Το στοίχημα του γιατρού

[Harrys1934]

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΎ Νο 1
Περασμένα μεσάνυχτα, πήγα να ξαπλώσω. Δεν με είχε θολώσει καλά –καλά ο ύπνος, και βλέπω μπροστά μου έναν Άνθιππο με αλλόκοτη όψη.

Ήταν κατακίτρινος σαν πεθαμένος, μα τα μάτια του ήταν σαν ανοιχτά, και μ’ έβλεπαν τρομαγμένος. Το πρόσωπο του ήταν σαν μάσκα, σαν μούμια, με το πετσί του γυαλιστερό, μαυροκίτρινο, και κολλημένο στο νεκροκεφαλή με όλα τα βαθουλώματα. Κοντα ανάσαινε σαν λαχανιασμένος. Στο ένα του χέρι βαστούσε κάποιο παράξενο πράγμα, που δεν κατάλαβα τι ήτανε, και με το άλλο έσφιγγε το στήθος του, λες και πονούσε.
Εκείνο το πλάσμα μ’ έκανε ανατριχιάσω. Το κοίταζα και με κύταγε, δίχως να μιλάει, σαν να περίμενε να το γνωρίσω. Και στ’αλήυεια μ΄όλο που ήταν τόσο αλλόκοτο, σαν να μου είπε μια φωνή: «Είναι ο τάδε» Μόλις άκουσα τη φωνή, τότε γνώρισα ποιος ήτανε. Τότε κι εκείνος άνοιξε το στόμα του κι αναστέναξε. Μα η φωνή του σαν να ερχόταν από πολύ μακριά, σαν να έβγαινε από κανένα πηγάδι βαθύ.

Έβλεπα πως βρισκότανε σε μια μεγάλη αγωνία κι υπέφεραν κι εγώ μαζί του. Τα χέρια του, τα πόδια του, τα μάτια του, όλα του φανέρωναν πως βασανιζότανε. Απάνω στην απελπισία μου, πήγα κοντά του να τον βοηθήσω, μα εκείνος μου έκανε νόημα με τα χέρια του να σταματήσω. Άρχισε να βογγά με τέτοιον τρόπο που πάγωσα: Έπειτα μου λέγει: «Δεν ήρθα με στείλανε. Εγώ ολοένα τρέμω!

Βρίσκομαι σε ζάλη μεγάλη. Παρακάλεσε τον Θεό να με λυπηθεί. Θέλω να πεθάνω, μα δεν μπορώ. Άχ! Όσα έλεγες βγήκανε αληθινά. Θυμάσαι, λίγες μέρες πριν πεθάνω, που ήρθες στο σπίτι μου και μιλούσες για θρησκευτικά;;
Ήτανε και δυό άλλοι φίλοι μου, άπιστοι κι αυτοί ίσαν κι εμένα. Εκεί που μιλούσες, εκείνοι χαμογελούσανε: Σαν έφυγες, μου είπανε! «Κρίμα νάχει τέτοιο μυαλό, και να πιστεύει στις ανοσίες που πιστεύουν οι γριές « Μια άλλη μέρα, σου είχα πει, όπως και πολλές άλλες φορές: «Βρε Φώτη, μάζευε λεφτά θα πεθάνεις στην ψάθα. Βλέπεις εγώ πόσα έχω;; και πάλι θέλω κι άλλα» Τότε μου είπες :

Έχεις κάνει συμβόλαιο με το χάρο, πως θα ζήσεις τόσα χρόνια που θέλεις, για να καλοπεράσεις στα γερατειά σου»; Σου λέγω εγώ: «Θα δεις πόσα χρόνια θα πάω./! Τώρα είμαι εβδομήντα πέντε Θα περάσω τα εκατό ΄εχω εξασφαλίσει τα παιδιά μου, ο γυιό μου βγάζει λεφτά πολλά, την κόρη μου την πάντρεψα μ’ έναν πλούσιο, εγώ και η γυναίκα μου έχουμε και παρέχουμε. ¨Όχι σαν κι εσένα που ακούς αυτά που λένε οι παπάδες
«Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών. Τια θα βγάλεις από τα «Χριστιανά τέλη»;; Παρά νάχεις στην τσέπη σου, και μη σε μέλει Εγώ να δώσω ελεημοσύνη;; Και γιατί έκανε φτωχούς ο πολυεύσπλαχνος Θεός σας;; Για να τους θρέφω εγώ;; Άμα βάζουνε εσάς και ταΐζετε τους τεμπέληδες, για να πάτε στον Παράδεισο! Εγώ ξέρεις πως είμαι γιός παπά, και τα γνωρίζω καλά όλα ατά τα κόλπα. Μα να τα πιστεύουνε αυτά οι μικρόμυαλοι. Όχι όμως και σύ, που έχεις σπουδάσει τόσο, και να πας χαμένος.

Εσύ, όπως πας, θα πεθάνεις πριν από μένα, θα πάρεις στο λαιμό σου και τη οικογένεια σου. Μα εγώ, σου λέγω και υπογράφω, σαν γιατρός που είμαι, πως θα ζήσω εκατόν δέκα χρόνια..» Λέγοντας αυτά, στριφογύριζε από δω και από κει, σαν να ψηνότανε απάνω σε καμιά σκάρα, βγάζοντας κάτι μουγκρίσματα από το στόμα του: «Άχ! Ούχ! Ού! Ού! χου! «Ησύχασε για λίγο και ξανάπε:

«αυτά έλεγα, μα σε λίγες μέρες πέθανα! Πέθανα, κι έχασα το στοίχημα! Τι ταραχή! Τι τρομάρα τράβηξα! Σαστισμένος, μια βούλιαζα και μια ανέβαινα απάνω, και φώναζα
Έλεος ! μα κανένας δεν μ’ άκουγε. Ένα ρεύμα με κλωθογύριζε, σαν να ήμουνα κανένα ψόφιο ποντίκι
Χάρης

[lazarr]

ο Φώτης που αναφέρει το κείμενο είναι ο μεγάλος Φώτης Κόντογλου.