Ψυχοφελή μηνύματα...

Καθημερινά πνευματικά μηνύματα.

Συντονιστής: Συντονιστές

Απάντηση
toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 14100
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula »

Ο κάθε άνθρωπος έχει κάποιο σταυρό στην ζωή του.
Κανείς μας δεν έχει το δικαίωμα να απαξιώσει ή να χλευάσει τον σταυρό του άλλου. Μπορεί εμείς να τον θεωρούμε μικρό σταυρό, όμως δεν είναι το θέμα πως το θεωρούμε εμείς αλλά πως το βιώνει ο συγκεκριμένος άνθρωπος στην ζωή του.

Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Αυτό σημαίνει ότι διαφορετικά αντιμετωπίζει τον σταυρό του, διαφορετικές οι δυνάμεις του, διαφορετικά τα συναισθήματά του, διαφορετική η πνευματική του κατάσταση.

Σίγουρα χρειάζεται να υπάρχει πνευματική καλλιέργεια ώστε ο άνθρωπος να εκμεταλλευτεί τον σταυρό του και να προοδεύσει εν Χριστώ. Αυτό όμως είναι θέμα του ίδιου του ανθρώπου που κουβαλά τον συγκεκριμένο σταυρό στην ζωή του.

Ας το δούμε λοιπόν από την μεριά μας. Χρειάζεται να έχουμε υπόψιν μας ότι ο σταυρός του αδελφού μας πρέπει να προσεγγίζεται από μέρους μας, με πνεύμα αγάπης, επιείκειας, παρηγοριάς, στήριξης του πονεμένου και δοκιμαζόμενου αδελφού μας.

Είναι απαράδεκτη η συμπεριφορά κάποιων δήθεν "πνευματικών ανθρώπων" να αντιμετωπίζουν τον σταυρό του αδελφού τους απαξιωτικά ή να απαιτούν από αυτόν να τον σηκώσει ως άνθρωπος που έχει φτάσει στην τέλεια και απαθή κατάσταση των Οσίων. Τέτοιες απαιτήσεις είναι αδιάκριτες και κρύβουν τον κίνδυνο να προσθέσουν κι άλλο πόνο πάνω στον πόνο του συνανθρώπου μας.

Μακάρι όλοι μας να σηκώνουμε τον σταυρό μας αγόγγυστα και με βαθιά πίστη και ελπίδα στον Θεό. Όμως αυτό δεν γίνεται πάντα, ούτε γίνεται με όλους μας.

Μην κατακρίνουμε αδελφοί μου κάποιον που περνά κάποια δοκιμασία και δεν την διαχειρίζεται με τέτοιον τρόπο ώστε να προοδεύει πνευματικά. Αυτός ξέρει τον πόνο του, τον αγώνα του, την κούρασή του, την φθορά που έχει υποστεί το σώμα, ο νους του, το πνεύμα του.

Έξω από τον χορό, πολλοί από εμάς το παίζουμε ειδικοί και καλοί σύμβουλοι.

Ο κάθε άνθρωπος καλείται να σηκώσει τον σταυρό του.
Η δική μας θέση στον σταυρό του άλλου, δεν είναι να του κάνουμε υποδείξεις σκληρές με ελεγκτικό ύφος. Η θέση μας είναι να βρισκόμαστε κοντά του με πνεύμα συγκατάβασης και αγάπης, έτοιμοι να συσταυρωθούμε κι εμείς μαζί του.

Πολλές φορές κάνουμε μαθήματα στους αδελφούς μας που σηκώνουν έναν σταυρό αλλά από την άλλη προσπαθούμε να σώσουμε το βόλεμά μας, την καλοπέρασή μας, το συμφέρον μας. Δεν μπαίνουμε στην διαδικασία της συσταύρωσης. Δεν θέλουμε να βοηθήσουμε πραγματικά τον άλλον, αλλά μόνο να του κάνουμε μαθήματα περί πίστεως.

Εάν κάποιος αδελφός σου περνά μία δοκιμασία βοήθησέ τον με την προσευχή σου γι' αυτόν, στάσου δίπλα του έτοιμος να τον παρηγορήσεις, να τον αγκαλιάσεις, να σιωπήσεις, να τον ακούσεις.

Έχουμε μάθει να δίνουμε συμβουλές στους άλλους που περνάνε κάποια δοκιμασία. Εύκολα ανοίγουμε το στόμα μας. Δύσκολα όμως στεκόμαστε δίπλα τους, με την φυσική αλλά και την πνευματική μας παρουσία. Αυτό χρειάζεται όμως να πράξουμε.

Από λόγια και συμβουλές είμαστε πρώτοι. Από έργα αγάπης στερούμαστε...
Από χριστιανικές θεωρίες είμαστε γεμάτοι. Από χριστιανική ζωή είμαστε σχεδόν άδειοι...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 14100
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula »

"Ο αυτόκλητος σωτήρας…"

Θα έχετε δει φαντάζομαι αρκετές φορές, ότι αρκετοί μόλις αποκτήσουν σχέση με την εκκλησία, πάνε μερικές φορές σε κάποια αγρυπνία, πάρουν ένα κομποσκοίνι και αποκτήσουν γέροντα, αμέσως πλήττονται από το σύνδρομο του διαφωτιστή και σωτήρα των άλλων(το ίδιο εξίσου παθαίνουν κι αυτοί που πάνε ψυχοθεραπεία ή μετέχουν σε κάποια θεραπευτική ομάδα).

Καφέ δε μπορείς πλέον να πιείς μαζί τους ή να κάνεις μια ανθρώπινη κουβέντα. Πολλώ δε μάλλον να του πεις τα λάθη ή τα προβλήματα σου. Αμέσως αρχίζουν να διδάσκουν, περί του ορθού και σωστού, περί αμαρτίας, σωτηρίας, κολάσεως και παραδείσου με μία τέτοια απολυτότητα λες και μόλις κατέβηκαν από τον ουρανό με μαδημένες φτερούγες. Ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν θα ήταν τόσο απόλυτος.

Ο αυτόκλητος απρόσκλητος «σωτήρας» ολημερίς διδάσκει, επιπλήττει, διορθώνει τις ζωές των άλλων, και γενικά ζητάει να τον προσέξουν πάντες μια κι εκείνος «ξέρει». Ξέρει βέβαια πάντα τα στραβά των άλλων και ποτέ τα δικά του.

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση ώστε να αντιληφθεί κάποιος ότι ένας τέτοιος άνθρωπος σαφέστατα δεν έχει προχωρήσει πνευματικά άλλα ούτε και θεραπευμένος είναι. Θα χρειαστεί ακόμη αρκετό δρόμο, ώστε να εισέλθει στην ωριμότητα της πνευματικής ζωής, που διακρίνεται από ταπείνωση, σιωπή, σεβασμό στην ελευθερία του άλλου, στην μοναδικότητά και σε αυτό το ψυχικό timing, που είναι μυστήριο για την κάθε ψυχή.

Άλλωστε εάν ζει μέσα μας ο Θεός και έχουμε προχωρήσει θεραπευτικά, θα γνωρίζουμε ότι η μέγιστη αρετή είναι η διάκριση. Δηλαδή να ξέρεις πόσο, πώς και πότε θα μιλήσεις σε κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, γιατί ο Θεός δεν τσουβαλιάζει ούτε πετροβολά χριστιανικά…

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 14100
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula »

Η νηστεία είναι πράξη αγάπης προς το πρόσωπο της Παναγίας , ανάγκη για προσωπική θεραπεία και πόθο για Θεό.Τα υπόλοιπα είναι εκτροχιασμοί και εκπτώσεις που δεν χρειάζεται καν να τα αναλύσουμε. Στην άσκηση μπαίνει όλος ο άνθρωπος. Όταν μιλάμε για νηστεία μιλάμε για γονάτισμα των αισθήσεων : Για πείνα, αγρυπνία, προσευχή , για στέρηση των υλικών αγαθών προς τέρψη των ουρανίων απολαύσεων. Η άσκηση είναι το εμβόλιο για να χτυπήσουμε την αρρώστια των παθών. Η νηστεία ΟΛΩΝ των αισθήσεων είναι μεταμόρφωση του ανθρώπου σε προτύπωση του Νυμφίου , σε ομοίωμα των Αγίων και των Αγγέλων. Νηστεύω για να πω ΟΧΙ στα επίγεια και ΝΑΙ στα επουράνια. Η νηστεία είναι ερωτικός πόθος για ουρανό. Άσκηση για να γίνω ουρανοπολίτης.

Πολλές φορές λένε οι άνθρωποι: Δεν κατακρίνω, οπότε δεν χρειάζεται να νηστέψω. Ο αγώνας δεν μπαίνει σε καλούπια. Άλλο η αναλογία της ασκήσεως εξαιτίας της ανθρώπινης αδυναμίας, ένα θέμα το οποίο θα εξετάσει ο πνευματικός πατήρ και άλλο κάνω ό,τι με βολεύει και να μετατρέψω τη νηστεία σε ένα θρησκευτικό καθήκον με δικαίωση του εγωϊσμού μου.

Κουβέντες του στυλ θα νηστέψω όπως θέλω , πιστεύω όπως θέλω, δεν χρειάζεται εκείνο και το άλλο δείχνουν μια αγάπη σε πτώση. Η αγάπη προς τον Θεό δεν μπαίνει σε μπουκάλια και βαθμολογίες ή αγαπάμε ή όχι, ή θέλουμε να σωθούμε ή όχι.

Δεκαπέντε ημέρες σαν σκαλοπάτια να έρθω να παρακαλέσω τη μητέρα του Θεού και δική μου. Παρακαλούμε την Παναγία διότι την έχουμε ανάγκη. Χωρίς εκείνη δεν μπορούμε, είμαστε ορφανοί και απροστάτευτοι. Η μόνη που μπορεί να παρακαλέσει τον Υιό της για τη δική μας σωτηρία. Η μόνη που ως στοργική μητέρα αγκαλιάζει και θεραπεύει κάθε ανθρώπινο πόνο.

Παρακαλάμε για μετάνοια …..ούτε για υγείες και χρόνια ζωής , ούτε για υλικά αγαθά, ούτε τίποτα. Θέλουμε σωτηρία και αυτό θα γίνει μόνο από τον δρόμο της μετάνοιας. Το πώς θα γίνει θα το κρίνει ο Κύριος, με υγεία, δοκιμασία, πόνο, σταυρό, ευλογία… Ό,τι θέλει αρκεί να σωθούμε…

Χρειαζόμαστε την Παναγία για να γίνει η αδυναμία μας δύναμη, για να γίνει το δάκρυ χαμόγελο. Για να γίνει η πτώση Ανάσταση.

Πάμε στον Ναό αυτές τις μέρες για να τη συναντήσουμε και να πέσουμε στην αγκαλιά της. Να κλάψουμε, να ουρλιάξουμε, να της πούμε τα πάντα. Να της δώσουμε την πληγωμένη μας καρδιά που την έχουμε πληγώσει με την αμαρτία μας και αυτή ως μητέρα θα μας βοηθήσει.

Πάμε στον Ναό για να φωνάξουμε : “Μάνα πονάω , πονάει το παιδί σου , θέλω βοήθεια σε χρειάζομαι”...

Η Παναγία είναι το χρώμα του Ουρανού και του κόσμου...Μέσα από τη σχέση μαζί της νιώθουμε περισσότερο παιδιά και αυτό μας βοηθάει πολύ στην πνευματική μας ζωή…

Αυτό το όμορφο ένστικτο, όπως όταν ήμασταν παιδιά ...Όταν πέφταμε η πρώτη λέξη ήταν και το καλύτερο κάλεσμα…. “Μαμά!!!”

Τι όμορφος ψαλμός...Σαν ακτίνα του ήλιου στα σκοτεινά δωμάτια της καρδιάς μας.

«Και σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, μη μου ελέγξει τας πράξεις ενώπιόν των Αγγέλων, παρακαλώ σε Παρθένε, βοήθησον μοι εν τάχοι».

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 14100
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula »

Ο αγώνας κατά της κενοδοξίας (Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος)

Με όλα αυτά προσπαθεί να προσβάλλει το στρατιώτη του Χριστού. Όποιον δεν μπόρεσε να απατήσει στην κενοδοξία με την πολυτέλεια των ρούχων, δοκιμάζει να τον πειράξει με το φτωχικό ρούχο. Όποιον δεν μπόρεσε να πολεμήσει με την τιμή, τον πολεμά με το να νομίζει ότι υπομένει την ατιμία. Και όποιον δε μπόρεσε να καταφέρει στην κενοδοξία με τη γνώση των λόγων, τον δελεάζει με την σιωπή, να κενοδοξεί δήθεν ως ήσυχος. Και όποιον δε μπόρεσε να φέρει σε χαλαρότητα με την πολυτέλεια των τροφών, τον κάνει να επιζητεί τον έπαινο με τη νηστεία. Και γενικά κάθε έργο, κάθε απασχόληση δίνει αφορμή στον πονηρό αυτό δαίμονα.

Ακόμη αυτός υποβάλλει επιθυμία για το αξίωμα της ιερωσύνης. Θυμάμαι κάποιον γέροντα, όταν ήμουν στη Σκήτη, που πήγε στο κελί ενός αδελφού για επίσκεψη, και αφού πλησίασε την πόρτα, τον άκουσε να μιλάει από μέσα. Ο γέροντας νόμισε ότι μελετά κάτι από την Γραφή και στάθηκε για να ακούσει. Κατάλαβε τότε ότι ο αδελφός είχε βγει από τα λογικά του από την κενοδοξία και χειροτονούσε τον εαυτό του διάκονο και έκανε απόλυση των κατηχουμένων.

Όταν λοιπόν ο γέροντας τα άκουσε αυτά, έσπρωξε την πόρτα και μπήκε. Ο αδελφός αφού τον υποδέχτηκε, τον προσκύνησε κατά την συνήθεια και τον ερώτησε να μάθει αν στεκόταν πολλή ώρα εμπρός στην πόρτα. Ο γέροντας με χαριτωμένο τρόπο του είπε: «Τώρα ήρθα, όταν έκανες την απόλυση των κατηχουμένων».

Ο αδελφός μόλις το άκουσε, έπεσε στα πόδια του γέροντα και τον παρακαλούσε να προσευχηθεί γι’ αυτόν, για να ελευθερωθεί από αυτή την πλάνη.

Αυτό το θυμήθηκα για να δείξω σε πόση αναισθησία φέρνει τον άνθρωπο αυτός ο δαίμονας. Εκείνος λοιπόν που θέλει να πολεμήσει τέλεια και να στεφανωθεί με το στεφάνι της δικαιοσύνης, πρέπει με κάθε τρόπο να φροντίσει να νικήσει το πολύμορφο αυτό θηρίο, έχοντας πάντοτε μπροστά στα μάτια του το ρητό του Δαβίδ: «Ο Κύριος διασκόρπισε τα κόκκαλα των ανθρωπαρέσκων» (Ψαλμ. 52:6). Και να μην κάνει τίποτε επιδιώκοντας τον ανθρώπινο έπαινο, αλλά να επιζητεί την αμοιβή μόνο από τον Θεό. Και αποβάλλοντας πάντοτε τους λογισμούς που έρχονται στην καρδιά του και τον επαινούν, να εξουθενώνει τον εαυτό του ενώπιον του Θεού.

Έτσι θα μπορέσει με τη βοήθεια του Θεού να απαλλαγεί από το πνεύμα της κενοδοξίας.

(Από το βιβλίο: ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ, Τόμος Α’. Εκδόσεις “Το περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2002. Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος, Προς τον επίσκοπο Κάστορα περί των οχτώ λογισμών της κακίας, σελ. 108)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

Άβαταρ μέλους
aposal
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 22802
Εγγραφή: Παρ Απρ 13, 2007 8:00 am
Τοποθεσία: Απόστολος @ Άγιος Δημήτριος (Μπραχάμι)

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από aposal »

«Όταν δίνει ο Θεός, δεν έχει δύναμη ο φθόνος και όταν δεν δίνει, δεν έχει δύναμη ο κόπος».
Αγ. Γρηγόριος Θεολόγος
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 14100
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula »

Στην Εκκλησία γνώρισα σπάνιους ανθρώπους...

Με αρετή και αυθεντικότητα, καλοδουλεμένους, καλλιεργημένους, αληθινούς χριστιανούς, ευγενικές ψυχές,γνώρισα, τολμώ να πω, αγίους.
Δεν συνάντησα τέτοιους γενικότερα στη ζωή μου. Ξεχώριζαν με διαφορά αυτοί οι χριστιανοί από άλλους ανθρώπους. Οφείλω να το ομολογήσω.
Δεν είχα δεί σημεία ούτε θαύματα. Δεν τα χρειαζόμουν αυτά.

Για κάποιον όμως λόγο, δεν ήθελα η πίστη να μου φορεθεί, αλλά να μου προκύψει, δεν ήθελα να παρασυρθώ ούτε από λογικά επιχειρήματα υπέρ αυτής ούτε από την αρετή των πιστών. Δεν χρειαζόμουν ούτε αποδείξεις ούτε έμμεσα συμπεράσματα. Δεν έκανα το λάθος να την ψάξω στούς έξυπνους ή μορφωμένους ούτε στούς πετυχημένους ούτε στούς καλούς ούτε μέσα σε παράξενα γεγονότα ή σε φανταστικούς εντυπωσιασμούς.

΄Ηθελα να την βρώ καθαρή μέσα μου. Όχι κάπου αλλού. Ακόμη και η αγιότητα ή η καλωσύνη των χριστιανών ήθελα μόνο να με υποψιάσει ή να με εμπνεύσει, όχι να με υποχρεώσει να ακολουθήσω τον δρόμο της πίστης και της Εκκλησίας.
Δεν θα έπρεπε η πίστη μου στόν Θεό να στηρίζεται στην εμπιστοσύνη μου σε ανθρώπους.
Έπρεπε να είναι η δική Του φωνή μέσα μου.

Δεν ήθελα να επιτρέψω κανέναν και τίποτα να με βιάσει ψυχικά.
Η πίστη στον Θεό θα άξιζε μόνο αν την συναντούσα στο κορύφωμα της ελευθερίας μου. Αυτή η ελευθερία ήταν το μεγαλύτερο δώρο πού ανεγνώριζα πάνω μου.

Αν υπήρχε Θεός, Αυτός έπρεπε να μου το είχε δώσει, όχι για να ξεγελαστώ απολαμβάνοντας την εφημερότητά μου, ούτε για να ζαλιστώ από τις όποιες ικανότητες ή επιτυχίες μου, αλλά για να γνωρίσω την αλήθεια και στο κέντρο της να Τον συναντήσω.

Είναι αλήθεια ότι πόνεσα πολύ. Έκλαψα βουβά. Δεν ήθελα να παρασυρθώ. Η προσπάθειά μου αυτή ήταν μυστική, δεν μπορούσα να την κοινοποιήσω. Ο δρόμος μου μονήρης, κι ας ήμουν μικρό παιδί. Είχα τη συναίσθηση ότι αν την μοιραζόμουν, κανείς δεν θα με καταλάβαινε.

. . . . .Αυτόν τον πόνο της αναζήτησης δεν μπορούσα ποτέ να τον μοιραστώ με τούς χριστιανούς που ήξερα. Αυτοί θεωρούσαν την αμφισβήτηση αμαρτία. Νόμιζαν ότι είναι σίγουροι για όλα, ότι υπάρχουν απαντήσεις για τα πάντα.
Έτσι τους είχαν μάθει. Μιλούσαν για μυστήριο σαν να γνώριζαν τα μυστικά και τις λεπτομέρειές του. Ίσως μόνο αυτοί.
Έτσι όμως το κάνανε πολύ λογικό, πολύ μικρό, το απογύμνωναν απο την ομορφιά της μυστηριακής γοητείας του. Κατέστρεφαν την ελπίδα του. Δεν ήθελα να τούς μιμηθώ. Τούς ζήλευα για τον θησαυρό που υποψιαζόμουν πως κρατούσαν, για την ποιότητα του ήθους τους, αλλά όχι για την πίστη τους.
Αυτή μου φαινόταν λάθος. Δεν είχε τη ζωή που εγώ έψαχνα, τη δύναμη που αναζητούσα, την ελευθερία που λαχταρούσα.

. . . . Στην Εκκλησία βρήκα τη δύναμη που κρύβει η μετάνοια του αμαρτωλού. Και το έλεος του Θεού. Θέλησα να μαθητεύσω στον Ληστή του Ευαγγελίου, στην Πόρνη που έχυσε μύρο, στον Τελώνη, στον Άσωτο, στον Πέτρο όχι τη στιγμή της ομλογίας του, αλλά τότε που "έκλαυσε πικρώς", στο ξεσχισμένο απο τη μετάνοια Παυλο.
Στη Μάρθα που μεριμνούσε περί πολλά και στον Θωμά που ήθελε την αμεσότητα της ψηλάφησης. Αυτοί ήταν ανθρώπινοι. Αυτοί με συγκινούσαν πιό πολύ από τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας. Το δάκρυ των μετανοούντων, περισσότερο από τη σκέψη των θεολόγων.

Από το βιβλίο ''ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΗ ΖΗΣΩ''.
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 14100
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula »

Η Θεοτόκος δεν προσεγγίζεται ούτε με γλυκόλογα, ούτε με μεγαλοστομίες,ούτε με συναισθηματισμούς.Με θλίψη αυτές τις μέρες διαβάζουμε διάφορα για την Παναγία μας την οποία προσεγγίζουν όπως προσεγγίζουμε έναν όμορφο πίνακα ζωγραφικής ή ένα είδωλο. Η Παναγία ήταν, είναι και θα είναι ένα αιώνιο ζωντανό πρόσωπο. Φυσικά ένα ζωντανό και πραγματικό πρόσωπο το προσεγγίζουμε μέσα από προσωπική σχέση και διάλογο. Με την Παναγία μας η σχέση επιτυγχάνεται μέσα από την άσκηση και ο διάλογος μέσα από την προσευχή. Τότε η Παναγία γίνεται για εμάς Μητέρα και εμείς παιδιά της. Τα υπόλοιπα είναι φιλοσοφικοί νεκροί λόγοι που απευθύνονται σε είδωλα.

Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω, πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις, ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων, παρακαλῶ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει.

Η Παναγία κυοφόρησε τον ίδιο τον Θεό και αυτός ο Θεάνθρωπος Κύριος ήρθε για να μας σώσει όχι με φιλοσοφικά λόγια αλλά με το Σώμα Του και το Αίμα Του. Τα λόγια του Κυρίου είναι ζωντανές πράξεις με τις οποίες ο άνθρωπος θεραπεύεται και οδεύει προς τον Αγιασμό της υπάρξεως του και όχι φιλοσοφίες και αοριστολογίες που τις επιλέγεις για να ζεις μια νιρβάνα όμορφης εσωτερικής γαλήνης.

Οπότε αυτήν την περίοδο και θα νηστέψω και θα γονατίσω και θα παρακαλέσω να με φωτίσει να ακολουθήσω τον δρόμο που χάραξε ο Υιός της , και είναι ο δρόμος της μετανοίας. . . .

Για τον Χριστιανό που αγωνίζεται, η τιμή στο πρόσωπο της Παναγίας δεν θα τελειώσει στις 15 Αυγούστου αλλά κάθε ώρα , κάθε λεπτό και κάθε στιγμή θα την έχουμε στην καρδιά μας διότι είναι η μητέρα μας και την μάνα δεν την εγκαταλείπουμε ποτέ…

Θέλουμε την βοήθειά της , έχουμε ανάγκη τον δικό της λόγο και η κραυγή βγαίνει από τα τροπάρια που ψέλνουμε κατανυκτικά …

<< Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω, πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις, ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων, παρακαλῶ σε Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει.>>

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 14100
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula »

Πολλές φορές αισθανόμαστε ότι δεν καταφέρνουμε τίποτα. Ότι πάλι διολισθαίνουμε στα ίδια πάθη, στα ίδια λάθη, σε εκείνα που μας κάνουν να νιώθουμε αδύναμοι, ένοχοι και αμετανόητοι. Και όμως είχαμε δώσει μιαν υπόσχεση στον Θεό και στον εαυτό μας. Αναφωνήσαμε αποφασισμένοι «δεν θα το ξανακάνω ποτέ πια..». Γονατίσαμε στην προσευχή γι αυτό το θέμα με την καρδιά γεμάτη πόνο αλλά και ελπίδα ότι δεν θα ξανασυμβεί. Κι όμως, πάλι ήρθε, πάλι συναντήσαμε το πάθος, την αδυναμία, το λάθος και την αποτυχία. Είναι τότε που αισθανόμαστε ότι τίποτε δεν άλλαξε, ότι όλα είναι πάλι τα ίδια, ότι ξεκινάμε από την αρχή.

Δεν είναι όμως έτσι. Άδικα χτυπάμε τον εαυτό μας και μάλιστα πιο σκληρά και βίαια από όλους τους δήμιους και βασανιστές. Ξέρεις κάτι; Η δική σου ματιά είναι η πιο σκληρή.

Όταν βρίσκεσαι σε ένα δρόμο και κινείσαι, δεν σημαίνει ότι έφτασες και στο προορισμό. Μπορεί να πέσεις, να χτυπήσεις, να λασπωθείς, να χαθείς, όμως δεν παύεις να είσαι μέσα στο δρόμο.

Δεν έχουμε μάθει να εκτιμούμε τα απλά μαθήματα, τα σιγαλά βήματα, τον αρμονικό ρυθμό. Θέλουμε σπουδαία και θαυμαστά, υψηλά και μέγιστα. Θέλουμε να μην πονέσουμε, να μην δακρύσουμε, να γίνουν όλα εύκολα και γρήγορα. Δυστυχώς μες την αλαζονεία των κατορθωμάτων μας δεν κατανοούμε ότι πολλές φορές μια πτώση μας ωφελεί πολύ περισσότερο από την μια μεγάλη «αρετή».

(**Από το βιβλίο μου, «Όλα είναι δρόμος», σελ.79-81 εκδόσεις Αρμός)

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 14100
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula »

ΠΡΟΣΕΥΧΗ Ή ΜΑΓΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ;

Παντού στην ζωή μας προβλήματα κι εμείς αναζητούμε λύσεις, σε λάθος κατεύθυνση, όμως.

Το πρόβλημα δεν είναι οι άλλοι, αλλά εμείς.

Η έλλειψη προσευχής, ως χριστιανικό καθήκον και ανάγκη, είναι το πρώτο και μεγαλύτερο πρόβλημα, που αντιμετωπίζουμε.

Η έλλειψη προσευχής φαίνεται καθαρά από την ταραχή και το ευέξαπτο του χαρακτήρα μας, την οργή και τον θυμό.

Ζητούμε λύσεις, βουτηγμένοι, όμως, μέσα στην ταραχή. Όλα θολά και ταραγμένα γύρω μας. Πώς θα διακρίνουμε την σωστή λύση ή το τυχόν λάθος, ώστε να το διορθώσουμε;

Δυστυχώς, δεν προσευχόμαστε, αλλά μονίμως απαιτούμε.

Πιστεύουμε, τελικά, ότι στην Εκκλησία μας όλα επιλύονται με μαγικό τρόπο, αναζητώντας διορατικούς-μελλοντολόγους πνευματικούς, οι οποίοι λένε αυτό που είναι δήθεν θεόσταλτο.

Τίποτα στην εκκλησία μας δεν είναι μαγικό. Τα πάντα είναι καρπός της πίστης στον Θεό.

Η πίστη αποδεικνύεται με την υπομονή, την αγάπη, την υπακοή, την ταπείνωση, την ειρήνη.

Αυτές είναι οι αρετές που πρέπει να μας διακρίνουν ως χριστιανούς και η καλλιέργειά τους είναι ο πνευματικός μας αγώνας.

Τελικά, η έλλειψη προσευχής δηλώνει απιστία, γι' αυτό επικρατεί απελπισία, ταραχή, μόνιμη λύπη, γκρίνια, έλλειψη εμπιστοσύνης.

Η προσευχή είναι η επικοινωνία με τον Θεό, είναι το λιμάνι, που μας προστατεύει από τις φουρτούνες στην ζωή μας. Με την προσευχή ζητάμε από τον Θεό και απλά περιμένουμε.

Η έλλειψη προσευχής μάς ταράζει, «θαλασσοπνιγόμαστε» μακριά από το λιμάνι μας, τον Θεό, δημιουργώντας ένα μεγάλο εσωτερικό κενό, το οποίο αναπληρώνουμε με αναπαραγωγή δήθεν προφητειών, μελλοντολογίας, διασπορά ειδήσεων πανικού και τρόμου...

Πού είναι άραγε ο Θεός μας, που πιστεύουμε, σε όλα αυτά; Εμπιστοσύνη στους μελλοντολόγους και «διορατικούς» γέροντες μόνο, όχι όμως στον Θεό...

Είναι καιρός να ξυπνήσουμε και να δούμε το συμφέρον μας. Προϋπόθεση του θαύματος στην ζωή μας είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη στον Θεό. Εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού σημαίνει πορεία χωρίς φόβο και αδιέξοδα. Σημαίνει ελπίδα, χαρά, ελευθερία και δημιουργία.

Με την προσευχή «ανάβουμε» το φως στην ζωή μας, διαλύοντας το σκοτάδι της απελπισίας, πορευόμενοι πλέον ελεύθεροι με αγάπη και φόβο Θεού.

+αρχ. Βαρθολομαίος Καθηγούμενος της Ι. Μ. του Εσφιγμένου

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 14100
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Ψυχοφελή μηνύματα...

Δημοσίευση από toula »

Οι καρποί της ευχής..

Θαυμάσιος καρπός της νοεράς προσευχής, είπα.
Συνεχίστε πάτερ.

Ο άνθρωπος αποκτά την μακαριότητά στις δοκιμασίες, που δημιουργούν οι συνάνθρωποί του.
Πετά στους γαλανούς και πάμπφωτους ουρανούς της πνευματικής ζωής, όπου δεν μπορούν να τον φθάσουν τα βέλη των ανθρώπων της γης.

Και όχι μόνο δεν στενοχωρείται, αλλά και δεν τα αντιλαμβάνεται καθόλου.

Όπως ένα αεροπλάνο δεν μπορείς να το ρίξεις με τις πέτρες, αλλά ούτε και της αισθάνεται, το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο αυτό.

Δεν υπάρχουν θλίψης από την συκοφαντία, τον διωγμό, την περιφρόνηση, την κατηγορία, παρά μόνο θλίψη για την πτώση του αδελφού.

Και αν ακόμη δημιουργηθεί μία θλίψη, γνωρίζει τον τρόπο να την αποβάλει.

Ένα τέτοιο παράδειγμα αναφέρεται στο Γεροντικό:

Πήγε κάποιος από τους γέροντες στον Αββά Αχιλλά.
Και τον είδε όπου έφτυνε αίμα. Και τον ρώτησε :
Τι είναι αυτό πάτερ?
Και είπε ο Γέρων :
Να, λόγια ήταν ενός αδελφού, όπου με λύπησε και αγωνίσθηκα να μη ανακοινώσω τι μου είπε και παρακάλεσα τον Θεό να με απαλλάξη από τα λόγια εκείνα.
Και έγιναν σαν αίμα στο στόμα μου και τα έφτυσα, με αποτέλεσμα να ξαναβρώ την ησυχία μου και να ξεχάσω την λύπη μου.

Πράγματι αυτό σημαίνει τέλεια αγάπη στον αδελφό, που τα συγχωρεί όλα.
Δεν θέλει ούτε κάν να τα ενθυμείται.

Ήδη φθάνουμε στην τελειότητα!!!!

Βεβαίως. Και αυτό επιτυγχάνεται με την <<ευχή>> του Ιησού.
Αυτή η αγάπη είναι αποτέλεσμα της βιώσεως της ενότητος του ανθρωπίνου γένους.
Και αυτός είναι εύχυμος καρπός της <<ευχής>>.

Όχι μόνον ενοποιείται αυτός ο ίδιος, αλλά αισθάνεται και την ενότητα του ανθρωπίνου γένους.

Από το βιβλίο μια βραδυά στην έρημο του Αγίου Όρους.

Σελ. 116-117

Απάντηση

Επιστροφή στο “Πνευματικά Μηνύματα”