Ο Παπά- Στρατής από τη Μυτιλήνη...

[Domna]

Είναι φορές πού τά Μέσα τής ενημέρωσης πιάνονται από μικρά καί ασήμαντα γεγονότα, θέλοντας να πλήξουν θεσμούς καί πρόσωπα "πού δέν τά πάνε" καί κάνουν τό πάν γιά να τα δικάσουν, να τα εξευτελίσουν, καί να τα οδηγήσουν στόν κοινωνικό Άδη... Είναι πάλι άλλες φορές πού "λένε καί τό καλό" όπως καί τώρα παρακάτω διαβάζουμε. Κι΄αυτό είναι πρός τιμή τους καί πρός δόξα τους!

«Ένιωσα ένοχος, γιατί εγώ, έχω στεγνά ρούχα, σπίτι, φαγητό, καί παιδιά...», λέει ο παπά-Στρατής από τη Μυτιλήνη, δίνοντας καί τό τηλέφωνό του γιά οποιαδήποτε βοήθεια αυτών τών εξαθλιωμένων ανθρώπων πού, καλώς ή κακώς, ξέπεσαν ναυαγοί καί γυμνοί στήν αυλή τού νησιού του...



Μυτιλήνη

Παραθέτουμε αποσπάσματα από κείμενο-άρθρο της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ της 3ης Ιανουαρίου του 2009.

"... Μέσα στο 2008 ο παπα-Στρατής - εφημέριος του Αγίου Γεωργίου στο Κεράμι της Καλλονής - τάισε και έντυσε πάνω από 600 πρόσφυγες που βρέθηκαν στην περιοχή του......

Στο Κέντρο Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανήλικων Προσφύγων στην Αγιάσο, όπου κάνουμε μαθήματα ελληνικών, δεν έχουμε δει κανέναν εγκληματία. Τα παιδιά είναι χαμογελαστά και γεμάτα ευγένεια.....

Η ευθύνη μας ξεκινάει από αυτά που εμείς ως άτομα, ως πολίτες πρέπει να κάνουμε...... Και ξαφνικά το πρόβλημα μεταφέρθηκε στη γειτονιά μας. ..... Το δράμα των πλασμάτων του Θεού........

Και η απόφαση "κάτω από αυτές τις συνθήκες", συνεχίζει ο παπα-Στρατής, μόνο μια απόφαση μπορούσε να παρθεί. Η βοήθεια και η προς στιγμήν ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου..... ο Ιησούς Χριστός μάς μίλησε για την παραβολή του καλού Σαμαρείτη..... και συνεχίζει:

«Δεν θα μπορούσα βέβαια να σας κρύψω πως μέσα από την επαφή μου με τους “λαθρομετανάστες”, ένιωσα ένοχος γιατί ...είχα όσα εκείνοι δεν έχουν..... θέλω να ζητήσω ένα μεγάλο συγγνώμη γιατί και εγώ είμαι μέρος του λεγόμενου “πολιτισμένου” κόσμου.....

Και να θυμηθώ και την παραίνεση του Αποστόλου των Εθνών Παύλου:

“Εάν μιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, και δεν έχω αγάπη, έχω γίνει χαλκός που ηχεί και κύμβαλο ( καί ντενεκές ) που κάνει θόρυβο. Και αν μοιράσω τα υπάρχοντά μου και αν δώσω το σώμα μου να καεί, αν δεν έχω αγάπη δεν είμαι τίποτα..."



Ποιός είναι αυτός ο άσημος "παπαδάκος";



«Αναζητητές της ζωής» ονομάζει ο παπά-Στρατής από τη Μυτιλήνη τις χιλιάδες των μεταναστών και προσφύγων που «ξεβράζονται» κάθε χρόνο στο νησί σε αναζήτηση επιβίωσης στην ειρηνική, πολιτισμένη και εύπορη Ευρώπη.

Εφημέριος στο Κεράμι Καλλονής, στην ενορία Αγ. Γεωργίου της Ιεράς Μητρόπολης Μηθύμνης, είδε κάποια ημέρα τον περασμένο Αύγουστο να καταφθάνουν στο Κέντρο Υγείας Καλλονής άνθρωποι εξαθλιωμένοι.

«Ατομα που ζούσαν με το ζόρι» όπως λέει στην «Κ».

«Μέχρι τότε τους μετέφεραν με αστυνομικά οχήματα στο Κέντρο Υγείας Παγανής. Δεν τους βλέπαμε. Αλλο ν' ακούς γι' αυτούς στις ειδήσεις και να τους βλέπεις στην τηλεόραση κι άλλο να τους δεις από κοντά. Μόνο τότε καταλαβαίνεις».

Αυτό που κατάλαβαν ή μάλλον ένιωσαν οι περίπου 120 κάτοικοι της ενορίας ήταν πόνος.

«Πόνος αγάπης και παρηγοριάς, την οποία και προσπαθήσαμε να προσφέρουμε. Είδαμε γυναίκες με παιδιά στην αγκαλιά βρεγμένα, γυμνά ή ημίγυμνα, που προσπαθούσαν να βρουν ζέστη στη μητρική αγκαλιά. Είδαμε γυναίκες με υποθερμία, νεαρούς άνδρες με το χρώμα των παπουτσιών στα πόδια τους από τις πολλές ημέρες που τα φορούσαν βρεγμένα. Είδαμε ανθρώπους που προσπαθούσαν να επιβιώσουν περιμένοντας την ανθρωπιά μας».

Με τη βοήθεια του κόσμου της Καλλονής και των γύρω χωριών (Παράκοιλα, Δάφια, Φίλια, Σκαλοχώρι, Κεράμι, Αρίσβη) άρχισε να δημιουργείται ένα συνεχώς διευρυνόμενο δίκτυο παροχής «πρώτων βοηθειών» στους απελπισμένους για να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

Προσφορές των κατοίκων

Αυτές συνίστανται σε φαγητό, ρουχισμό και στοιχειώδεις ιατρικές εξετάσεις. Το ήδη υπάρχων συσσίτιο για τους ηλικιωμένους διευρύνθηκε. Οι κυρίες που μαγειρεύουν καθημερινά δωρεάν φαγητό στους γέροντες και ανήμπορους της ενορίας πλήθυναν.

Κρέας, μακαρόνια και μανέστρα προσφέρονται από τους όχι εύπορους κατοίκους των χωριών και μαγειρεύονται από τις εθελόντριες όταν φθάνουν πρόσφυγες για εξετάσεις στο Κέντρο Υγείας της Καλλονής. Ρούχα και παπούτσια που μαζεύονται από παντού δίνονται για να βγάλουν από πάνω τους τα βρεγμένα, σκισμένα και βρώμικα υφάσματα.

«Πιστεύουμε ότι μέχρι τώρα τα καταφέραμε καλά. Αλλά προσπαθούμε να οργανωθούμε καλύτερα», λέει αισιόδοξα ο παπά-Στρατής και η κουβέντα του δημιουργεί θαυμαστή έκπληξη σε μια περίοδο όπου η αυξανόμενη έλευση προσφύγων πυροδοτεί αισθήματα ανασφάλειας, φόβου και ξενοφοβίας.

Κι όμως ο παπα-Στρατής οργανώνει τον κόσμο προς την αντίθετη κατεύθυνση. «Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια αίθουσα ρουχισμού. Σχεδιάζουμε ένα μέρος όπου θα μαγειρεύουμε οργανωμένα. Σκεφτόμαστε να εγκαταστήσουμε κοντέινερ στη Σκάλα Συκαμινιάς και σε άλλα μέρη όπου βγαίνουν απ' τη θάλασσα για να τους περιθάλπουμε άμεσα».

Ο παπά-Στρατής και η ομάδα του προσπαθούν και βάζουν σε εφαρμογή στον τόπο τους αυτό που οι επίσημες αρχές δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν: Ενα δίκτυο χαμηλού κόστους και υψηλής κοινωνικής αποτελεσματικότητας με απώτερο σκοπό τη μείωση της εξαθλίωσης.

«Κάθε βοήθεια είναι δεκτή» λέει στην «Κ». «Δώστε το τηλέφωνό μου: 6945-936856».

«Μήπως αλλάξει κάτι...»

Η δράση της ομάδας επεκτείνεται στο Κέντρο Υποδοχής Ασυνόδευτων Ανηλίκων στην Αγιάσω, όπου βρίσκουν καταφύγιο παιδιά και έφηβοι που φθάνουν ολομόναχοι στη χώρα.

«Ο Γιώργος Τυρίκος και η γυναίκα του Κατερίνα Σελάχα ανεβαίνουν στο Κέντρο για να μάθουν ελληνικά στα παιδιά. Η Μυρσίνη Σκιαδέλη από το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» και άλλοι πολλοί ανεβαίνουμε συστηματικά στο Κέντρο για να προσφέρουμε βασικές ανάγκες. Ψυχολογική στήριξη, ρουχισμό, λίγο σαμπουάν, κάποια παιχνίδια. Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα και τους έφτιαξα ρυζόγαλο. Να δουν ότι κάτι υπάρχει πίσω τους να τους στηρίζει. Μήπως κι αλλάξει κάτι»...

Οταν ανοίξει ο καιρός θα 'ρθει πολύς κόσμος, λέει ο παπά-Στρατής.

«Θα πάνε κι άλλοι στρατιώτες στο Αφγανιστάν και θα έχουμε κύμα νέο. Ηδη απέναντι κόσμος πολύς περιμένει για να περάσει». Και καταλήγει:

«Μέσα από την επαφή μου με τους πρόσφυγες ένιωσα ενοχή διότι εγώ έχω στεγνά ρούχα, παπούτσια, σπίτι, φαγητό, γυναίκα και παιδιά. Συνειδητοποίησα ότι εγώ μπορώ να διαφεντεύσω τη ζωή μου. Ενιωσα φόβο, όταν αναλογίσθηκα πως οι πρόγονοί μας το 1922 είχαν την ίδια σχεδόν μοίρα. Βίωσα πανικό, όταν σκέφθηκα ότι κάποια ημέρα μπορεί ματαιόδοξα μυαλά ισχυρών της γης να διαφυλάξουν την ίδια τύχη και σε εμάς»...

kathimerini.gr