ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΟΤΙ...

Καθημερινά πνευματικά μηνύματα.

Συντονιστής: Συντονιστές

Απάντηση
Άβαταρ μέλους
fotis
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 4712
Εγγραφή: Δευ Σεπ 12, 2011 10:01 am
Τοποθεσία: ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗΣ

ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΟΤΙ...

Δημοσίευση από fotis » Παρ Οκτ 31, 2014 11:48 am

…μού απάντησε ότι: «ο Θεός δεν μπορεί να είναι πρόσωπο».

Εικόνα

Ιωάννου Κων. Νεονάκη MD, MSc, PhD
Η Κρήτη αποτελεί τουριστικό προορισμό για τους Εβραίους. Κάθε καλοκαίρι την επισκέπτονται κατά χιλιάδες. Μέσω δε των λιμανιών της συχνά εκδράμουν και προς τα άλλα νησιά ή την Αθήνα. Ένα απόγευμα αρχές φθινοπώρου είχα βρεθεί στο λιμάνι του Ηρακλείου κατευοδώνοντας συγγενικά μου πρόσωπα. Μπροστά από μας στην ουρά για τη φόρτωση των πραγμάτων περίμενε μόνος ένας μεσήλικας ξένος. Η εμφάνισή του με έκανε να εικάσω ότι επρόκειτο για Εβραίο. Σκούρο πανταλόνι, άσπρο πουκάμισο, γενειάδα και βόστρυχοι στα πλάγια, ενώ στο κεφάλι έφερε μικρό καπέλο. Κάποια στιγμή μάς ρώτησε στα αγγλικά κάτι σχετικά με τη διαδικασία φόρτωσης των πραγμάτων. Προθυμοποιηθήκαμε και τού δώσαμε τις κατάλληλες οδηγίες.
Στη συνέχεια και θέλοντας να φανώ ευγενής και να τον κάνω να αισθανθεί οικεία και ζεστά στον τόπο τούτο, ξεκίνησα μικρή κουβέντα σχετικά με τα κοινά στοιχεία των δύο λαών. Και οι δύο λαοί έχουμε μια μακραίωνη ιστορική διαδρομή με κοινές παραδόσεις και αναφορές και στάθηκα ιδιαίτερα στο γεγονός ότι πάνω από όλα έχουμε τον ίδιο Θεό. Ο δικός σας ο Θεός, ο Γιαχβέ, τού είπα, είναι ο ίδιος με τον δικό μας, τον Χριστό, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας. Όμως, τί το ‘θελα να το πω αυτό; Αμέσως ο ξένος άλλαξε άρδην διάθεση, και από χαμογελαστός συνοφρυώθηκε, ενώ με φανατισμό που με εξέπληξε, μού έκανε αυστηρή παρατήρηση ότι απαγορεύεται να φέρω στο στόμα μου το όνομα του Θεού. Και συνεχίζοντας με επιτιμητικό ύφος με ρώτησε τί ακριβώς εννοώ λέγοντας ότι είναι το ίδιο; Τού απαντώ ότι ο Γιαχβέ, κατά τη δική μας παράδοση, είναι το ίδιο πρόσωπο (same person) με τον Χριστό. Με κοιτούσε απλανώς. Έχω την αίσθηση ότι αδυνατούσε να συνειδητοποιήσει αυτό που του έλεγα και συνεχίζοντας με το ίδιο αυστηρό του ύφος μού απάντησε ότι: «ο Θεός δεν μπορεί να είναι πρόσωπο».
Τώρα ήταν η δική μου η σειρά να πάθω εγώ ένα σοκ. Μόλις εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν πλήρη αδυναμία να αντιληφθούν τον Θεό ως πρόσωπο, πολύ δε περισσότερο έχοντα και ανθρώπινη υπόσταση. Κάτι το οποίο για μένα ήταν εντελώς αυτονόητο, για αυτούς ήταν μια απροσπέλαστη νοητική δυνατότητα. Παρότι αρκετά οξυδερκείς, οι άνθρωποι αυτοί κατά την ιστορική τους διαδρομή οδηγήθηκαν σε μια λανθασμένη και εξαιρετικά απλοϊκή ερμηνευτική προσέγγιση του πλήθους των εμπειριών που είχαν στη σχέση τους με τον Θεό. Και εγκλωβισμένοι για αιώνες σε λανθασμένες νοητικές δομήσεις και μια στρεβλή αντίληψη του Θείου, απάντησαν στις ομολογουμένως βαρύτατες ιστορικές πιέσεις που δέχτηκαν με περισσότερο εγωισμό και αδιαλλαξία. Γι’ αυτούς λοιπόν ο Θεός δεν μπορεί να είναι ένα πρόσωπο. Φαντάζομαι ότι γι’ αυτούς ο Θεός θα πρέπει να είναι κάτι ανώτερο, μια ασαφής υπέρτερη δύναμη, κάτι, σε τελευταία ανάλυση, εντελώς διαφορετικό και απροσπέλαστο και τώρα και πάντα από μάς τους ανθρώπους. Σε καμία όμως περίπτωση δεν θα μπορούσε ο Θεός να είναι πρόσωπο και δη με ανθρώπινη υπόσταση. Πολλώ δε μάλλον να προσφέρει σε μάς ως δώρο έσχατης αγάπης και ταπείνωσης τη δυνατότητα κατά χάριν Θεανθρώπινης ύπαρξης.
Τώρα μπορώ να αντιληφθώ την αντίδραση του Εβραϊκού πνεύματος και το μέγεθος της «βλασφημίας» και του σκανδάλου στο μυαλό των ανθρώπων αυτών, όταν ο Ιησούς, ένας ξυλουργός από μιαν ασήμαντη πολίχνη, ένας ταπεινός άνθρωπος μπροστά τους με σάρκα και οστά, τους κοιτάζει στα μάτια και τους λέει ευθαρσώς ότι «εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια και η ζωή». Επίσης μπορώ πλέον να αντιληφθώ καθαρά την ως και σήμερα αδυναμία τους να δεχτούν ότι εμείς πιστεύουμε και λατρεύουμε ένα σεσαρκωμένο Θεό, και προσβλέπομε όχι μόνο σε μιαν απλή ένσαρκη Ανάσταση αλλά πολύ περισσότερο σε μια νέα υπαρκτική οντολογία αυτήν της Θεανθρωπίας.
Συνειδητοποιώ τέλος, ότι ούτε και ο Μεσσίας, τον οποίο εναγωνίως αναμένουν ακόμα, δεν μπορεί ούτε να είναι, ούτε να έχει καμιά υποστατική σχέση με τον Θεό. Απλώς θα είναι άλλος ένας ακόμα κοινός θνητός. Πιθανώς να διαθέτει (ως δωρεά φυσικά από τον Θεό) κάποια επιπλέον χαρίσματα, κάποιες επιπλέον δυνατότητες ή δυνάμεις σε σχέση με τους υπόλοιπους καθημερινούς ανθρώπους, όμως πέραν τούτου ουδέν. Ούτε αναστάσεις, ούτε οντολογικές σωτηρίες, ούτε Θεανθρωπία. Απλώς μια «αποκατάσταση» της ισχύος, της δυνάμεως και της δόξας του Ισραήλ ως ιστορικό, οντολογικό σώμα σε παγκόσμια επίπεδο. Δηλαδή, κατά τη δική μου προσέγγιση, για ένα ανούσιο ιδεολόγημα, για ένα τίποτα. Τόσοι αιώνες, τόσος πόνος αυτού του λαού, τόση τραγωδία για ένα απλό ιδεολόγημα.
Θεωρώ ότι είναι τύχη για μάς, η δυνατότητα που έχει το ελληνικό πνεύμα να μπορεί να δεχτεί και να χωρέσει την άκρα ταπείνωση του Θεού να είναι και άνθρωπος. Δυνατότητα που εν σπέρματι υπήρχε και διαμορφώθηκε από την αρχαιότητα. Και περαιτέρω είμαστε τυχεροί γιατί το ελληνικό πνεύμα μάς δίδει το νοητικό περιθώριο να τολμάμε να μιλάμε για ουσιαστική θέωση του ανθρώπου, πράγμα ασυλλήπτως ασύλληπτο για τους άλλους. Και ίσως αυτή η εσωτερίκευση της αντίληψής μας για δυνατότητα όχι μόνο ένσαρκης ανάστασης, αλλά και θέωσής μας να μάς προσδίδει ασυνειδήτως το χαρούμενο και αισιόδοξο του χαρακτήρα που υπάρχει (ή τουλάχιστον υπήρχε) στο λαό μας.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος ή ένας λαός κατά την ιστορική του διαδρομή, χωρίς Θεό, θα τον οδηγήσουν είτε στην απόλυτη σκλήρυνση και βία, είτε στην απελπισία, στην παραίτηση και το συμφυρμό. Μόνον ο Θεός και η δυνατότητα Θεανθρωπίας, επιτρέπει (ως δωρεά) ένα αγλαοφανές και αναστάσιμο κοίταγμα του πόνου. Μια χαρά, ένα φώς, ένα ενδιάθετο φως που εκχέεται από τους ανθρώπους αυτού του πολιτισμού, που οδηγεί στον σεβασμό και στην αγάπη του προσώπου του άλλου. Μια δωρεά από έναν Θεό ίσο και ένα με μας όλους.
Εύχομαι να κρατήσουμε όσο μπορούμε αυτήν την ευρύτητα του ελληνικού πνεύματος ως οντολογική, σωτηριολογική αντίληψη και πρόταση και για τις επερχόμενες γενιές μας, αλλά και για τους άλλους λαούς.
Ο υπομείνας,εις τέλος ούτος,σωθήσεται.

Άβαταρ μέλους
dionysisgr
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 4256
Εγγραφή: Τρί Φεβ 12, 2008 9:00 am
Τοποθεσία: Νικαια

Re: ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΟΤΙ...

Δημοσίευση από dionysisgr » Παρ Οκτ 31, 2014 1:17 pm

Ορισμενοι εχουν καλη διαθεση, αλλα κανουν κακη απολογητικη, και τα κανουν χειροτερα.

Καταρχας οταν κανεις απολογητικη και ειδικα σε Εβραιο, δεν λες ποτε, οτι ο Χριστος ειναι το ιδιο προσωπο με τον Γιαχβε.

Γιατι θα σου πει: Καλα, αφου ειναι το ιδιο προσωπο, πως λες Χριστιανε, οτι η Αγια Τριαδα, εχει τρια προσωπα,
εκ των οποιων το δευτερο ειναι ο Ενανθρωπησας Υιος, ο οποιος λες οτι ειναι ο Χριστος;

Και θα σε στειλει αδιαβαστο, εξαπαντος..

Λες λοιπον, οτι ειναι ο Ιδιος Θεος με τον Γιαχβε, οχι το ιδιο προσωπο, ειναι ο Χριστος, ο Θεος.
Οχι το ιδιο προσωπο με τον Γιαχβε. Απο εκει και περα ξεκιναει η συζητηση.

Αλλο προσωπο, και αλλο Θεος.
"Προηγειται" ως αϊδιος Θεος κατα την αιωνια υπαρξη Του,
και αποκαλυπτεται σε εμας ως Προσωπο εν χρονω.

Ειναι αλλη η κατασταση η ενδοτριαδικη της θειας υπαρξεως
και αλλη η αποκαλυπτικη της συγκαταβαση, δια της θειας Οικονομιας στον ανθρωπο.

Αυτα για να συννενοηθεις με Εβραιο παντα, η αλλοθρησκο, γενικα.
Δεν εχουν αυτοι, οι ανθρωποι, την αντιληψη και την θεολογικη-φιλοσοφικη υποδομη και κληρονομια,
περι Προσωπου-Ουσιας-υποστασεως, που εχουμε εμεις, που χρειαστηκε αιωνες για να οικοδομηθει.
Ειναι θρησκειες με βιβλικη με προελευση πλην ομως, χωρις ιδιαιτερο εννοιολογικο υποβαθρο.

Η βιβλικη βαση επι της οποιας, κατ'αρχας συμφωνουμε με τους Εβραιους, ειναι οτι ο Θεος, ειναι ο Θεος του Αβρααμ και του Ισαακ και του Ιακωβ.
Ο αποκεκαλυμμενος Θεος, του Εγω ειμι, ο ΩΝ, του Μωϋση. Ετσι αποκαλυφθηκε, και εδρασε μεσα στην ιστορια του Ισραηλ, για την σωτηρια μας.

Εκει δεν μπορει παρα να συμφωνησει.

Απο εκει και περα, με αυτην την κοινη βαση, θα διαφοροποιηθεις στο οτι: ειναι οτι ο Λογος, ο Σαρκωμενος, ειναι ο Μεσσιας-Χριστος,
ο Οποιος μας αποκαλυψε τον Θεο στην πληροτητα Του, ως Τριαδα Ομουσιο και Αδιαιρετο, Πατερα, Υιο και Πνευμα Αγιον.

Πριν ειχαμε συνεσκιασμενη αποκαλυψη και ενεργειες του Θεου,
με τον Χριστο εχουμε πασα την αληθεια, και πληρως αποκεκαλυμμενο τον Θεο.

Μονον, Ο Χριστος μας αποκαλυπτει οριστικα και εν πληρη αληθεια, τον Θεο,
οπως πρεπει να Τον πιστευουμε, και οπως το επιθυμει, ο Ιδιος.

Το πληρωμα της Τριαδικης του Θεου αποκαλυψεως, μοναχα εν Χριστω, μας παραδοθηκε απαξ.

Δεν του ακυρωνεις δηλαδη την ιστορια της θειας αποκαλυψης που εζησε ο λαος του,
αλλα του δειχνεις οτι, αυτη συνεχιστηκε και εκπληρωθηκε στο Προσωπο του Μεσσια Χριστου,
που ειναι ο Θεος, του Αβρααμ και του Ισαακ και του Ιακωβ, που θυσιαστηκε για να ζησει ο ανθρωπος,
οπως αλλωστε προεπισημαναν με ακριβεια, οι απο χιλιετιων προφητειες των ιδιων των Εβραιων προφητων.

Και εκει αρχιζεις εφοσον σε αφησει ο Εβραιος, και δεν σηκωθει να φυγει, την παραπερα εκδιπλωση της Χριστιανικης Πιστης,
και αντιληψης περι Θεου, οτι ειναι Ενας Θεος, κατα την ουσια, την ενεργεια, την δυναμη, την, την, την...

Αλλα ακριβως την ιδια αχρονη στιγμη, ειναι Τρισυποστατος, Τριαδικη Εναδα, και Μοναδικη Τριαδα,
κοινωνια αγαπης και αλληλοπεριχωρησης. Οι αριθμοι Τρια και Ενα, στον Θεο δεν εχουν την μαθηματικη ισχυ που εχουμε στον κοσμο.

Ενα ειναι Τρια και Τρια ειναι Ενα στον Θεο, που υπερκειται απειρως, των ανθρωπινων ορισμων, εννοιων, αντιληψεων και παραστασεων.

Αλλο τωρα.

Επισης, καποιοι αδοκιμοι οροι, οπως "οντολογικο σωμα", δεν βγαζουν κανενα νοημα ουτε θεολογικο, ουτε φιλοσοφικο.

Τι παει να πει οντολογικο σωμα; Ποιανου; Προς τι; Προς ποιον;

Oντολογια καταρχας, ειναι καθαρα φιλοσοφικος ορος, και ειναι ο λογος-ερευνα, περι του πως,
της μετοχης του οντος, στο Οντως Ον, δηλαδη στο Οντως Ειναι.

Δηλαδη οχι ο λογος περι της ουσιας του ιδιου του οντος, αυτο ειναι οντικος στοχασμος,
αλλα περι του ειναι του οντος, δηλαδη οντολογικος στοχασμος, επι του εσχατου νοηματος του οντος, που ειναι συναμα και το πρωτο νοημα του,
και που ειναι τυγχανει για εμας τους Χριστιανους να ειναι ο Τριαδικος Θεος και δημιουργος του Παντος.

Καλο ειναι να μην κανουμε καταχρηση ορων και ειδικα νεολογισμων, ειτε θεολογικων ειτε φιλοσοφικων,
μονο και μονο για να προσδωσουμε κυρος στην απολογητικη μας, ιδιως εαν δεν εχουμε κατοχη και εξοικοιωση με τους ορους αυτους.

Σοφον το σαφες.
Λεγανε οι αρχαιοι μας προπατορες.
"ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. ᾿Αμήν."

Απάντηση

Επιστροφή στο “Πνευματικά Μηνύματα”