αλλη μια οψη του εσωτερικου του ναού:
και άλλη μια περιγραφη του προσκυνηματος:
"Βρίσκεται σε πολύ μικρή απόσταση από την κωμόπολη Μανταμάδος, στη θέση "Λεσβάδος". Πρόκειται για Βυζαντινό Μοναστήρι που ερημώθηκε -πιθανότατα- με την κατάληψη του νησιού από τους Τούρκους ( 1462 ). Διατήρησε όμως από τότε την μοναστηριακή του παράδοση, ενώ τα κελιά και ο περίβολος επίσης διατηρούν την μοναστηριακή τους δομή. Ο μοναστηριακός Ναός ανοικοδομήθηκε εκ βάθρων το 1879. Κατά τα μέσα του19ου αιώνα συντηρούσε λίγους μοναχούς στα κελιά του, όπως πληροφορούν οι εκκλησιαστικοί κώδικες. Μεταξύ των παλαιών εικόνων του Ναού διακρίνεται εντός κουβουκλίου, μπροστά στο τέμπλο και προς το νότιο κλίτος, η ανάγλυφη εικόνα του Ταξιάρχη Μιχαήλ, η οποία σύμφωνα με την παράδοση φιλοτεχνήθηκε από πηλό και αίμα των σφαγιασθέντων μοναχών κατά την καταστροφή του από τους Τούρκους. Προκαλεί δέος με το αυστηρό ύφος του Αρχαγγέλου, τα μεγάλα μάτια και το μαύρο -από το χρόνο και την λειτουργική χρήση - χρώμα, με το μεγάλο πρόσωπο, τη φοβερή ρομφαία και τα επιχρυσωμένα φτερά. Η εικόνα καλύπτεται από τόξο, πάνω στο οποίο υπάρχουν μικρές αγιογραφικές παραστάσεις. Η ανάγλυφη αυτή εικόνα, για την οποία τόσα θρυλούνται και στην οποία οφείλει την θρησκευτική του αίγλη το προσκύνημα, είναι καθαρά Βυζαντινής τεχνοτροπίας καθώς έχει φιλοτεχνηθεί και βάσει σχετικών προτύπων. Επίσης στον Ναό φυλάσσεται σαν εθνικό και θρησκευτικό κειμήλιο ο αρχιερατικός σάκος του εθνομάρτυρα Οικουμενικού Πατριάρχη Γρηγηρίου του Ε΄. Η εκκλησία γιορτάζει την Κυριακή των Μυροφόρων, με μεγάλο θρησκευτικό και εμπορικό πανηγύρι συνοδευόμενο με ζωοθυσία και κατόπιν παρασκευή του παραδοσιακού φαγητού "κισκέκ" ( κρέας με σιτάρι ) το οποίο διανέμεται εθιμοτυπικά στους προσκυνητές. Αξιοπρόσεκτη είναι και η εικόνα του Αρχαγγέλου ( γιγαντιαίων διαστάσεων ) στην κύρια είσοδο της Μονής, καθώς και ο περίβολος κατάφυτος από πράσινο και με περίτεχνα λιθόκτιστα δρομάκια, αλέες, βρύσες, κ.α"
)...
