Τέχνες αυτοάμυνας

[melos]

Να μη βολευόμαστε όμως στο δρόμο της Καρδιάς και της Αγάπης για να αποφεύγουμε δυσάρεστες καταστάσεις...Δεν είναι και Ορθόδοξο (άποψή μου)...

Άλλο ταπεινός επειδή βολεύομαι (μη μου ανοίξει η μύτη) και άλλο αληθινά ταπεινός. Ο αληθινά ταπεινός ξεφεύγει από την ασφάλεια και το βόλεμα του.

Και αν επιτρέψει ο Θεός να βλάψει κάποιον...δεν θα γίνει απρόκλητα. βλέπε Άγιο Νέστορα...

[lathras]

melos έγραψε:
"Και επειδή είμαι έτοιμος για μαχαίρια αν συμβεί κάτι... "

Οι πρώτοι χριστιανοί ονόμαζαν το θυμό "σκύλο" (και μάλιστα όταν προσεύχονταν έβγαζαν τους σκύλους τους έξω από τα σπίτια.)...γιατί εμφανίζεται για να προστατέψει κάτι που θεωρούμε δικό μας και πολύτιμο!!!

Στην προκείμενη περίπτωση των διενέξεων, ο θυμός προστατεύει την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπειά μας.....αν κάποιος έχει αντί αυτών ταπείωση, δεν αισθάνεται την ανάγκη να υπερασπιστεί με θυμό τον εαυτό του γιατί τον αδίκησαν ή το προσέβαλαν.

melos έγραψε:
"(μπορεί να χρειαστεί να υπερασπιστείς κάποιον/α)".

Λοιπόν η κοσμική μου άποψή σε αυτό το ζήτημα είναι ότι το "ξύλο" θέλει καρδιά και όχι μπράτσα!!!!!! Και καρδιά αποκτάς όταν πιστεύεις στο Χριστό και δεν φοβάσε τίποτα...ούτε τον θάνατο.....

Ο καλός Σαμαρίτης είναι τρομερό παράδειγμα....επιτέθηκαν σε κάποιον και όλοι κάναν την κορόιδα...ότι δεν τρέχει τίποτα για να μην βρούνε το μπελά τους (παρόλο που ήταν μπρατσαράδες )....και ο καλός Σαμαρίτης κάθισε και τον βοήθησε (παρόλο που είχε κάνει μόνο ένα χρόνο καράτε όταν ήταν μικρός....και τα είχε ψιλοξεχάσει )....με κίνδυνο τη ζωή του, γιατί είχε καρδιά από αγάπη....όχι "γροθιά από ατσάλι"............................ή κάπως έτσι...πάει η παραβολή αν θυμάμε καλά

[lathras]

melos έγραψε:
"Και επειδή είμαι έτοιμος για μαχαίρια αν συμβεί κάτι... "

Οι πρώτοι χριστιανοί ονόμαζαν το θυμό "σκύλο" (και μάλιστα όταν προσεύχονταν έβγαζαν τους σκύλους τους έξω από τα σπίτια.)...γιατί εμφανίζεται για να προστατέψει κάτι που θεωρούμε δικό μας και πολύτιμο!!!

Στην προκείμενη περίπτωση των διενέξεων, ο θυμός προστατεύει την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπειά μας.....αν κάποιος έχει αντί αυτών ταπείωση, δεν αισθάνεται την ανάγκη να υπερασπιστεί με θυμό τον εαυτό του γιατί τον αδίκησαν ή το προσέβαλαν.

melos έγραψε:
"(μπορεί να χρειαστεί να υπερασπιστείς κάποιον/α)".

Λοιπόν η κοσμική μου άποψή σε αυτό το ζήτημα είναι ότι το "ξύλο" θέλει καρδιά και όχι μπράτσα!!!!!! Και καρδιά αποκτάς όταν πιστεύεις στο Χριστό και δεν φοβάσε τίποτα...ούτε τον θάνατο.....

Ο καλός Σαμαρίτης είναι τρομερό παράδειγμα....επιτέθηκαν σε κάποιον και όλοι κάναν την κορόιδα...ότι δεν τρέχει τίποτα για να μην βρούνε το μπελά τους (παρόλο που ήταν μπρατσαράδες )....και ο καλός Σαμαρίτης κάθισε και τον βοήθησε (παρόλο που είχε κάνει μόνο ένα χρόνο καράτε όταν ήταν μικρός....και τα είχε ψιλοξεχάσει )....με κίνδυνο τη ζωή του, γιατί είχε καρδιά από αγάπη....όχι "γροθιά από ατσάλι"............................ή κάπως έτσι...πάει η παραβολή αν θυμάμε καλά

[melos]

Αν δεν φοβάσαι το θάνατο τον δικό σου όμως δεν φοβάσαι και το θάνατο του άλλου... συμφωνώ ότι χρειάζεται καρδιά

Σε ζητήματα ζωής και θανάτου όμως (π.χ. Υπεράσπιση Πίστεως και Πατρίδος).

Αν κάποιος σε βαρέσει με το χέρι δεν θα βγάλεις μαχαίρι...

Για να έχουμε όρια στο "ξύλο" (αυτό επιβάλλει και νόμος -Ποινικός Κώδικας-) πρέπει να έχουμε υποστεί κάποια εκπαίδευση (γνώμη μου).

Πρέπει να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας δίκαια και με εφόδια που αποκτήσαμε τίμια με τον ιδρώτα μας και όχι με πονηρίες (χρήση εργαλείων όπως πυροβόλα όπλα, μαχαίρια κτλ.)

Επίσης υπάρχει και η αστυνομία. Μια κληση στο 100.

[panagiotisspy]

Η βία είναι πάντα άσχημη και κατακριτέα.-

Την πατρίδα και την πίστη μας, αν την υπερασπιζόμαστε εμπράκτως και αληθινά, με την ψυχή και την καρδιά, στην απλή καθημερινότητά μας, χωρίς να λέμε το ένα και να κάνουμε το άλλο, τότε δεν θα χρειαστούμε ποτέ σπαθί, αλλά μόνο ασπίδα (υπερ- ασπίς, υπεράσπιση).

[panagiotisspy]

[quote="panagiotisspy"]Η βία είναι πάντα άσχημη και κατακριτέα.-

Την πατρίδα και την πίστη μας, αν την υπερασπιζόμαστε εμπράκτως και αληθινά, με την ψυχή και την καρδιά, στην απλή καθημερινότητά μας, χωρίς να λέμε το ένα και να κάνουμε το άλλο, τότε δεν θα χρειαστούμε ποτέ σπαθί, αλλά μόνο ασπίδα (υπερ- ασπίς, υπεράσπιση).[/quote

Αυτό που ανέφερα, σαφώς και είναι κάπως ουτοπικό. Ούτε και εγώ το καταφέρνω, αυτό εννοείται.
Απλά πιστεύω πως κάπως έτσι πρέπει νάναι το σκεπτικό μας.
Ετσι κι'αλλιώς, υποτίθεται ότι έχουμε διαλέξει το δρόμο τον δύσκολο.

[aposal]

Αδελφέ μου melos έχω ασχοληθεί παλαιότερα με Kick-boxing και Muaythai και είναι αλήθεια ότι μ' ενθουσίαζαν οι πολεμικές τέχνες υπέρμετρα. Ακόμα μου αρέσουν. Υπάρχει όντως μια σχέση ανάμεσα στις ανατολίτικες φιλοσοφίες (δηλαδή θρησκείες) και τις τέχνες αυτοάμυνας (ή πολεμικές, γιατί ξεκίνησαν ως εκπαίδευση των στρατιωτων για τον πόλεμο).
Στο Kick-boxing δεν φαινόταν η σχέση αυτή. Ούτως ή άλλως, πρόκειται για μια δυτικίζουσα version του Muay Τhai που είναι η παραδοσιακή Ταϋλανδέζικη πυγμαχία, γνωστή και ως Thai-boxing. Στην παραδοσιακή Ταϋλανδέζικη τέχνη όμως, πριν από τους αγώνες, ακούγαμε τη συγκεκριμένη μουσική τους και έπρεπε να γίνουν κάποιες συγκεκριμένες κινήσεις, που ήταν μέρος της τελετουργίας, προφανώς κάποιας μορφής επίκληση στον Θεό τους. Υπήρχαν και ταξίδια στην Ταύλάνδη σε όσους τα πήγαιναν καλά. Τα ξέρω καλά, άλλωστε υπήρξα μέλος στην προσπάθεια αναγνώριστης του Muaythai ως ομοσπονδίας, από το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού (υφυπουργείο αθλητισμού - Γ.Γ.Α.), αλλά και τη δημιουργίας Ομοσπονδίας Kick-boxing. Αυτά την εποχή 1997 - 1998. Μάλιστα, προεκλογικά (2000) είχαν εκφρασθεί υπέρ της προσπάθειάς μας, η Άννα Βερούλη και ο νυν Υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος.
Συμφωνώ σχεδόν καθολικά με τις απόψεις του lathra και σ' αρκετά με την Evi_j πλην ενός: του να μην ασχοληθείς.
Πήγαινε στο γυμναστήριο, εφόσον το επιθυμείς τόσο. Να προσέχεις μόνο.
Αν θέλεις να είσαι 100% σωστός, συζήτησέ το με τον πνευματικό σου και κάνε ό,τι εκείνος σου πει.

[vasilisalt]

Σε επίσκεψή μου στο Άγιο Όρος σεβαστός γέροντας μας μίλησε για τους κίνδυνους της τηλεόρασης.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, κατέληξε όμως στο συμπέρασμα πως ο θα έπρεπε να μη βλέπουμε τηλεόραση.
Επισκέπτης προσκυνητής προσπάθησε επανειλημένως πολλάκις λέγοντας τα ίδια και τα ίδια, να πείσει το γέροντα και τους υπολοίπους πως η τηλεόραση είναι και χρήσιμη.
Κάποια στιγμή του ανέφερα πως στο Άγιο Όρος βασικά νομίζω δεν ήρθε για να πείσει και να μαθει σε κάποιον κάτι, αλλά για να ακούσει και να δει.............
Και φαντάζομαι πως οι περισσότεροι από τους επισκέπτες συνεχίζουμε να βλέπουμε τηλεόραση και ο γέροντας συνεχίζει και είναι σεβαστός.

Για να μη κουράζω, νομίζω πως οι έννοιες χριστιανισμός και βία είναι εντελώς απέναντι.
Το παράδειγμα του Αγ. Νέστορα, επετρεψέ μου (συγχωρεσέ με για τον χαρακτηρισμό) είναι εντελώς άστοχο. Αναλύθηκε πολύ ωραία από τους συνομιλιτές μας.
Και τέλος πάντων αν θέλεις να μοιάσεις στον Αγ. Νέστορα δεν ξεκινάς από τα βασικά χαρακτηριστικά του;;;
Εκτος και αν νομίζεις ότι άγιασε μόνο για τη νίκη του απέναντι στον εχθρό.

Για να μη πορεξηγηθώ, εδώ δεν είναι Άγιο Όρος και βέβαια ο καθένας μπορεί να λέει ότι νομίζει, αλλά όπως καταλαβαίνεις αγαπητέ μου melos, επ ουδενί δεν μπορώ (όσο μου πέφτει λόγος φυσικά) να συμφωνήσω με τα γραφόμενά σου.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως οι αθλητές καράτε δεν είναι χριστιανοί.
Το ίδιο ισχύει και για τα μισά αθλήματα που υπάρχουν. Σε πάρα πολλά υπάρχει βία.
Οι άνθρωποι που ασχολούνται δεν είναι φυσικά σατανάδες, αλλά δεν έχω ακούσει και κανέναν να ασχολείται με αυτά θέλοντας να μοιάσει στον Άγιο Νέστορα ή ορμόμενος από τον Αγ. Νέστορα.
Ο αθλητισμός έχει το νόημά του και τη σημασία του.

[panagiotisspy]

Και βέβαια είναι σωστό και θεμιτό, αν κάποιος αναπαύεται με το να μάθει μια πολεμική τέχνη, να πάει να την μάθει.
Το θέμα είναι το πνεύμα.
Αν ένας αρέσκεται να μάθει καράτε και ένας άλλος αρέσκεται να μάθει κολύμβηση, ή κηπουρική, ή μαγειρική, ή να πετάει χαρταετό.
Ολα είναι καλά και όμορφα, φτάνει η διάθεση και η σκέψη που τα προσδιορίζει, να είναι ευγενής και ωραία. Σε αυτό το επίπεδο συμφωνώ.
Αν τα κριτήρια του να μάθει κάποιος καράτε ή κηπουρική, εκπορεύονται από την ίδια αντίληψη αγάπης ή αισθητικής, τότε πάει καλά.

Και εν πάση περιπτώσει, πιστεύω ότι, όσο πιό μακρυά από την σκέψη και την καθημερινότητά μας, βρίσκεται η ενδεχόμενη εκδοχή βίας, έστω και σαν εικόνα, τόσο πιο εύκολο θα είναι για μας, να μην διολισθήσουμε στην ενστικτώδη, άσκοπη, κακή σε τελική ανάλυση, άσκηση βίας.

[aposal]

http://www.constantinosa.gr/keimena/pdf ... texnes.pdf

http://www.floga.gr/09/1991/1991111009.zip


Το πρώτο είναι κείμενο, το δεύτερο είναι έρευνα σε ραδιοφωνική εκπομπή. Περιμένω την γνώμη σας

Κων/νε διάβασα το κείμενο της Μαρίας Δημητριάδου και συμφωνώ σχεδόν εξ ολοκλήρου.
Σχετικά με τα αντίστοιχα αθλήματα των αρχαίων Ελλήνων, είναι αλήθεια ότι στους Ολυμπαικούς αγώνες της τότε εποχής υπήρχε, εκτός της πάλης, ΚΑΙ η πυγμή (πυγμαχία) ΚΑΙ το παγκράτιο που μοιάζει με το σημερινό Kick-boxing.