονία του Ησιόδου, και όχι τον Λόγο του Θεού.
Ας μην μπούμε στις απόψεις/θέσεις του Πατρός Φλωρόφσκι δεν θα τις σχολιάσω καθόλου.

Αυτό όμως που αισθάνομαι την ανάγκη να σχολιάσω είναι το θέμα της "θεογονίας του Ησίοδου".

Ο Ησίοδος είναι "πολύ πρόσφατος" δηλαδή ξεκινάει ακόμα και μετά τον Όμηρο να αποτυπώνει τις σκέψεις του,
.... πρώτα λέει γεννήθηκε το Χάος,
ποιό Χάος, ακόμα και το χάος είναι ... κάτι
και πάντως ξεκινάει αφήνοντας ένα κενό (με έψιλον) ....
κάποιοι βέβαια "επιστήμονες" .... του σήμερα,
μιλούν γιά το μεγάλο μπάνγκ και τα λοιπά, σαχλαμάρες,
-εφόσον δεν περιέχει τον Ποιητή Πάντων Θεό-.
Υπάρχει μπάνγκ , και βέβαια υπάρχει, πλήν όμως ... αυτό είναι εκ Θεού.

Το σίγουρο είναι ότι δεν είναι θεόπνευστα κείμενα ,
αλλά μόνον ανθρώπινα,
ή τουλάχιστον όπως παρουσιάζονται ,
οι δε πιστεύοντες αυτά άνθρωποι έχουν σκοτισμένους οφθαλμούς γιά να μην ανακαλύψουν την Αλήθεια.
Είναι όμως πιθανός , μία κωδικοποιημένη γραφή,
από τους προγόνους μας ...
προκειμένου να μας περάσουν κάποιες πληροφορίες ..... κατά Θεία παραχώρηση.

Τώρα βέβαια που το στηρίζω αυτό:

Πολύ απλά, γνωρίζοντας ότι ,
Χωρίς τον Αληθινό Θεό "ου δυνάμεθα ποιείν ουδέν" ... μά ουδέν :smile:

Ο Θεός επέτρεψε να διατηρηθούν (στην παράδοση) και στην συνέχεια να αποτυπωθούν εντέλει ,
προκειμένου να μας χρησιμεύσουν κάποτε.

Πότε;

Τότε, που συν Θεώ και άρα εν Αγίο Πνεύματι,
θα ανοίξουμε τα μάτια να δούμε τις αλήθειες Του!

Αυτές τις αλήθειες , πιστεύω ότι είδαν εξ αποκαλύψεως,
-εν μέρη οι Πρώτοι πρόγονοί μας ,Άγιοι της Εκκλησίας Του, και εν τέλει όλοι οι Έλληνες,.... έστω σε ποσοστό 90%-
να ξεπηδούν μέσα από τις παραδόσεις τους .

προς το παρών...

Κύριε ελέησον
Κανείς δεν είναι τέλειος και κανείς δεν θα πρέπει να απαιτεί από τους άλλους τελειότητα.
Όλοι ως ατελείς πορευόμαστε και με ατέλειες συμπορευόμαστε.
Η τελειότητα δεν ανήκει στους ανθρώπους παρά μονάχα στον Θεό.

Άβαταρ μέλους
pan
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 688
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 11, 2005 8:00 am

Re: Οι Έλληνες!!!

Δημοσίευση από pan » Τετ Ιουν 19, 2013 10:09 am

Εικόνα

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ
Ο Θρυλικός αυτός ήρωας του 1821, γεννήθηκε στη Μουσουνίτσα της Παρνασσίδος το 1788.
Παιδί ακόμα μπήκε στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Σε ηλικία 20 χρονών άφησε τη ζωή του μοναστηριού και πήρε τα όπλα εναντίον των Τούρκων.
Ο Διάκος ήταν άφταστος στα αγωνίσματα, στα όπλα και στην ανδρεία. Στα 1818 έγινε το πρώτο από τα επτά πρωτοπαλήκαρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Μαζί του μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και έβαλε σκοπό της ζωής του την απελευθέρωση της φυλής. ΄Ετσι δημιούργησε δικό του στρατό και ύψωσε τη σημαία της Επανάστασης σε όλη την Ελλάδα.
Οι Τούρκοι αποφάσισαν να τον αντιμετωπίσουν και έστειλαν τον στρατηγό Ομέρ Βρυώνη με 9.000 στρατιώτες. Ο Διάκος είχε μόνο 1.500 παληκάρια. Η μάχη έγινε στην Αλαμάνα, εκεί όπου 23 αιώνες πριν, έπεσε ο Λεωνίδας με τους 300. Ο Διάκος πολέμησε ηρωϊκά, αλλά στο τέλος οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και τον σούβλισαν.
Ο Διάκος αντιμετώπισε το μαρτυρικό του θάνατο με θάρρος. Μονο ένα παράπονο βγήκε απ'τα χείλη του, προβλέποντας την ανάσταση του Ελληνισμού:
"Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει,
τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι".
΄Ηταν ο πιο αγνός ήρωας του '21.

Άβαταρ μέλους
pan
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 688
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 11, 2005 8:00 am

Re: Οι Έλληνες!!!

Δημοσίευση από pan » Τετ Οκτ 02, 2013 8:31 pm

Εικόνα

]Στην Πρέβεζα (κατά μία άποψη) είτε στην Ιθάκη (σύμφωνα με μια άλλη), γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1788 και 1790, ο Ήρωας της Εθνεγερτηρίου Επαναστάσεως του 1821, Οδυσσέας Ανδρούτσος. Ήταν γιος του Ανδρέα Βερούση ή Βερούτσου, αρχικλέφτη και πειρατή στο πλευρό του Λάμπρου Κατσώνη την περίοδο 1770-1792, ο οποίος επαναστάτησε κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προ της επίσημης κηρύξεως της Επαναστάσεως, την 25η Μαρτίου του 1821.

Ο τραυματισμός του σε μια μάχη με τους Οθωμανούς, οδηγεί τον καταγόμενο από τις Λιβανάτες Λοκρίδος Ανδρέα, στην βενετοκρατούμενη Πρέβεζα. Εκεί θα νυμφευθεί την Ακριβή Τσαρλαμπά και θα φέρουν στη ζωή τον κατοπινό Ήρωα της Ελληνικής Επαναστάσεως.

Ο Οδυσσέας περνά μέσα σε μεγάλη φτώχεια τα παιδικά του χρόνια, στο νησί της Ιθάκης. Αιτία η παράδοση του πατρός του στους Τούρκους από τους Βενετούς, στα 1793 και η δολοφονία του. Το 1806, ο Αλή Πασάς ζητά και παίρνει στην αυλή του τον νεαρό Οδυσσέα, καθώς τον συνέδεε φιλία με τον πατέρα του. Εκεί ο Οδυσσέας θα λάβει εξαιρετική μόρφωση, θα φοιτήσει στη στρατιωτική σχολή, ενώ μαθαίνει να μιλά τα ιταλικά και τα αρβανίτικα. Σε ηλικία 15 ετών, τοποθετείται στη φρουρά του Αλή Πασά και λίαν συντόμως οι ικανότητές του τον καθιστούν αρχηγό της. Το έτος 1818, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος μυείται στη Φιλική Εταιρεία και ένα χρόνο αργότερα, διορίζεται δερβέναγας της ανατολικής Στερεάς. Ως ανταμοιβή των υπηρεσιών του στις μάχες του Βερατίου, του Αργυροκάστρου και του Γαρδικίου, ο Αλή Πασάς του αναθέτει την οπλαρχηγία της Λιβαδειάς και του χαρίζει ως μνηστή την Ελένη, κόρη του έυπορου Χρήστου Καρέλου από τους Καλαρρύτες Ιωαννίνων.

Το 1820, επέρχεται η ρήξη του Αλή Πασά με την Υψηλή Πύλη, γεγονός το οποίο υποχρεώνει τον Οδυσσέα να αφήσει την Λιβαδειά, αφού προηγουμένως έχει μυήσει στους σκοπούς της Φιλικής Εταιρείας το πρωτοπαλίκαρό του, τον Αθανάσιο Διάκο, τον οποίο και ορίζει αντικαταστάτη του. Καταφεύγει στην Αράχωβα, όπου επιχειρεί μαζί με άλλους Έλληνες(κοινό στοιχείο των οποίων υπήρξε το πέρασμά τους από την αυλή του Αλή Πασά) να οργανώσει την ελληνοαλβανική συμμαχία σύμφωνα με το σχεδιασμό της Φιλικής Εταιρείας. Το εγχείρημα όμως αποτυγχάνει και ο Οδυσσέας Ανδρούτσος μεταβαίνει στην Λευκάδα. Στις αρχές του 1821 θα συναντηθεί στη Λευκάδα με οπλαρχηγούς της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδος, μεταξύ αυτών και ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, προκειμένου να συζητήσουν τα της επικείμενης Επαναστάσεως στη Στερεά. Ο Αγώνας της ανατολικής Στερεάς Ελλάδος ανατίθεται στον Ανδρούτσο και στον Πανουργιά.

Πρώτη ενέργεια του Ανδρούτσου ήταν η επίθεση σε χρηματαποστολή, την οποία συνόδευαν 60 Τούρκοι, υπό τον δερβέναγα Χασάν Μπέη Γκέκα. Εξοντώνει τον εχθρό και αφήνει άθικτα τα χρήματα, στέλνοντας το μήνυμα στους Οθωμανούς πως δε πρόκειται για μια από τις κοινές ληστείες του παρελθόντος, αλλά για επαναστατική πράξη. Στις 22 Μαρτίου στέλνει επιστολή προς τους Έλληνες του Γαλαξιδίου: «Εγώ είμαι στο ποδάρι με τα παλληκάρια μου», αναφέρει και τους καλεί να πάρουν κι εκείνοι τα όπλα. Στις 8 Μαΐου του 1821, ο Ανδρούτσος επικεφαλής ενός σώματος 118 ανδρών, γράφει χρυσές σελίδες δόξας της Ελληνικής Ιστορίας στο Χάνι της Γραβιάς. Αντιμετωπίζει νικηφόρα και συντρίβει, 8000 Οθωμανούς υπό τον Ομέρ Βρυώνη, παίρνοντας εκδίκηση για το μαρτυρικό θάνατο του φίλου του Αθανάσιου Διάκου στην Αλαμάνα.

Η δημοτική παράδοση του Λαού μας, αφιερώνει στον θριαμβευτή οπλαρχηγό της Γραβιάς το τραγούδι: «Τ’ Αντρούτσου η μάνα χαίρεται, του Διάκου καμαρώνει. Γιατί έχουν γιους αρματολούς, και γιους καπεταναίους. Ανδρούτσος φυλάει τη Γραβιά, Διάκος την Αλαμάνα».

Την 27η Αυγούστου 1822, η Γερουσία του Αρείου Πάγου του αναθέτει την διοίκηση της Αθήνας, στην οποία εισέρχεται με 300 επαναστάτες και τους Ιωάννη Μακρυγιάννη, Ιωάννη Γκούρα, Ιωάννη Μαμούρη και τον Κατσικογιάννη. Ο λαός των Αθηνών επιφυλάσσει αποθεωτική υποδοχή στον Ανδρούτσο και τους άνδρες του. Ο ίδιος όμως, αηδιασμένος από τις πολιτικές σκοπιμότητες οι οποίες απειλούν την έκβαση της Επαναστάσεως, έρχεται σε σύγκρουση με τους «καλαμαράδες», τους πολιτικούς. Εκείνος ο οποίος τον εχθρεύεται περισσότερο από κάθε άλλο, είναι ο Ιωάννης Κωλέττης, ο οποίος μάλιστα, τον κατηγορεί για συνεργασία με τον εχθρό.

Απογοητευμένος ο Ανδρούτσος από την αντιμετώπιση της οποίας τυγχάνει, αποσύρεται στη σπηλιά του, στη Μαύρη Τρύπα, ψηλά στον Παρνασσό. Κατηγορεί τους πολιτικούς πως τον παραγκωνίζουν σκοπίμως και δε του χορηγούν τα απαραίτητα εφόδια για τη συνέχιση του Αγώνος στη Στερεά, την ίδια περίοδο που ο εμφύλιος μαίνεται στην Πελοπόννησο, ενώ οι Τούρκοι απειλούν πλέον να καταπνίξουν την Επανάσταση στη Στερεά. Η σύλληψη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη από τους «καλαμαράδες», εξοργίζει τόσο τον Ανδρούτσο, ώστε να φθάσει στο σημείο να ενωθεί με τους Τούρκους, με αντάλλαγμα την αρχηγία της Εύβοιας, του Ταλαντίου, της Λιβαδειάς και της Θήβας, προκειμένου να τρομάξει τους πολιτικούς του εχθρούς.

Η κυβέρνηση, στις 20 Φεβρουαρίου 1825, στέλνει στη Στερεά τον Γιάννη Γκούρα, πρώην πρωτοπαλίκαρο του Ανδρούτσου, παρέχοντάς του 140.000 γρόσια. Ο Γκούρας βαδίζει με τους άνδρες του προς τη Λιβαδειά και υποχρεώνει τον Ανδρούτσο και 400 Τούρκους να υποχωρήσουν στις Λιβανάτες. Μεταξύ 27 Μαρτίου και 7 Απριλίου, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος κατόπιν συνεννοήσεων, εγκαταλείπει τους Τούρκους και παραδίνεται στον Γκούρα. Ο τελευταίος τον στέλνει στην Αθήνα, όπου κλείνεται σε φυλακή, ευρισκόμενη στα προπύλαια της Ακρόπολης, στο κάτω μέρος του υψηλού πύργου.

Στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά όπου στρατοπεδεύει ο Γκούρας, θα συναντηθεί με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη -προσωπικό φίλο του Ανδρούτσου- και τον Κώστα Μπότσαρη. Ο Καραϊσκάκης αντιδρά έντονα στην είδηση της σύλληψης και φυλάκισης του Ανδρούτσου και έρχεται σε ευθεία ρήξη με τον Γκούρα. Επιχειρεί να κινηθεί για την απελευθέρωσή του, ο Γκούρας όμως οχυρώνεται καλά και αποτρέπει την επίτευξη του σχεδίου του Καραϊσκάκη. Η Διευθυντική Επιτροπή της ανατολικής Στερεάς Ελλάδος, διακρίνοντας την έντονη αντιπαράθεση στο εσωτερικό των επαναστατών, επιχειρεί να εξομαλύνει την κατάσταση μέσω επιστολής προς την έδρα της διοικήσεως, ζητώντας τη μετάθεση του Γκούρα στην Αθήνα και τον κατευνασμό του Καραϊσκάκη. Δυστυχώς όμως, το μίσος έχει θολώσει την ορθή κρίση των πρώην συντρόφων στο πεδίο της μάχης ενάντια στον Τούρκο δυνάστη. Μετά τα μεσάνυχτα της 5ης Ιουνίου κι ενώ ο Ανδρούτσος αναμένει τη δίκη του, κατ’ εντολή του Ιωάννη Γκούρα, ο Μαμούρης, ο Παπακώστας Τζαμάλας, ο Μήτρος της Τριανταφυλλίνας και ένας ακόμη, απομακρύνουν τον δεσμοφύλακα του Ανδρούτσου και εισέρχονται στο κελί του. Ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και κατόπιν δένουν το άψυχο κορμί του με σχοινί, το κρεμούν και ακολούθως το πετούν από τον πύργο στο λιθόστρωτο του ναού της απτέρου Νίκης, διαδίδοντας πως ο νεκρός επιχείρησε να δραπετεύσει, αλλά το σχοινί κόπηκε με συνέπεια τον θανάσιμο τραυματισμό του.

Οι αρχές, συνένοχες του Γκούρα στη δολοφονία του Ήρωος, αποκρύπτουν την πραγματικότητα από το Λαό, χρησιμοποιώντας μια αναληθή ιατροδικαστική έκθεση η οποία αποδίδει το θάνατο σε ατύχημα. Μόλις δεκατρείς μέρες μετά την άγρια δολοφονία του Ανδρούτσου, οι «καλαμαράδες» χορηγούν γενική αμνηστία σε όλους τους φυλακισμένους, καθώς οι Κιουταχής και Ιμπραήμ, απειλούσαν να πνίξουν στο αίμα την Επανάσταση και το Λαό μας. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ανήκει σε ένα πλήθος μπαρουτοκαπνισμένων Αγωνιστών, οι οποίοι έδωσαν στο πεδίο της μάχης τον Αγώνα τους για την Ελευθερία της Πατρίδος, εντούτοις, έπεσαν θύματα της μεγαλομανίας, του φθόνου και του μίσους των πολιτικάντηδων της εποχής. Ουκ ολίγοι καπεταναίοι του Αγώνα, άνδρες των οποίων η Θέληση, η Πίστη και η Ανδρεία αγαπήθηκαν από το Λαό μας, έτυχαν της αισχρής μεταχείρισης του ψευτορωμαίικου. Εξ’ όλων αυτών, το μαρτυρικότερο τέλος είχε ο Ήρωας Οδυσσέας Ανδρούτσος, μπρος στον οποίο εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές κλίνουμε ευλαβικά τις Σημαίες μας, αναφωνώντας με στεντόρεια φωνή που αντηχεί μέχρι τα Ηλύσια Πεδία: Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αθάνατος!

Άβαταρ μέλους
pan
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 688
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 11, 2005 8:00 am

Re: Οι Έλληνες!!!

Δημοσίευση από pan » Σάβ Οκτ 26, 2013 12:52 am

Εικόνα


Γεώργιος Καραϊσκάκης

Από τους κορυφαίους και επισημότερους στρατηγούς του Αγώνα. Γεννήθηκε στο Μαυρομάτι Καρδίτσας. Υιός καλόγριας, προσωνυμία που διατήρησε μέχρι το θάνατό του. Σε ηλικία 15 ετών κατατάσσεται σε κλέφτικη ομάδα. Συλλαμβάνεται και παραμένει στην αυλή του Αλή Πασά, που εκτίμησε το ζωηρό χαρακτήρα του. Απέδρασε από τα Ιωάννινα και ανταμώνει με τον περίφημο αγωνιστή Κατσαντώνη. Δίπλα του διδάσκεται την τέχνη του άτακτου πολέμου, διαπρέποντα για την τόλμη και τη γενναιοψυχία του που τον αναδεικνύουν σε πρωτοπαλίκαρο. Το ξέσπασμα της Επανάστασης τον βρίσκει στη Βόνιτσα, προσπαθώντας να αφυπνίσει τους οπλαρχηγούς της. Λαμβάνει μέρος σε πολλές μάχες. Ανακηρύσσεται Γενικός Αρχηγός της Στερεάς τον Ιούλιο του 1826 και οδηγεί το στράτευμά του σε περήφανες νίκες με προεξέχουσα της Αράχοβας. Απεβίωσε τραυματισμένος κατά τη διεξαγωγή της μάχης του Φαλήρου. Αποτελεί εκλεκτό δείγμα ακατάβλητου δυναμισμού, απαραμίλλου γενναιοψυχίας, πρωτοφανούς δραστηριότητας και οξύτατης στρατηγικής ιδιοφυίας.

Άβαταρ μέλους
pan
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 688
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 11, 2005 8:00 am

Re: Οι Έλληνες!!!

Δημοσίευση από pan » Τετ Απρ 30, 2014 5:09 pm

Μαντώ Μαυρογένους.



Ηρωίδα της ελληνικής επανάστασης του 1821. Κόρη του Νικολάου Μαυρογένους, μεγαλέμπορου που ήταν εγκατεστημένος στην Τεργέστη. Πριν κηρυχθεί η επανάσταση, ήρθε με τον πατέρα της στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Τήνο.

Μόλις άρχισε ο αγώνας πήγε στη Μύκονο όπου εξόπλισε με δικά της χρήματα δύο πλοία, με τα οποία καταδίωξε η ίδια τους πειρατές που σάρωναν εκείνη την εποχή τη θαλάσσια περιοχή της Μυκόνου. Αργότερα δημιούργησε στόλο από έξι πλοία και συγκρότησε σώμα πεζικού που αποτελούνταν από 16 λόχους των πενήντα ανδρών και πήρε μέρος στην επιχείρηση της Καρύστου καθώς και στις μάχες του Πηλίου, της Φθιώτιδας και της Λειβαδιάς. Επέστρεψε κατόπιν στη Μύκονο και ασχολήθηκε με τη τροφοδοσία του ναυτικού αγώνα και τη συγγραφή των απομνημονευμάτων της.
΄Οταν έληξε η επανάσταση εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Της απονεμήθηκε από τον Καποδίστρια ο βαθμός της αντιστρατήγου. Το 1840 εγκαταστάθηκε στην Πάρο.
Πέθανε το 1848. Το σπίτι που πέθανε στην Πάρο σώζεται μέχρι σήμερα.
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΔΩΡΑ
Η Μαντώ Μαυρογένους είχε στην κατοχή της από οικογενειακή κληρονομιά ένα πολύτιμο σπαθί. Λένε πως το σπαθί αυτό ήταν απ'τα χρόνια του Κωνσταντίνου του Μεγάλου. ΄Αλλοι λένε πάλι πως η Μεγάλη Αικατερίνη το είχε χαρίσει στον πατέρα της Μαντώς. ΄Ηταν "Χρυσοποίκιλτον και Αδαμαντοκόλλητον". Είχε χαραγμένη την επιγραφή "Δίκασον Κύριε τους αδικούντας με, τους πολεμούντας με, βασίλευε των Βασιλευόντων".
Σαν κατέβηκε στην Ελλάδα ο Καποδίστριας, η Μαντώ του χάρισε το "πατροπαράδοτον μου και πολυτιμότατον δια την αρχαιοτητά του σπαθίον", όπως γράφει και η ίδια. Ο Κυβερνήτης την ευχαρίστησε για το ιστορικό αυτό δώρο, "σπάθην οπλίσασαν την χεριά γενναίου τίνος προμάχου του Σταυρού".
Στον τιμητικό αποχαιρετιστήριο χορό, που δώσανε στο σπίτι του Αλεξάνδρου Κοντοσταύλου στην Αίγινα, για χάρη του στρατάρχη Μαιζών που θα έφευγε από την Ελλάδα, ο Καποδίστριας πρόσφερε το ιστορικό αυτό σπαθί στον Μαιζών, "ως τεκμήριον της προς αυτό ευγνωμοσύνης του ΄Εθνους".

Άβαταρ μέλους
pan
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 688
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 11, 2005 8:00 am

Re: Οι Έλληνες!!!

Δημοσίευση από pan » Πέμ Σεπ 11, 2014 6:16 pm

Ανδρέας Μιαούλης

Θρυλικός ναύαρχος του Εικοσιένα (1769-1835). Γεννήθηκε στην Ύδρα. Πατέρας του ήταν ο εμποροπλοίαρχος Δημ. Βώκος, που καταγόταν από τα Φύλλα της Εύβοιας. Πολύ νέος άρχισε τη θαλασσινή του σταδιοδρομία με πειρατείες στην Κρήτη, τη Μάλτα και την Αίγυπτο. Η πρώτη εμπορική του επιτυχία ήταν όταν οδήγησε ένα πλοίο του πατέρα του φορτωμένο σιτάρι στη Χίο. Από τα κέρδη αγόρασε ένα τούρκικο μπρίκι, το «Μιαούλ», από το οποίο πήρε και ο ίδιος το όνομα Μιαούλης. Σύμφωνα όμως με μία άλλη εκδοχή, από τη συνήθειά του να φωνάζει στους ναύτες του «μια ούλοι», του έμεινε το όνομα Μιαούλης. Κατά τον αποκλεισμό της Γαλλίας από τον αγγλικό στόλο, ο Μιαούλης έσπαγε το «μπλόκο» και εφοδίαζε τους Γάλλους με σιτάρι. Το εμπόριο αυτό του άφησε πολλά κέρδη. Κάποτε τον έπιασε ο Άγγλος ναύαρχος Νέλσον και όχι μόνο δεν τον τιμώρησε, αλλά θαύμασε την τόλμη και την ευθύτητά του και τον άφησε ελεύθερο.
Με την κήρυξη της Επανάστασης ορίστηκε από τους συμπατριώτες του ναύαρχος του υδραίικου στόλου. Γρήγορα όμως οι επιτυχίες του εναντίον των Τούρκων τον ανέδειξαν ναύαρχο ολόκληρου του ελληνικού στόλου. Το Φεβρουάριο του 1822 νίκησε τον τουρκικό στόλο στην Πάτρα, το Σεπτέμβριο του 1822 στον Αργολικό, το 1823 μεταξύ Άθω-Λήμνου, το 1824 στον κόλπο του Γέροντα. Το 1822 απέκλεισε το Ναύπλιο από τη θάλασσα και συντόμευσε έτσι την πτώση της πόλης, το 1825 πυρπόλησε τον τουρκικό στόλο στη Μεθώνη, το 1826 διέσπασε τρεις φορές το ναυτικό αποκλεισμό του Μεσολογγίου και εφοδίασε με τρόφιμα τους πολιορκούμενους. Και γενικά δεν υπήρξε ναυτική επιχείρηση σ` όλη τη διάρκεια του Αγώνα στην οποία να μην πάρει μέρος.
Μετά την επανάσταση, όταν η αντίδραση εναντίον του Καποδίστρια κορυφώθηκε και η Ύδρα επαναστάτησε, ο Μιαούλης μαζί με τον Κουντουριώτη, τον Μπουντούρη και άλλους ίδρυσαν επταμελή συνταγματική επιτροπή και διέκοψαν τις σχέσεις τους με την κυβέρνηση. Ο Καποδίστριας όμως αρνήθηκε με επιμονή την παραχώρηση συντάγματος και σε μία στιγμή ξεσπάσματος ο Μιαούλης ανατίναξε τη μεγαλύτερη φρεγάτα του στόλου μας «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα» στο ναύσταθμο του Πόρου (13-8-1830). Η ενέργεια αυτή, για την οποία μετάνιωσε αργότερα και ζήτησε συγνώμη, αποτελεί μία σκιά που αμαυρώνει την υπέροχη σταδιοδρομία του. Το 1832 ήταν επικεφαλής της επιτροπής που πήγε στη Βαυαρία, για να προσφέρει στον Όθωνα το βασιλικό στέμμα της Ελλάδας. Κατά τη βαυαροκρατία του απονεμήθηκε ο επίσημος τίτλος του αντιναύαρχου και διορίστηκε διευθυντής του στόλου. Το 1834 του απονεμήθηκε και άλλος τίτλος, του συμβούλου της επικράτειας. Όταν πέθανε, ύστερα από ένα χρόνο από φυματίωση, τον έθαψαν στο μέρος που βρισκόταν ο τάφος του Θεμιστοκλή, στη δεξιά είσοδο του λιμανιού, στον Πειραιά. Ο Μιαούλης υπήρξε αναμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους ναυτικούς ηγέτες στον Αγώνα και η μορφή του κατατάσσεται ανάμεσα στο πάνθεο των ηρώων.

Domna
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 5885
Εγγραφή: Τετ Μαρ 29, 2006 9:00 am
Τοποθεσία: Γερμανία
Επικοινωνία:

Re: Οι Έλληνες!!!

Δημοσίευση από Domna » Πέμ Σεπ 11, 2014 11:28 pm

ΔΟΜΝΑ ΒΙΣΒΙΖΗ – Η ΘΡΑΚΙΩΤΙΣΣΑ ΗΡΩΙΔΑ ΤΟΥ 1821

Γεννήθηκε το 1784 από εύπορη οικογένεια στην Αίνο της Ανατολικής Θράκης αξιόλογη ναυτική πολιτεία, γνωστή από τα χρόνια του Ομήρου, που εξελίχθηκε στο πέρασμα των αιώνων και αναπτύχθηκε καθώς οι κάτοικοί της διακρίθηκαν για το γνήσιο ελληνικό τους φρόνημα.

Δεν γνωρίζουμε το πατρικό της όνομα, ούτε για τα παιδικά της χρόνια, παρά μόνο ότι ο πατέρας της ήταν μεγαλοκτηματίας της περιοχής και ότι παντρεύτηκε το 1808 τον πλούσιο πλοίαρχο και εφοπλιστή Αντώνιο Βισβίζη, με τον οποίο απέκτησε πέντε παιδιά, τρία αγόρια, από τα οποία το ένα πέθανε μικρό από επιδημία και δύο κορίτσια -το ένα κωφάλαλο-. Βλέπουμε έτσι ότι κοντά στα πλούτη και τα καλά συμπορευόταν ο πόνος.




Ο καπετάν Βισβίζης ήταν γενναίος άνδρας, δραστήριος, φιλόπατρις και γεμάτος ενθουσιασμό και όραμα. Από τους πρώτους μέλος της Φιλικής Εταιρείας, είχε προσφέρει στον Υπέρ Ελευθερίας Αγώνα όλη του την καρδιά και πάρα πολλά χρήματα. Έλεγε ότι: «Δεν λυπάμαι να ξοδεύω χρήματα, αφού μ’ αυτά θα κτιστεί το χρυσό παλάτι της ελευθερίας».



Η Δόμνα ακολουθεί τον άνδρα της στα ταξίδια του και γνωρίζει έτσι όλο και περισσότερα μέρη της σκλαβωμένης πατρίδας. Μέσα της φουντώνει ο πόθος για την Ανάσταση του Γένους και γίνεται σύντομα ένα από το πιο δραστήρια μέλη της Φιλικής Εταιρείας. Με την έκρηξη της Επαναστάσεως οι Τούρκοι τους πρώτους στους οποίους ξέσπασαν την μανία, το μίσος και την οργή τους ήσαν οι πιο κοντινοί Χριστιανικοί - Ελληνικοί Πληθυσμοί της Ανατολικής Θράκης. Βύθισαν την Αίνο στο πένθος. Σύντομα, όμως, τον Μάϊο, κατέπλευσαν στο λιμάνι τέσσερα Ψαριανά πλοία, με αρχηγό τον καπετάν Γιαννίτση. Το τουρκικό κάστρο δέχτηκε τις πρώτες κανονιές και η μάχη συνεχίστηκε ως τη νύχτα, όπου τα ελληνικά πληρώματα, προστατευμένα από το σκοτάδι έκαναν απόβαση στη στεριά και κυρίευσαν 24 κανόνια, τα φόρτωσαν στα πλοία τους και ίδια στα Ψαρά. Αυτό ήταν που περίμενε κι ο καπετάν Αντώνης Βισβίζης. Χωρίς άλλη σκέψη, φορτώνει στο καράβι του γυναίκα και παιδιά, τα εικονίσματα, χρήματα, χρυσαφικά κι ότι άλλο μπορούσαν να κουβαλήσουν κι ανοίχτηκε στο πέλαγο να προφθάσει τους Ψαριανούς. Άφησε πίσω του, χωρίς δεύτερο συλλογισμό, το αρχοντικό του, τα εύφορα κτήματά του, τον τόπο του, που δεν θα ξαναδεί ποτέ ούτε ο ίδιος ούτε η Δόμνα. Και μπήκε στο χορό της Επαναστάσεως, του πολέμου και της θυσίας. Σπίτι τους έγινε η «Καλομοίρα», «το μπρίκι» του Βισβίζη.

Το βάπτισμα του πυρός το πήραν στα νερά της Ίμβρου κι από κει συνέχεια στον Θερμαϊκό, στη Χαλκιδική, την Ύδρα, την Στυλίδα, τον Βόλο, την Εύβοια κι όπου τους καλούσε η πατρίδα, ο αγώνας. Συμπολεμίστρια του καπετάνιου η καπετάνισσα Δόμνα!

Στις 21 Ιουλίου 1822, ο καπετάν Βισβίζης, επικεφαλής ενός στόλου από 30 πλοία μικρά και μεγάλα, βρίσκεται στον Μαλιακό κόλπο. Με τον Ανδρούτσο, τον Δυοβουνιώτη κι άλους οπλαρχηγούς, δίνουν μεγάλη μάχη, στην διάρκεια της οποίας, μπροστά στα μάτια της Δόμνας σωριάζεται νεκρός ο γενναίος άνδρας της. Διατάζει να τον μεταφέρουν στο αμπάρι κι αναλαμβάνει την αρχηγία του αγώνα. Πρέπει να δικαιώσει τον θάνατο και τον αγώνα του καπετάνιου της! Καταπιέζοντας τα συναισθήματά της, τις τραγικές αυτές ώρες, βάζει πάνω απ’ όλα την πατρίδα. Μπροστά της στέκουν με σεβασμό και θαυμασμό όλοι οι άνδρες του πληρώματος, σκληροτράχηλοι, ψημένοι θαλασσινοί! Ο καπετάν Βισβίζης ετάφη πίσω από το ιερό των Αγίων Αναργύρων στη Λιχάδα της Ευβοίας κι η Δόμνα γίνεται μάννα και πατέρας για τα πέντε παιδιά της, κυβερνήτης και καπετάνισσα για το πλήρωμά της και συνεχίζει τον ιερό υπέρ της Ελευθερίας αγώνα.

Μετά από διαταγή της κυβέρνησης, το πλοίο της φέρει πλέον το όνομά της. Περιπολεί τις θάλασσες, μάχεται, μεταφέρει στρατεύματα και πολεμοφόδια, πολεμάει… Τρία ολόκληρα χρόνια συντήρησε τον εξοπλισμό του πλοίου της και του πληρώματος με δικά της έξοδα και πάλαιψε με τη θάλασσα. Κι ήρθε η ώρα που και ο τελευταίος οβολός εξαντλήθηκε. Το πλοίο σακατεμένο από τις μάχες και την αλμύρα της θάλασσας, δεν μπορούσε πλέον να αποδώσει. Η καπετάνισσα το χάρισε στην Κυβέρνηση και το παλιό «μπρίκι», ως τα στερνά του χρήσιμο, έγινε πυρπολικό και το 1824, οδηγούμενο από τον πυρπολητή Πιπίνο, ανατίναξε και έκαψε την Τουρκική φρεγάδα «Χαζνέ Γκεμισί», δηλαδή, «Καράβι-Ταμείο», στον Τσεσμέ, στα Μικρασιατικά παράλια.

Οι πρόκριτοι και οι οπλαρχηγοί της Ευβοίας και της Ρούμελης την τιμούν μ’ επίσημον έγγραφον και ο Δημ. Υψηλάντης την ονομάζει: «ευγενεστάτην και γενναιοτάτην Δέσποινα και καπετάνισσα», ο δε Οδ. Ανδρούτσος με βαθειά ευγνωμοσύνη «ευεργέτιδα».

Τώρα πια, χωρίς πλοίο, χωρίς πόρους, μαζί με τα πέντε παιδιά της, περνούν δύσκολες μέρες που τις κάνει δυσκολότερες ο θάνατος του μικρότερου αγοριού της από επιδημία. 1825. Η Δόμνα Βισβίζη μετά από τόσους αγώνες και θυσίες, τόσες πίκρες και απώλειες, πτωχή μα ευχαριστημένη που αξιώθηκε να δει ένα κομμάτι Ελληνικής Πατρίδος ελεύθερο, αποτραβιέται με τα τέσσερα παιδιά της στη Μύκονο, να ζήσει ήσυχα και ταπεινά.

Τον μεγαλύτερό της γιό, τον Θεμιστοκλή, όταν ήταν 14 ετών, μαζί με άλλα παιδιά αγωνιστών, πήρε στο Παρίσι για να σπουδάσουν με έξοδα των φιλελληνικών σωματείων, ο Γάλλος φιλέλλην Roche. Γνωστά έγιναν από τους Φιλέλληνες στην Ευρώπη κι έτσι μαθεύτηκαν τ΄όνομά της και το έργο της παντού, τα λόγια του αποχωρισμού προς τον γιό της, όταν έφευγε για το Παρίσι: «Παιδί μου! Πρόκειται να υιοθετηθείς και να ανατραφείς από την γαλλική γενναιοδωρία. Όταν θα μεγαλώσεις, ίσως να μην ζω πια. Στοχάσου τότε, ότι έχεις να εκδικηθείς τον πατέρα σου». Ο Θεμιστοκλής, φύλαξε τα λόγια της μητέρας του σαν πολύτιμο θησαυρό. Φορούσε πάντα την ελληνικήν φουστανέλλα του, μορφώθηκε, διέπρεψε κι ανέβηκε μέχρι τις ανώτατες διοικητικές θέσεις στο νεoσύστατο Ελληνικό κράτος, κάνοντάς την περήφανη.

Η Θρακιώτισσα λεβεντομάνα έμεινε πάντα ταπεινή και μετά από πολύ δύσκολες μέρες από την Ύδρα στο Ναύπλιο και μετά πάλι στη Μύκονο προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα με μια μικρή σύνταξη 30 δραχμών. Ποτέ δεν ζήτησε πλούτη, τιμές και δόξες. Η Ελευθερία της Πατρίδος της, η φτώχεια της και ο τιμημένος θάνατος του συζύγου της, ήταν γι’ αυτήν το μεγαλύτερο παράσημο του αγώνα. Γιατί ήξερε, ότι τα έδωσε κυριολεκτικά όλα, για την Πατρίδα και την Ελευθερία της!

Ηλικιωμένη πια, άφησε τον κόσμο αυτό, σ’ ένα φτωχικό σπιτάκι στον Πειραιά, τον Νοέμβριο του 1852, με την ικανοποίηση της προσφοράς και της εκπλήρωσης του οράματος και του πόθου της Ελευθερίας!

Ας είναι αιωνία η μνήμη της!

http://eoniaellhnikhpisti.blogspot.de/2 ... 21_23.html
Ο αληθινός χριστιανός έχει τρία γνωρίσματα:
1. Διαβάζει τον Λόγο του Θεού (Αγία Γραφή).
2. Τον εφαρμόζει στη ζωή του.
3. Φροντίζει να τον διαδίδει για να σώζονται και οι άλλοι και να γίνονται κοινωνοί του θαύματος που έζησε.

Domna
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 5885
Εγγραφή: Τετ Μαρ 29, 2006 9:00 am
Τοποθεσία: Γερμανία
Επικοινωνία:

Re: Οι Έλληνες!!!

Δημοσίευση από Domna » Πέμ Σεπ 11, 2014 11:29 pm

Ο αληθινός χριστιανός έχει τρία γνωρίσματα:
1. Διαβάζει τον Λόγο του Θεού (Αγία Γραφή).
2. Τον εφαρμόζει στη ζωή του.
3. Φροντίζει να τον διαδίδει για να σώζονται και οι άλλοι και να γίνονται κοινωνοί του θαύματος που έζησε.

Άβαταρ μέλους
pan
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 688
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 11, 2005 8:00 am

Re: Οι Έλληνες!!!

Δημοσίευση από pan » Σάβ Αύγ 08, 2015 1:14 pm

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΛΑΠΟΥΤΑΣ

Ο Δημήτριος Πλαπούτας γεννήθηκε στις 15 Μαΐου 1786 στην Παλούμπα Αρκαδίας και ήταν δευτερότοκος γιος του κλεφταρματολού Νικόλα - Κόλια Πλαπούτα από τον Σουλιμά Μεσσηνίας. Νεαρότατος έγινε αρματολός και σε ηλικία 17 ετών παντρεύτηκε τη Στεκούλα Κολοκοτρώνη, ανιψιά του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, με τον οποίο ταύτισε τον πολεμικό του βίο και τις πολιτικές του θέσεις.

Το 1811, καταδιωκόμενος από τους Τούρκους, κατέφυγε στα Επτάνησα, όπου υπηρέτησε στον Αγγλικό Στρατό ως λοχαγός. Τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στο χωριό και ανέλαβε καπόμπασης στους Δεληγιανναίους. Το 1819 κατέφυγε και πάλι στα Επτάνησα, αφού κατηγορήθηκε για φόνο Τούρκου στην Αλωνίσταινα. Στη Ζάκυνθο μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία.

Κατά την Επανάσταση, επικεφαλής σώματος και υπό τις διαταγές του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, έλαβε μέρος στις περισσότερες επιχειρήσεις (Βαλτέτσι, Λάλα, Τριπολιτσά, Μανιάκι, Ακροκόρινθος, Πάτρα, Δερβενάκια) και διακρίθηκε για τη φρόνηση και την ανδρεία του. Την πολεμική του δραστηριότητα εξιστορεί στο βιβλίο του «Διορθώσεις και Παρατηρήσεις στην Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης του Σπυρίδωνα Τρικούπη». Το 1823 έλαβε τον βαθμό του στρατηγού και μετά την απελευθέρωση διετέλεσε διοικητής χιλιαρχίας ατάκτων στρατευμάτων και το 1832 στρατηγός.

Μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια διετέλεσε πληρεξούσιος Γόρτυνος στην Ε' Εθνική Συνέλευση και από τον Απρίλιο μέλος της Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδας. Συμμετείχε στην τριμελή πρεσβεία, που πήγε στο Μόναχο για να προσφέρει στον πρίγκιπα Όθωνα το στέμμα του Βασιλέα των Ελλήνων.

Την περίοδο της Αντιβασιλείας καταδιώχθηκε ως ρωσόφιλος και μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη κατηγορήθηκε για απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος και εσχάτη προδοσία. Αυτός και ο Κολοκοτρώνης συνελήφθησαν το 1833 και δικάσθηκαν από Στρατοδικείο στο Ναύπλιο («Δίκη Κολοκοτρώνη - Πλαπούτα»). Καταδικάσθηκαν σε θάνατο τον Μάιο του 1834, παρά την αντίδραση των δικαστών Τερτσέτη και Πολυζωίδη. Προ της ογκούμενης λαϊκής οργής, η ποινή τους μετατράπηκε σε 20ετή κάθειρξη, ενώ μετά την ενηλικίωση του Όθωνα, το 1835, αμφότεροι αμνηστεύτηκαν.

Μετά τη δικαστική του περιπέτεια συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο στρατό από διάφορες θέσεις και ονομάστηκε επίτιμος υπασπιστής του Όθωνα (1858). Αναμίχθηκε εκ νέου στην πολιτική και πήρε μέρος στην Εθνοσυνέλευση της 3ης Σεπτεμβρίου (1843-1844) εκπροσωπώντας την Καρύταινα, ενώ διατέλεσε βουλευτής Καρύταινας (1844-1847) και Γερουσιαστής (1847-1862).

Σε μεγάλη ηλικία ξαναπαντρεύτηκε με μια γυναίκα αρκετά μικρότερή του, η οποία του χάρισε τη μοναχοκόρη του Αθανασία. Πέθανε στον οικογενειακό πύργο της Παλούμπας τον Ιούλιο του 1864.

Απάντηση

Επιστροφή στο “Πνευματικά Μηνύματα”

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτήν τη Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης