Σκέψεις περί ομολογίας Χριστού.

Γενικά Πνευματικά Θέματα

Συντονιστές: konstantinoupolitis, Συντονιστές

Απάντηση
Άβαταρ μέλους
dionysisgr
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 4257
Εγγραφή: Τρί Φεβ 12, 2008 9:00 am
Τοποθεσία: Νικαια

Σκέψεις περί ομολογίας Χριστού.

Δημοσίευση από dionysisgr » Δευ Οκτ 22, 2012 2:17 pm

Λιγες σκεψεις περι ομολογιας πιστεως,
ητοι ομολογιας Χριστου.

Χριστιανικη πιστη, σημαινει πανω απο ολα Φως,
και ομολογια Φωτος, εν τω φωτι της Αναστασεως,
κατενωπιον ολου του κοσμου, ειτε ομοδοξου ειτε αντιθετου.

Δεν κρυβεται το φως, ουτε αποσιωπαται. Δειχνεται και ομολογειται.
Οχι με αναιδεια και υπερηφανεια, αλλα με σθενος και αγωνιστικο φρονημα.

Δεν υπηρξε ποτε καιρος που να μην ειναι καιρος ομολογιας. Παντα ηταν.

Πολυ περισσοτερο δε τωρα, που η αποστασια και η ανομια κορυφωνονται,
και οι εσχατολογικες αναφορες-σημεια, πολλαπλασιαζονται, ινα πληρωθουν οι γραφες.

Χριστιανος σημαινει ομολογια, οχι μονο ως μαρτυριο, αλλα και ως σταση ζωης,
σε καθε τοπο και περισταση, με το μαρτυριο να ειναι η αποκορυφωση,
της δοξας του καθε ανθρωπου, που πιστευει στο Χριστο, εαν το επιτρεψει ο Θεος.

Λενε καποιοι: "Δεν εχει αναγκη ο Χριστος, απο την ομολογια μας, και την υπερασπιση μας."

Αυτο ειναι σοφισμα. Μεγα λαθος και πλανη.
Τους το ειπε ο Χριστος προσωπικα οτι δεν εχει "αναγκη"; Απο που προκυπτει αυτο;

Γιατι, μηπως εχει αναγκη τις προσευχες μας ο Θεος στην υπαρξη Του;
Εχει αναγκη την Θεια Λειτουργια και τα Μυστηρια μας;
Εχει αναγκη τις νηστειες μας;
Εχει αναγκη την φιλανθρωπια και την ελεημοσυνη μας και την αγαπη στον πλησιον;
Εχει αναγκη το μαρτυριο και το αιμα των μαρτυρων;
Εχει αναγκη την ασκηση των ασκητων;
Εχει αναγκη τα δακρυα των μετανοουντων;
Εχει αναγκη την εξομολογηση μας;
Exει αναγκη τις θυσιες και τις προσφορες μας, και το κανδηλι μας;

Τι εχει αναγκη ο Θεος, που μπορει να δωσει ο ανθρωπος; Τιποτα. Ουδεν.

Μηπως εχει αναγκη την ιδια αυτην την Εκκλησια Του;

Τοτε; Γιατι τα εχουμε και τα κανουμε ως ανθρωποι ολα αυτα, ως ορθοδοξο Γενος,
και τα φυλασσουμε ως κορη οφθαλμου, και ως παραδοση αγια και ιερη, και κιβωτο σωτηριας,
και παινευομαστε και δικαιως ενωπιον του κοσμου του αρχοντος του αιωνος τουτου,
για ολα αυτα που μας χαρισε ο Θεος, μεσα στους αιωνες;

Για εμας ειναι ολα αυτα. Απο τον Θεο δοσμενα ως ανοιχτες πυλες σωτηριας και ελευθεριας,
ως διεξοδα στα αδιεξοδα μας, ως λυσεις στα προβληματα μας, και ως ζωη στον θανατο μας.

Oχι. Ο Θεος ανενδεης ειναι. Καμμια αναγκη δεν εχει.

Oμως εμεις ειμαστε ανθρωποι. Ειμαστε παιδια Του.

Ποιο παιδι εαν το ρωτησεις, δεν θα ομολογησει τον πατερα του;
Και ποιο παιδι θα τον αρνηθει, και θα πει:" Αφου δεν εχει αναγκη ο πατερας μου, να πω οτι ειμαι παιδι του.. (Το ξερει..)"

Σκεφθητε τον εαυτο σας, ως γονεα, σε μια δημοσια συναθροιση οπου το παιδι σας, σας αρνειται με παρρησια.
Το φερατε στην ζωη, το αναστησατε με πονο, και δακρυ, και αυτο λεει:" Δεν μου ειναι τιποτα, δεν τον ξερω. "

Και οταν πατε πισω στο σπιτι σας λεει με περισσιο θρασσος:" E, καλα μωρε, ειχες αναγκη την ομολογια μου; "

Ποσο θα πληγωθειτε, και θα γογγυσετε με δικαιο πονο, και πικρια.

Ειναι αγαπη αυτο, και σχεση αληθινη τεκνου-γονεα;
Ποιος φερεται ετσι τον πατερα, την μανα του,
και δεν ειναι τρισαθλιος, στα ματια των ανθρωπων και του Θεου;

Εμεις λοιπον τα εχουμε αναγκη, ολα τα παραπανω για να εχουμε τον Θεον, ως Πατερα μας,
και Φιλο, και Αδελφο μας, και Προστατη και Βοηθο και Υπερασπιστη μας, ενωπιον μας, και ενωπιον ολων.

Σε ολο το Ευαγγελιο, ο Χριστος ζητα να μαθει, απο τους ανθρωπους τι φρονουν περι Αυτου.

"Τινα με λεγουσιν οι ανθρωποι;" Eρωτα ο Κυριος;
"Πιστευεις οτι μπορω να σε θεραπευσω;" ρωτα ξανα και ξανα.

Και παλι λεει σχεδον με παραπονο: "Aραγε οταν ο Υιος του ανθρωπου, ερθει ξανα θα ευρει την πιστη επι της γης;"

Ακομα και μετα την τριαδικη αρνηση του Πετρου, σε μια απο τις μετα την Aνασταση, εμφανισεις Tου,
του ζητα την τρισση επανορθωση, με την σαφη και ξεκαθαρη ομολογια του πρωτοκορυφαιου Αποστολου,
να ακολουθει με παρρησια, οτι Τον αγαπα και Τον ομολογει, αποκαθαιροντας τον ετσι απο το ονειδος της αρνησεως.

"Ναι Κυριε. Συ οιδας, οτι φιλω Σε", απαντα ο Πετρος στο κατα Ιωαννην 21, 15-17.

Το προγνωριζει ο Κυριος, το αναφερει ομως και το ομολογει και ο Πετρος.

Αυτο το περιστατικο ειναι ιστορικο γεγονος οταν εγινε,
αλλα και ταυτοχρονα και τυπος του μελλοντος, απο πλευρας Κυριου, για ολους μας.

Δεν ειναι πλεονασμος, αλλα δικαιο αιτημα καταθεσης απο τον Θεο,
της ελευθερης προαιρεσεως απο πλευρας ανθρωπου.

Ουτε το ειχε αναγκη ο Κυριος ο Αναστας εκ των νεκρων, ο Παντοκρατωρ.

Το εκανε γιατι το ειχε αναγκη ο Πετρος και ο καθε αδελφος εις τον αιωνα, στο προσωπο του Πετρου.

Το εκανε γιατι θελει να φανει το φιλοτιμο μας.

Αυτο θελει ο Θεος. Την καθαρη σταση μας.
Ολα τα γνωριζει, αλλα το θεμα ειναι εμεις τι κανουμε.

Δεν εχει φτιαξει κανενα.. θεατρο, με μαριονεττες ο Θεος, αλλα ελευθερους ανθρωπους.

Οτι και να γνωριζει ο Κυριος, και γνωριζει τα παντα προ καταβολης κοσμου,
εαν εμεις δεν το πιστοποιησουμε και δεν το καταθεσουμε, παρρησια ενωπιον παντος ανθρωπου,
οχι μονο δεν ισχυει, οχι μονο δεν μας καθιστα τεκνα Του, αλλα και δεν μας διδει αξια ενωπιον Του.

Εχουμε εμεις απολυτη αναγκη απο την ομολογια και την υπερασπιση της πιστεως μας,
καθοτι ετσι φανερωνεται και βεβαιωνεται ο πληρης ψυχοσωματικος δεσμος μας,
με καθε κοστος και τιμημα, ως αληθινων προσωπων εν ελευθερια, και αγαπητικα, μαζι Του.

Οπου η αγαπη, δεν ειναι η συναισθηματικη αγαπη, συμφεροντος, του δουναι και λαβειν,
αλλα η οντολογικη-υπαρξιακη καθολικη αναφορα και σχεση,
τωρα και στον αιωνα, με-και-προς, το προσωπο Του,
σε βαρος ολων των αλλων μεγεθων, απο συγγενων μεχρι της ιδιας της ζωης μας.

Αυτο συμβαινει παντου. Απο το σπιτι μας, μεχρι τους συγγενεις μας, την εργασια μας,
το διακονημα μας, και ολο τον κοσμο, οπου ζουμε και κινουμαστε.

Δεν ισχυει ομολογια στο εικονοστασι του σπιτιου μας.
Δεν ισχυει ομολογια μεσα στην ασφαλεια των ομοπιστων αδελφων μας.
Δεν ισχυει ομολογια οταν ολα πανε καλα, και δεν εχει ζορια, και κοστος.

Αυτη ειναι η αληθεια, και δεν αλλαζει, εστω και εαν εμεις αστοχησουμε, η προδωσουμε.
Δεν μπορει εν ονοματι της αλλοτροιωμενης, περιρρεουσας ατμοσφαιρας της ισοπεδωσεως,
και του ωχαδερφισμου, να τα αλλαζουμε τα πραγματα κατα το δοκουν.

Αν εγω, ο καθενας μας, αστοχησει, πεσει και προδωσει, η αληθεια μενει εις τον αιωνα.
Δεν αλλοιωνεται η αληθεια, με σοφισματα και βολεματα, να περναει ο καιρος, να κοροϊδευομαστε.

Μεθαυριο εορταζουμε τον μεγαλομαρτυρα και πολιουχο της Θεσσαλονικης Αγιο Δημητριο τον Μυροβλητη.

Σαν κοσκινο τον εκαναν με τις λογχες τους, οι μεχρι προτινος συστρατιωτες και φιλοι του.

Του ζητησαν, να κανει λιγο πισω, να κανει λιγο πολιτικη, να μην ειναι φανατικος, να βαλει νερο στο κρασι του.

Πηγαινε, βαλε λιγο θυμιαμα στα ειδωλα, αρνησου φαινομενικα τον παραδοξο Εσταυρωμενο Θεο σου,
και στο σπιτι σου κανε οτι θες. Μην σκανδαλιζεις τον κοσμο..

Και ο Αη Δημητρης, που τρεχει το μυρο του, σαν ποταμι, τι εκανε; Εταφη εκει οπου εταγχθη.

Δεν σκεφτηκε λογικα κατα κοσμον, δεν εβαλε νερο στο κρασι του, δεν τον ενοιαζε εαν κακοχαρακτηριστει.

Σηκωσε το βλεμμα ψηλα, ειδε τον Εσταυρωμενο, παραδοξο Θεο, για τον κοσμο, και ομολογησε.

Γιαυτο ειναι σημερα ο Αγιος Δημητριος, δοξα και καυχημα της Εκκλησιας, μαζι με τον Αγιο Γεωργιο,
στυλοι και κραταιωμα της οικουμενικης ορθοδοξιας, μεσα στους αιωνες, και συμβασιλευουν μαζι με τον Δεσποτη Χριστο.

Ποσα τους εταξαν, ποσα τους χαριζαν, και ομως αυτοι, δεν εκαναν πισω.

Ανθρωποι, με σαρκα, οστα, με οικογενειες, με αναγκες, με φοβο και πονο, με πολλα να χασουν,
και με φημη κοσμικη, και ολα τα φοντα να ζησουν σαν επιγειοι βασιλιαδες εαν προδιδαν..

Ο Αγιος Γεωργιος ισως να εφτανε να γινει εως και αυτοκρατορας,
αφου ηταν απο τα αγαπημενα παλικαρια του Ρωμαϊκου στρατου,
ηρωας και αγαπημενος των βασιλεων.

Και εμεις..

Με πολυ λιγοτερο κοστος, κλωτσαμε να κατεβουμε και σε μια απλη διαμαρτυρια.
Εστω και λιγο, να δωσουμε μια παρουσια. Να πουμε μια κουβεντα βρε αδερφε παραεξω..

Και επινοουμε φιλοσοφιες, για να δικαιολογησουμε τα αδικαιολογητα.
Κατα τα αλλα τιμουμε και ευλαβουμεθα και φερουμε τα ονοματα των Μαρτυρων της Πιστεως μας.

Φοβομαστε μην μας λοιδωρησουν, μη μας κακοχαρακτηρισουν, μην γινουμε περιγελο και δακτυλοδεικτουμενοι,
οπως αυτοι που φοβοντουσαν να ομολογησουν τον Χριστο τα χρονια που εδιδασκε στο Ισραηλ,
ωστε να μην θεωρηθουν αποσυναγωγοι, και πεταχθουν απο το Ιερατειο στα αζητητα..

Ας αναλαβει ο καθενας την ευθυνη του, εν οψει των καιρων μας, και των αγιων και μαρτυρων μας,
που μας παρεδωσαν την αδαμαντινη και κρυσταλλινη Πιστη των Πατερων μας,
πλυμενη και λουσμενη ως Νυμφη περικαλλεστατη, με αιματα, με δακρυα και στεναγμους αλαλητους,
και ας σταθει μπροστα τον Πλαστη, Σωτηρα, Ευεργετη και Προνοητη, Θεο του,
και ας ζητησει δυναμη εξ'υψους, πιστη, υπομονη, καρτερια, απαντοχη, στηριξη,
ωστε να σηκωσει το βαρος του ονοματος: Χριστιανος.

Οι καιροι το απαιτουν και δεν αφηνουν περιθωριο. Εαν δεν ασκηθουμε απο τωρα στα μικρα,
δεν θα σταθουμε ουτε στα μεγαλα κατα φυσικη συνεπεια. Δεν ειναι τυχαιο οτι η μαρτυρικη μας Εκκλησια,
χρησιμοποιει ορους οπως, σταδιο, αγωνας, αθληση, και επαθλο, στεφανος, βραβειο.

Χωρις σωστη και επιπονη προπονηση, δεν μπαινεις στο σκαμμα, η εαν μπεις, πας για σιγουρη ηττα,
αλλα εαν μεινεις παλι μονο στην προπονηση, τοτε θα χασεις τον αγωνα οταν αυτος γινει.

Ο Κυριος περιμενει απο εμας, την τοποθετηση μας, για να δρασει οπως Αυτος ξερει πανσοφα και τελεια.
Με υπεκφυγες και αναβολες, αυτοδικαιωση και δημιουργια συγχυσεως, Του δενουμε τα χερια.

Ας σκεφτουμε, Ποιον λατρευουμε, και που Τον λατρευουμε, παρα την αμαρτια μας, και την αστοχια μας.

Καρφωμενο πανω στον Σταυρο,
και οχι καθημενο σε καμμια πολυτελη πολυθρονα,
ουτε σαν συνδαιτημονα σε αιθουσα διπλωματικης συνομιλιας,
η ομιλουντα σε καποιο αμφιθεατρο ανταλλαγης φιλοσοφηματων..

Ο Κυριος να μας, ενδυναμωνει,
και να μας στηριζει στον αγωνα με τις πενιχρες μας δυναμεις.

Αυτος αναπληρωνει τα υστερηματα μας,
και τελειοποιει τα ατελη μας εργα και τις εφεσεις μας.

Εμεις ομως οφειλουμε, πρωτα απο φιλοτιμο, και επειτα για ωφελεια δικη μας,
να Τον ομολογουμε, εν παντι τοπω της Δεσποτειας Αυτου, και εν πασει περιστασει,
ειτε ειρηνικη και ανωδυνη, ειτε εν διωγμω και εν θλιψεσει και οτι αλλο προκυψει.
"ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. ᾿Αμήν."

Άβαταρ μέλους
ΜΙΧΣ
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 4966
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 23, 2012 12:24 pm

Re: Σκέψεις περί ομολογίας Χριστού.

Δημοσίευση από ΜΙΧΣ » Δευ Οκτ 22, 2012 2:52 pm

Είμαστε χλιαροί Χριστιανοί... του καναπέ.

Ο ιερέας της ενορίας μου είπε ότι """"είχε δουλειές εχθές. Και στο κάτω κάτω της γραφής η Ιερά Σύνοδος δεν έχει πει κάτι ακόμη...""""

μάλιστα... τι να πω... αυτό για τον καπετάνιο που έλεγε να οργανωθούμε ενοριακά.

Διονύση εγώ θα κρατήσω αυτό που με εκφράζει 100% αν και όλα όσα γράφεις είναι εξαιρετικά

Εμεις ομως οφειλουμε, πρωτα απο φιλοτιμο, και επειτα για ωφελεια δικη μας,
να Τον ομολογουμε


+Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το Άγιον, Τριάς Αγία, δόξα σοι.

Άβαταρ μέλους
Ελένη
Βασικός Αποστολέας
Βασικός Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 93
Εγγραφή: Τετ Σεπ 26, 2012 3:13 pm
Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη

Re: Σκέψεις περί ομολογίας Χριστού.

Δημοσίευση από Ελένη » Τρί Οκτ 23, 2012 5:02 am

Αδελφέ Διονύση καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις με το κείμενο αυτό... Δεν συμφωνώ απόλυτα, ωστόσο σ' ευχαριστώ για τον προβληματισμό.
Επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμην και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην και ήλθατε πρός με.

Κατά Ματθαίον κε’ 35-37

Άβαταρ μέλους
dionysisgr
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 4257
Εγγραφή: Τρί Φεβ 12, 2008 9:00 am
Τοποθεσία: Νικαια

Re: Σκέψεις περί ομολογίας Χριστού.

Δημοσίευση από dionysisgr » Τρί Οκτ 23, 2012 8:52 am

Ελενη γραψε τις οποιες ενστασεις σου και μην ανησυχεις δεν θα σε φαμε..

Φορουμ διαλογου ειναι εδω, γιαυτο υπαρχει, ουτε ειπε κανεις να συμφωνουμε ολοι με ολους,
και φυσικα δεν κανουμε ρητορικους μονολογους, αλλα πρεπει να μιλαμε να τα ξεκαθαριζουμε τα θεματα.

Αν θες μπορεις να καταθεσεις τον προβληματισμο σου επι της σκεψης μου.
"ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. ᾿Αμήν."

Άβαταρ μέλους
Dimitris39
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 5835
Εγγραφή: Κυρ Ιούλ 05, 2009 8:46 pm

Re: Σκέψεις περί ομολογίας Χριστού.

Δημοσίευση από Dimitris39 » Τρί Οκτ 23, 2012 9:10 am

Μη Ελενη, μην γραφεις,
ο Διονυσης τρωει αν εχει και νευρακια οχ οχ .....
Κύριε,Θεέ μου,Νύμφιε της ψυχής μου, λυτρωτή μου.
Μνήσθητί μου εν τη βασιλεία σου

«Χαίροις μετά Θεόν ή Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος ή έχουσα»

ἳνα ὦσιν ἓν, καθώς ἡμεῖς

Θεέ μου σ'αγαπώ

Άβαταρ μέλους
pan
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 690
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 11, 2005 8:00 am

Re: Σκέψεις περί ομολογίας Χριστού.

Δημοσίευση από pan » Τρί Οκτ 23, 2012 9:18 am

dionysisgr έγραψε:
Χριστιανος σημαινει ομολογια, οχι μονο ως μαρτυριο, αλλα και ως σταση ζωης,
σε καθε τοπο και περισταση, με το μαρτυριο να ειναι η αποκορυφωση,
της δοξας του καθε ανθρωπου, που πιστευει στο Χριστο, εαν το επιτρεψει ο Θεος.
σωστά αδελφέ μου, να προσθέσω κάτι μόνο περί ομολογίας:
Ομολογία είναι να φαίνεσαι Χριστιανός ακόμη και στην κάθε κίνηση που κάνεις έξω στον κόσμο.
Είχαμε πάει με την γυναίκα και τα δύο παιδιά μας, σε εστιατόριο,
παραγγείλαμε τα φαγητά μας, και όταν ήρθαν σηκωθήκαμε και κάναμε την προσευχή της τραπέζης, περιττό να πω την
έκπληξη των παρευρισκομένων. Μερικοί ελέγχθηκαν άλλοι γέλασαν αλλά η ομολογία έγινε.

toula
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 10936
Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 10:29 am
Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ

Re: Σκέψεις περί ομολογίας Χριστού.

Δημοσίευση από toula » Τρί Οκτ 23, 2012 9:23 am

Eλένη μην ακους τον Δημήτρη μας, αστειεύεται ως συνήθως !!
Αν θέλεις, γράψε μας που δεν συμφωνείς απόλυτα, όπως λες, στο κείμενο με τον Διονύση για να δούμε και την δική σου σκέψη........

Άβαταρ μέλους
panagiotisspy
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 5678
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 04, 2009 7:57 am
Τοποθεσία: ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ

Re: Σκέψεις περί ομολογίας Χριστού.

Δημοσίευση από panagiotisspy » Τρί Οκτ 23, 2012 9:34 am

Ωραίες οι σκέψεις σου καλέ μου αδελφέ Διονύση,, :8 :8
σ' ευχαριστούμε.. :8 :8

Να προσθέσω,
πως κατά τη γνώμη μου πρέπει,
ΚΑΙ να είμαστε,
ΚΑΙ να φαινόμαστε Χριστιανοί..

Και τα δύο πρέπει να ισχύουν απαρέγγκλιτα..

Η ουσία όμως είναι στο πρώτο..

Γιατί αν πραγματικά ισχύει το πρώτο,
δηλαδή ΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ,
τότε θα φαινόμαστε κιόλας..

Αν το πάρουμε το πράγμα αντιστρόφως,
δηλαδή αν φαινόμαστε Χριστιανοί,
τότε δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είμαστε..

Βέβαια - για να μην παρεξηγηθώ - δε σημαίνει αυτό, ότι δεν πρέπει να δείχνουμε και να ομολογούμε την Πίστη μας,
ίσα ίσα,
απλά βάζω τα πράγματα στην - κατά τη γνώμη μου - αυτονόητη σειρά και αξία τους..

Λένε ότι ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται..
Αν λοιπόν είμαστε με το Χριστό ερωτευμένοι και "άρρωστοι" (τη λέξη την έβαλα σε εισαγωγικά, για να την συνδέσω με τον βήχα :wink: :wink: ),
τότε ΘΑ ΤΟΝ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕ πάντα και παντού, ακόμα και αν δεν βγάζουμε άχνα....
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,Αγάπην δε μη έχω,γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν και έχω πάσαν την πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν,Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.

Άβαταρ μέλους
dionysisgr
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 4257
Εγγραφή: Τρί Φεβ 12, 2008 9:00 am
Τοποθεσία: Νικαια

Re: Σκέψεις περί ομολογίας Χριστού.

Δημοσίευση από dionysisgr » Τρί Οκτ 23, 2012 9:43 am

Παναγιωτη, δεκτη η συλλογιστικη σου, αλλα μαλλον βλεπουμε το πραγμα διαφορετικα.

Χριστιανος που δεν μιλαει, για μενα δεν ομολογει. Δεν υπαρχει εδω σιωπη.
Ειμαστε στον κοσμο. Δεν ειμαστε στην ερημο της Θηβαϊδος, ουτε στα Καρουλια του Αγιου Ορους.

Η ομολογια δινεται σε ανθρωπους, και ετσι αναγνωριζεται απο τον Θεο. Ετσι το βλεπω εγω.

Ειναι αλλο η πνευματικη ζωη και προκοπη, του καθενος, που αυτη πρεπει να μενει εν τω κρυπτω,
σαφως για λογους ταπεινωσεως και προφυλαξεως, και αλλο η ομολογια πιστεως.

Να στο πω αλλιως.

Μπορει να βλεπεις το ακτιστο Φως καθε μερα στην προσευχη σου.

Εαν ομως δεν ομολογησεις σε μια περισταση που απαιτειται τον Χριστο, λογω και εργω,
και θα σου αφαιρεθουν ολα, και θα εισαι απλα ενας αρνητης, εως μετανοιας βεβαια.

Δεν ειναι ο Θεος μονο για τα χαρισματα, αλλα ζητα και την ομολογια μας, ενωπιον των ανθρωπων.

Το εχει πει ο ιδιος ο Κυριος, οπως εχουμε αναφερει πολλακις.
"ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. ᾿Αμήν."

Άβαταρ μέλους
Μ.Δ.Κ.
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 1149
Εγγραφή: Τετ Ιουν 16, 2010 11:55 am

Re: Σκέψεις περί ομολογίας Χριστού.

Δημοσίευση από Μ.Δ.Κ. » Τρί Οκτ 23, 2012 10:09 am

H ομολογία ποτέ δεν εμπεριέχει κάτι κακό πολύ περισσότερο όταν γίνεται διακριτικά, όπως και ποτέ οι ομολογούντες δεν ήταν αναμάρτητοι.
Αλλά και αδιάκριτα να γίνεται υπάρχει το ελαφρυντικό του ΄΄ευκαίρως- ακαίρως΄΄ της Γραφής. Στις σημερινές εποχές νομίζω ότι επιβάλλεται η ομολογία πίστεως, μόνο που για εμάς το επιβάλλεται έγινε........αναβάλλεται.
Αληθές είναι το πραγματικό, και Αλήθεια ο ίδιος ο Κύριος, μόνο Αυτός μπορεί να μας ελευθερώσει.

Απάντηση

Επιστροφή στο “Πνευματικά Θέματα”