Ωδή εις τον Ήλιον της Δικαιοσύνης – 17 /11/1973

[plagiaskepsi]

Οσο πιστεύω ότι υπαρχει Δικτατορία στην Πατρίδα μου............Θα έχω το πολυτεχνείο μου.

[plagiaskepsi]

Και μία καλή κίνηση για να στματίσει το Πολυτεχνείο είναι να μην σκοτώνονται ουτε 16 χρωνα παιδιά ουτε αθώοι ατυνομικοι ουτε να καιγετε η Αθήνα................

[plagiaskepsi]

Οσό αυτά δεν γίνονται επιτρέψτε μου να νοιώθω και να φωναζω το πολυτεχνείο Ζει

[panagiotisspy]

Οσο πιστεύω ότι υπαρχει Δικτατορία στην Πατρίδα μου............Θα έχω το πολυτεχνείο μου.

Και μία καλή κίνηση για να στματίσει το Πολυτεχνείο είναι να μην σκοτώνονται ουτε 16 χρωνα παιδιά ουτε αθώοι ατυνομικοι ουτε να καιγετε η Αθήνα................

Οσό αυτά δεν γίνονται επιτρέψτε μου να νοιώθω και να φωναζω το πολυτεχνείο Ζει[/quote


Μπράβο, μπράβο και μπράβο, είμαι απολύτως σύμφωνος!

[vasilisalt]

ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΑ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΖΩ ΣΑΦΕΣΤΑΤΗ Η ΄΄ΩΔΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟΝ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ΄΄.
ΕΙΧΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΜΗ ΛΟΞΟΔΡΟΜΗΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ ΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΙ ΝΑ ΣΙΩΠΗΣΩ.
ΟΜΩΣ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΚΑΛΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΘΕΟΠΟΙΗΣΗ ΟΥΤΕ ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ.
ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟ ΚΑΠΗΛΕΥΤΗΚΑΝ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟ ΚΑΠΗΛΕΥΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟ ΛΟΙΔΟΡΟΥΝ.
ΠΕΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΗΜΕΣ, ΤΙΣ ΕΙΚΑΣΙΕΣ, ΤΙΣ ΓΝΩΜΕΣ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ.

ΥΓ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΕ...

[vasilisalt]

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟ ΒΗΜΑ (9/11/2003)
ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΣΕΒΑ
Οι άγνωστοι νεκροί του Πολυτεχνείου
10 πτώματα που δεν βρέθηκαν ποτέ
Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2003
«Εκ των εκτεθέντων δήλον καθίσταται ότι εις τους καταλόγους των επισήμως ανακοινωθέντων και υπό της ερεύνης βεβαιωθέντων τοιούτων, δέον να προστεθούν και έτεροι δέκα έξ (16) τουλάχιστον βασίμως προκύπτοντες, οίτινες, τονιστέον και πάλιν, ουδεμίαν έχουν, ως προς την ταυτότητα, σχέσιν με τους επισήμως ανακοινωθέντας».
Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε ο εισαγγελέας Δημήτρης Τσεβάς στην προκαταρκτική εξέταση που διενήργησε για τα αιματηρά γεγονότα του Πολυτεχνείου. Μετά την εκτεταμένη έρευνα διαπίστωσε ότι τις ημέρες που συγκλόνισαν την Ελλάδα υπήρξαν δολοφονίες με γνωστούς σε αρκετές περιπτώσεις δράστες, αλλά με άγνωστα πάντοτε θύματα.
Δύο από τις σκοτεινές δολοφονίες τις εντόπισε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών. Δράστες ήταν αστυνομικοί που υπηρετούσαν στη μόνιμη αστυνομική φρουρά του νοσοκομείου. Τα θύματα όμως ήταν άγνωστα. Κατόπιν αυτού ο Δημήτρης Τσεβάς αναζήτησε τις απαντήσεις στον νεκροθάλαμο του μεγαλύτερου νοσοκομείου της χώρας, όπου διακομίστηκαν οι περισσότεροι τραυματίες και οι νεκροί του Πολυτεχνείου. Εκεί διαπίστωσε αμέσως ότι μόνο στις 16 προς 17 Νοεμβρίου διακομίστηκαν 10 νεκροί οι οποίοι δεν βρέθηκαν ποτέ! Αυτό προέκυψε από τις επίσημες αναφορές των νοσηλευτών που ήταν υπεύθυνοι του νεκροθαλάμου του Ρυθμιστικού Κέντρου Αθηνών.
Ο Νικ. Νίκας, ο οποίος είχε υπηρεσία ως τις 11 το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου, κατέθεσε στον εισαγγελέα ότι «παρέλαβε και ετοποθέτησε εις τον νεκροθάλαμον επτά πτώματα νέων ανδρών, ηλικίας 22-25 ετών, τα οποία δεν συνωδεύοντο από πιστοποιητικόν θανάτου και κάρταν περί της ταυτότητος του νεκρού». Ο Ιωάννης Μάρας, που ανέλαβε υπηρεσία αμέσως μετά τον Νίκα, κατέθεσε ότι «παρέλαβε επτά πτώματα, νέων ομοίως ανδρών, ηλικίας 20-35 ετών, εκ των οποίων τα τέσσερα ήσαν αγνώστου ταυτότητος»!
Οταν ο Δημήτρης Τσεβάς θελήσει να μάθει τον επίσημο αριθμό των νεκρών στα αρχεία του νοσοκομείου, θα βρεθεί προ εκπλήξεως. «Και ούτω κατά την τραγικήν εκείνην νύκτα των γεγονότων, 16 προς 17 Νοεμβρίου 1973, ένδεκα πτώματα αγνώστων νέων διακομίζονται εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών, άτινα όμως, πλην ενός - κατά τα επίσημα στοιχεία του νοσοκομείου -, ουδαμού εμφανίζονται, ούτε καταχωρίζονται!».
Στο πολυσέλιδο πόρισμα που συνέταξε τον Οκτώβριο του 1974 υπογράμμιζε για το θέμα: «... Και η ανυπαρξία επισήμων στοιχείων εν τω νοσοκομείω δεν αποδεικνύει βεβαίως την ανυπαρξία πτωμάτων, διότι αι καταθέσεις είναι κατηγορηματικαί και σαφείς και πλήρως εκ της ερεύνης εβεβαιώθη ότι ουδεμία εγένετο επίσημος εγγραφή του πλήθους των εισαγομένων τότε τραυματιών εις το Γενικόν βιβλίον της πύλης».
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η πηγή από την οποία βρήκε ο εισαγγελέας τον αριθμό των τραυματιών. «Μόνον οι αυτόθι ευρισκόμενοι αστυνομικοί εμερίμνων διά τα καθ' εαυτούς περί τούτου και τα υπ' αυτών συλλεγέντα στοιχεία». Κατόπιν αυτών καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «θα ήτο μάταιον επομένως να ερευνηθή περαιτέρω, μολονότι επεχειρήθη, τι εγένοντο οι νεκροί ούτοι» στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.
Για τους λόγους αυτούς ο διακεκριμένος εισαγγελέας δεν θα καταφέρει να δώσει μια κατηγορηματική απάντηση σχετικά με την τύχη των άγνωστων νεκρών του Πολυτεχνείου. Χαρακτηριστική είναι η επισήμανση που κάνει το 1974: «Παραμένει βεβαίως πάντοτε το ερώτημα: Τι εγένοντο τα πτώματα των νεκρών τούτων και διατί οι οικείοι των εξακολουθητικώς σιωπούν; Δεν είναι εύκολος η απάντησις εις τον χαράσσοντα τας γραμμάς ταύτας. Είναι υποχρέωσις, όμως, η έναντι του προβλήματος θέσις και η κατανόησις των ανερμηνεύτων ή αδυνάτων». Τριάντα χρόνια μετά, το ερώτημα περιμένει απάντηση.

[plagiaskepsi]

Μπράβο, μπράβο και μπράβο, είμαι απολύτως σύμφωνος! [/quote]

ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟ ΜΠΡΑΒΟ
Γιατί
ΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΞΙΩΣΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΑ ΕΧΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΤΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ---

[vasilisalt]

Σκότωσαν την αδερφή μου
Μεσημέρι, 17/11/1973. Στην ταράτσα του σπιτιού της οικογένειας του Φώτη Μπεκιάρη στο Νέο Κόσμο ανεβαίνουν γείτονες, φίλοι και η κόρη του, η Βασιλική, ένα 17χρονο κορίτσι – “λουλούδι”, για να δούνε τι συμβαίνει στις φυλακές ανηλίκων που ήταν σχεδόν δίπλα τους. “Ξαφνικά την είδαμε να σωριάζεται. Είχε κτυπηθεί στο πίσω μέρος του κεφαλιού της. Την πήγαμε στον “Ευαγγελισμό”. Τρεις ώρες αργότερα μας είπαν ότι πέθανε. Δεν μας έδωσαν τη σφαίρα. Εκείνες τις μέρες τα περιπολικά γύριζαν στην περιοχή. Μας παρακολουθούσαν. Εμάς που ήρθαμε από την Αμφιλοχία για να δουλέψουμε. Τη Βασιλική που ξυπνούσε από τα άγρια χαράματα για να δουλέψει στο ζαχαροπλαστείο. Για να βοηθήσει την οικογένεια”. Ο Θωμάς Μπεκιάρης, ο αδερφός της Βασιλικής, 30 χρόνια μετά, θυμάται με πόνο. Έχει πικραθεί που τόσα χρόνια κανείς δεν πήγε να τους μιλήσει. Να τους παρηγορήσει. Ο ίδιος, τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, πήγαινε στο Πολυτεχνείο, στη γιορτή. Σήμερα δεν πάει. Τιμάει με το δικό του τρόπο τη Βασιλική. Απλά, όπως η μάνα του, που δεν ξέρει από πολιτική, αλλά κάθε 17 Νοέμβρη κατεβάζει το μαύρο μαντίλι ως κάτω και μοιρολογεί.

ΘΩΜΑΣ ΜΠΕΚΙΑΡΗΣ περιοδικό ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (ΤΑ ΝΕΑ – 15/11/2003)



Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, γεννημένη στα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος.
Στις 12:00 το μεσημέρι, στις 17/11/1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της επί της οδού Μεταγένους 8 στο Νέο Κόσμο, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά προερχόμενα είτε από περίπολο είτε από τη φρουρά του γειτονικού αναμορφωτηρίου (σημερινού σχολικού συγκροτήματος) και πέθανε αυθημερόν.
περιοδικό ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (ΤΑ ΝΕΑ – 15/11/2003)

[vasilisalt]

Τιμώρησαν τον πατέρα μου και νεκρό
“Και συ φοιτητής είσαι;” Οι νεαροί ΕΣΑτζήδες ειρωνεύονταν τον 63χρονο Ανδρέα Κούμπο, ο οποίος νοσηλευόταν στο ΚΑΤ βαριά τραυματισμένος στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου στις 18/11/1973. Ο γιος του Αλέκος το θυμάται καλά. Ένα μήνα νοσηλευόταν ο πατέρας του στο ΚΑΤ. Τελικά δεν τα κατάφερε. Έκανε εγχείρηση στομάχου (!) και πέθανε από ίκτερο. “Όλο αυτόν τον καιρό ζούσαμε ένα δράμα. Δεν μας άφηναν να τον πάρουμε στο σπίτι. Τον ειρωνεύονταν νεαροί φαντάροι. Θυμάμαι τον πατέρα που διαμαρτυρόταν. Που φώναζε πως και με κομμένα πόδια θα ‘βγαινε στους δρόμους και θα αποκάλυπτε πώς και από ποιους χτυπήθηκε”.
Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, ο 60χρονος πια γιος του Αλέκος (έχει εργοστάσιο με είδη λευκοσίδηρου) θυμάται με πίκρα εκείνα τα χρόνια. Και δεν είναι μόνο ο τραυματισμός. Ο εξευτελισμός του πατέρα του συνεχίστηκε και μετά θάνατον. Όταν η θλιβερή πομπή έφτασε στους Σοφάδες Καρδίτσας, το χωριό από όπου καταγόταν ο “κύριος Αλέκος”, εκτός από τους εκατοντάδες συγγενείς και φίλους, εκατοντάδες ήταν και οι χωροφύλακες οι οποίοι είχαν αναπτυχθεί γύρω από το νεκροταφείο. Φεβρουάριος μήνας. Οι ώρες περνούσαν και δεν άφηναν τη νεκροφόρα να πλησιάσει. Έπαιρνε να νυχτώνει. Οι συγγενείς και οι φίλοι άρχισαν να αποχωρούν. Η ώρα πήγε οκτώ το βράδυ. Παντού σκοτάδι, κρύο και μια μοναξιά που τσάκιζε κόκαλα. Κόντρα στις παραδόσεις της Εκκλησίας μας (δεν γίνεται ταφή νεκρού μετά τη δύση του ηλίου), οι χωροφύλακες επέβαλαν να ταφεί ο νεκρός εκείνη την ώρα με τα φώτα της νεκροφόρας.

ΑΛΕΚΟΣ ΚΟΥΜΠΟΣ περιοδικό ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (ΤΑ ΝΕΑ – 15/11/2003)



Ανδρέας Κούμπος του Στεργίου, 63 ετών, βιοτέχνης από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός.
Γύρω στις 11:00, στις 18/11/1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ΄ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΕΕΣ (Γ΄ Σεπτεμβρίου), κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο ΚΑΤ, όπου και πέθανε στις 30/1/1974.

περιοδικό ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (ΤΑ ΝΕΑ - 15/11/2003)

[vasilisalt]

Δημήτρης Θεοδωράς, 5,5 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου.
Στις 13:00, στις 17/11/1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του (Μαρία Θεοδωρά) τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη Λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος (…) του Κ. Ε. Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στον κοντινό λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και, όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

περιοδικό ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (ΤΑ ΝΕΑ – 15/11/2003)