Αναρίθμητα πετραδάκια , μικρά και μεγάλα, ακανόνιστα σχήματα και σε διάφορους χρωματισμούς. Στο κύμα της θαλάσσης όλα αυτά τα πετραδάκια χάνουν και παίρνουν σχήμα. Χάνουν τις γωνίες και τα εξογκώματα, παίρνουν ένα σχήμα χωρίς εξοχές και γίνονται αληθινά και πολύ όμορφα .
Ο κόσμος είναι μια παρόμοια ακρογιαλιά
Κανένας άνθρωπος δεν είναι όμοιος με τον άλλο
Όσοι άνθρωποι τόσοι χαρακτήρες.
Ο θεός μας έχει βάλει όλους μαζί στο ακρογιάλι της ζωής
Με το κύμα της αγάπης του ο ένας με τον άλλο σμιλεύονται , χάνουν τα εξογκώματά του και τα ελαττώματα του χαρακτήρα τους.
Ο καλός γίνεται περισσότερο καλός .
Ο άγιος αγιότερος, λευκότερος, σαν τα λευκά πετράδια του γιαλού .
Και ο κακός γίνεται λιγότερος κακός, καθώς τον παλεύει το κύμα της παιδαγωγίας του θεού.
Η αγάπη του θεού είναι ο απέραντος ωκεανός, που αγκαλιάζει όλα τα λογικά πετράδια, στο μεγάλο ανθρώπινο ακρογιάλι .
Και κάπου κάπου ο Κύριος καθώς αγναντεύει την ανθρώπινη ακρογιαλιά, σκύβει και διαλέγει με τα πλαστουργά δάκτυλα τις πιο όμορφες, τις πιο σμιλεμένες ψυχές και τις τοποθετεί στο κρυστάλλινο ακρογιάλι της Βασιλείας του !
Μακάρι να μας έπαιρνε κι εμάς στο ακρογιάλι της αιώνιας Βασιλείας Του !
πηγη : Ι. Ν. Αγ.Βαρβάρας-Οσ. Σάββα Πατρών