ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ

Συζητήστε με τα μέλη μας για τύχον θαύματα που είδατε, αισθανθήκατε ή σας τα εξιστόρησαν φίλοι και γνωστοί σας.

Συντονιστής: Συντονιστές

Απάντηση
pittask
Τακτικό Μέλος
Τακτικό Μέλος
Δημοσιεύσεις: 74
Εγγραφή: Τετ Νοέμ 30, 2011 9:32 pm
Τοποθεσία: Χαλκίδα

ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ

Δημοσίευση από pittask » Δευ Ιαν 16, 2017 10:52 pm

Ο Μάκης "έφυγε" απο κοντά μας, απο τους αγαπημένους οικείους του, τους πολυαγαπητούς του μαθητές και τους συναδέλφους την 1η του περασμένου Δεκέμβρη.Αγωνίστηκε σκληρά με την επάρατο νόσο απο το 2007 αλλά σωματικά δεν τα κατάφερε!Ιάθηκε όμως πλήρως, απ,ο,τι δείχνουν και έδειξαν τα πράγματα, πνευματικά,χάριτι Θεού.Η ασθένεια φώτισε το νου και την καρδία του, ώστε μέσα τους να βασιλεύσει ο μόνιμος πόθος του: ο Κύριος!Η διαρκής και έμπονη προσευχή για τους συνασθενείς του ,απανταχού της γης, είλκυσαν τη Θεία Χάρη, ωστε να βιώσει μια πολύωρη θεία εμπειρία στο κρεββάτι του Νοσοκομείου.΄΄Εφυγε σωματικά απο κοντά μας,με ανέκφραστα αισθήματα ευγνωμοσύνης προς τον Κύριο για την ευεργεσία της ασθένειας και πλήρης απο θεία ειρήνη, όπως μου περιέγραφε την τελευταία φορά που μιλήσαμε.Το παρακάτω γράμμα,το έγραψε λίγες ώρες πριν κοιμηθεί σε χειρόγραφο κείμενο:
"Αδελφοί μου , αδελφές ψυχές , μην στενοχωρείστε. Ο άνθρωπος από την στιγμή που γεννιέται έχει συγκεκριμένο δρόμο να κάνει , να διανύσει. Ψυχή και Σώμα για ένα σκοπό, αρμονικά δεμένα μεταξύ τους έως τη λύση των δεσμών. Το σώμα από υλικά που ξαναγυρίζουν εκεί που προϋπήρχαν και το πνεύμα στο δημιουργό που ενεφύσησε ψυχή ζώσα. Οι δοκιμασίες της ζωής καλοδεχούμενες ήταν. Μου έδειξαν ένα δρόμο, της υπομονής αλλά και της σωφροσύνης. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι με έκαναν σοφότερο και πνευματικά ισχυρότερο. Με θωράκισαν με δύναμη και μου διέλυσαν τους φόβους. Ειλικρινά, ο δρόμος της μετάβασης είναι ειρηνικός. Τι έχει να φοβηθεί ο άνθρωπος αυτή τη στιγμή; Απολύτως τίποτα. Η αγάπη του που πηγάζει από τον Δημιουργό του έχει δώσει τα αναγκαία εφόδια για να περάσει από αυτόν τον κόσμο στον άλλο. Τι είναι λοιπόν εκείνο που δημιουργεί τη λύπη; Μόνο η αίσθηση ότι χάνουμε την εικόνα που έχουμε για τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Ίσως και ότι έχουμε ζήσει κάποιες στιγμές από τη ζωή μας μαζί του και χαρήκαμε με τη χαρά του αλλά και την κοινή παρέα.
Όμως ο καθένας διανύει τον δικό του δρόμο. Έχει μπροστά του το δύσκολο μονοπάτι του Ηρακλέως ή το άλλο να επιλέξει , το φαρδύ και εύκολο. Θα σας έλεγα να αφήσετε το πνεύμα ελεύθερο αυτό να σας καθοδηγήσει. Για τον καθένα μας έχει πρόνοια ο Κύριος. Όλα από αυτόν εκπορεύονται για την δική μας πνευματική υγεία. Ας προσπαθήσουμε ο καθένας εκεί που ετάχθη να είναι θετικός και ειλικρινής. Να κάνουμε τις καθημερινές μας εργασίες – πράξεις όχι με γνώμονα τι μας συμφέρει αλλά τι είναι εκείνο που μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Μην μικροψυχούμε με ασήμαντα γεγονότα και γινόμαστε δυστυχείς.
Η ζωή είναι απλή αλλά και τόσο όμορφη. Η καθημερινότητα είναι ανεκτίμητη. Μια γουλιά καφές που μοσχομυρίζει , η γεύση και το άρωμα στον ουρανίσκο μας. Ένα σύννεφο, όταν ξημερώνει, λουσμένο βιολετί και ροζέ αποχρώσεις. Το φύσημα του ανέμου μέσα από τις μυρωδιές των φύλλων μιας μυρτιάς και του πεύκου. Εάν αυτά φτιάχτηκαν σε αυτό τον επίγειο παράδεισο που ζούμε για να ευχαριστηθεί το σώμα που είναι το φθαρτό , τότε για το άυλο , το αθάνατο , το αιώνιο, το πνεύμα της ζωής τί θα έχει δημιουργήσει;
Ο Σωκράτης καθόταν μέσα στα χιόνια ανυπόδητος χωρίς να κρυώνει και το πνεύμα του ταξίδευε πέρα μακριά από την ύλη και τη σάρκα και οι συμπολεμιστές του στην Χαλκιδική τον κοίταζαν έκπληκτοι για ώρες ατελείωτες να κάθεται ακίνητος και δεν καταλάβαιναν τι συντελείτο. Είναι το κομμάτι το αιώνιο. Αυτό το καθ’ ομοίωση του δημιουργού. Η αέναη ενέργεια που σπινθηροβολεί γυρίζει πίσω από εκεί που διαχωρίστηκε για λίγο διάστημα. Προς τι λοιπόν η λύπη; Επειδή το πνεύμα γυρίζει πίσω στον ιδιοκτήτη του;
Όλα είναι ένα και όλοι είμαστε μέρος της ίδιας δημιουργικής πνοής. Μόνο η αγάπη είναι αυτή που χρειάζεται ο άνθρωπος και που του δόθηκε απλόχερα για να είναι ευτυχής. Και όπως έλεγε ο Απόστολος στα βαθιά του γεράματα : «Τέκνα μου, αγαπάτε αλλήλους». Και αυτό επαναλάμβανε συνεχώς , Τέκνα μου αγαπάτε αλλήλους και συγχωρήστε αυτούς που με το ένα ή το άλλο έγιναν αιτία να σας στεναχωρήσουν.
Κάθε μέρα είναι κάτι το μοναδικό. Αδράξτε την στιγμή και κάντε την αιωνιότητα. Μέσα στην παλάμη του χεριού σας χωράει ο κόσμος όλος. Αρκεί η καθάρια ματιά σας να ατενίζει εκεί ψηλά. Άνω – θρώσκω λέμε της επίγειας ζωής κορυφή και ας μην φτάσουμε ποτέ αρκεί να προσπαθήσουμε για το καλό και το αγαθό στο βαθμό των δυνατοτήτων του καθενός μας. Μια προσπάθεια, ένα ξεπέταγμα και λίγο φτερούγισμα και να, φτάσαμε σχεδόν.
Προς τι η λύπη, αδερφοί μου; Το σώμα και το πνεύμα δοκιμάστηκαν μαζί. Το καθένα πήρε και έδωσε από το είδος του. Αυτός ήταν ο σκοπός της ένωσης , να μοιραστούν καινούριες εμπειρίες και ειρηνικά να χωριστούν πάλι αφού και τα δύο είδη ανήκουν στο ίδιο το αιώνιο, το αέναο , το χωρίς αρχή και τέλος.
Υ.Γ.: Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς
Αγιασθήτω το όνομα σου
Ελθέτω η Βασιλεία σου
Γεννηθήτω το θέλημα σου
Ως εν ουρανώ Και επί της Γης
Τον άρτον ημών τον επιούσιον
Δος ημίν σήμερον και
Άφες ημίν τα οφειλήματα ημών
Ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών
Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν
Αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.
Γιατί παν δάκρυ μου επίγειον από σένα είναι
Μάκης Κυπριώτης

Απάντηση

Επιστροφή στο “Θαύματα”

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτήν τη Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης