Αχ βρε Παναγιωτη!panagiotisspy έγραψε:Αρα ΔΕΝ ήταν απόφαση!ψυχουλα έγραψε:για μενα ηταν αποφαση.
σταματησα να εθελοτυφλω.
Απλά είχες ήδη αλλάξει, όταν ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΣ ότι ΕΘΕΛΟ-τυφλούσες!
Αυτό ακριβώς αλλά με άλλα λόγια είπα πριν, όταν μίλησα για αντίληψη Πίστης με την καρδιά, η οποία δεν είχε διαπιστωθεί από το μυαλό..
εθελοτυφλουσα για χρονια. Ειχα αφησει το Χριστο πανω στο Σταυρο και Του ελεγα Περιμενε με λιγο ακομη τωρα δε μπορω!
προσπαθουσα μαλιστα να βρω κατι να με πεισει οτι δεν υπαρχει τιποτα μετα θανατον γιατι θα με βολευε πολυ. Οταν εβρισκα κατι ομως παντα ωχριουσε μπροστα στο τοσο αιμα μαρτυρων που χυθηκε.
Δεν ηθελα να αλλαξω, να ξεβολευτω. Ειχα το προνομιο να γνωριζω απο μωρο την αληθεια αλλα δε με βολευε και την εκλεινα στο μπαουλο.
τι χειροτερο απο αυτo; αυτο ειναι προδοσια σκετη, υποκρισια απο τις μεγαλυτερες! τουλαχιστον οι φιλοι μου και οι γνωστοι (σχεδον ολοι ειναι απιστοι λογω αγνοιας ή απιστοι εν αγνοια τους) εχουν αυτο το ελαφρυντικο της αγνοιας. Εγω ομως ηξερα πολλα περισσοτερα και εκανα το παπί!! κι αυτη ειναι η πιο αηδιαστικη σταση απεναντι στο Χριστο.
Διονυση

