π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός - Η δυσκολία να πεις μια καλημέρα

Διάφορα Θέματα που δεν μπορούν να είναι σε άλλη κατηγορία

Συντονιστής: Συντονιστές

Απάντηση
Domna
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 5895
Εγγραφή: Τετ Μαρ 29, 2006 9:00 am
Τοποθεσία: Γερμανία
Επικοινωνία:

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός - Η δυσκολία να πεις μια καλημέρα

Δημοσίευση από Domna » Δευ Ιαν 29, 2018 7:38 pm

Ένα αίσθημα εξωτερικής σοβαρότητας και σεβασμού στην ιερότητα του χώρου ενός ναού κάνει τις καρδιές κλειστές προς τον πλησίον

Η απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους φαίνεται από τη δυσκολία μιας καλημέρας. Αν διανοηθεί κάποιος να καλημερίσει το πρωί στον δρόμο ή στην αγορά κάποιον που δεν γνωρίζει, δεν είναι βέβαιο ότι θα λάβει απάντηση.

Κάποιοι θα προσπεράσουν αδιάφορα, έχοντας τα ακουστικά του κινητού στ' αυτιά τους. Άλλοι θα ξεστομίσουν με το ζόρι τη δική τους «καλημέρα» από τυπική ευγένεια και ίσως απορήσουν. Πολλοί θα αναρωτηθούν ποιος είναι αυτός και γιατί χαιρετά.
Αρκετοί θα προχωρήσουν με παγερότητα, δείχνοντας ότι δεν θέλουν καμία επαφή με αγνώστους. Λίγοι θα είναι αυτοί που θα ανταποδώσουν με εγκαρδιότητα και χαρά για την έκπληξη.

Το ίδιο συμβαίνει και στον κόσμο των παιδιών. Ακόμα και στο σχολείο, τα παιδιά δεν χαιρετούν τους συμμαθητές τους παρά μόνο τους φίλους τους - και αν... Εχουν χάσει την τυπικότητα της ευγένειας έναντι των δασκάλων και των καθηγητών τους, σαν να φοβούνται την ανοιχτή ψυχή και το χαμόγελο, σαν να είναι σε έναν εντελώς δικό τους κόσμο. Απορροφημένα από τις σκέψεις τους, από τη νύστα, από τη βαρεμάρα του επερχόμενου μαθήματος. Κόσμος χωρίς το αίσθημα της γειτονίας, του πλησιάσματος, της συνύπαρξης από χαρά και όχι από υποχρέωση.

Και στους ναούς μας συμβαίνει το ίδιο. Ενα αίσθημα εξωτερικής σοβαρότητας και σεβασμού στην ιερότητα του χώρου κάνει τις καρδιές κλειστές προς τον πλησίον. Πάμε στον ναό για να συναντήσουμε τον Θεό και να προσευχηθούμε. Λησμονούμε όμως ότι κληθήκαμε να συναντούμε και την εικόνα του Θεού, που είναι ο άλλος άνθρωπος. Και αν κατά τη διάρκεια της ακολουθίας έχουμε μια δικαιολογία, ότι στην εκκλησία χρειάζεται ησυχία, στο τέλος της, όταν σπεύδουμε να πάρουμε το αντίδωρο χωρίς να χαιρετούμε τους διπλανούς μας εφόσον δεν τους γνωρίζουμε, ποια δικαιολογία, άραγε, υπάρχει;

Συνύπαρξη από υποχρέωση, μία από τις «αρρώστιες» των καιρών μας. Παρότι η μοντέρνα πολυπολιτισμική κουλτούρα μας ομνύει στην ετερότητα και τη συνύπαρξη ανθρώπων και των λαών, με τονισμό του τι μας ενώνει και διαγραφή του τι μας χωρίζει, παλεύοντας για μια ταυτότητα άνοστη και άγευστη, δεν ενθαρρύνει την εγκαρδιότητα και τη χαρά για την παρουσία του άλλου. Ατομοκεντρικούς μας θέλει. Για να μην «κινδυνεύουμε» να ανοιχτούμε. Να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Να μοιραστούμε. Διότι, όταν μοιράζεσαι, δίνεις και παίρνεις. Και ο κόσμος μας θέλει να μας συνηθίσει μόνο στο να παίρνουμε.

«Μια καλημέρα είναι αυτή / πες την κι ας πέσει χάμω» λέει ένα παλιό τραγούδι. Για να την πούμε, σημαίνει ότι η καρδιά μας έχει προσανατολιστεί στον πλησίον και όχι μόνο στο «εγώ» μας. Εχουμε μάθει να είμαστε ευγενικοί. Να δοξάζουμε τον Θεό για τη νέα ημέρα που μας χάρισε και να θέλουμε να μοιραστούμε αυτή τη χαρά της δοξολογίας. Και γι' αυτό, ας μη λησμονούμε να καλημερίσουμε με μια προσευχή τον Θεό, αλλά και να χαιρετήσουμε τους ανθρώπους του σπιτιού μας προτού ανοίξουμε την πόρτα για τις υποχρεώσεις μας.

Να χαμογελάσουμε στον δρόμο και να καλημερίσουμε όσους μπορούμε. Να κοιτάξουμε στα μάτια τον άλλο. Να κάνουμε μια μικρή προσευχή γι' αυτόν και τον κόσμο. Και στον ναό ακόμα, προτού πάρουμε τη θέση μας για να «βυθιστούμε» στην προσευχή, να χαιρετήσουμε τον πλησίον. Το ίδιο και στο τέλος. Για να γίνει η λειτουργία συνάντηση αγάπης!

https://paraklisi.blogspot.de/2018/01/b ... .html#more
Ο αληθινός χριστιανός έχει τρία γνωρίσματα:
1. Διαβάζει τον Λόγο του Θεού (Αγία Γραφή).
2. Τον εφαρμόζει στη ζωή του.
3. Φροντίζει να τον διαδίδει για να σώζονται και οι άλλοι και να γίνονται κοινωνοί του θαύματος που έζησε.

Απάντηση

Επιστροφή στο “Διάφορα Θέματα”