Τι σημαίνει ρωμηοσύνη;

[Captain Yiannis]

Έχω την άποψη ότι,
Όταν σε λένε Ρωμιό , αυτό που θέλουν να επιτύχουν , είναι να σου αλλάξουν την ταυτότητα. Να σου αλλάξουν δηλαδή τις ρίζες.
Αυτός ήταν ο σκοπός από τον καιρό της Τουρκοκρατίας και εντεύθεν.
Τώρα όποιος υιοθετεί αυτόν τον όρο-ονομασία , ανεξάρτητα αν αυτός λέγετε Ρίτσος , Θεοδωράκης ή οποιοσδήποτε άλλος , συντελεί στην καταστροφή της Ελλάδας και ότι αυτό το όνομα συνεπάγεται.
Αυτά περί ποιητικής αδείας τα ακούω βερεσέ.

Μου έλεγε ένας Αγιορήτης Πατέρας
«άμα ανεχόμαστε τα μικρά , πολύ γρήγορα θα πρέπει να ανεχτούμε και τα μεγάλα και ποιό βαριά».

Και Σπάρτακε , δεν είναι διαφορετική αντίληψη , διαφορετικό σχέδιο από σένα και μένα έχουν όλοι αυτοί.
Και να που μιά χαρά τα καταφέρνουν.

Καλόν θα ήτο να είμαστε ποιό προσεκτικοί.-

[dora gian]

Το κυριοτερο προβλημα ειναι το προχωριμενο μοντελο Ελληνικοτητας η ορθοτερα Ελλαδικοτητας παρολα που δεν τολμα να χαραχτηριστει ως τετοιο ,συμφωνα με το οποιο ο καθε μεταναστης ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ , ΕΘΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥΣ που τον υποχρεωσαν να μεταναστευσει δικαιακα επιβαλεται να εχει τα ιδια πολιτικα δικαιωματα που εχει οντοποιος σε καθε τοπο.Θεσμικα επιχειρητε η κατοχυρωση του ως Ελληνα.ακομα και αν αυτος δεν αποδεχετε κανεναν απο τους προαναφερομενους τυπους Ελληνικης ταυτοτητας <<γραικου,ρωμιου, ελληνα, ελληνογενους>>
Η Ελλαδα κατω απο αυτες τις εμηνειες ελληνικοτητας και διατηρωντας τον χαρακτηρα που της εδωσε η Ιστορια ως Α) ΚΟΙΤΙΔΑ του νοτιοβαλκανικου πελασγο γραικικου πολιτισμου που διαμορφωσε τις Βαλκανικες λαοτητες.Β) ΚΟΙΤΙΔΑ του κλασσικου εΛΛΗΝΙΚΟΥ πολιτισμου Γ)Λικνο του οικουμενικου Ελληνιστικου πολιτισμου και του εκκσυχρονιστικου και κοσμοπολιτικου πνευματος που πρωτος εφερε στην ανθρωποτητα ,ενω κατεστησε την ελλαδα κοιτιδα πολλων ελληνογενων λαων και πληθυσμων στην Ασια και την Αφρικη.Δ)ΛΙΚΝΟ θεωριτικης επεξεργασιας και μεθοδολογιας πολλων μεγαλων θρησκειων αλλα και του υλισμου.Ε)ιερο πανχριστιανικο κεντρο τιμης προς την πρωιμη Αποστολικη και πρωτοχριστιανικη δραστηριοτητα ΣΤ) Επισημο Μητροπολιτικο φορεα και πνευματικο κεντρο ολων των Ορθοδοξων πληθυσμων του πλανητη και Ζ) Πεδιο ελευθερης και δημιουργικης εκφρασης αντιθετων τασεων και ρευματων που διαμορφωσαν το νεοελληνικο εθνος .
Το διλλημα <<Ελληνικοτητα η Ελλαδικοτητα >> ειναι ανυπαρκτο και προσφερε μονο ως αλλοτριωτικο και υποπτο ψευτοδιλλημα που απομακρυνει την Ελλαδα απο την αληθηνη προοπτικη και της αυτοεκφρασης των κατοικων της αλλα και τη διατηρηση της κομβικης για τον πλανητη ιστορικοτητα της και παραδοσης της που μπορει να την αναδειξει σε παφκοσμια πολιτισμικη Μητροπολη.

[dora gian]

NΟΜΙΖΩ οτι βελτιωθηκε λιγο το γραψιμο μου αγαπητα dionisis ,EΞΑΑΝΤΛΗΘΗΚΕ το θεμα και οταν δεν τσακωνομαστε ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΟΥΝΕ ΩΕ ΕΛΛΗΝΕΣ.ετσι το εγραψα αυτο για να αποφορτιστουμε...

[dionysisgr]

Μπραβο dora gian. Αψογο και τεκμηριωμενο κειμενο.

Αυτη ειναι η ουσια και το κεντρο του προβληματος.

Με διαφορους κατα καιρους δηθεν προσδιοριστικους ορους, οπως "ρωμιοι", "γραικοι" και δεν ξερω και εγω τι αλλο, οχι μονο οι ξενοι που εχουν τυχον κακες προθεσεις, (αυτους τους ξερουμε απο παλια ουτως η αλλως), αλλα και δικοι μας, ζηλωτες, και εστω και με καλη προθεση, δημιουργουν συγχυση.

Πανικοβλητοι ισως απο τα νεα κοσμοιστορικα δεδομενα που εχουν προκυψει, οπως η μη αναστρεψιμη πλεον παγκοσμοιοποιηση, και καταργηση των συνορων, εθνικων και μη, πολιτιστικων και μη, προσπαθουν να κρυφτουν σαν τον ελεφαντα πισω απο την.. παπαρουνα, με ορους ασφυκτικα περιοριστικους, ωστε να κλεισουν εξω τους επιβουλους εχθρους της.. διαφορετικοτητας μας, που συνηθως την αποδιδουν σε εθνικα, γενετικα, ρατσιστικα, και αλλα ανθρωποπαθη χαρακτηριστικα.

Τα πραγματα ειναι απλα. Ειμαστε Ελληνες, και μονον! Η παναρχαια αυτη πατριδα, ειναι η Ελλαδα.

Τι λεει στην Αγια Γραφη Κυριοι; Ποιοι ζητησαν να δουν τον Κυριο της Δοξης; ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Δεν λεει Τον ζητησαν οι.. Ρωμιοι. Προς Θεου δηλαδη μην τρελλαθουμε κιολας.

Ποιους επικαλεστηκε ο τελευταιος Αυτοκρατωρ του Βυζαντιου, Κωνσταντινος Παλαιολογος για να εμψυχωσει τους λιγοστους πολεμιστες της παραπαιουσας παλαι ποτε Βασιλιδος των Πολεων; Τους Ελληνες απο καταβολης της ιστοριας που παντοτε πολεμουσαν υπερ πατριδος και βωμων και εστιων, και αργοτερα και υπερ Πιστεως του Χριστου, επικαλεστηκε, και οχι τους ρωμιους.

Και οι αγωνιστες του 21, Ελληνες ηταν και ονομαζονταν και απο τους Ελληνες προγονους τους επαιρναν αναφορα και νοημα και εμπνευση και Δυναμη ανωθεν απο τον Κυριο μας και την Υπεραγια Θεοτοκο.

Λοιπον Ελληνας ειναι το ονομα μου και.. " Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου... "

Για οποιον διαβαζει και ξερει. Απο το Αξιον Εστι του ανεπαναληπτου Ελυτη μας.

Ολα τα αλλα λοιπον ειναι απλη για να μην πω και υποπτη μπουρδολογια. Ετσι ευθεως.

[dora gian]

Nα συμληρωσω εκτος τον Ελυτη και τον Διονυσιο Σολωμο ,με τον υμνο προς την ελευθερια ....ταυτισε ολες τις μορφες Ελληνικοτητας με το αιτημα της Ελευθεριας ,σεε επιπεδο εθνικο, κοινωνικο, ιδεολογικο, και ψυχης . Οι ελληνες ειναι ο μονος λαος που με τον Υμνο τους δεν υμνουν δυναστειες, τοπους, εθνη ,αλλα ενα ΠΑΝΑΘΡΩΠΙΝΟ ΑΙΤΗΜΑ ΄ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

[filotas]

Ας πούμε και ποιος είναι ο Παναγιώτης Κονδύλης για να δούμε την αξιοπιστία της συγκεκριμένης πηγής:

Ιδεολογία, θρησκεία και επαναστατικό όραμα

Μια κριτική αντιπαράθεση με αφετηρία την αντίθεση σ' έναν απολιθωμένο και εξουσιαστικό μαρξισμό

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ, ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΥΚΙΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ κ.ά.
Παλιά και Νέα θεότητα. Μια συζήτηση για την ιδεολογία ανάμεσα στον Π. Κονδύλη και το περιοδικό «Σημειώσεις»
«ΕΡΑΣΜΟΣ»
ΣΕΛ. 102, ΕΥΡΩ *7,2

Ολη αυτή η βλακώδης φασαρία που γίνεται στις ημέρες μας γύρω από το όνομα του Παναγιώτη Κονδύλη, η άκριτη μεγέθυνσή του από ημιμαθείς οπαδούς όσο και η άσκοπη δαιμονοποίησή του από μια κατηγορία ηθικιστών της πολιτικής έχει συσκοτίσει το πραγματικό περιεχόμενο μιας σκέψης που κατ' αρχάς μπορεί να θεωρηθεί εύληπτη και διόλου δυσανάγνωστη, πολύ περισσότερο όμως έχει συγκαλύψει το πραγματικό κλίμα ζυμώσεων, συζητήσεων και αντιπαράθεσης των ιδεών σε ορισμένους κύκλους της αιρετικής αριστεράς, περιβάλλον μέσα στο οποίο συγκροτήθηκε και χωρίς το οποίο δεν μπορεί να κατανοηθεί πραγματικά. Διότι ο Κονδύλης, παρ' ότι ο ίδιος υιοθετούσε ένα ηρωικό και επιθετικά εξατομικευμένο ύφος, δεν ήταν βέβαια ούτε ο «διανοητικός γίγαντας» (που φάνταζε στα μάτια των πνευματικών νάνων της εγχώριας διανόησης) ούτε ο κομήτης που έπεσε από το γερμανικό Πανεπιστήμιο (ή όποιον άλλο μυθικό τόπο καταγωγής, για τους επαρχιώτες λογίους που πιστεύουν ότι η αληθινά φιλοσοφική σκέψη έρχεται πάντα από «αλλού»), αλλά γνήσιο προϊόν ενός γόνιμου, μολονότι περιθωριοποιημένου, διαλόγου που ξεκινάει στους κόλπους της αποκλίνουσας τροτσκιστικής ομάδας του Σπύρου Στίνα μετά τον πόλεμο και καταλήγει στον κύκλο του περιοδικού «Σημειώσεις» από τη Μεταπολίτευση και μετά.

Η παρούσα έκδοση έτσι επιτελεί μια διπλή κριτική επανόρθωση: πρώτον, διορθώνει το ατόπημα εκδοτικού οίκου ο οποίος προσφάτως περιέλαβε δύο από τα κείμενα αυτής της συζήτησης αποκομμένα συμφραζομένου σε ένα συμπίλημα άρθρων τού από πενταετίας νεκρού στοχαστή με τίτλο «Μελαγχολία και πολεμική» (στο κάτω κάτω αυτή η κατόπιν εορτής κατασκευή ενός διανοητικού «αστέρα» γίνεται, έστω σε μικρή κλίμακα, κερδοφόρα)· δεύτερον, δείχνει ανάγλυφα την ιστορική γένεση αυτής της σκέψης μέσα στο αληθινό της συμφραζόμενο, που δεν είναι διόλου μικρότερης σημασίας και βαρύτητας από την ίδια (παρ' ότι για διάφορους λόγους δεν προσφέρεται για αντίστοιχη καταναλωτική συσκευασία). Συγκεκριμένα, πρόκειται για την τεκμηρίωση ενός διαλόγου που έγινε από τις σελίδες των «Σημειώσεων» (τ. 13-14, 16, 17 και 19) μεταξύ 1977 και 1979, ανάμεσα στον Παναγιώτη Κονδύλη και τον Γεράσιμο Λυκιαρδόπουλο, πλαισιωμένου από δύο ακόμα κείμενα, του Μάριου Μαρκίδη και του Στέφανου Ροζάνη. Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει και για μία «αόρατη» συμμετοχή, αυτήν του Αντώνη Λαυραντώνη: όχι μόνο επειδή το εναρκτήριο έναυσμα της όλης συζήτησης, μια κριτική του Μ. Μαρκίδη στον Εριχ Φρομ δημοσιεύτηκε υπό μορφήν επιστολής στον Α. Λαυραντώνη, αλλά και για το λόγο ότι πολλές από τις απόψεις που ο Π. Κονδύλης εκφράζει εδώ απηχούν την πρώιμη και διαμορφωτική επιρροή που δέχθηκε απ' αυτό τον ανέκαθεν διαφωνούντα συνομιλητή τού Σπ. Στίνα, τον οποίον άλλωστε -σύμφωνα με αρκετές μαρτυρίες- προσπάθησε επίμονα να εμπλέξει στη συζήτηση. Βέβαιον είναι άλλωστε ότι ο Π. Κονδύλης επιθυμούσε μια συνέχεια και κλιμάκωση της αντιπαράθεσης, πράγμα που για διάφορους πρακτικούς και άλλους λόγους δεν έγινε.

Η συζήτηση ανοίγει λοιπόν με το προαναφερθέν κείμενο του Μ. Μαρκίδη, όπου ψέγεται ο ρηχός και ψευτο-αισιόδοξος ανθρωπισμός του Εριχ Φρομ, τονίζοντας τη μη εξαλείψιμη τραγικότητα και οδύνη που είναι η πραγματική ανθρώπινη ύπαρξη. Υποβάλλεται μάλιστα μια εξωιστορική διάσταση του πράγματος, ως εάν επρόκειτο για ριζική οντολογική συνθήκη και ανυπέρβατη μοίρα. Αγγίζοντας με τον τρόπο αυτό μια χορδή του σαρδόνιου πεσιμισμού που ήδη συμμερίζονταν Λαυραντώνης και Κονδύλης, την κοινή τους καχυποψία απέναντι σε όλες τις επαναστατικές ή απελευθερωσιακές βλέψεις, προκαλεί μια εκτενή παρέμβαση του Π. Κονδύλη με τίτλο ακριβώς αυτόν που φέρει σήμερα ως τίτλο η έκδοση. Η απάντηση του Γ. Λυκιαρδόπουλου (απηχώντας εν πολλοίς θέσεις που ο τελευταίος συμμερίζεται με τον Μανόλη Λαμπρίδη, παλαιότερο συνομιλητή του Λαυραντώνη αλλά και του Στίνα), προκαλεί δεύτερη επίθεση του Π. Κονδύλη, με τίτλο «Οι φωτεινές και οι σκιερές πλευρές των οραμάτων», στην οποία ο Λυκιαρδόπουλος ανταπαντά με το σημείωμα «Ούτε ο Θεός ούτε ο Χέγκελ». Δύο τεύχη αργότερα εμφανίζεται το κείμενο του Στ. Ροζάνη «Μη επιστημονικό υστερόγραφο περί ιδεολογίας», το οποίο, περισσότερο φιλολογικό και χωρίς να προεκτείνει επιχειρηματολογικά τα προηγηθέντα, παρ' ότι δεν αναφέρεται ονομαστικά, γράφτηκε, εμφανώς για ν' αποτελέσει επίλογο στην όλη συζήτηση.

Κοινό θεωρητικό έδαφος

Το να συνοψίσει κανείς εν σμικρώ την αντιπαράθεση Κονδύλη-Λυκιαρδόπουλου δεν είναι κάτι απλό, δεδομένου του εύρους των θεμάτων που θίγονται και της εννοιολογικής εκλέπτυνσης στην οποία προχωρούν όλο και περισσότερο οι δύο συνομιλητές. Εν πρώτοις, μοιράζονται μεγάλο μέρος κοινού θεωρητικού εδάφους, και αυτό μπορεί να συνοψιστεί σε δύο τουλάχιστον σημεία: πρώτον, τη μαρξιστική θεωρητική παράδοση της κριτικής στην ιδεολογία (ως «ψευδή συνείδηση» που συγκαλύπτει υλικές ανισότητες και βλέψεις κυριαρχίας), δεύτερον, την απέχθεια για τις «πραγματώσεις» του σοσιαλισμού σε νέες γραφειοκρατικές ή ολοκληρωτικές δομές κυριαρχίας. Και οι δύο είναι πρόθυμοι να στρέψουν τη μαρξιστική κριτική της ιδεολογίας εναντίον ενός απολιθωμένου και εξουσιαστικού «μαρξισμού», αλλά με εντελώς διαφορετική πρόθεση, η οποία σταδιακά διερύνεται σε αληθινό χάσμα: ο Κονδύλης, σε κάτι που μοιάζει με «προλεγόμενα σε κάθε μελλοντική ιδεολογία», θα προσπαθήσει να δείξει την οντολογική -όπως ο ίδιος πιστεύει- δομή ενός παιχνιδιού που επαναλαμβάνεται ατέρμονα μέσα στην ιστορία, όπου οι σημερινοί απελευθερωτές μεταβάλλονται σε αυριανούς δυνάστες, κάτι το οποίο δεν επηρεάζεται από το θρησκευτικό ή κοσμικό πρόσημο των ιδεολογιών, διαφεύγει των συνειδητών προθέσεων των ίδιων των ιστορικώς δρώντων και, αν διαβαστεί σωστά, υποβάλλει μια ορισμένη άποψη για την ανθρώπινη φύση που ελάχιστα διαφέρει από την πεσιμιστική ανθρωπολογία του Τόμας Χομπς (ενισχυμένη εδώ, καθώς φαίνεται, από σαφείς νεοδαρβινιστικούς επιτονισμούς). Ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, αντίθετα, οδηγώντας σε αξιοθαύμαστες κορυφώσεις ένα κριτικό ύφος που αφομοιώνει όχι μόνο τη μεταμαρξιστική παράδοση μιας «διαλεκτικής του συγκεκριμένου» αλλά και όλη την κληρονομιά της κιρκεγκοριανής διαλεκτικής, θα επιμείνει στο μη αναγώγιμο της επαναστατικής επιθυμίας, του οράματος της απελευθέρωσης, σε οποιοδήποτε καταπιεστικό «διά ταύτα» της επίσημης ιστορικής ετυμηγορίας. Διαβασμένη προσεκτικά, η κριτική του μοιάζει να εμπερικλείει την αγόρευση του Π. Κονδύλη σε μιαν ατέρμονα κινητική και ουσιωδώς ανοιχτή σκέψη που θα την καταδείξει ως ανησυχητικά συγγενή με την ίδια την αστική ιδεολογία του «εσαεί αμετάτρεπτου» της παρούσας ιστορικής πραγματικότητας.

Λατρεία της επιστημονικότητας

Η έσχατη επιλογή ανάμεσα στις δύο θέσεις παραμένει βεβαίως μη αποφασίσιμη, και υποψιάζεται κανείς ότι είναι σε μεγάλο βαθμό προκαθορισμένη από κοινωνικούς ή ιδιοσυγκρασιακούς παράγοντες που συγκαθορίζουν αναπόδραστα την αξιολόγηση. Δεδομένου ότι αυτό, ως περιορισμός εντός του οποίου και μέσω του οποίου ασκείται ακατάπαυστα η σκέψη, θα έπρεπε να είναι απολύτως εν γνώσει και των δύο συνομιλητών, η πιο εξωφρενική ιδέα που εμφανίζεται εδώ είναι ακριβώς η αξίωση του Π. Κονδύλη για «επιστημονική αντικειμενικότητα» -ή, όπως το θέτει ο επιστημονιστικός αρχοντοχωριατισμός που έγινε διανοητικός συρμός στον εικοστό αιώνα, για χωρισμό των «περιγραφικών» από τις «αξιολογικές κρίσεις»...

Αυτή η παιδαριώδης λατρεία της επιστημονικότητας είναι στην πραγματικότητα το πλέον αυταρχικό και καταπιεστικό στοιχείο στη σκέψη του Π. Κονδύλη, και προαναγγέλλει με ακρίβεια την εργαλειοτεχνική ωμότητα των ύστερων αναλύσεών του στα γνωστά έργα της ωριμότητάς του. Ευγλωττότερη μαρτυρία περί αυτού είναι η βάναυση διάκριση που κάνει -τον υπόρρητο αξιακό χαρακτήρα της οποίας θα του επισημάνει άλλωστε με ενάργεια ο συνομιλητής του- ανάμεσα σε «αυνανισμό» των διανοουμένων και σε πρακτικό ρεαλισμό των διαφόρων «Λένιν, Στάλιν και Μάο» (σ. 51).

Επιστημονικός θετικισμός και πολιτικός ολοκληρωτισμός (στη φασιστική είτε στη σταλινική είτε ακόμα στη σημερινή αμερικανιστική εκδοχή) βαστάζονται χέρι χέρι στη σύγχρονη ιστορία, και το να λαμβάνουμε υπόρρητα (όπως ατυχώς έκανε ο ίδιος ο Μαρξ) ως μοντέλο για την κριτική των ιδεολογιών την αντίθεση θρησκεία-επιστήμη σημαίνει ότι κλείνουμε με τυφλότητα τα μάτια μπροστά στην τρομακτικότερη και την πιο εφιαλτική μορφή ιδεολογίας που γέννησε ο σύγχρονος κόσμος: ακριβώς, την ιδεολογία της τεχνοεπιστήμης.


ΦΩΤΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 08/08/2003

Καλά είναι επομένως πριν χρησιμοποιήσουμε μια πηγή να είμαι βέβαιοι τι πρεσβεύει. Σύμφωνα με τα παραπάνω ο Π. Κονδύλης δεν είναι και ιδιαίτερα αξιόπιστη πηγή για να κρίνει επομένως ένα Χριστιανός τα ιστορικά γεγονότα της νεώτερης ιστορίας

[yiorgos31]

και επειδη τα λεει αυτα ο τερζακης δεν καταλαβα? τι σημαινει? ειναι αυθεντια στις διεθνεις σχεσεις? στην εξωτερικη πολιτικη? στα αμυντικα θεματα? ουτε παλι σημαινει οτι ο Κονδυλης ειναι σωστος! ο καθενας εκφραζει προσωπικες αποψεις! εκτος κι αν εμας δε μας αρεσει να βλεπουμε τον αντιλογο...

[dionysisgr]

Σωστος ο yiorgos31.

Ο καθενας αναλογα με τις παραστασεις του, την παιδεια του, τις επιροες που δεχτηκε, την προαιρεση του, το περιβαλλον του, τοποθετειται απεναντι στα ανθρωπινα.

Και εκει γινεται ο χαμος. και ακρη δεν βγαινει.

Ενα χαρακτηριστικο παραδειγμα αντιπαραθεσης, θολωμενων διανοιων και επιστημονικης μπερδεψολογιας, και θολης υποκουλτουρας, η αλλιως της αμπελο-φιλοσοφιας το αναγνωσμα, δε, απολαυσαμε μολις τωρα με το κειμενο που καλα εκανε και παρεθεσε ο Filotas, για να βλεπουμε τι παθαινει ο δυσμοιρος Ανθρωπος, οταν ψαχνει τον Θεο αφενος, σε λαθος δρομους και τοπους, αφετερου δε, χωρις να παραδεχεται με παρρησια οτι ψαχνει τον Θεο, αλλα προτιμαει να ψαχνει για το ψαξιμο και μονον, εγωϊστικα.

Και που αλλου να βρει Θεο ο ταλαιπωρος ανθρωπος, παρα μονο μεσα απο την Πιστη μας και την μανα Εκκλησια μας, που ειναι ο τοπος οπου κατοικει ο Θεος, και η ευθεια Λεωφορος που οδηγει στην Αγκαλια Του.

"Θεε μου ποσο μπλε ξοδεψες, για να μην σε βλεπουμε..",

θα μας πει ο αφταστος Οδυσσεας Ελυτης, και εμεις τελικα αναρωτιομαστε, μηπως καποιοι εχουν αχρωματοψια, η αλλεργια στο μπλε και δεν βλεπουν τον Θεο;

Η μηπως τους τυφλωνει τοσο ο εγωισμος τους, με αποτελεσμα να μην ξεχωριζουν τα χρωματα, αλλα να τα ανακατευουν σαν τις τρελλο-θεωριες τους;

[Ρωμανος]

Με συγχωρείτε για τυχόν λάθη π.χ. φράγγοι αντί φράγκοι, κάλιστα αντί κάλλιστα κ. ά. αλλά το σύστημα δεν βλέπω να διαθέτει edit για να μπορώ να τα διορθώσω.

Re: Εγχειρίδιο μελών & δημοσιεύσεων

Διαδικασία δημοσίευσης
Χρησιμοποιείτε την προεπισκόπιση πρίν να προβείτε σε δημοσίευση. Διαβάζετε ξανά προσεκτικά το δημοσίευμα σας ώστε να αποφεύγονται τα λάθη στις δημοσιεύσεις. Επίσης αποφεύγετε να δημοσιεύετε εν βρασμώ ψυχής διότι εδώ είναι φόρουμ γραπτού λόγου και αυτός έχει τον αναλογούντα αντίκτυπο στους αναγνώστες. Αφού προβείτε στην δημοσίευση υπάρχει η δυνατότητα να την σβήσετε εφόσον δεν έχει γίνει επόμενη δημοσίευση πατώντας το κουμπάκι Χ πάνω δεξιά. Όταν γίνει επόμενη δημοσίευση δεν υπάρχει η δυνατότα διαγραφής της πλέον.

viewtopic.php?f=1&t=8526

Ευχαριστώ, το διαπίστωσα εκ των υστέρων, στο εξής θα είμαι προσεκτικότερος...

[Ρωμανος]

Η Ελλαδα κατω απο αυτες τις εμηνειες ελληνικοτητας και διατηρωντας τον χαρακτηρα που της εδωσε η Ιστορια ως Α) ΚΟΙΤΙΔΑ του νοτιοβαλκανικου πελασγο γραικικου πολιτισμου που διαμορφωσε τις Βαλκανικες λαοτητες.

Συγνώμη αδελφή μου, τί σημαίνει ακριβώς η λέξη λαότης;