Με τον πόνο............

[panosgreece]

Με τον πόνο
μας επισκέπτεται ο Χριστός

Άνθρωπος που δεν περνάει δοκιμασίες, που δεν θέλει να πονάη, να ταλαιπωρήται, που δεν θέλει να τον στεναχωρούν ή να του κάνουν μια παρατήρηση, αλλά θέλει να καλοπερνάη, είναι εκτός πραγματικότητος. «Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος, και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν»[3], λέει ο Ψαλμωδός.

Βλέπεις, και η Παναγία μας πόνεσε και οι Άγιοί μας πόνεσαν, γι’ αυτό και εμείς πρέπει να πονέσουμε, μια που τον ίδιο δρόμο ακολουθούμε. Με την διαφορά ότι εμείς, όταν έχουμε λίγη ταλαιπωρία σ’ αυτήν την ζωή, ξοφλούμε λογαριασμούς και σωζόμαστε. Αλλά και ο Χριστός με πόνο ήρθε στην γη. Κατέβηκε από τον Ουρανό, σαρκώθηκε, ταλαιπωρήθηκε, σταυρώθηκε. Και τώρα ο Χριστιανός την επίσκεψη του Χριστού έτσι την καταλαβαίνει, με τον πόνο.

Όταν επισκέπτεται ο πόνος τον άνθρωπο, τότε του κάνει επίσκεψη ο Χριστός. Ενώ, όταν δεν περνάη ο άνθρωπος καμμιά δοκιμασία, είναι σαν μία εγκατάλειψη του Θεού. Ούτε ξοφλάει, ούτε αποταμιεύει. Μιλάω βέβαια για έναν ο οποίος δεν θέλει την κακοπάθεια για την αγάπη του Χριστού. Σου λέει: «Έχω την υγεία μου, έχω την όρεξή μου, τρώω, περνάω μια χαρά, ήσυχα...», και δεν λέει ένα «δόξα Σοι ο Θεός». Τουλάχιστον, αν αναγνωρίζη όλες αυτές τις ευλογίες του Θεού, κάπως τακτοποιείται η υπόθεση. «Δεν μου άξιζαν αυτά, να πη, αλλά, επειδή είμαι αδύνατος, γι’ αυτό ο Θεός με οικονομάει». Στον βίο του Αγίου Αμβροσίου[4] αναφέρεται ότι κάποτε ο Άγιος φιλοξενήθηκε με την συνοδεία του στο σπίτι κάποιου πλουσίου. Βλέποντας ο Άγιος τα αμύθητα πλούτη του τον ρώτησε να είχε καμμιά φορά δοκιμάσει κάποια θλίψη. «Όχι, ποτέ, του απάντησε εκείνος. Τα πλούτη μου συνέχεια αυξάνονται, τα κτήματά μου ευφορούν, ούτε πόνο έχω, ούτε αρρώστια είδα ποτέ». Τότε ο Άγιος δάκρυσε και είπε στην συνοδεία του: «Ετοιμάστε τα αμάξια να φύγουμε γρήγορα από ‘δώ, γιατί αυτόν δεν τον επισκέφθηκε ο Θεός!». Και μόλις βγήκαν στον δρόμο, το σπίτι του πλουσίου βούλιαξε! Η καλοπέραση που είχε ήταν εγκατάλειψη Θεού[5].

γερων/παισιος

[cloaca]

Ποιος μπορεί να σηκώσει τις δοκιμασίες και τις στεναχώριες και τις αρρώστιες και τα μεγάλα οικογενιακά και οικονομικά προβλήματα ,με χαρά και πίστη στον Θεό?
Ποιος ο οποίος είχε μια ζωή ήσυχη και μια όμορφη οικογένεια ,χωρίς οικονομικά προβλήματα ξαφνικά όταν χάσει την οικογένεια του, μπορεί να πει δόξα σοι ο Θεός που με ευλόγησε να ζήσω για λίγο μια ευτυχισμένη ζωή με όλα τα αγαθά παρόλο ,όπως έγινε με τον Ιώβ, μου τα ξαναπήρε πίσω?
Αυτός είναι ένας μεγάλος Άγιος και υπάρχουν αρκετοί γύρω μας.

[Evi_J]

Έχω αγοράσει ένα βιβλίο που το λένε "Ο πόλεμος που γίνεται δύναμη". Είναι το βιβλίο ενός ανθρώπου που είναι παράλυτος μέχρι το κεφάλι!! Νεαρός, γύρω στα 30! Μόνο το κεφάλι του κουνάει για να επικοινωνεί. Γράφει με στυλό, που το παίρνει με το στόμα και γράφει με αυτό! Το βιβλίο αυτό, δεν είναι χριστιανικό αλλά να το αγοράσετε γιατί με αυτά τα λεφτά, γίνεται προσπάθεια συντήρισης του παιδιού αυτού.... Δεν θυμόμουνα περισσότερες λεπτομέρειες, έτσι έριξα μια ματιά στο internet και βρήκα αυτό το άρθρο το οποίο το αντιγράφω εδώ:

Ο Πέτρος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1977. Στα πρώτα χρόνια της ζωής του κατάλαβε ότι η ζωή δεν είναι εύκολη, αντιμετωπίζοντας την αρρώστια του αδελφού του, του πρώτου αγοριού της οικογένειας. Η πάθηση ήταν αρκετά σπάνια και χτυπάει ένα αγόρι στο εκατομμύριο. Η σπάνια αυτή πάθηση με το όνομα προϊούσα μυϊκή δυστροφία του τύπου DUSEN που χτυπάει μόνο αγόρια, χτύπησε και τον μικρό Πέτρο. Χάνοντας τον αδερφό του σε ηλικία 18 ετών, οπλίστηκε με δύναμη, κάνοντας πέρα τις δυσκολίες συνεχίζοντας τη ζωή του, ενώ από τα 6 του χρόνια η πάθηση τον καθήλωσε στο κρεβάτι με τετραπληγία. Κατάλαβε ότι ο πόλεμος είχε αρχίσει και αυτό τον όπλισε με υπομονή και θέληση για να τα καταφέρει στην άνιση αυτή αναμέτρηση. Αποφάσισε να μοιραστεί τη ζωή του και τις εμπειρίες του με τους συνανθρώπους του, με τον μόνο τρόπο που θα μπορούσε να το κάνει. Μέσα από ένα βιβλίο, που γράφτηκε με ένα μόνο χέρι μπροστά σε ένα υπολογιστή. Και ο πόνος έγινε δύναμη, εμπειρία, φως για αυτό το νέο άνθρωπο που η θέλησή του νίκησε και νικάει τις δυσκολίες, βγάζοντάς τον νικητή.

Το βιβλίο αυτό είναι η άποψη ενός ανθρώπου που παλεύει καθημερινά για τη ζωή του. Υπάρχουν και άλλα νεαρά άτομα που η συγκεκριμένη πάθηση έχει καθηλώσει στο κρεβάτι αλλά ως τώρα το πρώτο δείγμα γραφής στην Ελλάδα έρχεται από τα Γιάννενα και το μυαλό του Πέτρου. Χωρίς να μπορεί να φοιτήσει σε σχολείο λόγω της κατάστασής του, ο Πέτρος έμαθε να διαβάζει μόνος του συνεχίζοντας να παλεύει και να διεκδικεί.

Ο ίδιος αναφέρει στο βιβλίο του:

Είτε είσαι άτομο με ειδικές ανάγκες είτε όχι, οι δυνατότητες να εκπληρώσεις όνειρα ζωής είναι απεριόριστες όταν παλεύεις με όλες σου τις δυνάμεις για να ζήσεις. Το δικό μου όνειρο ήταν το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας.

Θαρρώ πως έγινε πραγματικότητα, γιατί ο σεβασμός που νιώθω για το δώρο που ονομάζεται ζωή μου έδωσε τη θέληση, το κουράγιο και την αυτοπεποίθηση που χρειάστηκα. Το μοιράζομαι μαζί σας και μ' ένα χαμόγελο ψυχής σας βεβαιώνω πως η ζωή είναι ωραία.

Παρακάτω έγραφε και τις λεπτομέρεις του βιβλίου:

Ο ΠΟΝΟΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΥΝΑΜΗ
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Π.
Έτος Έκδοσης: 2002
Κωδικός ISBN: 9604608096
Αριθμός Σελίδων: 176
Εκδότης: Σαββάλας

Σας συνιστώ να το διαβάσετε. Τοτε αμφιβάλλω αν κάποιος θα ξαναμιλήσει για πόνο...

[NIKOSZ]

http://agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=18&t=5095

«Όποιος πονά στον ξένο πόνο, τ'ανθρώπου μοιάζει μόνο»

http://agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=18&t=4028

Ό,τι επιτρέπει ο Θεός είναι φιλάνθρωπο

http://agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=18&t=6097

"Γιατί σε μένα,Θεέ μου"

http://agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=18&t=6033

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

http://agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=18&t=6046

Πίσω από τον ανθρώπινο πόνο

http://agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=18&t=4331