Δεν είναι περίεργο?

[LOCKHEART]

Mπορεί να φαίνεται περίεργο αρχικά αλλά δεν είναι καθόλου!..

Την στιγμή της αμαρτίας (και επηδει ειναι γλυκό το ποτήρι της αμαρτίας αρχικά άσχετα αν έχει πικρό πάτο) εκείνη την ώρα είσαι σαν μεθυσμένος δαιμονισμένος και κυριευμένος απο την αμαρτία. Ετσι και στο μεθύσι έχει γίνει κατάλυση της συνείδησης αν είχαμε συνείδηση, αντίληψη όσο αφορά για τα αιτια και τα αποτελέσματα στις αμαρτίες τότε δεν θα είχαμε φόνους, βιασμούς , θυμούς κλπ αν και μερικές αμαρτίες έχουν την δική τους κακή μολυσμένη συνείδηση.

Την στιγμή της προσευχής και της μετάνοια μπροστά στο ΘΕΟ η συνείδησης τα άμεμπτη πραγματικότητας επανέρχεται στο προσκήνιο. Η αντίληψη του "τι έχω κάνει και γιατί" παίρνει σάρκα και οστά έτσι η ντροπή μας κυριέυει και όταν είσαι και μπροστά στο ΘΕΟ η ντροπή πέρνει μεγάλες διαστάσεις.

[eleimon]

από ντροπή μη το συζητάτε , ο ΘΕΟΣ να βάλει το χέρι ώστε στο μέλλον να αποφύγουμε ότι περισσότερο μπορούμε .

O Θεος να φυλαει σιγουρα απ τα χειροτερα,αυτο που μου κανει εντυπωση ειναι οτι στην αρχη που ειχα να πω πολυ πιο βαριες αμαρτιες πηγαινα πιο χαλαρα,ενω τωρα το σκεφτομαι μερες πριν και το ξανασκεφτομαι λες και θα μου παρουν το κεφαλι....Και στην ουσια δεν εχω να πω κατι σοβαρο αλλα ολο και κατι βρισκεται,αν ανασκαλευεις το μυαλο σου,και τοτε σου φαινεται βουνο να το ξεστομισεις.

[eleimon]

Λεει ο Αγιος Νικοδειμος εχουμε σκεφτει ποτε γιατι ο ανθρωπος στα σωματικα του εργα κλινει πιο πολυ στο να φοβαται παρα στο να ελπιζει ενω στα εργα της ψυχης του ελπιζει παρα φοβαται?Αυτό βέβαια δεν ακολουθεί για άλλο λόγο, παρά επειδή αγαπάει τη σωτηρία του λίγο. Έτσι δε φοβάται, διότι δεν αγαπά. Είναι πολλοί και σχεδόν αναρίθμητοι οι χριστιανοί που πίνουν την πονηρία σαν νερό, διότι συλλογίζεται ο καθένας τους και λέει «θα εξομολογηθώ, θα μετανοήσω» και αφού την πιουν δεν νοιάζονται παντελώς γι’ αυτήν, γιατί λένε «εξομολογήθηκα, μετανόησα.


Δε βρέθηκε ποτέ, βέβαια, έμπορος τόσο ανόητος, που χωρίς καμιά ανάγκη να ρίξει το πράγμα του στη θάλασσα, με την ελπίδα πως πρόκειται πάλι να το πάρει πίσω. Ωστόσο, βρίσκονται τόσοι ανόητοι Χριστιανοί, που ρίχνουν θεληματικά την καθαρότητα της ψυχής τους και τη χάρη του Θεού, που είναι το μεγαλύτερο χάρισμα που μπορεί να μας δώσει εδώ ο Κύριός μας, με την ελπίδα πως πρόκειται να ξαναλάβουν εκείνη την καθαρότητα και εκείνα τα ουράνια χαρίσματα μέσω της εξομολόγησης και μετανοίας. Και γίνονται οι ταλαίπωροι σκλάβοι αλυσοδεμένοι του άδη με αυτό το θάρρος, πως πρόκειται να κόψουν τις αλυσίδες τους κατά την όρεξή τους. Και πηγαίνουν μπροστά στον εωσφόρο με τα κλειδιά της ψυχής τους στα χέρια, νομίζοντας πως θα μπορέσουν να τα πάρουν πάλι απ’ αυτόν, όταν θελήσουν

[eleimon]

Και κατι απο τον πατερα Αθανασιο Γιουσμα

Δε σκότωσα, δεν έκλεψα, τι να εξομολογηθώ;


Είναι τόσο γλιστερός ο καθημερινός μας δρόμος! Για όλους μας. Και για μένα ίσως περισσότερο. Έχουμε τόσο την ανάγκη της Εξω-ομολόγησης! Της συμφιλίωσής μας με το Θεό και τους συνανθρώπους μας!... Μετά από μια καταστροφή συνήθως γίνεται η καταγραφή της ζημιάς. Μια απλή «καταγραφή» των αμαρτιών μας θα επιχειρήσω στη συνέχεια για να βοηθηθούμε όλοι μας, τούτες τις ημέρες που θα πλησιάσουμε το Ιερό Εξομολογητήριο, λίγο πριν τη Θεία μας Κοινωνία.

Αρχικά στέκομαι μπροστά στον εαυτό μου κι αρχίζω με κέντρο εμένα να διαγράφω ομόκεντρους κύκλους διαφορετικής ακτίνας. Γίνομαι πιο σαφής. Αναρωτιέμαι:

Όσον αφορά τον εαυτό μου:

Μήπως με αιχμαλωτίζουν πάθη, ψέματα, όρκοι, θυμοί, βλασφημίες, υπερηφάνεια, φιλαργυρία, πλεονεξία, υποκρισία, λαιμαργία, τεμπελιά, ισχυρογνωμοσύνη; Μήπως με τον τρόπο μου προκαλώ τους άλλους, τους σκανδαλίζω ή καταφεύγω σε μέντιουμ, μάγους κλπ. για να γνωρίσω το μέλλον; Μήπως είμαι προσκολλημένος περισσότερο του δέοντος στην ύλη ή εξουσιάζομαι δουλικά από τον καπνό, τα ναρκωτικά ή και τη γενετήσια ορμή; Μήπως επέτρεψα τον εαυτό μου να παρασυρθεί από αιρετικές δοξασίες;...

Όσον αφορά την οικογένεια μου:

Βασιλεύει σ’ αυτήν η αγάπη, η ειρήνη, η κατανόηση, η υποχωρητικότητα, η ισότητα; Είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου και προς τους γονείς και προς τα παιδιά μου; Όπως ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ετοίμασα το δρόμο για να συναντήσουν οι άνθρωποι του σπιτιού μου, τα παιδιά μου, το Θεό;...

Όσον αφορά το περιβάλλον μου :

Έχουν στιγματίσει την πορεία μου λόγια προσβλητικά, συκοφαντικά, φιλονικίες, έχθρες, κλοπές, αδικίες, χειροδικίες και τα παρόμοια; Πίκρανα, φθόνησα, διαβολοστέλνω, βλέπω με μάτι καχύποπτο τους άλλους; Έχω συνειδητοποιήσει πως οι άλλοι είναι αδέλφια μου; Ως προϊστάμενος ή εργοδότης, ως υφιστάμενος ή συνάδελφος στο χώρο δουλειάς, πώς συμπεριφέρομαι; Προστατεύω, αγαπώ το φυσικό περιβάλλον που είναι κι αυτό δημιούργημα του Θεού; Με μια φράση: ξεχωρίζω ως Χριστιανός ή είμαι φωτοαντίγραφο του κόσμου;...

Όσον αφορά την Εκκλησία:

Είμαι συνειδητό μέλος, ζωντανό κύτταρο στο σώμα του Χριστού; Ζω Μυστηριακή ζωή, νηστεύω, εκκλησιάζομαι, κι αν ναι, με κατάνυξη και σιωπή; Ποια η στάση μου έναντι των αιρετικών που με πλησιάζουν σαν προβατόσχημοι λύκοι; Μήπως επέτρεψα στον εαυτό σου να πέσει στην Ιεροκατηγορία ή χρησιμοποίησα ανέκδοτα με Ιερά πρόσωπα και Ιερές ιδέες;...

Όσον αφορά το Θεό:

Πιστεύω στα όσα το Σύμβολο της Πίστης μας διακηρύττει; Δέχομαι αγόγγυστα τις δοκιμασίες που επιτρέπει ο Θεός να με επισκεφθούν; Προσεύχομαι, διαβάζω την Αγία Γραφή, εκείνη που η Εκκλησία έχει εγκρίνει και μου συνιστά; Έχω δοθεί ολοκληρωτικά σ’ Εκείνον, αποθέτοντας μπροστά Του κάθε πρόβλημα της ζωής μου; Είμαι ερωτευμένος με το Θεό; Πιστός στο «Πορευθέντες», πόσους συνανθρώπους μου έχω οδηγήσει στο Θεό;...

Φυλλομετρώ την Καινή Διαθήκη και σ’ ένα χαρτί σημειώνω όσα σ’ αυτήν ο Κύριος μού έχει πει και που εγώ δεν εφαρμόζω. Και γι’ αυτά και για τα πιο πάνω, αφού πάρω κάποιες αποφάσεις αποφασίζω να διαβώ το δρόμο της επιστροφής, όπως ο άσωτος γιος.

Ας πλησιάσουμε κι αυτή τη φορά το θησαυροφυλάκιο της Θείας Συγνώμης, που είναι το Εξομολογητήριο, ας συναντήσουμε τον πνευματικό μας, αφού αυτός έχει λάβει τη δύναμη της άφεσης (Ματθ. 18,18. & Ιωαν. 20, 21-23) και την ευθύνη της δικής μας πνευματικής κηδεμονίας (Ιωαν. 21, 15-17), γνωρίζοντας καλά, εκείνη τη φράση του Ιερού Χρυσοστόμου: «Δεν είναι φοβερό το να πέσει κανείς ενώ παλεύει, αλλά το να μείνει πεσμένος».

Ας προχωρήσουμε το δύσκολο δρόμο της στενής πύλης (Ματθ. 7,13) του αναγεννημένου Χριστιανού, άλλωστε γι’ αυτό θα ξαναγιορτάσουμε την Ανασταση του Ιησου μας

[aposal]

Εφόσον η εξομολόγηση σκοτώνει τον πονηρό, γιατί σβήνει τις αμαρτίες και μας ταπεινώνει, σαφώς και αυτός θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να μας εμποδίσει.
Από την απλή αναβλητικότητα, έως την ντροπή, όλα θεωρώ είναι έργα εκείνου. Αν μπορούσε να είναι παρών και κατά το μυστήριο, θα βλέπαμε και πολλά άλλα. Ο Κύριος όμως του επιτρέπει να παρευρίσκεται μόνο κωφός και άλαλος.