π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Συντονιστής: Συντονιστές

Απάντηση
toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 12769
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula »

ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ, ΖΑΚΕΤΑ ΜΟΥ

Ζακέτα είναι
να δίνεις στον άλλο την φροντίδα σου,
τη ζεστασιά & την αγάπη σου.
Ζακέτα θα πει να σε σέβομαι,
να σου δίνω ελευθερία και χώρο,
να μπορείς να αναπνέεις.
Η ζακέτα μου θέλω να σε ζεσταίνει,
μα χωρίς να σε σκάει
και να γεμίζει την ψυχή σου
εξανθήματα εξάρτησης, ανασφάλειας
και εγωιστικής διαχείρισης.
Είναι δύσκολο τελικά
να ντύνεις τον άλλο
με ρούχα που του ταιριάζουν,
με χρώματα που του πάνε,
με υλικά φιλικά στο κορμί του.
Πρέπει να είσαι πολύ «Χριστός»,
για να το κάνεις σωστά όλο αυτό!

Αλλιώς,
μπορεί να νομίζεις ότι ντύνεις,
μα στην πραγματικότητα
να ξεγυμνώνεις τον άλλο
από το πολύτιμο χιτώνα
της προσωπικής αξίας και ελευθερίας του
και να εισπράττει τις κινήσεις σου
ως βέβηλη παραβίαση,
ασέβεια και προσβολή.

Χριστέ μου,
γίνε Εσύ η Ζακέτα μου,
και μάθε με
να μην ασχολούμαι
με την «ενδυμασία» των άλλων,
ψυχική ή σωματική.
Χάριζέ μου ενσυναίσθηση,
φώτιση, διάκριση
και καθοδήγηση δική Σου
σε όλα αυτά!!
Ζητάω πολλά, το ξέρω.
Μα ξέρω
ότι Σου αρέσουν
αυτές οι προσευχές.

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 12769
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula »

ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΜΕ;
Κάνε παρέα με άτομα που σε πάνε μπροστά.
Οι φιλικές σχέσεις αγάπης
δεν είναι για να σε δηλητηριάζουν,
μα για να θεραπεύουν την ψυχή σου
από την κοσμική τοξικότητα.

Πειράζει να ξεκόψεις
από κάποιους ανθρώπους
που μέχρι τώρα ήταν στη ζωή σου;
Όχι, δεν πειράζει.

Αρκεί αυτός ο χωρισμός να γίνει σωστά.
Με σεβασμό, νηφαλιότητα, αγάπη,
και ευχές φωτεινές και αισιόδοξες για όλους.
Χωρίς κατάρες, μίση, κακίες.
Σου εύχομαι τα καλύτερα,
μα προχωρώ τη ζωή μου
χωρίς εσένα πλέον!
Δεν είμαστε άλλο φίλοι,
μα δεν σε μισώ.
Υπάρχουν διαφορές που δεν επιτρέπουν πλέον
την συμπόρευσή μας σ’ αυτή τη γη,
μα θα σε σκέφτομαι πάντα
με ευγνωμοσύνη
για όσα ως τώρα μου έδωσε η φιλία σου.

Βέβαια κάποια στιγμή, μελλοντικά,
κάπου αλλού,
θα τα δούμε και οι δυο όλα αλλιώς!
Μα εδώ, σ’ αυτό το χρόνο,
σ’ αυτό τον τόπο,
σ’ αυτή τη γη,
είναι αναπόφευκτοι και κάποιοι... χωρισμοί!

Συμπέρασμα: Προχώρα με δύναμη, με χαρά, με αγάπη!!

Ίσως, αν είσαι νέος, σου αρέσει κι αυτό το βιντεάκι: https://www.facebook.com/AndreasKonanos ... 949840927/

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 12769
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula »

ΤΟ CD ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ!

Ήρθε σήμερα ένας Άγγελος από τον Ουρανό και μου έδωσε ένα cd, δώρο απ’ τον Χριστό.
«Είναι η φωνή Του», μου είπε.
Άλλο και τούτο, τι άλλο θα ακούσω. Έχουν και στον Παράδεισο cd;
Το έβαλα να παίξει και άκουσα τη φωνή του Ιησού Χριστού.
Έλεγε διαρκώς: Παιδί μου, Σ’ αγαπώ!
Και ρώτησα τον Άγγελό μου, πού κολλάει αυτό το cd με τα τόσο ζεστά λόγια του Χριστού, ενώ βρισκόμαστε σε μια περίοδο πένθιμη, Σαρακοστή, με αυστηρή νηστεία, πολλές προσευχές, κλίμα κατάνυξης, μετάνοιας και πένθους μιας και οδεύουμε προς το Πάθος του Χριστού.
«Μα γι’ αυτό σου το έδωσε ο Χριστός, Ανδρέα μου!
Για να θυμάσαι ότι ο Χριστός είναι ζωντανός και ήδη αναστημένος!
Και όλη τη Σαρακοστή, Αναστημένος είναι, μην το ξεχνάς.
Και να θυμάσαι επίσης ότι όλα αυτά τα σαρακοστιανά «αγωνίσματα» αξίζουν μόνο αν γίνουν από ερωτευμένους ανθρώπους, που ήδη νιώθουν την αγάπη του Χριστού, και ήδη ακούνε τη φωνή Του στην καρδιά τους.
Οι ανέραστοι, δεν μπορούν να νηστέψουν και να ανθίσουν.
Επίσης δεν μπορούν να προσευχηθούν και να γαληνέψουν.
Χωρίς τον θείο αυτό έρωτα ως κίνητρο, θα έχουν μόνιμη νευρικότητα, άγχος, εσωτερικό κενό και ανικανοποίητη καρδιά, ενώ στους γύρω τους θα είναι σπαστικοί και ενοχλητικοί.
Θα θέλουν να διορθώνουν τους πάντες, να το παίζουν κριτές της Οικουμένης μη πείθοντας κανέναν, ούτε τα παιδιά τους τα ίδια, ούτε καν το σπίτι τους. Η διαχείριση και ο χειρισμός των άλλων, τους δίνει μια κάποια ικανοποίηση και ηδονή.
Το πρόσωπό τους όμως δεν βγάζει γλύκα, αλλά μια γεύση πικρή, λες και κάτι τους φταίει μονίμως.
Μη γίνεις έτσι τη Σαρακοστή, Ανδρέα.
Συνέχισε να ζεις κανονικά.
Δεν είναι ένα κουμπί που θα πατήσεις μαγικά και όλα θα αλλάξουν ξαφνικά!
Η Σαρακοστή, να γίνει με απλή ψυχή.
Με ειλικρίνεια και φυσικότητα.
Να λες κάθε μέρα, «ας κάνω ό, τι μπορώ και απόψε. Και αύριο, έχει ο Θεός».
Μη βάζεις στόχους εγωιστικούς και άπιαστους για τα μέτρα σου.
Μη γίνεις Φαρισαίος και υποκρίνεσαι.
Απλά πράγματα ζητάει ο Χριστός.
Γι’ αυτό, να ακούς το cd του Κυρίου σου, Ανδρέα.
Να ακούς καθαρά τη φωνή Του να σου λέει συνέχεια τα λόγια αυτά τα βασικά, που εστιάζουν στον πυρήνα όλων των ασκήσεων:
«Παιδί μου, σ’ αγαπώ!»
Και να ξέρεις ότι αυτό δεν το λέει μόνο σε σένα, μα σε όλους γύρω σου. Σε όλη την πολυκατοικία και σ’ όλη τη γειτονιά σου.
Σε όλη την πόλη και το έθνος σου.
Σε όλες τις χώρες και τα σύμπαντα.
Άρα, νιώσε σημαντικός μα ταυτόχρονα συμπαντικός.
Μοναδικός, μα όχι νάρκισσος.
Έτσι μου είπε ο Άγγελός μου.
Κι έφυγε.

Εγώ, είπα να βάλω πάλι το cd, να δω μπας και ήταν όνειρο και ψέμα όλο αυτό. Το έβαλα, πάτησα play, και άκουσα πάλι αυτή τη φωνή την απίστευτα γαλήνια, ήρεμη και θεϊκή, να λέει την ίδια κουβέντα, πάλι και πάλι. Ήταν η φωνή του Χριστού. Την κατάλαβα, την αναγνώρισα. Την είχα ακούσει πάλι τόσο καθαρά πριν χρόνια, όταν ήμουν μωρό, τη μέρα που βαπτίστηκα.
Και τότε, αυτό μου έλεγε, όπως και τώρα:
Παιδί μου, σε αγαπώ! Και τη Σαρακοστή, και την Ανάσταση, και Καλοκαίρι και Φθινόπωρο, μα και Άνοιξη και το βαρύ Χειμώνα, αυτό θέλω να σου τραγουδάω, αυτό μονάχα να σου λέω, σ’ αυτή τη χώρα να σε προσκαλώ: στη χώρα της Αγάπης Μου!
Αλλιώς, χαμένοι οι κόποι σου όλοι.
Μελέτη Φιλοκαλίας (ειδικά ο 5ος ο τόμος!!) και Κλίμακας του Σιναΐτη αγίου και άλλων πατερικών βιβλίων περισπούδαστων, αλάδωτες και ζόρικες νηστείες, αγρυπνίες, λιτανείες, προσευχές, σταυροί μεγάλοι με επιδείξεις, συνδυασμένα με επικύψεις, σκληρή καρδιά και κατακρίσεις: το τέλειο κοκτέιλ να τρελάνεις την ψυχή σου, να αρρωστήσεις και να τα χάσεις όλα στο τέλος.

Και θα είναι κρίμα: τόσο στεγνωμένο κορμί απ’ τη νηστεία, μα η ψυχή να είναι λιπαρή απ’ την κακία.
Το σπίτι να μυρίζει ωραίο λιβάνι, μα τα πάθη σου να βγάζουνε απαίσιο ντουμάνι.
Σύγκριση, σύγκρουση, κατάκριση, ασπλαχνία, αδικία, ψέματα, περιέργεια, μίσος, σχόλια εδώ κι εκεί, αυστηρότητα, ανάκληση των πάντων στη θεία ευταξία, ενώ ξεχνάς της δικής σου της ψυχής την μόνιμη πορνεία.
Μιλάς στους άλλους για αγνότητα, ξεχνώντας όμως τη δική σου ποταπότητα.
Που ξεχειλίζει πλέον στων ματιών σου την ωμότητα…

Πάτησα για τρίτη φορά το cd να παίξει, μην κι ήταν φαντασίωση και πλάνη όλο αυτό. Και άκουσα πάλι τη φωνή του Ιησού, την καθαρή και κρυστάλλινη, σαν καταρράκτη πλούτου και μεγαλείου, και έλεγε τα ίδια λόγια:
Παιδί μου, σε αγαπώ πολύ!

Αξίωνέ με, Κύριε, να το νιώθω και να το λέω κι εγώ:
Κι εγώ, Σε αγαπώ, Κύριε!
Με έμπρακτες αποδείξεις, με καρδιά αγνή και ζωή αληθινή.
Και να αληθεύω.
Όσο μπορώ.
Η πιο μεγάλη άσκηση!
Καλή Σαρακοστή!

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 12769
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula »

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΓΙΑ ΠΕΤΑΜΑ,
ΕΧΕΙΣ ΠΟΛΥ ΑΚΟΜΑ!!

Τελείωνε η οδοντόκρεμα.
Πήρα καινούργιο σωληνάριο.
Μα είπα να βγάλω άλλη μια μέρα με την παλιά, είχε λίγο ακόμα.
Την άλλη μέρα, έβαλα λίγο ακόμα απ’ την παλιά. Τελικά, είχε άλλες 5 δόσεις κι έβγαλα άλλες 5 μέρες!
Νόμισα ότι τελείωσε και πως ήταν για πέταμα.
Μα άντεξε κι άλλο πολύ.

Κοίταζα τα δυο σωληνάρια την ώρα που έπλενα τα δόντια μου και σκέφτηκα:
Κι εσύ κι εγώ αντέχουμε τελικά περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.
Κει που νιώθεις ότι ήρθε το τέλος σου, βλέπεις ότι αντέχεις κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο!
Έχουμε δυνάμεις,
αποθέματα κρυμμένα, αφανέρωτα ακόμα,
ουσία και περιουσία μεγάλη
στην ψυχή μας!

Κοίτα να δεις,
που ένα σωληνάριο ψυχρό και τιποτένιο,
λίγο πριν πεταχτεί στον κάδο σκουπιδιών,
μου έδωσε μάθημα ελπίδας,
δύναμης και αυτοπεποίθησης.
Αυτό άντεξε ακόμα 5 μέρες!
Εσύ κι εγώ, 5 δεκαετίες ακόμα!
Τουλάχιστον!!

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 12769
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula »

ΜΕΡΕΣ ΙΕΡΕΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΙΜΕΣ

Τούτες τις μέρες,
εκτός απ’το να έχουμε
ένα λογικό άγχος
για τις εξελίξεις,
μπορούμε επίσης να ψαχτούμε μέσα μας,
να καθρεφτιστούμε στην αλήθεια της ζωής
και τη σχετικότητά της,
να φιλοσοφήσουμε,
να σιωπήσουμε,
να προσευχηθούμε έχοντας μπροστά μας
το όραμα της ζωής,
της υγείας και θεραπείας,
να ακούσουμε μουσική,
να διαβάσουμε βιβλία,
να δούμε ωραίες ταινίες.
Μπορούμε επίσης να μιλήσουμε
με τους δικούς μας,
αρκεί να μην καταλήξει η κουβέντα
πάλι σε καυγά.
Ξεκίνησα να διαβάζω ένα βιβλίο του Ισίδωρου Ζουργού, των εκδόσεων Πατάκη,
Λίγες και μία νύχτες. Μυθιστόρημα.
Είμαι στη σελίδα 245. Είναι υπέροχο.

Κύριε,
δώσε μας την Ειρήνη της ψυχής,
και φώτιση για όλα.
Φώτιζε τους υπεύθυνους,
τους πολιτικούς,
τους γιατρούς κι όσους φροντίζουν
την υγεία του κόσμου.
Προστάτευε το Έθνος μας.
Θύμιζέ μας τη μετάνοια,
την προσωπική ταπείνωση,
τον Σταυρό και την Ανάσταση,
και να πλένουμε σχολαστικά
την καρδιά,
μα και τα χέρια μας,
από κάθε μολυσμό.
Αμήν.

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 12769
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula »

ΝΤΥΣΟΥ ΤΟ ΦΩΣ, ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ
Αυτές τις δύσκολες μέρες
ντύνε το παιδί σου με τη Ζακέτα της αγάπης σου. Με τρόπο διακριτικό.
Με τη Ζακέτα της δικής σου ψυχικής ηρεμίας και ψυχραιμίας.
Σε κοιτά στα μάτια
και θέλει να αντλήσει από σένα
πίστη θερμή και καρδιακή!
Όχι μεγαλοστομίες και λόγια
που δεν πιστεύεις στ’ αλήθεια ούτε εσύ,
μα κάτι τίμιο, γνήσιο, αυθεντικό.
Κι ας είναι λίγο και μικρό!
Μην το παίζεις άγιος,
να είσαι απλά και ταπεινά ανθρώπινος.
Ο εαυτός σου.
Φοβισμένος ίσως,
αλλά με ελπίδα και προσευχή.
Μη το ρίχνεις μόνο στην τηλεόραση,
το ποτό, το τσιγάρο και το διαδίκτυο.
Κοίτα το παιδί στα μάτια
και άσε το να σε δει πρωτίστως εσένα ντυμένο
με τη Ζακέτα της θείας δύναμης,
της καρτερίας
και της ενότητας με τον/την σύζυγο.
Οι καυγάδες, τα βρισίδια, οι φιλονικίες, ξεπαγιάζουν το παιδί,
κι αποτελούν για την καρδιά του
ίωση σοβαρή .

Η δοκιμασία που περνάμε,
κάποια στιγμή θα περάσει.
Και το παιδί σου θα θυμάται
πόσο κοντά του στάθηκες,
πόση έμπνευση του έδωσες,
πόσο όμορφα του μίλησες
ή διακριτικά σιώπησες,
όπου έπρεπε να μην πεις τίποτα.
Θα θυμάται αν το σπίτι σας
αυτές τις δύσκολες ημέρες
θυμίζει «μικρή εκκλησία» ζεστασιάς,
ή «τεκέ» τοξικών αναθυμιάσεων,
ορατών και αοράτων.
Σήμερα μου είπε ένας φίλος μου πως πήρε το μικρό του γιο και πήγανε μαζί να περπατήσουνε στη θάλασσα, «βγάλαμε τις μπλούζες μας και μας χτύπαγε ο ήλιος πόση ώρα! Και γελούσαμε, και μιλούσαμε!»
Θα μεγαλώσει το παιδί και θα θυμάται:
τις μέρες που ο ιός έσπερνε φόβο,
πανικό και ψύχρα θανάτου,
ο δικός μου πατέρας,
μου χάριζε το χαμόγελο και τη φροντίδα του
και έγινε Ήλιος στην εύθραυστη ζωή μου,
που τότε μόλις ξεκινούσε.

Εύχομαι και το δικό σου το παιδί,
μα κι ο κάθε άνθρωπος δίπλα σου,
να σε θυμάται έτσι:
σαν Ήλιο ζεστό
σε μέρες «ψύχρας»
και παραλυτικού φόβου.

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 12769
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula »

ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΟΎΜΕ ΤΗ ΖΩΗ, ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ!...

Πατάω το πληκτρολόγιο, έτσι, για να βγουν λέξεις.
Όλη μέρα σήμερα είμαι μουγκός, βουβός. Έχω μέρες να μιλήσω με ανθρώπους. Δεν σου κρύβω, έτσι ζω αρκετές μέρες του χρόνου. Στη σιωπή και απομόνωση. Προσωπικά, δεν μου φαίνεται κάτι παράξενο ούτε ασυνήθιστο. (Βλέπουν κάποιοι κάτι φωτογραφίες, σέλφι και τέτοια, και βγάζουν το συμπέρασμα ότι όλη μέρα τρέχω στους δρόμους μες στην τρελή χαρά και διασκεδάζω 24 ώρες το 24ωρο! Μα δεν πειράζει! Είναι η απάτη της εικόνας και των μέσων. Φωτογραφίες που έβγαλε κανείς μαζεμένες σε 2-3 μέρες, μπορούν να αναρτώνται σε βάθος χρόνου, για μήνες, και να δίνουν την εντύπωση ότι διαρκώς λείπεις, γυρνάς, ζεις μια ξέφρενη ζωή).
Το θέμα όμως τώρα δεν είμαι εγώ.
Το θέμα είμαστε όλοι μας.
Σκέφτομαι πώς άλλαξε η ζωή μας. Όλα σταμάτησαν, πάγωσαν, έκλεισαν.
Σκέφτομαι εσένα, που δεν μένεις μέσα εύκολα και εκούσια, που δεν είσαι άτομο μοναχικό και εσωστρεφές. Μα μένεις από ανάγκη, επειδή δόθηκε εντολή. Μένεις και από αγάπη, επειδή έτσι πρέπει, για το καλό σου και το καλό όλων μας και όσων αγαπάμε.
Μένεις και από φόβο και γενική ανασφάλεια.
Σκέφτομαι και όλους αυτούς που πνίγονται με μια ψυχολογία χάλια, άτομα μοναχικά, με κείνη τη μαύρη μοναξιά της ερημιάς, της μαγκουφιάς και της ορφάνιας. Της ψυχικής.

Τούτες τις μέρες ξυπνάω το πρωί και ενώ ο ήλιος μού λέει, "Χαμογέλα, κοίτα τι όμορφη που είναι και η σημερινή μέρα", έρχεται γρήγορα η άλλη πραγματικότητα και μού θυμίζει την απειλή, το φόβο, τον ερχόμενο μαύρο καβαλάρη, που θα κλέψει πολλούς στον πλανήτη μας.
Όλα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες εβδομάδες, μ’ έκαναν να σκεφτώ έντονα και τη φθαρτότητα του κόσμου μας. Το πεπερασμένο του βίου μας.
Σκέφτηκα - δεν στο κρύβω- και το θάνατο. Αυτόν, που γενικά ξεχνάω με όλη αυτή τη δράση που έχω. Έχω τόσο γλυκαθεί με τη ζωή, με τα χρώματα, τη μουσική, τις μυρωδιές, τις επιτυχίες, τις γεύσεις, τα μεθυστικά ποτά, τα μέρη, τους ανθρώπους, που κάπου κατέληξα να νιώθω σα κάτοικος μόνιμος αυτής της γης, απέκτησα ψυχολογία σίγουρης και μόνιμης εγκατάστασης εδώ.
Εδώ. Σ' αυτό τον υπέροχο κόσμο, την υπέροχη γειτονιά, την όμορφη πατρίδα.
Και ήρθε ένα πραματάκι αόρατο, αθέατο, τόσο δα, ένας ιός, να μου θυμίσει ότι υπάρχει ένα τέλος. Όχι τώρα, ίσως, για μένα και για σένα. Μα, σίγουρα, κάποτε. Έρχεται.
Έχω ημερομηνία λήξης σ' αυτή τη διάσταση και σ' αυτή τη μορφή. Είμαι πάροικος και παρεπίδημος. Είμαι στη στάση του μετρό και περιμένω ένα συρμό, να μου φωνάξει ¨έμπα". Κι εγώ, μαγεμένος απ' την ομορφιά του σταθμού, δεν λέω να ξεκολλήσω.
Και κάπου τρόμαξα. Φοβήθηκα. Λυπήθηκα. Μελαγχόλησα. Κι ένα ¨γιατί" έβγαινε συνέχεια επάνω επάνω στης ψυχής μου τον αφρό, ζητώντας μια απάντηση, με κάποια αίσθηση αδικίας. "Μα είναι αδικία όλο αυτό που γίνεται σ' αυτό τον κόσμο".
Τόσος κόπος, τόσος ιδρώτας - ψυχής και κορμιού- τόσα διαβάσματα, κούραση, δουλειά, όνειρα, αγορές, ιδιοκτησίες, δικά μας πράματα, επενδύσεις, σχέδια, βλέψεις, οράματα, καρδιοχτύπια, σχέσεις, υποσχέσεις, δεσμεύσεις, συμφωνίες, υπογραφές, όλα δουλεμένα με ελπίδα και ορμητική χαρά. Όλα τυλιγμένα μέσα σ' ένα πέπλο μόνιμης παράτασης, μια πίστη ότι έρχεται κι άλλο, κι άλλο κι άλλο. Μια δίψα ακόρεστης ανάπτυξης, ότι μετά απ' αυτό θα κάνω κάτι καινούργιο. Μετά από εκεί, θα πάω κι αλλού. Η έκσταση της δημιουργικότητας, που σου χαρίζει κάτι απ’ τη θεϊκή ¨ψυχολογία¨.
Και ότι της χαράς αυτής το ξετύλιγμα δεν θα έχει τέλος κανένα.
Και έρχεται ένας ιός που θα πει σε πολλούς ένα απότομο ¨στοπ¨.
Ίσως όχι σε μένα αυτή τη φορά. Ίσως. Μα το είπε ήδη σε τόσους συνανθρώπους μου στον κόσμο αυτό και ήδη το είπε και σε μερικούς ανθρώπους του τόπου μου. Έβαλε απότομο τέλος σε όλα. Χωρίς συζήτηση, χωρίς ερώτηση, χωρίς έναν στοιχειώδη διάλογο, ρε παιδί μου. Κάπως να το δούμε το θέμα.
Να λάβει υπόψη και μένα, αν το θέλω, αν συμφωνώ, αν είμαι έτοιμος, αν έχω συγγενείς, παιδιά, σκυλιά, γατιά που θα με κλάψουν και θα πονέσουνε πολύ όταν φύγω.
Τίποτα. Αδίστακτος και άπονος ο θάνατος, αφάνταστα ασυγκίνητος μπροστά και στα πιο καυτά δάκρυα.

Ανοίγω το ψυγείο και το βλέπω γεμάτο. Πήρα πράματα αρκετά, να έχω τις επόμενες μέρες. Πίνω ένα χυμό πορτοκάλι και τρώω 3 κουλούρια κανέλας. Πόσο νόστιμα. Πόσο ωραίο να ζεις, να χαίρεσαι, να είσαι υγιής, να νιώθεις να κυλάει μέσα σου αυτό το ποτάμι, η πνοή του Θεού που σε πάει παραπέρα.
Μόνο προσευχή μπορώ να κάνω εύκολα αυτές τις μέρες. Δηλαδή, μιλάω στο Θεό και Του τα λέω όλα αυτά. Τα μπερδέματά μου, για τους συγγενείς και φίλους, για τις ανασφάλειές μας, για όσους αρρωσταίνουν και θα αρρωστήσουν, και ίσως φύγουν. Το λένε ότι είναι σίγουρο. Δεν μπορώ να το πιστέψω ακόμα, ούτε και θέλω.
Δεν με νοιάζουν οι διάφοροι καυγάδες, να επιβληθώ ή να μου επιβληθούν, αφού τελικά σε όλους μας επιβάλλεται εν τέλει το … τέλος.
Αν όχι τώρα, προσεχώς. Έστω, πολύ μελλοντικώς.

Ανούσιοι και αυτάρεσκοι καυγάδες μελλοθάνατων.
Θα μου πεις, πώς θα περάσει η μέρα;

Φωνές και τσακωμοί ακόμα και για τον Χριστό αυτό τον καιρό. Από όλες τις πλευρές. Άκρη δεν βρίσκεις. Παρατάξεις και ομάδες, κλίκες και παρέες. Μια άγρια δίψα για κάτι, που μόνο Χριστό δεν θυμίζει μερικές φορές.
Με ύφος ¨θα σας δείξουμε εμείς¨, ¨αυτό είναι το σωστό, εσύ είσαι λάθος¨, ¨δεν ξέρεις τι σου γίνεται¨, ¨επιστήμονα, άθεε, αλήτη¨, ¨χριστιανέ, κοπρίτη¨, ¨εσύ φταις για όλα¨, ¨εξαφανίσου να ησυχάσουμε¨, ¨θα σου δείξουμε εσένα¨.
Μια ακόρεστη δίψα για αυτοδικαίωση, να δικαιωθώ, ότι έχω δίκιο, ότι καλά κάνω ό, τι κάνω, ότι εγώ είμαι καλός, και καλύτερος από σένα, ότι εγώ είμαι αληθινός και εσύ είσαι ο ψεύτικος, στην πλάνη, ο απατεώνας και σκοτεινός.

Η μόνη λογική κίνηση αυτών των ημερών για μένα είναι να μένω στο σπίτι μου, και να προσεύχομαι, όταν μπορώ και μου βγαίνει. Μιλώ για την εσωτερική καρδιακή προσευχή, της σιωπής, της αγάπης και ειλικρίνειας. Σαν τον Χριστό που έπεφτε στη γη κι όλη τη νύχτα προσευχόταν στη Γεθσημανή. Το έκανε πολλές νύχτες της ζωής Του, για όλη την Οικουμένη.

Επιστήμονες: πρόσωπα ιερά των ημερών μας, που κάνουν και θα κάνουν το καλύτερο που μπορούν και τους επιτρέπεται, λαμβάνοντας υπόψη τις μικρές μας δυνατότητες σε υποδομές κλπ.
Πολιτικοί, γιατροί, νοσηλευτές, ιερείς, δάσκαλοι, ψυχολόγοι και ψυχίατροι, αστυνόμοι, έμποροι, αθλητές, καλλιτέχνες, άνθρωποι του πνεύματος, σκεπτόμενοι, συγγραφείς, ποιητές, προσευχόμενοι, απλοί άνθρωποι του κόπου και του μόχθου, των εργοστασίων και των χωραφιών, με χιούμορ και με χάρισμα επικοινωνίας, παρηγοριάς και δύναμης…. όλοι καλούμαστε να γίνουμε ¨θαυματουργοί¨ αυτό τον καιρό.
Να ζήσουμε το θαύμα της αγάπης και της ενότητας – όσο γίνεται να ενωθεί μια… ζούγκλα- , του σεβασμού, της υπομονής, της θυσίας.
Να εστιάσουμε στην ουσία, που είναι ο κοινός επερχόμενος θανατερός εχθρός του ιού, και να προσδοκούμε την Αθανασία της Αγάπης.
Όσοι πιστεύουμε, να δείξουμε τον Χριστό όχι απλά στις δηλώσεις μας, μα στον ¨πυρετό¨ της αγαπώσας καρδιάς μας, που θα χτυπά σαν την καρδιά του Χριστού: μεταμορφωτικά, σαν Ήλιος κι όχι σαν χιονιάς.

Και έμπρακτα: να μένουμε μέσα στα σπίτια μας, και μέσω διαδικτύου να ¨ταξιδεύουμε¨ όπου θέλουμε, να ψωνίζουμε, να μιλάμε, να κάνουμε παρέα, να ανταλλάσσουμε γνώμες, πόνους, καημούς, όνειρα και ελπίδες.
Θα γίνουμε λίγο ασκητές αυτές τις μέρες, μα αν γίνει με αγάπη, θα είναι η πιο φοβερή νηστεία στο Θεό!!!
Τα άλλα, τα ξέρεις, τα λέμε συνέχεια, για καθαριότητα, πλύσιμο χεριών κλπ κλπ.
Σε ζάλισα, μα σκέφτηκα ότι για να είσαι τώρα εδώ, δεν έχεις και κάτι άλλο καλύτερο αυτή την ώρα.
Αν όμως είχες, συγχώρα με για το χρόνο που έχασες.

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 12769
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula »

ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ 2020 (1)

Τίποτα ιδιαίτερο.
Λίγη παρέα, για να μη νιώθουμε μόνοι.
Άλλο μοναχικότητα, άλλο μοναξιά.
Ο καθένας νιώθει αλλιώς αυτό το καιρό,
και περιμένει έναν σεβασμό και αγάπη.
Βάλε λίγο φως στη ζωή σου,
όπως μπορείς εσύ.
Μουσική, διάβασμα, προσευχή, μαγείρεμα, ενημέρωση, γυμναστική, κλπ.
Προσοχή στα ευαίσθητα άτομα,
μη πληγώνουμε ο ένας τον άλλο.
Πάρε κάποιο τηλέφωνο
τη μοναχική γειτόνισσα
που ξέρεις ότι δεν έχει παρέα.
Θέλω να βγω να περπατήσω
στην ηλιόλουστη Αθήνα,
μα δεν το κάνω!
Μένω σπίτι και περιμένω
τον όμορφο κόσμο
που κάποια στιγμή
θα έρθει πάλι!!
Δεν θα πας εκκλησία για λίγες μέρες,
μα μπορείς πάλι να ενώνεσαι με τον Χριστό
στην καρδιά σου
και να Τον αισθάνεσαι
πολύ δυνατά!

Αν έχεις άτομα μοναχικά, αν θες,
στείλε αυτό το βιντεάκι
για λίγη ενίσχυση.

Αν θες, διάβασε και αυτό,
το είχα γράψει πριν λίγες μέρες: https://www.facebook.com/…/a.7644482402 ... 462345205/

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 12769
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula »

ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ 2020 (2)
ΚΑΝΕ ΛΙΓΗ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΘΑ ΕΥΛΟΓΗΘΕΙΣ ΠΟΛΥ

Περνάμε δύσκολα όλοι.
Μακάρι κι εσύ κι εγώ και όλοι μας να γίνουμε μέρος της λύσης και όχι της κρίσης.
Στο σχολείο που δίδαξα για 20 χρόνια, μάλιστα στο λύκειο, τα παιδιά με βοήθησαν να προσεγγίσω τον Θεό στο εδώ και τώρα, και όχι στο χώρο της φαντασίας μου.
Κάθε μέρα με τις ερωτήσεις, τις αντιρρήσεις και αντιδράσεις τους, με ανάγκαζαν πιεστικά, να φέρνω τον αιώνιο και διαχρονικό και αναλλοίωτο Θεό, στο σήμερα, και όχι απλά «τω καιρώ εκείνω».
Ζήσε τον Θεό λοιπόν αυτό τον καιρό, σήμερα, ως ειρήνη, ως ψυχική δύναμη, ως αγιότητα προσωπική και ενότητα μυστική με όλους και όλα.
Μη βγάζεις γκρίνια αυτό τον καιρό, όσο μπορείς.
Ειδικά αυτές τις δύσκολες μέρες, άσε στην άκρη τον όποιο φανατισμό, τις απολυτότητες, τις ακρότητες, προς όλες τις κατευθύνσεις.
Έχουμε μια φοβερή κατάσταση μπροστά μας: κίνδυνος- θάνατος, ασθένεια, πανδημία.
Πρέπει να προσαρμοστούμε σ’ αυτά τα δεδομένα, και να φτιάξουμε τη συνταγή της ευτυχίας, με τα «υλικά» που σήμερα έχουμε διαθέσιμα.
Να πάμε πίσω από σχήματα, τύπους, δευτερεύοντα πράγματα, και να εστιάσουμε στην ουσία: Την ενότητα, την αγάπη, τον Θεό που κατοικεί παντού, που μετέχεται με πολλούς τρόπους, και κυρίως με την προσευχή, το συντονισμό στις εντολές και το ήθος Του, και, εννοείται!, και με την θεία Κοινωνία (που αυτό τον καιρό, όμως, θα στερηθούμε για λίγο, με πόνο και θλίψη, αλλά και ταπείνωση- αν έχουμε φυσικά).
Η κατάκριση, η κακία, η αυθάδεια σε γιατρούς, πολιτικούς, κληρικούς κλπ, που αυτό τον καιρό κάνουν το καλύτερο που μπορούν, όσο μπορούν, δεν βοηθούν καθόλου. Όποιος θέλει να κοινωνά με τέτοια ψυχική κατάσταση, σίγουρα θα νιώσει μεγάλη ταραχή και κενό, ακόμα και αν κοινωνήσει.
Ο Χριστός δεν είναι κάτι μαγικό, παρόλο που μας «μαγεύει» κι ομορφαίνει τη ζωή μας.
Δεν είναι μια τυπική πράξη, δεν σημαίνει απλά ότι επειδή μετέλαβα το Σώμα και το Αίμα Του, είμαι αυτομάτως ενωμένος μαζί Του. Εδώ ξέρω εκατοντάδες ανθρώπους που θέλουν να κοινωνήσουν διακαώς, ενώ δεν μιλούν με τη γυναίκα τους, βρίζονται με τον άντρα τους, έχουν απόσταση απ’ τα παιδιά τους, ζουν με φοβερό εγωισμό και έπαρση. Και όμως, τώρα ειδικά, απαιτούν να κοινωνήσουν. Μια παράνοια.

Σοκ και δέος.

1. Δέος: Με συγκινείς και νοιώθω δέος αυτές τις μέρες με τη θλίψη της αγνής και ωραίας ψυχής σου που δέχεται με υπομονή τη στέρηση αυτής της ένωσης με τον Χριστό, δια των Μυστηρίων. Είμαι σίγουρος όμως ότι ο Θεός γεμίζει την ψυχή σου με πολλή ευλογία, δύναμη, ενίσχυση και πνευματική αγαλλίαση, και νιώθεις τον Χριστό να κατοικεί πάλι στην καρδιά σου με άλλο τρόπο, με την άκτιστη χάρη της αγάπης και του ελέους Του. Άλλωστε, η προηγούμενη και τελευταία μας θεία Κοινωνία – θα το ξέρεις φαντάζομαι- συνεχίζει να δρα και να είναι παρούσα μέσα μας!! Δεν έφυγε ο Χριστός, Τον οποίο κοινώνησες, για παράδειγμα τον Ιανουάριο ή τον Φεβρούαριο. Συνεχίζει να ζει μέσα σου! Το ερώτημα είναι: Εσύ, Τον νιώθεις;;;!!! Το αισθάνεσαι αυτό; Κρατάς αναμμένη την αγάπη Του από τότε; Πιστεύω πως ναι. Δεν θέλω σε καμία περίπτωση εσύ να ανήκεις στην κατηγορία των ανθρώπων αυτών που νομίζουν ότι έτσι απλά και τυπικά, με συνεχόμενες απροϋπόθετες προσεγγίσεις στο άγιο Ποτήριο, θα λύσουν όλα τους τα προβλήματα. Ξέρεις πόσοι σπουδαίοι μοναχοί μένουν χωρίς να μεταλάβουν για ολόκληρους μήνες, μόνο και μόνο επειδή σκέφτηκαν κάτι κακό, ή επειδή είπαν μια λέξη με θυμό;;! Και εμείς εδώ – σε καιρό μάλιστα πανδημίας- αγνοούμε τι θα πει ενότητα, σεβασμός και αγάπη, ενώ παράλληλα όλη μέρα βριζόμαστε αντιπαθώντας ο ένας τον άλλο, εκπέμποντας μίσος και δηλητήριο στο διαδίκτυο, στα τηλέφωνα και παντού!! Και την ίδια στιγμή θέλουμε τόσο εύκολα και απαιτητικά να κοινωνήσουμε!!! Ίσως είναι και αυτό σημείο τον καιρών, και όχι μόνο το ότι έκλεισαν για λίγο οι ναοί. Κάτι δεν πάει καλά με την πνευματικότητά μας. Έχουμε όντως τη «μόρφωση» της ευσέβειας, μα αγνοούμε την «δύναμή» της, την ποιότητα και το πνευματικό περιεχόμενό της. Και ενώ οι μεγάλοι άγιοι που επικαλούμαστε, σε δύσκολες στιγμές έπαιρναν επάνω τους την ευθύνη, και έλεγαν «είμαι αμαρτωλός και ανεύθυνος, εγώ φταίω για όλα», εμείς πετάμε διαρκώς το μπαλάκι σε άλλους, χωρίς καμία αίσθηση συμμετοχικής ευθύνης για ό, τι τραγικό εκτυλίσσεται γύρω μας. Πάντα φταίνε κάποια άλλα κέντρα, κάποιοι μας πολεμούν, το πρόβλημα είναι αλλού, και ποτέ, μα ποτέ!!!, εμείς οι ίδιοι!!! Εμείς θέλουμε να κοινωνήσουμε! Τέλος. Μόνο αυτό. Κι όλα θα λυθούν! (Όπως λύθηκαν όλα τα άλλα, τα προηγούμενα χρόνια που κοινωνούσες, πάλι μαγικά! Ειρωνικά μιλάω, εννοείται).

2. Σοκ και δέος.

Νιώθω δέος λοιπόν για τις αγνές αυτές ψυχές που θέλουν να κοινωνήσουν, το αξίζουν όντως, μα δεν μπορούν για λίγες ίσως μέρες. Με σοκάρει απ’ την άλλη η αυθάδεια του ύφους και η «απαιτητικότητα» κάποιων άλλων ανθρώπων, που θέλουν να κοινωνήσουν, ενώ η επίσημη Εκκλησία πήρε τις ξεκάθαρες αποφάσεις της, και το κράτος κάνει τον δικό του αγώνα με ευθύνη. Αισθάνομαι ότι οι άνθρωποι αυτοί, με τέτοιο χαρακτήρα και τέτοιο ήθος και ύφος που έχουν, δεν επιτρέπεται να κοινωνήσουν, ακόμα και αν είναι ανοιχτοί οι ναοί! Ακόμα και όταν γίνεται κανονικά και απρόσκοπτα η θεία Λειτουργία, αυτοί οι άνθρωποι είναι εντελώς ανέτοιμοι.
Διότι, με τόσο δηλητήριο που κουβαλούν μέσα τους, με τόσο «δικαίωμα» που νομίζουν ότι έχουν, τα χάνουν όλα, όσο κι αν κοινωνήσουν, ακόμα και όλο το άγιο Ποτήριο να πιουν!!! (Αν θες, διάβασε πώς σχολιάζει ο αββάς Δωρόθεος, τι σημαίνει το «δικαίωμα» στην ασκητική γλώσσα, και πόσο βουλιάζει έναν άνθρωπο και οδηγεί σε ψυχικό μαρασμό και πτώση, στο έργο του «Έργα Ασκητικά, αββά Δωροθέου, εκδόσεις Ετοιμασία»).
Είδα πολλούς αυτές τις μέρες να απαιτούν ετσιθελικά να κοινωνήσουν, αγνοώντας τους κινδύνους του συνωστισμού στο ναό, από τον οποίο απειλούνται να μολυνθούν συνάνθρωποί μας από τον θανατηφόρο ιό. Μα δεν είδα ακόμα κάποιον να το ζητάει με μάτια δακρυσμένα. Με πόθο σα βέλος πληγωμένης καρδιάς! Για ποια καρδιά πληγωμένη μιλάμε, τη στιγμή που μόνοι μας πετάμε βέλη ο ένας στον άλλο!!
Τελικά, μόνο ο αληθινός άνθρωπος, όχι ο προσποιητός, μα ο αυθεντικός και συνδεδεμένος με την αλήθεια του είναι του, αυτός που μπορεί να γελάει και να κλαίει μπροστά στο Χριστό, τα έχει όλα του αλλιώς. Και μέσα του και έξω του. Άλλο ήθος και άλλο ύφος αυτός ο πιστός. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που λείπουν σήμερα.
Και σήμερα και πάντα, και εις τους αιώνας των αιώνων, αυτοί θα είναι οι αληθινοί «αιμοδότες» του κόσμου μας, που αντλούν Αίμα και Πνεύμα και Ζωή από το μεγάλο Αιμοδότη του κόσμου μας, τον Χριστό.
Τον ταπεινό και θαυματουργό Ιησού, που για λίγες μέρες μας «αιματώνει» κάνοντας Αίμα Του, το δάκρυ μας, το κλάμα μας, τους στεναγμούς της καρδιάς μας.

Δες αν θες και το πρώτο βιντεάκι για τις μέρες αυτές του εγκλεισμού μας.
Είναι αυτό: https://www.facebook.com/AndreasKonanos ... 211291064/

π. Ανδρέας Κονάνος

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 12769
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: π. Ανδρέας Κονάνος (διάφορες ομιλίες)

Δημοσίευση από toula »

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΛΙΨΗΣ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑΣ

Κύριε,
Θεέ της Αγάπης,
τη Σοφίας και Δικαιοσύνης,
του Φωτός και της Άνοιξης,
Βοήθησε μας όλους αυτές τις δύσκολες μέρες.
Δώσε μου δύναμη, αντοχή και κουράγιο.
Στους ηγέτες της Γης ολόκληρης, κάνε κάτι με το μυαλό τους, να νιώσει μια σύνδεση με την καρδιά, τη σύνεση, και να οραματιστούν το καλό μας.
Στους πλούσιους που βοηθούν όσο περισσότερο μπορούν με δωρεές, προσφορές και θυσίες.
Στους φτωχούς που γέμισαν ανασφάλεια για το αύριο της ζωής τους.
Στάσου δίπλα σε όσους εργάζονται σε νοσοκομεία, ιδρύματα, μαγαζιά, υπηρεσίες, εντατικές.
Τους γέροντες που υποφέρουν και πλήττονται πιο εύκολα, και δεν μπορούν να ανασάνουν.
Σε όσους πέθαναν και ήταν μόνοι. Δώσε τους ανάπαυση και μια εξήγηση τώρα για όσα πέρασαν, να ηρεμήσει το μάτι τους που δεν έκλεινε εύκολα την ώρα που έφευγαν.
Σε όσους θα φύγουν σήμερα, αύριο, μεθαύριο, χωρίς να μπορούν να έχουν δίπλα τους αγαπημένα πρόσωπα για το τελευταίο «γεια».
Τους μόνους, φτωχούς, άστεγους, περιπλανώμενους χωρίς προορισμό και ελπίδα.
Όσους δεν αντέχουν τη μοναξιά και τα βλέπουν όλα μαύρα.
Τους άνεργους που σήμερα γίνονται «πιο άνεργοι», χωρίς φως και ελπίδα.
Τις έγκυες που φοβούνται να γεννήσουν σ’ έναν κόσμο τόσο επικίνδυνο.
Τους ενοχικούς, τους δειλούς, τους εμμονικούς, τους αυταρχικούς, τους σκληρούς και άσπλαχνους, τους φανατικούς, τους κολλημένους και ασυνεννόητους.
Όσους πιστεύουν άρρωστα και βλάπτουνε πολλούς.
Όσους δεν πιστεύουν πουθενά και θέλουν κάπου να πιαστούν, μα δεν εμπνέονται πλέον από τίποτα.
Τους νέους που δεν ξέρουν το «γιατί». Γιατί να ζουν, γιατί να προσπαθούν, γιατί να ονειρεύονται σε έναν κόσμο παράλογο.
Όσους ερωτεύτηκαν, αγάπησαν, γλυκάθηκαν, και τώρα ξαφνικά μένουν χώρια, κι όλα αλλάζουν και πικραίνεται η ψυχή τους, και γεμίζουν ανασφάλεια και αγωνία.
Γίνε η Ειρήνη στα ζευγάρια που συμβιώνουν με το ζόρι, που δεν αντέχουν ο ένας την παρουσία του άλλου.
Στήριξε τους αγχωμένους, τους τρελαμένους, τους βασανισμένους.
Τους μόνους, τους ψυχοπαθείς, τους εξαρτημένους από ουσίες, τους αλκοολικούς, όσους δυσκολεύονται να βρουν την όποια δόση τους και τρελαίνονται, ιδρώνουν, φωνάζουν, ουρλιάζουν και χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο.
Όσους τρώνε όλη μέρα, και μετά γεμίζουν κι άλλες τύψεις και γίνονται χάλια.
Αυτούς που νιώθουν μέσα τους ένα χάος και μια ακαταστασία, χωρίς να ξέρουν πώς να βάλουν μια τάξη.
Στείλε μια ακτίνα της Αγάπης Σου σε όσους πάσχουν από πάσης φύσεως βλακεία, ανοησία, ψυχικά ελλείμματα, μειονεξίες, υπεροψία, ναρκισσισμό, έπαρση, αλαζονεία, μεγάλη ιδέα.
Χάρισε λίγη ελπίδα σε όσους φλερτάρουν με τη μελαγχολία, την κατάθλιψη, τη σχιζοφρένεια, τη διπολική διαταραχή, τον ψυχαναγκασμό, την πάσης φύσεως μανία και τρέλα.
Συγκράτησε όσους βλέπουν την αυτοκτονία ως λύση στα ποικίλα αδιέξοδα της ζωής που τους φέρνουν στα όριά τους και νιώθουν ότι δεν πάει παραπέρα.
Κι όσους, Θεέ μου, εμείς ξεχνάμε να αναφέρουμε,
κυρίως αυτούς,
τους υπαρκτούς μα άγνωστους στα μάτια όλων μας,
Εσύ, Χριστέ, Υιέ του Θεού, μην τους ξεχνάς.
Σπάσε τον Ήλιο,
Κύριε,
και κάνε τον κομμάτια
και σκόρπα τον ολόκληρο επάνω μας,
να γεμίσουμε Φως,
ζέστη και Ζωή,
να φύγουν τα σκοτάδια μας.
Σπάσε και το δικό μας άρρωστο «εγώ»
και χτίσε κάτι νέο μέσα μας,
να είμαστε μια νέα δημιουργία της αγάπης Σου,
όταν γυρίσουμε ξανά στον όμορφο κόσμο
που μας ετοιμάζεις!!!

Τα δύο βιντεάκια για τις μέρες αυτές:

https://www.facebook.com/AndreasKonanos ... 211291064/

https://www.facebook.com/AndreasKonanos ... 768056169/

π. Ανδρέας Κονάνος

Απάντηση

Επιστροφή στο “Διάφορες Ομιλίες”