Δε ξέρεις ποτε πως θα τα φέρει η ζωή…

[eleimon]

skylos_web.jpg

Θυμάμαι ακόμη το κουτάβι που βρήκα χτυπημένο στο δρόμο και το πήρα σπίτι. Δεν είχα καταλάβει πόσο γρήγορα τα κατάφερε η μητέρα μου και το εξαφάνισε, μετά έψαχνα να το βρω αλλά δεν ήταν πουθενά! Δεν το είδα ξανά ποτέ! Μέχρι και σήμερα, 10 χρόνια μετά δεν μου είπε τι απέγινε.
Η μαμά μισούσε πάντα τα ζώα. Οι γείτονες συχνά της καταλόγιζαν πως έριχνε δηλητήριο στις αδέσποτες γάτες, μα δεν είχαν αποδείξεις για αυτό και έτσι ούτε για αυτό είμαι σίγουρη. Θυμάμαι όμως πως κάποτε είχε κάνει έξωση σε μια κοπελίτσα που είχε νοικιάσει το παλιό μας σπίτι επειδή είχε σκυλάκι. Φυσικά και δεν μπορούσα να τολμήσω ακόμη και να φανταστώ να υιοθετήσω ένα ζωάκι, ούτε καν ένα καναρίνι, ένα χάμστερ ή μια χελωνίτσα. «Τα ζώα είναι βρωμερά! Σιχαμερά!» έλεγε πάντα, και εγώ χάιδευα στα κρυφά τα αδέσποτα στο δρόμο και προσπαθούσα να κάνω πάντα φίλους που είχαν ζώα, για να μπορώ να πηγαίνω σπίτι και να παίζω όχι με τους φίλους αλλά με τα ζωάκια των φίλων μου.
Τα χρόνια πέρασαν, εγώ μεγάλωσα και η μητέρα μου δεν άλλαξε. Ώσπου ήρθε εκείνο το ατύχημα που τόσο πολύ της στοίχησε. Εκείνη η μέρα ήταν η τελευταία μέρα που η μητέρα μου είδε το φως της μέρας και τα χρώματα του κόσμου. Έχασε για πάντα το φως της. Στο εξής έπρεπε να ξεκινήσει μια νέα ζωή, να μάθει να ζει μέσα στο σκοτάδι. Δεν άντεχε να εξαρτάται από τους άλλους, πάντοτε ήταν ανεξάρτητη και για αυτό πολύ σύντομα άρχισε να συνηθίζει τη νέα κατάσταση και έμαθε να κινείται μονάχη της μέσα στο σπίτι και να αυτοεξυπηρετείται όπως τότε που είχε το φως της. Με το έξω όμως τι θα γινόταν; Η μόνη λύση ήταν να αποκτήσει ένα σκύλο οδηγό τυφλών… Σύντομα η μητέρα μου απέκτησε τη Λούσι, ένα πανέμορφο εκπαιδευμένο λαμπραντόρ που είχε αντικαταστήσει τα μάτια της! Χωρίς τη Λούσι δεν μπορούσε να κάνει βήμα, έγιναν αχώριστες αρχικά από ανάγκη, αλλά στο τέλος η μητέρα μου αγάπησε τη Λούσι και άλλαξε γνώμη για τα ζώα.
Ποτέ μη λες ποτέ! Δε ξέρεις πως θα τα φέρει η ζωή…

http://trupokarudos.blogspot.com/2010/04/9.html

[toula]

Πράγματι Ελπίδα, έχεις απόλυτο δίκιο. Πιό μικρή ήμουν απόλυτη και πολλές φορές έλεγα "εγώ δεν θα το κάνω αυτό ποτέ". Πολλοί φίλοι, μου έλεγαν "ποτέ μη λες ποτέ" και τους απαντούσα πάντα "εγώ αποκλείεται να το κάνω αυτό".
Κι όμως ήρθε η ζωή και με διέψευσε. Τώρα που μεγάλωσα αρκετά θεωρώ πως είμαι σοφότερη και δεν ξαναλέω πια την φράση αυτή που έλεγα στο παρελθόν.
Ακριβώς αυτό συμβαίνει : Δεν ξέρεις ποτέ πως θα τα φέρει η ζωή.

[panagiotisspy]

Ετσι είναι.
Κι' εγώ έχω πει "ποτέ", πολλές φορές. Και έχω διαψευστεί.
Για παράδειγμα, μέχρι πριν 5-6 χρόνια έλεγα "δεν μ' αρέσουν οι Η/Υ, δε θα ασχοληθώ ποτέ!"
Και νάμαστε τώρα!

Ενα από τα πράγματα που ομορφαίνουν τη ζωή, είναι που ποτέ δεν ισχύει το "ποτέ".

[eleimon]

Πράγματι Ελπίδα, έχεις απόλυτο δίκιο. Πιό μικρή ήμουν απόλυτη και πολλές φορές έλεγα "εγώ δεν θα το κάνω αυτό ποτέ". Πολλοί φίλοι, μου έλεγαν "ποτέ μη λες ποτέ" και τους απαντούσα πάντα "εγώ αποκλείεται να το κάνω αυτό".
Κι όμως ήρθε η ζωή και με διέψευσε. Τώρα που μεγάλωσα αρκετά θεωρώ πως είμαι σοφότερη και δεν ξαναλέω πια την φράση αυτή που έλεγα στο παρελθόν.
Ακριβώς αυτό συμβαίνει : Δεν ξέρεις ποτέ πως θα τα φέρει η ζωή.

Ποσες φορες Τουλακι μου το χω πει κ μου χουν ερθει τα ιδια πραγματα στη ζωη δε λεγεται....

Παναγιωτη μου κι εγω ελεγα ποτε δε θα ξαναμπω στο Αγιο Ορος και ναμαι τωρα...

[aposal]

Ο Θεός, εφόσον Τον εμπιστευόμαστε, φροντίζει να μας "καθαρίζει" από λάθος ιδέες.

[Dimitris39]

Πράγματι Ελπίδα, έχεις απόλυτο δίκιο. Πιό μικρή ήμουν απόλυτη και πολλές φορές έλεγα "εγώ δεν θα το κάνω αυτό ποτέ". Πολλοί φίλοι, μου έλεγαν "ποτέ μη λες ποτέ" και τους απαντούσα πάντα "εγώ αποκλείεται να το κάνω αυτό".
Κι όμως ήρθε η ζωή και με διέψευσε. Τώρα που μεγάλωσα αρκετά θεωρώ πως είμαι σοφότερη και δεν ξαναλέω πια την φράση αυτή που έλεγα στο παρελθόν.
Ακριβώς αυτό συμβαίνει : Δεν ξέρεις ποτέ πως θα τα φέρει η ζωή.

Ποσες φορες Τουλακι μου το χω πει κ μου χουν ερθει τα ιδια πραγματα στη ζωη δε λεγεται....

Παναγιωτη μου κι εγω ελεγα ποτε δε θα ξαναμπω στο Αγιο Ορος και ναμαι τωρα...