επινόηση κακού-αμαρτίας?

[gol]

Kαλησπέρα και Καλή Σαρακοστή να έχουμε.
η ερώτηση μου είναι αν ο διάβολος μόνος του επινόησε το κακό και την αμαρτία (απο αρχης κόσμου).
Αφου ο Θεος ο,τι δημιουργησε υπήρξε "καλός λίαν",και αφου δεχόμαστε οτι ο ειναι αγαθος ο Θεος και καλων μόνος εστίν αιτιος, πως δημιουργησε ο διάβολος την κακια και την αμαρτια?Πως αναπτύχθηκε(αφου αυτοβουλος επεσε)το συναισθημα της Υπερηφάνειας στους έκπτωτους Αγγελους και κατα συνεπεια ο φθόνος και ολα τα ασχημα συναισθήματα?
Ευχαριστώ εκ των προτερων για τις απαντησεις σας.

[efthumhs]

Δεσποινα εγώ νομίζω πως ο Θεος εκανε τα πάντα καλα λίαν (που σημαίνει οτι θέλει απο μας και την προσπαθεια για να φτασουμε στο κατα δυναμιν αριστο) αλλα μας έδωσε και ελευθερια (όπως και στους αγγελους). Εχοντας λοιπον αυτοι το αυτεξουσιο θελησαν να κανουν κατι που δεν του ανηκε: να φτασουν το Θεό (κακη χρηση της ελευθεριας) και να εργαστουν για αυτο. Εχοντας λοιπον αυτα σα δεδομενα εγω νομιζω πως το κακο ξεκινα απο τη κακη χρηση της ελευθεριας μας που πρωτος χρησιμοποιησε (κακως) ο διαβολος (Αυτα χωρις να ειμαι θεολογος και χωρις να ειμαι κατ αναγκη σωστος!)

[gol]

Δεσποινα εγώ νομίζω πως ο Θεος εκανε τα πάντα καλα λίαν (που σημαίνει οτι θέλει απο μας και την προσπαθεια για να φτασουμε στο κατα δυναμιν αριστο) αλλα μας έδωσε και ελευθερια (όπως και στους αγγελους). Εχοντας λοιπον αυτοι το αυτεξουσιο θελησαν να κανουν κατι που δεν του ανηκε: να φτασουν το Θεό (κακη χρηση της ελευθεριας) και να εργαστουν για αυτο. Εχοντας λοιπον αυτα σα δεδομενα εγω νομιζω πως το κακο ξεκινα απο τη κακη χρηση της ελευθεριας μας που πρωτος χρησιμοποιησε (κακως) ο διαβολος (Αυτα χωρις να ειμαι θεολογος και χωρις να ειμαι κατ αναγκη σωστος!)

δεν διαφωνω με οτι λες αυτο που ρωτω ειναι πως απο αρχης δημιουργιας του κοσμου δημιουργηθηκε να το πω αναπτυχθηκε...να το πω.. το συναισθημα, η αιθηση, της αμαρτιας της κακιας, το ειχαν αυτο το συναισθημα ολοι οι αγγελοι δλδ και αλλοι το ακολουθησαν και αλλοι οχι?
δεν ξερω αν γινομαι κατανοητη.

[efthumhs]

Νομιζω πως αντιλαμβανομαι τι θελεις να πεις. Πιστευω πως η αισθηση της αμαρτιας δεν υπηρχε απο την αρχη και αυτο γιατί μεσα στον παραδεισο οι πρωτοπλαστοι ηταν ευχαριστημενοι και πληρεις (χωρις την αισθηση της ντροπης οπως κυκλοφορουσαν η της πονηριας, δηλαδη να σκεφτουν ή να κανουν πολυ περισσοτερο καποια "ατοπα" πραγματα). Αυτά όλα προεκυψαν απο την παρακοή. Αυτα νομιζω!!

[aposal]

Ναι μεν ο Θεός δεν μπορεί να αμαρτήσει, έδωσε όμως στα πλασματά Του, με το αυτεξούσιο, την δυνατότητα να επιλεξουν αν θα αμαρτήσουν ή αν θα Τον ακολουθήσουν.
Το κακό δημιουργήθηκε από τον διάβολο που πρώτος αποστάτησε και παρέσυρε μαζί του μεγάλο αριθμό άλλων αγγέλων (κατ' εκτίμηση κάποιων Πατέρων το 10% του συνόλου των αγγέλων).
Είναι αλήθεια πάντως πως τις πιο βαριές αμαρτίες (πχ φόνος) δεν τις κάνει ο ίδιος ο διάβολος, αλλά βάζει τους ανθρώπους και τις κάνουν.

[dionysisgr]

gol, ο διαβολος δεν επινοησε τιποτα απολυτως.

Επεσε θυμα της υπερηφανειας του και αυτοπαγιδευτηκε αιωνιως μεσα στην πνευματικη νεκρωση που δημιουργειται απο αυτην.

Ο Θεος ειναι αυτο-ζωη και αυτο-υπαρξη και αυτο-αγαθοτητα. Ειναι η πηγη ολων. Αυτος καλει στην υπαρξη το πλασμα-κτισμα και στην συνεχεια το κτισμα μετεχει στα αγαθα του Θεου.

Πως μετεχει; Με την ζωοποιο σχεση αναφορας κτισματος προς τον Θεο.

Οταν το πλασμα λοιπον, αποφασισει θεληματικα, εφοσον ειναι ελευθερο να το κανει, να διαρρηξει-σπασει, αυτην την σχεση, με το να θεωρησει οτι αυτα στα οποια μετεχει του "ανηκουν" δικαωματικα-θεληματικα, οταν προσπαθησει να τα ξεπερασει ως δεδομενα, και να ανεβει πανω απο αυτα στην θεση δηλαδη του Κτιστη και Δημιουργου και Δωρεοδοτη αυτων, τοτε το πλασμα ΠΕΦΤΕΙ, δηλαδη εκπιπτει απο αυτην την σχεση-αναφορα-ζωη-μετοχη με τον Θεο, και νεκρωνεται αυτοστιγμη και αμεσως πνευματικα και επειτα και σωματικα-υλικα.

Ο διαβολος μην εχοντας υλικο σωμα, νεκρωθηκε μονο πνευματικα, ενω ο ανθρωπος πρωτα πνευματικα και στην συνεχεια και σωματικα με την γνωστη σε ολους μας και αναποφευκτη συνεπεια του θανατου.

Φυσικα για την Εκκλησια μας και την Ιερα μας Παραδοση, η πνευματικη νεκρωση ειναι απειρως χειροτερη-φοβεροτερη και αιωνια εν συγκριση με την προσκαιρη και κατωτερη σωματικη νεκρωση.

Αρα ο διαβολος οντας μη μετανοων εις τον Αιωνα, εφοσον εχει σταθεροποιηθει στο μη αγαθο, εχει δηλαδη ως φυσικη πλεον την έξη, την φορά της πνευματικης του κινησεως προς το αμαρτανειν, δηλαδη το αστοχειν ως προς την σωστη-ορθη σχεση-ζωη-αναφορα-μετοχη προς τον Θεο, εχει ΗΔΗ παθει το χειροτερο κακο που υπαρχει αφου ζει μεσα στην κολαση της αυτομονωσεως του απο την αγαθοτητα του Θεου. Ζει την κολαση απο τοτε που επεσε, την ζει τωρα, και θα την ζει αιωνια.

Γενικα το κακο ειναι μη αυθυπαρκτο, αλλα υποστασιαζεται οταν διαπραττεται μονο, και στην συνεχεια δεν υφισταται παρα ως αποτελεσμα της πραξεως, ως φθορα, ως οδυνη, ως ενοχη, ως αμαρτια, ως απωλεια, ως κολαση.

Ενω το Αγαθον, υπαρχει προ καταβολης κοσμου, ζει, παραγει, δημιουργει, αγαπαει, προνοει, σωζει, ελευθερωνει, συγχωρει, ποιει καθε καλο και ωφελιμο, και ειναι ο Θεος μας. Ολες οι αρετες στην αρχεγονη εκροη τους ως ενεργειες μεθεκτές, αλλα και στην τελειωση τους και καταληξη τους, ξεκινουν και καταληγουν απο τον Θεο και προς τον Θεο.

Το κακο, η ελλειψη δηλαδη, η αστοχια του αγαθου, ειναι αποτελεσμα της διαστροφης της χρησης του ελευθερου θεληματος των κτισματων, αυλων και υλικων.

Οπως βγαζουμε μια συσκευη απο την πριζα και χανει το ρευμα της, και ειναι κακο που δεν λειτουργει, ενω ειναι καλο και ωφελιμο οταν λειτουργει, ετσι και ενα πλασμα, ειτε αγγελος ειναι, ειτε ανθρωπος, οταν βγει απο την ζωοποιο-σχεση με τον Θεο που δινει τα παντα απο την ζωη μεχρι την θεωση (ρευμα), μενει ανενεργητο πνευματικα (χωρις ρευμα) και πεθαινει νεκρωνεται, εστω και εαν φαινομενικα "ζει" απλα ως βιολογικο φαινομενο και αυτο προσωρινα.

Θεος = Ζωη, εκτος Θεου = θανατος. Αυτη ειναι η αμαρτια. Και αυτην διαλεξε ο διαβολος ελευθερα, προσπαθωντας να γινει ομοιος στην "σκεψη" του με τον Παντοκρατορα Ακτιστο Θεο.

Και πληρωνει την αστοχη επιλογη του. Αυτοτιμωρειται οντας αιωνιος αποκομμενος απο τον Θεο.

[filotas]

Ο διάβολος δεν επινόησε (δημιούργησε) τίποτε, διαφορετικά θα ήταν συνδημιουργός με το Θεό (οποία βλασφημία).

Το κακό δεν είναι αυθύπαρκτη έννοια, απλά είναι η έλλειψη του καλού. Είναι ακριβώς όπως οι έννοιες φως-σκοτάδι, όπου το σκοτάδι είναι απλά η έλλειψη φωτός.

Επειδή ο διάβολος αρνήθηκε την πηγή του καλού, δηλαδή το Θεό, πέρασε αυτόματα στην άλλη άκρη, δηλαδή έγινε εκφραστής και προπαγανδιστής σε κάθε τι που είναι αντίθετο στο Θεό. Αφού, λοιπόν, ο Θεός είναι Ζωή, Αγάπη, Ειρήνη, εκείνος είναι υπέρ του θανάτου, του μίσους, του πολέμου κλπ.

Όποιος ζει κοντά στο Θεό, του είναι δύσκολο ακόμη και να σκεφτεί το κακό, δηλαδή να βλάψει τον εαυτό του, του συνανθρώπους του, ακόμη και κάθε τι που δημιούργησε ο Θεός. Ακόμη αισθάνεται μεγάλο πόνο, όταν βλέπει άλλους ανθρώπους να κάνουν ή να υφίστανται τις συνέπειες του κακού.

[Byzantine_Spirit]

Πως αναπτύχθηκε(αφου αυτοβουλος επεσε)το συναισθημα της Υπερηφάνειας στους έκπτωτους Αγγελους και κατα συνεπεια ο φθόνος και ολα τα ασχημα συναισθήματα?

Αυτό δεν απαντήθηκε.
Και το έχω κι εγω απορία και το εκφράζω ακόμα πιο απλά, όπως το σκέφτομαι:
Αφού ο Θεός όλα τα έπλασε καλά και άδολα, πως γινεται τα άδολα να αισθάνθηκαν
π.χ υπερηφάνεια;
Ποιός τους την εμφύσησε;
Αφού ο Θεός είναι έξω απο αυτά. (υπερηφάνεια, ματαιοδοξία, εγωϊσμο κ.λ.π.)

[efraim21]

Το κακό και ο δόλος εισήλθε μέσα του από την στιγμή που θέλησε να γίνει και εκείνος θεός και να καταχραστεί την θέση του Δημιουργού.Ήταν ο πλέον όμορφος αρχάγγελος και ήταν φοβερά φωτεινός για αυτό φέρει και το όνομα εωσφόρος δηλαδή αυτός που φέρνει το φως.Λόγο της μεγάλης θέσης του και της εμφάνισης του υπερηφανεύτηκε και εξέπεσε μεζί με το τάγμα του που τον ακολούθησε.Έκτοτε πράτει και γνωρίζει μόνο το κακό.Το καλό αδυνατεί να το κατανοήσει.Κάποτε ένας μοναχός που από αγάπη προσεύχονταν γιά όλα τα πλάσματα του θεού προσευχήθηκε και γιά τον διάβολο και ζήτησε να μάθει το αποτέλεσμα από τον Θεό.Ο Θεός του τον έδειξε την ώρα που προσεύχονταν να γελά και να τον ειρωνεύεται.
Ο άνθρωπος από την στιγμή που έφυγε κοντά από τον θεό και εκείνος έπαθε κάτι ανάλογο απλώς εκεινού του δώθηκε η ικανότητα να επιστρέψει με το αυτεξούσιο και την θεία χάρη στο καθ ομοίωση.
Όμως με την πτώση του ο άνθρωπος διέστρεψε τον ψυχικό κόσμο του και τον έδωσε παιδίο γιά τον διάβολο.
Η μόνη διαφυγη συχνή επαφή με τα Μυστήρια της Εκκλησίας και προσευχή.

[aposal]

Πως αναπτύχθηκε(αφου αυτοβουλος επεσε)το συναισθημα της Υπερηφάνειας στους έκπτωτους Αγγελους και κατα συνεπεια ο φθόνος και ολα τα ασχημα συναισθήματα?

Αυτό δεν απαντήθηκε.
Και το έχω κι εγω απορία και το εκφράζω ακόμα πιο απλά, όπως το σκέφτομαι:
Αφού ο Θεός όλα τα έπλασε καλά και άδολα, πως γινεται τα άδολα να αισθάνθηκαν
π.χ υπερηφάνεια;
Ποιός τους την εμφύσησε;
Αφού ο Θεός είναι έξω απο αυτά. (υπερηφάνεια, ματαιοδοξία, εγωϊσμο κ.λ.π.)

Φυσικά και απαντήθηκε.
Είναι όμως κάπως λεπτό το θέμα και η περιγραφή του δεν μπορεί να γίνει ως συνήθως. Όπως πολύ σωστά το είπε ο Νίκος (filotas), το κακό προέκυψε από την απομάκρυνση απο τον Θεό.
Όπως συμβαίνει στην περίπτωση ενός δωματίου, που όταν απομακρύνουμε την λάμπα που το φωτίζει, το δωμάτιο θα βυθιστεί στο σκοτάδι. Δεν δημιουργείται το σκοτάδι. Η ύπαρξή του οφείλεται στην απουσία φωτός.