Ψυχοφελή μηνύματα...

Καθημερινά πνευματικά μηνύματα.

Συντονιστής: Συντονιστές

Απάντηση
toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 7916
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula » Τρί Σεπ 12, 2017 12:10 pm

Όταν σε κάποιον μπει μια επιθυμία, από την ώρα εκείνη δεν μπορεί να ησυχάσει. Αφήνει τον Θεό και ασχολείται με την επιθυμία του. Μπορεί η επιθυμία να είναι και “πνευματική”, όμως παραμένει εμπόδιο για να ενωθεί με τον Θεό.
------------------------
Επιθυμεί κάποιος να γίνει μοναχός. Και αυτή η επιθυμία του τον κάνει να ψάχνει μοναστήρια, γέροντες. Δεν έχει ησυχία. Φαινομενικά ασχολείται με κάτι το σωτήριο και πνευματικό, όμως τελικά απομακρύνεται από τον Θεό. Δεν ασχολείται με τον Θεό, αλλά με το πώς και πού και πότε θα γίνει μοναχός.
------------------------
Φανταστείτε λοιπόν πόσο επιβλαβές στην πνευματική μας προκοπή είναι όταν αφήνουμε τον Θεό και ασχολούμαστε με κοσμικές επιθυμίες και εμπαθείς πόθους μας. Βγάζουμε τον Θεό από το κέντρο της ζωής μας και βάζουμε στο κέντρο της καρδιάς μας την διατροφή μας, τα ρούχα μας, πότε θα παντρευτούμε, το χτένισμά μας, το αμάξι μας, το σκυλάκι μας, τον τραπεζικό μας λογαριασμό, την παρέα μας, το κινητό μας.
------------------------
Αφήνουμε την προσευχή, αφήνουμε την άμεση κοινωνία μας με τον Θεό και τρέχουμε σε εξωκκλήσια για να ανάψουμε τα καντήλια. Ασχολούμαστε με τα καντήλια και όχι με τον Θεό. Και καμαρώνουμε που πήγαμε και ανάψαμε τα καντήλια, ενώ ο νους μας έμενε μακρυά από τον Θεό.
------------------------
Εμείς οι ιερείς ασχολούμαστε με τις στολές και στους σταυρούς, με τα μαλλιά και τα γένια μας και αφήνουμε τον Θεό στην άκρη. Πώς ξεγελιόμαστε έτσι; Ακόμα και τώρα ξεγελιέμαι, και προσπαθώ να γράψω κάτι για τον Θεό αφήνοντας τον Θεό, αντικαθιστώντας Τον με τις γνώσεις μου, με τις σκέψεις μου.
------------------------
Λέμε ότι ο Θεός είναι στην ζωή μας. Όντως, σίγουρα ο Θεός είναι στην ζωή μας, αλλά που ακριβώς; Στο κέντρο ή σε μία ακρούλα;
------------------------
Σίγουρα ως άνθρωποι μου μένουμε μέσα στον κόσμο θα ασχοληθούμε με πολλά ζητήματα, όμως αυτό δεν είναι δικαιολογία για να αφήνουμε τον Θεό στην άκρη της καθημερινότητάς μας.
------------------------
Χωρίς προσευχή είναι αδύνατον να βρούμε τον Θεό, είναι αδύνατον να ειρηνεύσουμε. Μπορεί να κάνουμε χίλιες δυο “πνευματικές” δραστηριότητες όμως εάν δεν προσευχόμαστε τίποτα δεν έχουμε κάνει. Πνευματική ζωή δεν νοείται χωρίς προσευχή. Μπορεί να μελετούμε τον θείο λόγο, να εκκλησιαζόμαστε, να εξομολογούμαστε, να νηστεύουμε, όμως εάν δεν προσευχόμαστε προκοπή δεν θα κάνουμε.
------------------------
“Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό” και όλη η ζωή μας γίνεται μία αναφορά προς τον Θεό.
Η πνευματική ζωή είναι μια προσευχή, μια μόνιμη ατμόσφαιρα πέρα από την σφαίρα των εμπαθών επιθυμιών· είναι η απόκτηση της εσωτερικής ειρήνης που μόνο το Πνεύμα μπορεί να χαρίσει στις καρδιές μας. Πνευματική ζωή είναι η συνεχής εκζήτηση του Θεού. Συνεχής όχι διακεκομμένη...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 7916
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula » Τρί Σεπ 12, 2017 12:15 pm

Χάνομαι στην απουσία σου...

Αυτή, Κύριε, αυτή η σιωπή Σου πόσο με τυράννησε! Πόσες φορές με εκνεύρισες, Κύριε, που έμεινες σιωπηλός όταν εγώ χανόμουν σε δρόμους που δεν ήξερα πού οδηγούν, σε μονοπάτια που για πρώτη φορά ρακένδυτος περπάτησα. Τότε χρειάστηκε να αμαρτήσω πολλές φορές για να νιώσω ότι «υπάρχω», να αισθανθώ ότι «ζω». Όχι, δεν αμαρτάνουν όλοι για την ηδονή, για να κάνουν το κέφι τους και να χαρούν με ψεύτικα αποκαΐδια μιας φωτιάς που ποτέ δεν άναψε μέσα τους.
Υπάρχουν κι εκείνες οι ταλαίπωρες και αναγκεμένες ψυχές, που κάθε μέρα παλεύουν να κρατηθούν στην ζωή ένα βήμα μόλις πριν τον θάνατο και την ολική έκλειψη του βλέμματός τους.
Υπάρχουν κι αυτοί που η ζωή τούς δυσκολεύει αφάνταστα και τα μεταξωτά σωθικά τους σκίζονται εύκολα στα σκληρά βλέμματα του κόσμου. Όλοι εκείνοι που οι μέρες και οι νύχτες τους δεν είναι ξέγνοιαστες, κι ας πρέπει να γελούν για να καλύψουν τα ανείπωτα δά- κρυά τους. Μια στιγμή μονάχα εάν αφήσουν να φανεί το δράμα της ψυχής τους, θα χαθεί μονομιάς όλο το μπλε της γης.
Τέτοιες στιγμές, Χριστέ, Σε φώναξα με ότι φωνή μού είχε απομείνει. Μα η σιωπή Σου με ράγισε, κι ας ήξερα στα βάθη της ψυχής μου ότι είσαι εκεί. Δεν έφτανε όμως αυτό για να σωπάσει ο καημός μου.
Ξέρεις καλά Εσύ, Χριστέ μου, δεν ήταν άπιστοι, προδότες και εχθροί όσοι δεν άντεξαν σε αυτή την σιωπή και χάθηκαν στους λογισμούς τους. Ήταν τα πιο αδύναμα δικά Σου παιδιά, που κύρτωσαν οι αντοχές τους στην απουσία Σου. Αυτό φοβάμαι κι εγώ, εκείνες τις ώρες που φρικτά μού λείπεις, μην χαθώ και ξενιτευτώ από την πίστη.
Μα ύστερα πάλι, στον κήπο της Γεθσημανή, σε σκέφτομαι εκείνο το φρικτό το βράδυ που επίμονα ζητούσες την συντροφιά των μαθητών. Τα δάκρυα και τους ιδρώτες συλλογιέμαι, τον φόβο και την αγωνία Σου, κι αυτό το μαρτύριο που ζήτησες από τον Θεό να Σε απαλλάξει. Κι όμως, στο τέλος έκανες αυτό που ήθελε Εκείνος.
Αυτή είναι η ελπίδα μου, ότι ενώ πιστεύω δεν με εμποδίζεις να αμφιβάλλω, να ρωτώ, να ψάχνω να σε βρω κομματιασμένος. Είναι του έρωτα καμώματα κι αυτά, να φεύγω σαν δεν μου μιλάς. Να χάνομαι στην απουσία Σου, κι όταν αργείς τα βράδια να μην κοιμάμαι... Κι είναι κάτι νύχτες, Κύριε, που αργούν πολύ να ξημερώσουν...

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 7916
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula » Τρί Σεπ 12, 2017 12:19 pm

Υπάρχει άνθρωπος που δεν θα ευχόταν στην ζωή του, να μην πονέσει ποτέ; Σαφέστατα και όχι. Ακόμη και εκείνοι που γνωρίζουν ότι ο πόνος υπήρξε ο μεγάλος δάσκαλος της ζωής τους, δεν θα επιθυμούσαν να ξαναζήσουν τις στιγμές εκείνης της αβάσταχτης μοναξιάς πάνω στο Σταυρό. Γιατί κακά τα ψέματα, στο Σταυρό είσαι μόνος, ενίοτε “κρύβεται” ακόμη και ο Θεός από το ψυχικό σου τοπίο. “Ηλι Ηλι λαμά σαβαχθανί…..”Ο πόνος όμως είναι μια πραγματικότητα της εδώ ζωής είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε τον αποδεχόμαστε είτε προσπαθούμε να τον αρνηθούμε.

Θα παίξουμε πολλούς ρόλους και θα χρησιμοποιήσουμε αρκετές κρυψώνες αναζητώντας το τόπο εκείνο που δεν θα πονάμε. Όμως δεν υπάρχει.
Ένα από τα βασικά σημεία της πνευματικής μας ωρίμανσης είναι να εντάξουμε αρμονικά στην ιστορία της ψυχής μας, τον Σταυρό, να μην αρνούμαστε τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες και να μην προσπαθούμε να κρυφτούμε. Να αποδεχθούμε ότι η ζωή αυτή έχει και οδύνη. Οχι μόνο ομως οδύνη, απλά και απο αυτήν. Και να απεξαρτήσουμε την ζωή μας από την ψευδαίσθηση και το εμμονικό κυνήγι της απόλυτης στο κόσμο αυτόν "ευτυχίας". Γιατί απλά δεν υπάρχει.

Τι υπάρχει τοτε; Υπάρχει μια ροη γεγονότων της Θείας πρόνοιας, που άλλοτε χειμωνιάζουν και άλλοτε μυρίζουν καλοκαίρι. Υπάρχουν φωτεινές και σκοτεινές περίοδοι της ψυχή μας, επιτυχίες και αποτυχίες, νίκες και ήττες, καλές και κακές στιγμές, και όλες αυτες μας συνθέτουν.
Αυτό που είμαστε και θα γίνουμε, είναι μια ποικιλία πραγμάτων. Είναι μια πολύμορφη σύνθεση εσωτερικών και εξωτερικών καταστάσεων, που μας διαμορφώνουν και μας οδηγούν στον Θεό.

Θα έρθει μια μέρα, μια στιγμή, που θα καταλάβουμε και θα δούμε εσωτερικά πλέον, ότι πολλά που στην ζωή μας ονομάσαμε λάθη ήταν σωστά και πολλά που τα χαρακτηρίσαμε ως κακά ήταν ευλογημένα. Έκπληκτοι θα αντιληφθούμε οτι αρκετές “αμαρτίες” μας οδήγησαν στην αρετή και πολλές υποτιθέμενες “αρετές” στην αμαρτία. Η πιο μεγάλη έκπληξη όμως θα ειναι η αποκάλυψη οτι ο Θεός "έπαιζε" μαζί μας κρυφτό, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να φωνάξει δυνατά, “Φτου ξ ελευθερία…..”

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 7916
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula » Τρί Σεπ 12, 2017 12:20 pm

Παρ΄ το αλλιώς....

Δεν πρέπει η χαρά και η επιτυχία να μας γίνεται εμμονή και άγχος. Έτσι δεν θα έρθει ποτέ. Γιατί ακόμη κι αν έρθει δεν θα σου ανήκει μια και εσύ θα ανήκεις στο άγχος σου. Για να χαρείς κάτι πρέπει αν είσαι «παρόν» σε αυτό που κάνεις. Μόνο εκεί. Επίσης όταν την χαρά την μεταθέτεις διαρκώς για το αύριο μπαίνεις σε μια διαδικασία προσμονής, την κυνηγάς, την ψάχνεις, και με αυτό τον τρόπο οτι ζεις εκείνη την στιγμή στην ζωή σου, το αντικρίζεις ως άσχημο, λειψό, άγευστο. Όλα σου φαίνονται λίγα γιατί περιμένεις τα πολλά, όλα άσχημα γιατί θες μόνο τα όμορφα, όλα λειψά γιατί αναζητείς τα τέλεια. Οπότε αυτό που είσαι και ζεις και έχεις στο σήμερα, δεν σε γεμίζει. Το πετάς ενώ το κρατάς για κάτι άλλο που θα ήθελες και ίσως κάποτε να έχεις. Μα υπάρχει κάτι πιο αβέβαιο από το αύριο; Ο Χριστός μας λέει, μην ασχολείστε με το αύριο ζήστε το σήμερα, αφήστε το αύριο στο Θεό, εσείς εδώ στο παρόν, στο τώρα.

Θα μου πεις "μα εάν είναι κόλαση αυτό που ζω, να μην έχω ελπίδα για κάτι καλύτερο;". Να έχεις. Όμως αυτό δεν πρέπει να ακυρώνει το τώρα της ζωής σου. Περιμένοντας το αύριο χάνεις τι μπορείς να κάνεις σήμερα.
Ναι δεν είμαι καλά, αλλά δεν παραιτούμαι από το τώρα της ζωής μου, σκέφτομαι και πράττω, αυτό που μπορώ και αντέχω στο σήμερα μου. Αποδέχομαι τις δυσκολίες και αδυναμίες μου, δεν λέω «αχ και να ήταν όλα αλλιώς...», αλλά αντιθέτως σκέφτομαι, «σήμερα όπως είμαι, με οτι έχω και μπορώ θα ζήσω». Θα δω μέσα μου, γύρω μου, οτι δεν είναι όλα μαύρα, έχει και πολύ φως.

«Δε μπορώ...»σου λέει ο λογισμός. «Μπορείς θα λες εσύ...» Μα κι ακόμη εάν αισθάνεσαι οτι δεν μπορείς να πεις αυτό που λέει ο Ρίτσος «εμείς θα λέμε Ουρανός κι ας μην είναι....», αποδέξου το. Συμφιλιώσου με αυτο το "δε μπορώ" . Έλεγε ο Αγιος Παίσιος, "κανε τον κανόνα προσευχής σου. Δε μπορείς; Κάνε τον μισό. Δε μπορείς κάνε τον σταυρό σου και ξάπλωσε. Δεν μπορεις ουτε αυτο μην κανεις τίποτα, αλλα μην εχεις άγχος...."
Μην θες να μην είναι έτσι τα πράγματα, γιατί αυτό ως έλεγε ο Άγιος Πορφυριος, φέρνει αντίδραση και γίνονται χειρότερα τα πράγματα. Απλά πράξε κάτι που μπορεί να σε κάνει καλύτερα. Δε μπορείς; ειρήνευσε με αυτό που δεν μπορείς. Και θα δεις τότε, το αύριο να αλλάζει. Μόνο έτσι μεταμορφώνεται με την χάρι του Θεού το αύριο της ζωής. Ούτε με σχέδια ούτε με προγράμματα, αλλά κτίζοντας το σήμερα του εαυτού μας. Ένας εαυτός που είναι με το σήμερα συμφιλιωμένος, με την πραγματικότητα του, μπορεί να υποδεχθεί και να ζήσει οτι ο Θεός φέρει στο αύριο του. Όλο αυτό δεν θα γίνει εύκολα γιατί έχουμε εθιστεί να ζούμε στο χθες των ενοχών και στο αύριο του άγχους, ωστόσο αξίζει να στρίψουμε το τιμόνι της ύπαρξης, από την άλλη πλευρά έχει υπέροχη θέα....

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 7916
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula » Τρί Σεπ 12, 2017 12:24 pm

Αρετή ξέρεις τι σημαίνει; Να μπορώ να σου κάνω κακό και να επιλέγω συνειδητά να μην το πράξω. Αλλιώς δεν μιλάμε για ενάρετο αλλά για αδύναμο. Βλέπω πολλούς να φοβούνται την ζωή και να κρύβονται στην θρησκεία. Να δειλιάζουν να ζήσουν κι ολη μερα να μιλάνε για την μεταθάνατο ζωη. Να είναι τρομαγμένοι και να δείχνουν "αγαθοί". Να φοβούνται τον εαυτό τους και να κτίζουν καριέρες, να ενοχλούνται απίστευτα από την σιωπή και να ζουν σε τρελούς ρυθμούς, να σιχαίνονται την ύπαρξη τους και να κτίζουν τα αγάλματα τους.
Τι ωραία το έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, "αλλο ταπείνωση άλλο κόμπλεξ..."
Σε θέλω να μπορείς να δαγκώνεις σίδερα και εσύ να επιλέγεις να δίνεις φιλιά. Να μπορείς να σφίξεις την γροθιά και εσύ να γίνεσαι αγκαλιά. Σε θέλω να μπορείς να μισείς και εσύ να λες, χίλιες φορές να προδοθώ και πάλι θα αγαπήσω....

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 7916
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula » Τρί Σεπ 12, 2017 12:25 pm

Οφείλω μια συγνώμη στο Θεό για όσα μου χάρισε και δεν τα χάρηκα. Για εκείνα που μου έδωσε και δεν τα πήρα. Μα κι γι αυτά που μου ζήτησε και δεν του έδωσα. Πάνω από όλα θέλω να κλάψω στην αγκαλιά Του, για όλες εκείνες τις μέρες που δεν έζησα και απλά επιβίωσα.
Να πω συγνώμη για όσα σε αγαπώ δεν είπα, σε αγκαλιές που δεν έδωσα, σε πόρτες που έκλεισα, σε τηλέφωνα που δεν σήκωσα, σε μάτια που δεν αντίκρισα, σε φιλιά που δεν σαρκώθηκαν και σε προσευχές που δεν ειπώθηκαν…
Τέλος να πω, ότι εάν βρήκες έναν άνθρωπο να σε νιώσει, να σε καταλάβει, να σε αγαπήσει, κράτα τον, κι ας είναι στην άλλη άκρη της γης. Φτάνει που τον βρήκες…. Δεν θα σου τύχει πολλές φορές στην ζωή. Και να θυμάσαι, οτι στα δώρα λες ευχαριστώ κι ας μην τα ξετυλίξεις ποτέ.....
**και κάτι απο τα παλιά μου, που πάντα ζει μέσα μου ως προσευχή....

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 7916
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula » Τρί Σεπ 12, 2017 12:26 pm

Ναι ο πόνος μας μαθαίνει, μας βαθαίνει και πλαταίνει. Βέβαια όχι όλους, μα τους περισσότερους. Αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση οτι όταν πονάς δεν υποφέρεις απίστευτα. Οτι η μοναξιά δεν θερίζει τις ελπίδες σου, και αυτό το μοναδικό κάψιμο στα στήθη σαν λεπίδα καλά ακονισμένη δεν σχίζει την ύπαρξη σου στα δυο. Ο πόνος είναι πόνος, κι αυτό δεν αλλάζει με όσα καλαίσθητα περιτυλίγματα κι αν τον ντύσουμε.
Όπως έλεγε και ένας καλός φίλος, «το γεγονός οτι σου έχουν δώσει πέντε φιλιά δεν σημαίνει οτι το χαστούκι δεν πονάει...». Απλά την ώρα που υποφέρεις σκέψου οτι δεν θα ειναι πάντα έτσι. Το ξέρω, ναι το ξέρω, οτι τώρα επαναστατείς σε αυτή μου την φράση, και λες, «ασε μας κι εσύ.....». Αλλά σκέψου οτι δεν στο λέει κάποιος που δεν ξέρει από πόνο μα ένας που γεννήθηκε παρέα μαζί του. Οπότε δεν σου λέω θεωρίες, ξέρω καλά, και το έχω ξαναγράψει, οτι όσο, μα όσο κι αν αργεί θα ξημερώσει. Κράτα αυτό. Θα ξημερώσει.......

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 7916
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula » Τρί Σεπ 12, 2017 12:27 pm

Όταν σε κρίνουν αυστηρά και η στενοχώρια κυκλώνει ως πνιγμός την καρδιά σου, να θυμάσαι ένα πράγμα, οτι όλοι αυτοί που τώρα μαζεύτηκαν να σε κρίνουν ήταν απόντες τις ώρες της πιο φρικτής σου κόλασης και δοκιμασίας. Συνήθως οι επικριτές μας είναι εκείνοι που έπαιξαν τον πιο άσχημο ρόλο στην ζωή μας. Αυτοί που ανελέητα μας δικάζουν ήταν αυτοί που κρατούσαν το μαχαίρι πάνω απο την πληγή μας και το βύθιζαν αδιάφορα, χαμογελώντας στο τραύμα μας.

Που ήταν όλοι αυτοί όταν εσύ πέθαινες; Απόντες και αδιάφοροι. Κλεισμένοι στις δουλειές τους, στα σπίτια τους, και τις ασχολίες τους. Ποιος γύρισε το βλέμμα του να δει εαν σου είχαν απομείνει αναπνοές; Εάν τα στήθη σου πάλλονταν ακόμη στην ελπίδα; Εαν άντεχες άλλο να κρατηθείς απο το κενό; Κανείς; Και τώρα τι ακριβώς έρχονται να κάνουν; Να σε κρίνουν για ποιο ακριβώς πράγμα; Για το λάθος σου; Αυτό που ηταν η μόνη σου διέξοδος για να κρατηθείς; Ναι πολλές φορές ενα λάθος ειναι το μόνο σωστό που εχουμε να κάνουμε πριν τον θάνατο.

Φτάνει πια. Μην επιτρέψεις σε κανέναν να παίξει άλλο μαζί σου, ένας μονάχα μπορεί να σε κρίνει και αυτος θα το κανει με άπειρη Αγάπη και Κατανόηση, ο Θεός.
Γιατί μονάχα ο Χριστός μπορεί ολότελα να μας καταλάβει.
Μονάχα στα μάτια σου Χριστέ βρίσκω την ανάπαυση, γιατί ξέρω ότι με γνωρίζεις χωρίς να σου μιλώ, ότι με αγαπάς χωρίς να σου δίνω,
δε με κρίνεις κι ας είναι η ζωή μου διαλυμένη, δεν περιμένεις τίποτε από μένα παρά μονάχα εμένα.
Με σώζεις κι ας είμαι για την κόλαση. Κοιμήθηκα σε πολλές αγκαλιές Χριστέ μου, μα μονάχα η δική σου μοσχοβολούσε…

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 7916
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula » Τρί Σεπ 12, 2017 12:28 pm

Ποτέ δεν με γοήτευσε η "δύναμη" της Παναγίας, η "Στρατηγός", η "Νικήτρια". Προτιμώ την ταπείνωση, την αγάπη, την υπομονή της, την απίστευτη σιωπή της, τον πόνο στα μάτια και την καρδιά της, αυτή την αγιότητα που μεταπλάθει την δοκιμασία σε φως και χαρά.

Αυτή την αίσθηση οτι Εκείνη με νιώθει ακόμη κι όταν δεν εχω καμία λέξη να της πω, ακόμη κι όταν αισθάνομαι οτι δεν έχω καμία όρεξη να εξηγώ. Αυτή η απόλυτη μητρική αποδοχή που υπάρχει στο βλέμμα της, είναι εκείνο που πάντα με συγκλόνιζε. Γιατί δεν ξέρω για σας, μα εγω πολλές φορές δεν έχω όρεξη μα ούτε δύναμη οχι μόνο να προσευχηθώ μα ούτε και να μιλήσω.

Στην αρχή ένιωθα άσχημα και ενοχικά. Τώρα πλέον το ζω, το βιώνω ως απόλυτα φυσιολογικό. Αποδέχομαι δίχως να κρίνω, οτι δεν γίνεται πάντα να είμαι καλά, όμορφα και δυνατά, και τότε είναι που κοιτώ την Παναγία με απόλυτη άνεση και ελευθερία γιατί μου επιτρέπει να είμαι ο ευατός μου δίχως να πρέπει να εξηγώ το πως και το γιατί της συμπεριφοράς μου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά απο το να εισαι απλά ο εαυτός σου στο κάθε παρόν της ζωής. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία να αισθάνεσαι οτι αυτό που είσαι με τα καλά και τα κακά, τα σκοτεινά και φωτεινά ψυχικά σου σοκάκια, κάποιος το αγαπάει πολύ δίχως να το κρίνει. Για μένα αυτή είναι η Παναγία, που μπορεί να μιλάει μαζί μου, στην πιο βαθιά σιωπή μου.....

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 7916
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula » Τρί Σεπ 12, 2017 12:31 pm

Ντρέπονται οι άνθρωποι να μιλούν για την αγαπή. Προτιμούν να μιλούν χωρίς ντροπή για το σεξ.
----------------------
Και είναι τραγικό πόσο πολύ οι σχέσεις έχουν σαρκικοποιηθεί. Όλα περιστρέφονται γύρω από την ηδονή. Στις παρέες η συζήτηση περί σεξ είναι βασική-φυσιολογική κατάσταση. Αυτό φυσικά ξεκινά από τους λογισμούς των ανθρώπων που έχουνε αφεθεί πλήρως σ'αυτόν τον τρόπο σκέψης.
----------------------
Έχει χαθεί το πρόσωπο. Αυτό που συζητιέται είναι τα διάφορα μέρη του σώματος του συγκεκριμένου προσώπου. Προσεγγίζεται ο άλλος άνθρωπος ως κρέας, τίποτα παραπάνω.
----------------------
Ντρέπονται λοιπόν οι άνθρωποι να μιλούν για την αγάπη, γιατί την έχουν εξορίσει από την ζωή τους. Δεν τους νοιάζει η αγάπη, είναι κάτι μουσειακό γι'αυτούς.
----------------------
Ο λόγος τους λοιπόν περί σχέσεων γίνεται αισχρός, πορνικός.
Το πορνό έχει αντικαταστήσει τον έρωτα. Τα "ερωτικά βοηθήματα" που πουλιούνται έχουν αντικαταστήσει το καθαρό βλέμμα των συντρόφων, το χάδι μεταξύ τους, τον γλυκό ερωτικό λόγο. Όλα γίνονται μηχανικά, όλα γίνονται για να επιτευχθεί και να παραταθεί όσο περισσότερο χρόνο γίνεται η σαρκική ηδονή. Και είναι φοβερό πως μία τέτοια πράξη τόσο ιερή που είναι η ένωση ανδρός και γυναικός γίνεται τόσο ανίερη, τόσο αισχρή, τόσο πορνική.
----------------------
Στα σχολεία μας πλέον μιλούνε οι δάσκαλοι στα παιδιά όχι για την αγάπη αλλά για την "ερωτική πράξη" ως ένα γεγονός αυτόνομο από τον έρωτα. Ερωτική συνεύρεση χωρίς έρωτα...τι κατάντια. Μιλούνε για το σεξ ως μία πράξη όπως το μαγείρεμα, ή τα ψώνια στην αγορά.
----------------------
Και είναι η κάθε τέτοια "ένωση" ένας βιασμός της φύσης, μία ύβρις της αγάπης, μία απάνθρωπη πράξη.
----------------------
Γι'αυτό και οι νέοι που αφήνονται σ'αυτήν την ζωή φτάνουν στην μέση ηλικία και είναι ερείπια, χίλια κομμάτια. Γιατί άφησαν τον έρωτα και την αγάπη και ασχολήθηκαν με το σεξ. Άφησαν τους ανθρώπους και θεοποίησαν την ηδονή.
----------------------
Δεν υπάρχει για μένα πιο ντροπιαστικός χαρακτηρισμός από το "σέξυ". Κάποιοι βεβαίως το θεωρούν κατόρθωμα να χαρακτηριστούν έτσι.
----------------------
Τί πάει να πει "σέξυ"; Είναι δήθεν κομπλιμέντο, όμως εάν λίγο το φιλοσοφήσουμε θα διαπιστώσουμε ότι το "σέξυ" σε απογυμνώνει από το πνεύμα σου, από τον χαρακτήρα σου, από αυτό που είσαι και κρατά μόνο την σάρκα σου, τα χαρακτηριστικά του σώματός σου που σήμερα είναι και αύριο δεν είναι· ουσιαστικά είναι ένας ευνουχισμός του προσώπου που στέκεται και καμαρώνει για το χώμα του.
----------------------
Να μην θέλεις να είσαι "σέξυ", να προσπαθείς να είσαι "αγαπητός". Μην φοβάσαι να μιλάς για την αγάπη. Μην ντρέπεσαι να μιλάς με σεβασμό για την σχέση σου. Ντρέπονται οι νέοι να πούνε στο ταίρι τους "σ'αγαπώ", το θεωρούν ήττα τους. Είναι δυνατόν; Και από την άλλη δεν ντρέπονται για την εμμονή τους στην σαρκική ηδονή.
Υ.Γ.Αυτοί που φοβούνται να μιλούνε για την αγάπη και εκφυλίζουν την ζωή τους θα στέκονται πάντα έτοιμοι να χλευάσουν, να σταυρώσουν και να θανατώσουν την αγάπη.
Η αγάπη ανέκαθεν ως στασίδι της είχε τον σταυρό...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Απάντηση

Επιστροφή στο “Πνευματικά Μηνύματα”

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτήν τη Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης