To πάθος της πλεονεξίας

[angieholi]

Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, χωρίς νά ἀρνοῦνται τήν Ἐκκλησία, βρίσκονται μακριά της. Γιά πολλούς λόγους, κυρίως ὅμως γιατί προτεραιότητά τους στή ζωή εἶναι ἡ ἀπόκτηση πολλῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Κάτι πού δέν τελειώνει ποτέ.

Ἡπλεονεξία εἶναι ἰσόβιο πάθος καί αὐτό γίνεται αἰτία νά μένει μακριά ὁ ἄνθρωπος ἀπ᾽ τό Θεό καί νά μή θέλει ν᾽ ἀκολουθήσει τή χριστιανική ζωή. Δυστυχῶς, ὁ πλεονέκτης δέν λατρεύει τό Θεό, γιατί
ἁπλούστατα λατρεύει τό χρῆμα καί σκοπός τῆς ζωῆς του εἶναι ἡ ἀπόκτηση καί ἀπόλαυση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν.

ὉἈπόστολος Παῦλος λέει ὅτι πρέπει οἱ πιστοί νά νεκρώσουν τό πάθος τῆς πλεονεξίας, ἡ ὁποία εἶναι εἰδωλολατρία. Ὅμως πολλοί πιστοί παραβλέπουν τή συμβουλή αὐτή τοῦ Παύλου καί δέν καταπολεμοῦν τό πάθος τῆς πλεονεξίας, γιατί δέν ἔχουν ἀποδεχτεῖ ὅτι τό πάθος αὐτό ἀποκλείει τήν ἀληθινή λατρεία τοῦΘεοῦ.

Ὁ Π. Ν. Τρεμπέλας ἑρμηνεύοντας τό λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ὅτι ἡ πλεονεξία εἶναι εἰδωλολατρία, ἀναφέρει: «Ἡπλεονεξία εἶναι ἄμετρος καί ἀσυγκράτητος προσκόλλησις πρός τά ἀγαθά τοῦ παρόντος βίου προερχομένη ἐξ ὑπερβολικῆς ἐκτιμήσεως τῆς ἀξίας αὐτῶν, ἕνεκα τῆς ὁποίας κινητοποιεῖται ὁ πλεονέκτης μετ᾽ ἀκαπονήτου δραστηριότητος καί ὁλοέν αὐξάνοντος πόθου πρός κατάκτησιν ὅσον τό δυνατόν περισσοτέρων ἐκ τῶν ἀγαθῶν τούτων, καταντῶν οὕτως εἰς πνευματικήν εἰδωλολατρείαν. Διότι ὁ πλεονέκτης τήν ἀγάπην καί τόν πόθον τῆς καρδίας του, ἅτινα ὀφείλει εἰς τόν Θεόν, τά παρέχει εἰς τά ἐπίγεια πλούτη ἀπό τά ὁποῖα δεσμεύεται μέχρι σημείου, ὥστε οὐδέν πνευματικώτερον νά δύναται νά ποθήσῃ καί νά σκεφθῇ».

Στήν ἐποχή τῆς ἀφθονίας καί ὑπερκατανάλωσης οἱ χριστιανοί πρέπει νά ἀντιστέκονται στό πάθος τῆς πλεονεξίας. Νά τό καταπολεμοῦν μέ ἀποφασιστικότητα, ἔχοντας πάντα στό νοῦ τους τήν ἀρετή τῆς ἐλεημοσύνης.
Πρωτ. Δ.Δ.Τ.

Αναδημοσίευση από Ορθόδοξο Τύπο: (και για όσους έχουν πρόβλημα να διαβάσουν το πολυτονικό κείμενο)
http://www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/Page3.pdf

[filotas]

Η ρίζα της πλεονεξίας βρίσκεται στο σύνδρομο του "χαμένου Παράδεισου".

Ότι και να κάνει ο άνθρωπος δεν μπορεί να σβήσει από την καρδιά του το τεράστιο κενό του χαμένου Παραδείσου. Όλοι νοιώθουμε κατά βάθος, όπως ο άσωτος, όταν ήλθε εις εαυτόν, μόνο που οι περισσότεροι δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τι είναι αυτό που μας λείπει. Το κενό αυτό προσπαθούμε να το γεμίσουμε με υλικά αγαθά και απολαύσεις, αλλά δεν τα καταφέρνουμε όσα κι αν αποκτήσουμε, επειδή τίποτε δεν συγκρίνεται με την απέραντη ευτυχία που φέρνει στην καρδιά του ανθρώπου η παρουσία του Θεού κι επειδή όλα τα υλικά αγαθά και οι απολαύσεις είναι πεπερασμένα και φθαρτά.

Το φάρμακο της πλεονεξίας είναι η ελεημοσύνη. Η χαρά που πλημμυρίζει την καρδιά του ανθρώπου, όταν προσφέρει κάτι με αγάπη στο συνάνθρωπό του, είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη από την απόλαυση που θα είχε αν το δεχόταν ή το κατανάλωνε ο ίδιος. Παράλληλα η ελπίδα του μελλοντικού Παραδείσου, που προέρχεται από μια συνεπή πνευματική προσπάθεια, μπορεί να σκεπάσει την αίσθηση του κενού, που δημιουργεί η απόστασή μας απ' αυτόν.