π.Νεκτάριος Βιτάλης

[zefs2008]

Ό π. Νεκτάριος Βιτάλης, γνωστότατος στό Λαύριο γιά τήν δράση του καί γιά τήν συμπαράστασή του στόν φτωχό καί ξεγραμμένο κόσμο τής υποβαθμισμένης αυτής περιοχής, διηγείται τό παρακάτω περιστατικό όπως τού συνέβη, όταν ετοιμοθάνατος από καρκίνο, περίμενε απλώς τήν ώρα τού θανάτου του...

Τά όσα ειπωθούν παρακάτω έχουν παρουσιαστεί επανειλημμένως από τά δίκτυα Ενημέρωσης, καί είναι καταχωρημένα καί στό βιβλίο " ΜΙΛΗΣΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ " -- Αθήνα 1997, τού γνωστού συγγραφέα κ. Μανώλη Μελινού.

Διηγείται ό π. Νεκτάριος Βιτάλης,

-- " Είχα προσβληθεί από σοβαρή μορφή καρκίνου. Τό στήθος μου ήταν μιά πληγή ανοικτή πού έτρεχε αδιάκοπα αίμα καί πύον. Από τούς πόνους έσκιζα τίς φανέλες μου. Κατάσταση τραγική, πήγαινα κατ΄ ευθείαν στόν θάνατο. Νά φαντασθείτε, είχα ετοιμάσει ακόμη καί τά σάβανά μου...

Στίς 26 Μαρτίου 1980 τό πρωϊ, συζητώντας στό γραφείο μου στό υπόγειο τού Ναού, μαζί μέ τήν νεωκόρο Σοφία Μπούρδου καί τήν αγιογράφο Ελένη Κιτράκη άνοιξε ξαφνικά ή πόρτα καί μπήκε ένα άγνωστό μου γεροντάκι. Είχε τά γένια του κατάλευκα, κοντός καί μέ ελαφριά φαλάκρα. Ίδιος ακριβώς όπως ό Άγιος Νεκτάριος στίς φωτογραφίες πού βλέπουμε. Πήρε τρία κεριά χωρίς νά ρίξει χρήματα κι΄ άναψε μόνο τά δύο. Προσκύνησε όλες τίς εικόνες τού τέμπλου, προσπερνώντας τήν εικόνα τού Αγίου Νεκταρίου χωρίς νά τήν προσκυνήσει. Εμένα δέν μ΄ έβλεπε στό σημείο πού βρισκόμουνα. Είχα φοβερούς πόνους όταν τράβηξα τήν κουρτίνα τού γραφείου καί προχώρησα πρός τό μέρος του. Μπροστά στήν Ωραία Πύλη σταύρωσε τίς παλάμες του καί χωρίς νά κοιτάξει πουθενά, ρώτησε,

--Ό γέροντας είν΄ εδώ;

Ή νεωκόρος ξέροντας τήν αρρώστια μου θέλησε νά μέ " προστατεύσει "...

--Όχι, όχι...είναι μέ γρίπη στό σπίτι του...

--Δέν πειράζει. Εύχεσθε, καί καλή Ανάσταση, είπε εκείνος καί έφυγε.

Ήρθε ή νεωκόρος τρέχοντας καί μού λέει,

--πάτερ Νεκτάριε, ό γέροντας πού μόλις έφυγε έμοιαζε ίδιος μέ τόν Άγιο Νεκτάριο! Τά μάτια του πετούσαν φλόγες. Μού φαίνεται ότι ήταν ό Άγιος Νεκτάριος κι΄ ήλθε νά σάς βοηθήσει...

Τήν ευχαρίστησα νομίζοντας ότι μού έλεγε αυτά γιά νά μέ παρηγορήσει. Όμως κατά βάθος "κάτι" δέν πήγαινε καλά. Τήν έστειλα μαζί μέ τήν αγιογράφο νά βρούνε γρήγορα τόν άγνωστο καί νά τόν φέρουν πίσω. Μπήκα στό Ιερό καί προσκυνώντας τόν Εσταυρωμένο κλαίγοντας, γιά μιά ακόμη φορά παρακαλούσα τόν Χριστό νά μέ θεραπεύσει. Τά βήματά τους μέ διέκοψαν,

--πάτερ, ό Γέροντας ήρθε !

Πλησίασα νά τού φιλήσω τό χέρι, αλλά μέ ταπείνωση δέν μ΄ άφησε. Έσκυψε καί φίλησε αυτός τό δικό μου ! Τόν ρώτησα,

--Πώς λέγεσθε γέροντα;

--Αναστάσιος παιδί μου, είπε, λέγοντας τό βαπτιστικό όνομα πού είχε πρίν γίνει μοναχός...

Τού υπέδειξα νά προσκυνήσει τά άγια λείψανα. Έβγαλε ένα ζευγάρι συρμάτινα γυαλάκια, μ΄ ένα μόνο μπρατσάκι. Μόλις τά είδαμε, όλοι α ν α τ ρ ι χ ι ά σ α μ ε !

Ήταν τά ίδια γυαλιά τού Αγίου Νεκταρίου πού είχαμε στήν προθήκη μέ τά άγια λείψανα. Μού τά είχε δωρήση ή παλιά γερόντισσα τού μοναστηριού του, στήν Αίγινα, μοναχή Νεκταρία.

--Ή πίστη είναι τό πάν, είπε ό άγνωστος, καθώς φορούσε τά γυαλιά του.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΖΟΥΝ ΑΙΩΝΙΑ...



πατήρ Νεκτάριος Βιτάλης. Είδε τόν Άγιο Νεκτάριο ερχόμενο από τόν άλλο κόσμο, καί συνομίλησε μαζί του...

Άρχισε νά ασπάζεται μέ ευλάβεια όλα τά άγια λείψανα καθώς τόν ξεναγούσε ή νεωκόρος. Στά λείψανα τού Αγίου Νεκταρίου α δ ι α φ ό ρ η σ ε , προσπερνώντας τα...

--Γέροντα, μέ συγχωρείτε τού είπα. Κι΄ ό Άγιος Νεκτάριος θαυματουργός είναι. Γιατί δέν τόν ασπάζεστε ;

Γύρισε καί μέ κοίταξε χαμογελώντας. Τόν ρώτησα,

--Πού μένετε Γέροντα ;

Μού έδειξε τό ταβάνι, εκεί πού κτίζαμε τήν καινούργια εκκλησία, λέγοντας,

--Τό σπίτι μου δέν είναι ακόμη έτοιμο καί στενοχωρούμαι. Ή θέση μου δέν μού τό επιτρέπει νά μένω εδώ κι΄ εκεί...

--Γέροντα, τού εξομολογήθηκα, σάς είπαν ψέμματα ότι έχω γρίπη. Έχω κ α ρ κ ί ν ο ! Θέλω όμως νά γίνω καλά, νά φτιάξω τήν Αγία Τράπεζα, νά τελειώσω τήν Εκκλησία πρώτα, καί μετά άς πεθάνω...

--Μή στενοχωρείσαι, μού είπε. Εγώ τώρα αναχωρώ. Πηγαίνω στήν Πάρο νά προσκυνήσω τόν Άγιο Αρσένιο καί νά επισκεφτώ καί τόν παπά-Φιλόθεο, πρόσθεσε, ξεκινώντας νά φύγει. Προσπέρασε τήν μεγάλη εικόνα του χωρίς νά δώσει σημασία...

Τόν σταμάτησα καί ακούμπησα τά χέρια μου στό πρόσωπό του.

--Γεροντάκο μου, γεροντάκο μου, τού είπα, τό προσωπάκι σου μοιάζει ίδιο μέ τού αγίου Νεκταρίου πού τιμάει αυτή εδώ ή Εκκλησία μας...

Τότε, κύλησαν δ ά κ ρ υ α από τά μάτια του...Μέ σταύρωσε, καί μέ αγκάλιασε μέ τά χέρια του.. Παίρνοντας θάρρος κι΄ εγώ άνοιξα τά χέρια μου νά τόν αγκαλιάσω. Μόλις τά άπλωσα όμως, κι΄ ενώ τόν έβλεπα μπροστά μου, τά χέρια μου έκλεισαν στό κ ε ν ό !...

Ανατρίχιασα καί σταυροκοπήθηκα. Τού λέω πάλι,

--Γέροντά μου, σέ παρακαλώ, θέλω νά ζήσω, νά κάνω τήν πρώτη μου λειτουργία. Βοήθησέ με νά ζήσω...

Έφυγε από κοντά μου καί αφού στάθηκε πέρα, στήν εικόνα του μπροστά, μού είπε,

--Ώ, παιδί μου Νεκτάριε, μή στενοχωριέσαι. Δοκιμασία περαστική είναι, καί θά γίνεις καλά! Θά γίνει τό θαύμα πού ζητάς καί θ΄ ακουστεί σέ όλο τόν κόσμο. Μή φοβάσαι...

Αμέσως χ ά θ η κ ε α π ό μ π ρ ο σ τ ά μ α ς μέσα από τήν κ λ ε ι σ τ ή π ό ρ τ α...

Έτρεξαν οί γυναίκες νά τόν προφθάσουν. Τόν πρόλαβαν στήν στάση τού λεωφορείου. Μπήκε μέσα καί από εκεί ε ξ α φ α ν ί σ θ η κ ε , πρίν ξεκινήσει τό λεωφορείο !...

Αυτά αναφέρει ό π. Νεκτάριος Βιτάλης, ένα σεβαστό καί κατά πάντα αξιόπιστο πρόσωπο, παρουσία μαρτύρων, πού τελικά έγινε καλά, διαψεύδοντας γιατρούς, ακτινογραφίες, καί προβλέψεις θανάτου. Γιατί επάνω όλων βρίσκεται ό Χριστός, ό ζωντανός Θεός μας καί οί μεσίτες Άγιοί του, σύν τήν Παναγία Μητέρα του !

Γιατί " όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξη..."

[zefs2008]

μπειτε εδώ για να δείτε περισσότερα: http://www.pigizois.net/ieres_mones/i_m ... tarios.htm

[aposal]

Όλες αυτές τις λεπτομέρειες είχα την τύχη να τις ακούσω από τον ίδιο τον π. Νεκτάριο που είχε πρσοκληθεί στην ενορία μας.
Αυτός είναι ο ιερομόναχος π. Νεκτάριος : Ο άνθρωπος που αγκάλιασε τον Άγιο Νεκτάριο!
Δόξα σοι ο Θεός!

[zefs2008]

Ο Άγιος στον γκρεμό!



Συγκλονιστική όσο και συγκινητική είναι η περίπτωση της διασώσεως από βέβαιο θάνατο πενήντα πέντε Χαλκιδέων επιβατών πούλμαν ,που κατευθύνονταν στο Προσκύνημα.

Ο Γέροντας Νεκτάριος περιγράφει τα γεγονότα:

Το μεσημέρι της Κυριακής 30 Απριλίου 1972 ,βρισκόμουν στο Ναό. Ξάφνου ακούστηκαν φωνές. Αναρωτήθηκα τι να συμβαίνει. Έτρεξε κάποιος και μου είπε ότι γκρεμίστηκε στο γεφύρι ένα πούλμαν και σκοτώθηκαν πολλά άτομα! Τα έχασα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:

Ο κ. Φιλαλήθης Κούρνης ,από τη Χαλκίδα, είχε φρικτούς πόνους στο στομάχι. Επικαλέστηκε τον Άγιο Νεκτάριο ,ζητώντας να αποκατασταθεί η υγεία του. Είπε μάλιστα: « Άγιέ μου, βοήθησε να εγχειριστώ και να μην έχω καρκίνο και θα μαζέψω συμπατριώτες μου να έρθουμε στην Καμάριζα με πούλμαν ,να σε ευχαριστήσουμε ». Πράγματι ,έγινε η επέμβαση κι όλα πήγαν καλά. Ο κ. Κούρνης κράτησε το λόγο του. Μάζεψε 55 συμπατριώτες του και ναύλωσαν ένα πούλμαν από τη Θήβα. Λίγο πιο κάτω από το Προσκύνημά μας ,στην ανηφόρα, έσπασε η μπάρα του αυτοκινήτου. Ακυβέρνητο πέφτει πάνω σε μια μάντρα. Ύστερα συνεχίζοντας την ξέφρενη πορεία του ,προσκρούει σε πεύκο και το σπάει. Στη συνέχεια γκρεμίζεται κάτω από το γεφύρι. Ούτε τζάμια έμειναν ούτε ρόδες. Τίποτα. Στα πίσω μάλιστα καθίσματα βρίσκονταν γριούλες τις οποίες ο οδηγός δεν ήθελε να πάρει μαζί φοβούμενος μη τους συμβεί κάτι λόγω της ηλικίας τους. Εκείνες όμως επέμεναν και ξεκίνησαν μαζί με τους άλλους ,λέγοντας με πίστη: « Ο άγιος Νεκτάριος θα μας βοηθήσει » .

Όταν λοιπόν έγινε το δυστύχημα, ειδοποιήθηκε η αστυνομία κι έτρεξε μαζί με ασθενοφόρα που είχαν και μουσαμάδες για να καλύψουν τα πτώματα όπως περίμεναν.

Εγώ, μόλις με ενημέρωσαν για το κακό , γονάτισα αμέσως εκεί που βρισκόμουν. Ήμουν έξω από το Ναό. Σήκωσα τα χέρια και τα μάτια στον Ουρανό και – μη ξέροντας ακόμη λεπτομέρειες – είπα : « Άγιε Νεκτάριε, γιατί το επέτρεψες αυτό έξω από το Σπίτι σου; Γιατί δεν έβαζες το χέρι σου και να γλυτώσεις τους ανθρώπους που έρχονταν να σε προσκυνήσουν; » .

Ας επανέλθουμε όμως στο χώρο του δυστυχήματος. Οι τραυματιοφορείς και οι αστυνομικοί άρχισαν να βγάζουν τους ανθρώπους από το παράθυρο του οδηγού. Οι πόρτες είχαν μαγκώσει. Το πούλμαν είχε σταθεί σχεδόν όρθιο , με το πίσω μέρος του κάτω. Μάλιστα τα λάδια, οι διάφορες τσάντες κι οι επιβάτες είχαν γίνει ένα σώμα. Οι καημένοι οι άνθρωποι δεν ήξεραν που βρίσκονταν…

Όμως , ω του θαύματος! Ανεσύρθησαν όλοι – και οι 55 - σώοι! Ούτε μια γραντζουνιά ούτε μια μύτη ανοιγμένη! Τι είχε συμβεί; Τη στιγμή που το πούλμαν γκρεμιζόταν, πολλοί από τους επιβάτες είδαν ένα κληρικό με επανωκαλύμμαυχο πάνω από το αυτοκίνητο! Ήταν όμως δυνατόν; Ο άγιος Νεκτάριος ήταν ολοζώντανος και συγκράτησε το πούλμαν! Οι αστυνομικοί και οι τραυματιοφορείς δεν πίστευαν στα μάτια τους. Πώς δηλαδή βγήκαν όλοι οι επιβάτες ζωντανοί… Σταυροκοπιόνταν συνεχώς κι έλεγαν: « Θαύμα, θαύμα » ! Ήλθαν αμέσως στο Προσκύνημα και γονατίσαμε όλοι στην εικόνα του. Με δάκρυα δοξολογούσαμε τον Θεό κι ευχαριστούσαμε τον άγιο Νεκτάριο . Στο σημείο του θαύματος οι διασωθέντες έφτιαξαν εικονοστάσι κι έρχονται κάθε χρόνο στις 30 Απριλίου ή την Πρωτομαγιά και κάνουμε Δοξολογία . ]



Από το βιβλίο « Ο Γέροντας Νεκτάριος »

Μανώλης Μελινός

[zefs2008]

[ Από τον πόνο στην χαρά



Ο Ιωάννης Σαράντης ( Καββαδία 26 Νέο Φάληρο ) έπασχε από καρκίνο του παχέος εντέρου . Οι γιατροί, όπως ήταν φυσικό , του είπαν ότι έπρεπε να χειρουργηθεί αμέσως. Τι άλλο να κάνει σε αυτή την περίπτωση… Μόλις άκουσε τα λόγια αυτά, δεν απελπίσθηκε. Έχοντας μεγάλη εμπιστοσύνη στον άγιο Νεκτάριο έκανε θερμή προσευχή ,ζητώντας του λύση στο δράμα. Ταχύς εις αντίληψιν ο θαυματουργός Άγιος παρουσιάστηκε το ίδιο κιόλας βράδυ στον ύπνο του και του είπε: « Έχε πίστη ! Ο Θεός θα σε βοηθήσει. Φρόντισε να πας στο Προσκύνημα , στην Καμάριζα. Να εξομολογηθείς στον Γέροντα, να σε σταυρώσει και να σου δώσει λαδάκι από το καντήλι να πιεις. Ο Θεός που είναι μεγάλος θα σου δώσει την υγεία σου το μεσημέρι της προσεχούς Παρασκευής » ! Ο ασθενής ξύπνησε γεμάτος δέος , ελπίδα, πίστη, αγαλίαση. Την επομένη κιόλας, έτρεξε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Νεκταρίου, στην Καμάριζα Λαυρίου. Ανέφερε στον Γέροντα τα καθέκαστα κι εξομολογήθηκε με συντριβή και κατάνυξη στο πετραχήλι του . Εκείνος τον σταύρωσε αναπέμποντας ευχές, τον στήριξε, τον ανακούφισε. Του έδωσε να πιει από τον καντηλάκι του αγίου Νεκταρίου. Έκανε ακριβώς ότι είπε ο Άγιος και το μεσημέρι της Παρασκευής ένιωσε ξαφνικά ένα φρικτό πόνο στην κοιλιακή χώρα και στη συνέχεια ο πόνος παραχώρησε τη θέση του σε ένα συναίσθημα ηρεμίας και χαράς. Από εκείνη τη στιγμή – όπως έδειξαν οι εξετάσεις που έγιναν στη συνέχεια – θεραπεύθηκε ! Και πάλι στο προσκύνημα του Αγίου Νεκταρίου ,στην Καμάριζα, αυτή τη φορά όχι για ικεσία μα για να δοξολογήσει τον Θεό, ο Οποίος δια του αγίου Νεκταρίου τον θεράπευσε από καρκίνο. Καταφιλούσε τα χέρια του Γέροντα, ζητώντας του να μην πάψει να δέεται στον Άγιο για αυτόν και την οικογένειά του. ]



Από το βιβλίο « Ο Γέροντας Νεκτάριος »

Μανώλης Μελινός
_________________

[zefs2008]

Που είναι ο παππούλης;



Δώδεκα ετών ο Δημητράκης Καμπέρης, από τη Βάρκιζα, εξ αιτίας σοβαρής μορφής τετάνου από τον οποίο προσεβλήθη, εισήχθη στο νοσοκομείο των Παίδων ,σε κωματώδη κατάσταση. Το συκώτι του βρισκόταν σε οριακό σημείο. Όλοι ανεξαιρέτως αγωνιούσαν για την εξέλιξη της υγείας του , φοβούμενοι μάλιστα τα χειρότερα. .. Τέτοιες στιγμές ο φόβος, η αγωνία, η απόγνωση εγκλωβίζουν το νου σε σημείο που αδυνατεί να λειτουργήσει ελεύθερα και άρα αποτελεσματικά. Όμως οι ευλογημένοι γονείς του παιδιού – άνθρωποι βαθιάς πίστεως - δεν έχασαν το θάρρος τους. « Ήλπισαν επί Κύριον » και το μυαλό και η καρδιά τους στράφηκαν στον Άγιο Νεκτάριο τον θαυματουργό. Έτρεξαν στην Καμάριζα και προσεκάλεσαν τον Γέροντα Νεκτάριο. Του ζήτησαν να σπεύσει στο προσκεφάλι του παιδιού , το οποίο εν τω μεταξύ βρισκόταν σε κρίσιμο σημείο. Ο π. Νεκτάριος έχοντας επίγνωση της υψηλής αποστολής του , δεν έχασε ούτε λεπτό. Πήρε μαζί του Λείψανο του Αγίου Νεκταρίου και λαδάκι από το καντήλι του και πήγε στο νοσοκομείο. Γονάτισε δίπλα στο άρρωστο παιδί , το οποίο – όπως αναφέραμε – βρισκόταν σε κώμα. Καμιά επικοινωνία με το περιβάλλον. Ο Γέροντας προσευχήθηκε επί πολλή ώρα θερμά, επικαλούμενος τη χάρη του θαυματουργού αγίου Νεκταρίου. Σταύρωσε το αγόρι και άλειψε το μέτωπό του με το ιερό λαδάκι, εκφράζοντας στους γονείς και στους λοιπούς συγγενείς που αγωνιούσαν , την πεποίθηση ότι ο Άγιος θα έκανε κι αυτή τη φορά το θαύμα του. Αυτά είπε, τους ευλόγησε κι έφυγε. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά – ω του θαύματος – το παιδί άνοιξε τα μάτια του ,ανακάθησε στο κρεβάτι και ρώτησε τη μητέρα του ( η οποία έκλαιγε από χαρά ) :

- Που είναι, μανούλα, ο παπούλης που με σταύρωσε; Όλοι οι παρευρισκόμενοι άρχισαν με λυγμούς να ευχαριστούν τον άγιο Νεκτάριο, ο οποίος άκουσε τις προσευχές του π. Νεκταρίου και τις δικές τους και χάρισε στο παιδί την πολύτιμη υγεία ! ]



Από το βιβλίο « Ο Γέροντας Νεκτάριος »

Μανώλης Μελινός
_________________

[zefs2008]

Προβλήματα οικογένειας- Ποιμαντική αντιμετώπισή τους



Ένα από τα μεγαλύτερα ηθικά προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας ,είναι το πρόβλημα της οικογένειας. Γενική ακαταστασία και ηθική αποτελμάτωση διακρίνουν την κοινωνία του 2.000 μ.Χ. Ο αντίκτυπος της ηθικής κρίσεως που χαρακτηρίζει την εποχή μας φαίνεται πολύ καθαρά στον θεσμό της οικογένειας . Δεν είναι τόσο οι οικονομικοί λόγοι που προκαλούν τον κλονισμό και τον ηθικό εκτροχιασμό της, όσο η παντελής έλλειψη χριστιανικής και ηθικής μορφώσεως ανθρώπων. Η οικογένεια αποτελεί το πρώτο φυτώριο της αναπτύξεως του ανθρώπου ,την πρώτη μικρή κοινωνία.

Απουσιάζουν συχνά οι απαραίτητες προϋποθέσεις σε εκείνους οι οποίοι αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια. Δεν αποτελεί μόνη προϋπόθεση η εξασφάλιση των πόρων της ζωής, η τακτική εργασία, το καλό επάγγελμα ή το να βρούμε σύντροφο με σημαντικά προσόντα, καλή οικονομική κατάσταση, ιδιοκτησία. Όσο η πνευματική και ηθική μόρφωση των συζύγων. Χωρία αυτήν ,είναι ανίκανοι οι άνθρωποι να δημιουργήσουν οικογένεια, διότι πάνω σε αυτήν κατόπιν πρέπει να στηριχθεί η όλη ανάπτυξη και ευτυχία του σπιτιού. Τα υλικά αγαθά ουδέποτε εξασφαλίζουν μόνιμη ευτυχία στην οικογένεια. Θεωρούνται συνήθως αρκετά προσόντα όλα τα άλλα , εκτός από την θρησκευτική και ηθική μόρφωση ή δίνεται λιγότερη σημασία σε αυτήν.

Αυτός είναι ο λόγος που δεν πάει καλά σήμερα η οικογένεια. Δεν επικρατεί πάντοτε στους ανθρώπους η φρόνηση και το ηθικό κριτήριο στις πράξεις τους. Αγνοείται ο σκοπός του γάμου και καταντά το μέγα αυτό Μυστήριο επιχείρηση και εμπορική συναλλαγή. Πολλοί και διάφοροι υπολογισμοί θα προηγηθούν του γάμου μεταξύ των μελλονύμφων , από την εξέταση των απαραιτήτων προϋποθέσεων.

Γνωρίζουμε καλά που οδηγεί μια τέτοια λανθασμένη εκτίμηση και κίνηση. Δυσάρεστες συνέπειες είναι ο μετέπειτα κλονισμός της συζυγικής πίστεως, της αγάπης και αρμονικής συμβιώσεως, ο έκλυτος βίος, η αποφυγή της τεκνογονίας, η κακή ανατροφή των τέκνων, ο εύκολος τρόπος διαλύσεως του γάμου.

Η ιερότητα του γάμου, η ηθική αξιοπρέπεια των συζύγων, η πίστη, η αγάπη και κατανόηση διατηρούνται μόνο εφόσον αυτοί εμφορούνται από χριστιανικές αρχές και πεποιθήσεις. Χωρίς αυτές η ανατροφή τέκνων είναι αδύνατη και μόνο τα δυο μεγάλα κακά της αποφυγής της τεκνογονίας και των διαζυγίων δείχνουν που οδήγησε την οικογένεια η έκλυση των ηθών. Ατόνισαν οι θρησκευτικές και ηθικές παραδόσεις, ο σεβασμός και οι άλλες αρετές. Τα μέσα ψυχαγωγίας της οικογένειας δεν ρυθμίζονται σύμφωνα με τους κανόνες της ηθικής, αλλά στη βάση των απαιτήσεων των επιθυμιών των μελών των συζύγων. Έτσι με το ένα και με το άλλο δημιουργούνται ρήγματα και καταστρέφεται σιγά-σιγά ο οικογενειακός ιστός , τον οποίο υφαίνουν μόνον η αγάπη , ο σεβασμός και η κατανόηση.

Ένα οξύτατο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Εκκλησία είναι τα διαζύγια. Ανέκαθεν ήταν κατά της λύσεως του γάμου, εκτός του γνωστού λόγου τον οποίο ο κύριος μνημονεύει. Θα πρέπει να γνωρίζουν καλά όλοι οι μελλόνυμφοι και ιδιαιτέρως οι νεόνυμφοι , ότι ο γάμος είναι ιερός, είναι Μυστήριο θεοσύστατο και όχι μια απλή και τυχαία συμβίωση ή συναλλαγή η οποία όταν δεν μας αρέσει μπορούμε να πούμε να τη διαλύσουμε. Η Αγία Γραφή λέει: « Ένεκεν τούτου καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα και προσκολληθήσεται προς την γυναίκα αυτού και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν ». « …Ο ουν ο Θεός συνέζευξεν ,άνθρωπος μη χωριζέτω ». Η Εκκλησία μας αποδίδει ιδιαίτερη τιμή στους νεόνυμφους ,αφού πρόκειται να γίνουν συνδημιουργοί του Θεού, πατριάρχες γενεών! Έτσι ο σύνδεσμος των καθαγιάζεται και καθίσταται αδιάλυτος. Δεν είναι μόνο σαρκική η ένωση, αλλά κυρίως ψυχική. Από την ύπαρξη της αμοιβαίας κατά νοήσεως, της αγάπης, της εκτιμήσεως και της αρμονικής συμβιώσεως θα αναβλύζει πάντοτε η χαρά και η ευτυχία στη ζωή τους.

Η Εκκλησία καταβάλλει προσπάθειες να πείσει τους εν διαστάσει συζύγους να επανέλθουν στον ομαλό και ειρηνικό τρόπο της οικογενειακής ζωής. Δυστυχώς λόγω της οξύτητος των παθών και της αδιαλλαξίας αυτών που επιθυμούν τον χωρισμό, η απόπειρα συμβιβασμού από πλευράς Εκκλησίας,δεν φέρνει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα . Πρέπει να είναι συνεχής η ποιμαντική των μελλονύμφων και των νεονύμφων για την τεκνογονία και την καλή ανατροφή των παιδιών τους.

Η ευθύνη τους απέναντι σε αυτά, πρέπει να τονίζεται συνεχώς. Όταν υπάρχουν παιδιά και διαλύονται οι γάμοι το κακό είναι ανυπολόγιστο. Τι κρίμα! … Ξεκινούν με το τίποτα πολλοί σύζυγοι να ξεθεμελιώσουν το σπίτι τους και να εκθέσουν και τους εαυτούς τους και τα τρυφερά βλαστάρια τους σε τόσους ηθικούς κινδύνους. Χρηστή ανατροφή παίρνουν τα παιδιά μόνο στο ευλογημένο σπίτι των γονέων και κανείς άλλος δεν μπορεί να αναπληρώσει όσα χάνουν μετά την διάσταση και διάζευξή τους.

Ένας καλός χριστιανικός και ηθικός βίος προλαβαίνει το ανεπανόρθωτο κακό. Η τακτική επικοινωνία με τον Πνευματικό τους, η ανάθεση σε αυτόν της επιλύσεως των διαφορών τους, η επαφή του με το σπίτι τους και η εκτέλεση των συμβουλών του προλαβαίνει τα διαζύγια και σώζει την ευτυχία της οικογένειας.

Όσοι διετήρησαν επικοινωνία με την Εκκλησία, ωφελήθηκαν , σώθηκαν ,εξασφάλισαν τη γαλήνη και τη διαρκή χαρά στο σπίτι τους , χάρηκαν και χαίρονται τους καρπούς των κόπων τους. ]



Από το βιβλίο « Ο Γέροντας Νεκτάριος »

Μανώλης Μελινός

[zefs2008]

[ Χαρά – πόνος- χαρά



Η κ. Αγγελική ,σύζυγος Αποστόλου Τσανή από το Μαρκόπουλο ( Ανθέων γέννησε κοριτσάκι. Η χαρά των γονιών ,των συγγενών και φίλων, δεν περιγραφόταν. Όμως πολύ γρήγορα η χαρά έδωσε τη θέση της στην αγωνία, τον πόνο και την κατήφεια. Οι ιατρικές εξετάσεις έδειξαν ότι το νεογνό είχε μεγαλύτερη από το κανονικό καρδιά. Η πορεία της ζωής του προδιαγραφόταν ζοφερή. Όμως το σκοτάδι της απελπισίας το έσχισε μια αχτίδα ελπίδας. Πιστή η οικογένεια ,μετά το πρώτο σοκ έστρεψε τα μάτια της ψυχής στον Ουρανό ,ζητώντας τη θεία ενίσχυση. Μάλιστα η γιαγιά του βρέφους Μαρία Πεζή – κάτοικος Λαυρίου- παρώτρυνε τους συγγενείς και ξεκίνησαν αμέσως για την Καμάριζα. Έφτασαν στο Ι. προσκύνημα και γονάτισαν μπροστά στην θαυματουργό εικόνα του αγίου Νεκταρίου στο μέσον. Ο Γέροντας ανέπεμπε πυρακτωμένες δεήσεις προς τον πανάγαθο Θεό ,ικετεύοντας τον άγιο Νεκτάριο να τις μεταφέρει… Μόλις ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα ζωηρής συγκινήσεως η δέηση, πήραν λαδάκι από το ακοίμητο καντήλι του Αγίου κι έτρεξαν στο μαιευτήριο με την καρδιά τους γεμάτη ελπίδα για το θαύμα . Άλειψαν το νεογνό και παρακάλεσαν για άλλη μια φορά τον Άγιο. Και το θαύμα έγινε! Η πίστη και οι θερμές προσευχές έφεραν το πολυπόθητο αποτέλεσμα.

- Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού… ]



Από το βιβλίο « Ο Γέροντας Νεκτάριος »

Μανώλης Μελινός
_________________