Διάφορα θαύματα Αγίων

[fotis]

Θαύμα ανήμερα των τριών Ιεραρχών στην κομουνιστική Ρουμανία

Διηγείται ο π. Ιουστίνος Πίρβου
Με τον πατέρα Ιλίε Λακατούσου μείναμε μαζί τέσσερα χρόνια στην Περιπράβα στο Δέλτα.Διακρίθηκε γενικά για την εσωτερική του δύναμη και για τη σιωπή του. Σπάνια τον άκουγες να μιλάει και όταν το έκανε είχε κάτι σημαντικό να πει. Τις πιο πολλές φορές μας προέτρεπε να προσευχόμαστε όταν βρισκόμασταν σε κίνδυνο. Γι’ αυτόν τον άνθρωπο έχω να πω ότι ήταν πραγματικά ταπεινός. Ποτέ δεν ήθελε να βγει στην επιφάνεια,προσπαθούσε να περάσει απαρατήρητος.
Θυμάμαι ένα θαυμαστό γεγονός που έλαβε μέρος στο Δέλτα (του Δούναβη), όπου ο πατέρας Ηλίας έπαιξε έναν ρόλο πολύ σημαντικό.
Στις 30 Ιανουαρίου μας έστειλαν στο κανάλι να κόψουμε τύφη(υδρόβιο φυτό). Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Σίγουρος θάνατος. Ήμασταν επιπλέον τρομαγμένοι από το γεγονός ότι οι φύλακες είχαν μαζί τους τέσσερα πολυβόλα. Ίσως ήθελαν να μας εκτελέσουν,πιστεύοντας ότι θα αρνηθούμε να εκτελέσουμε τη διαταγή. Ήταν ένα άνοιγμα εκεί στο νερό γύρω στα σαράντα εκτάρια και η τύφη ήταν πέρα βαθιά. Όλοι αρχίσαμε να λέμε μεταξύ μας ότι δεν πρόκειται να μπούμε. Μας διέταξαν να μπούμε και να βγάλουμε δύο δέσμες.
Για ποιόν το κάναμε εμείς αυτό; Ήταν κάτι άσκοπο. Πως να μπεις στο νερό; Αν πατήσεις στο βάλτο ποιός θα σε βγάλει; Διστάσαμε στην αρχή.
Τότε ο πατέρας Ιλίε, αποφασιστικά μας ενθάρρυνε και μας είπε: “Μπείτε, επειδή αυτοί κάνουν κακές σκέψεις. Θα μας πυροβολήσουν. Μπείτε και η Παναγία και οι Τρεις Ιεράρχες θα μας βγάλουν σώους και αβλαβείς.
Μπήκαμε. Το νερό μας έφτανε μέχρι το πηγούνι. Δουλεύαμε σαν να είμαστε στην ξηρά. Σ’ άλλους το νερό έφτανε μέχρι το λαιμό, σ’ άλλους στο στήθος, σ’ άλλους στη μέση, όπως πέτυχε ο καθένας. Μείναμε τρεις ώρες στο νερό και βγάλαμε ότι μας ζήτησαν όμορφα, περιποιημένα και στο ίδιο μέγεθος.
Η θερμοκρασία ήταν -30 και ο πάγος είχε πάχος 20-20 εκατοστά.Κάτω από τον πάγο φαινόνταν τα κίτρινα ανθισμένα νούφαρα.
Μεγάλο θαύμα έγινε εκείνη την ημέρα. Το πρωί είχε ομίχλη, ήταν ο ουρανός συννεφιασμένος και το κρύο σου τρυπούσε τα κόκκαλα. Ξαφνικά βγήκε ήλιος. Άρχισε να κάνει μια ζέστη που εκπλήσσονταν και οι φύλακες. Βγάλαμε τα ρούχα μας για να στεγνώσουν σαν να τα έβαζες στην πιο ζεστή σόμπα, έτσι όπως έβγαιναν οι ατμοί. Ντυθήκαμε και γυρίσαμε στη φυλακή.
Έτσι η Παναγία και οι Τρεις Ιεράρχες ήταν μαζί μας και μας βοήθησαν εκείνη την παγωμένη τριακοστή ημέρα του Ιανουαρίου. Κανένας δεν αρρώστησε. Χάρη στις προσευχές του πατέρα Ιλίε, αλλιώς όλοι θα ήμασταν νεκροί

[fotis]

Ένα θαύμα των Αγίων Θεοδώρων στην Κωνσταντινούπολη

Η Κωνσταντινούπολις δεν είναι μόνον η Πόλις των αγιασμάτων μα και των θαυμάτων. Δεν αναφέρομαι σε δικές μου περιπτώσεις γιατί πιστεύω στο «οράτε, μηδενί είπητε». Έχω ακούσει πολλές διηγήσεις για θαύματα πού γίνονταν και γίνονται στην Πόλη.
Μεταφέρω εδώ την προσωπική μαρτυρία ενός κατά πάντα σεβαστού και αξιόπιστου, πρεσβυτέρου της Πόλεως. Η διήγησις είναι μαγνητοφωνημένη και βιντεοσκοπημένη. Δεν προσθέτω ουδέ κεραίαν. Απλώς απομαγνητοφωνώ. Προσθέτω μόνον ότι ο ναός είναι των Αγίων Θεοδώρων Βλάγκας. Έχει σημασία αυτό.
«Εδώ ήμασταν, ακριβώς, εμείς που ζήσαμε την νύχτα των γεγονότων πιο έντονα από κάθε άλλον. Εμείς ήμασταν εδώ πέρα, εδώ ήταν το κελλί μου, εδώ μέσα, και μέναμε εδώ πέρα και σε μία στιγμή… Εδώ μέσα, από αύτη την πλευρά, άλλος τόσος κόσμος, μαινόμενος, ρήμαζε, χτύπαγε, έσπαγε, στο τέλος βάλανε και φωτιά, βγάλανε ένα λαμπτήρα, βάλανε μια δέσμη κεριά, δημιούργησαν βραχυκύκλωμα και πήραν αμέσως, οι εγκαταστάσεις ήταν παλιές, είχαν ξεραθεί τα καλώδια, δεν ήταν σαν τα τωρινά τα πλαστικά…
Εμείς ήμασταν μέσα. Ευτυχώς, ο Πέργης εκείνη την βραδιά ήταν στο Πατριαρχείο, διάκονος της σειράς μου φαίνεται ότι ήτανε, και ήταν της υπηρεσίας, είχε μείνει μέσα μαζί με τον Πατριάρχη, τότε εκείνος δεν ήτανε εδώ πέρα, κατά θεϊκή σύμπτωση δύο μέρες προηγουμένως, Πέμπτη έγιναν τα γεγονότα, Τρίτη έφυγε η κόρη μου με την πεθερά μου και δεν ήταν εδώ πέρα, ήταν μικρή τότε η κόρη μου, ήταν τεσσάρων χρονών, πέντε περίπου, έφυγαν εκείνοι και ήμασταν εδώ πέρα ο πεθερός μου, η πρεσβυτέρα και εγώ, η αδελφή του Αγίου Πέργης και εγώ.
Λοιπόν για μια στιγμή παραβίασαν αυτοί την κάτω πόρτα, αυτοί, παραβίασαν την σιδερένια πόρτα, κατάφεραν και μπήκαν μέσα, μετά ανεβήκανε πάνω και η πάνω η πόρτα πραγματικά ήταν -αν και ξύλινη- από τις πόρτες τις απαραβίαστες -παλιό ξύλο χοντρό- τόσο και όμως και αυτή την σπάσανε και μπήκανε μέσα. Αυτός πού έσπασε την πόρτα κράταγε ένα τόσο κομμάτι ξύλο από γαλαζιανό, και η πρεσβυτέρα νόμιζε ότι επρόκειτο περί ανθρώπων πού θα έχουνε ίσως και ένα ίχνος ευσπλαγχνίας κ.λπ. και κοιτούσε να προστατεύσει τον… -γιατί στόχος αυτών ήταν οι κληρικοί και οι εκκλησίες- κυρίως τον πατέρα της, βέβαια έστω και εμένα και της δίνει εκείνος με κείνο το… μία στο κεφάλι…
Εκείνη, ευτυχώς, από Θεού, είχε την ετοιμότητα και έσκυψε και την πήρε λίγο εδώ, την έσκισε μόνο (δείχνει στο πλάι του λαιμού). Εγώ εκείνη την ώρα είπα στον πενθερό μου ότι, πάει η Άννα, εγώ νόμιζα ότι από το χτύπημα έπεσε, με τέτοιο χτύπημα αν έπεφτε εκεί δεν θα σηκωνόταν. Τέλος πάντων, μετά εδώ πέρα εϊχε μία πολύ ωραία… τώρα πώς το λέτε εσείς στην Αθήνα (ξύνει το κεφάλι) το σαλκίνι, ένα πού μυρίζει, πού έχει στην σχολή, εκείνο πού είναι στην είσοδο της σχολής.
Ο πατέρας Δοσίθεος λέει: γλιτσίνια
Η Ελένη λέει: πού είναι σα σταφύλια.
Ένα τέτοιο είχε εδώ πέρα. Οπότε άρχισε από εδώ πέρα η φωτιά (δείχνει μέσα στο ναό και προς τα έξω) μεταδόθηκε σε κείνο (δείχνει το μέρος της αυλής πού ήταν το φυτό) και αυτό άρχισε να καίει τα παράθυρα έκεί πέρα, αλλά η πυροσβεστική δεν μπορούσε να κάνει τίποτα διότι αλλού, ο κόσμος ανέτρεψε τις αντλίες για να μην πάνε στον προορισμό τους και άλλου με το ξυράφι έσχισαν την σωλήνα για να μή δώσουν νερό.
Για μια στιγμή, από δώ κάτω στην γωνία υπάρχει ένας φούρνος και είπαν και μεΐς θα πάρουμε φωτιά και έτσι επείσθηκαν να ρίξουν νερό. Η εκκλησία είχε καεί, σε 20 λεπτά ήταν… για μια στιγμή έπεσε και η στέγη• τότε ήταν η κάμινος πραγματικά πού εξεκαύθη επταπλασίως, τότε έπεσε εκείνη όλη η στέγη το βάρος των κεραμιδιών, μία ζέστη, μία λάμψη, τώρα εκεί τι να κάνουμε, πώς να μείνουμε, γιατί θα καιγόμαστε. Τέλος πάντων κάπως κατεβήκαμε από εδώ πέρα, είπαμε να φύγουμε. Πού να πάμε όμως; Παντού γύρω-γύρω είχε κόσμο ακούγαμε και από όσους μένανε τριγύρω τις φωνές για βοήθεια – σε ποιόν να πάς να ζητήσεις και σύ άσυλο. Εμείς κατεβήκαμε εδώ πέρα (και δείχνει την είσοδο του σπιτιού του).
Τώρα εγώ το αποδίδω σε θαύμα των Αγίων Θεοδώρων, εσείς πώς το ερμηνεύετε αυτό είναι άλλο θέμα. Μόλις βγήκαμε εδώ κάτω μαινόμενοι ούτοι με ρόπαλα στα χέρια, με σίδερα, με λοστούς, με κάτι άλλα ξύλα με καρφιά μπηγμένα στις άκρες, ό,τι φαντασθείτε, ό,τι φονικό όπλο «μετά μαχαιρών και ξύλων» αυτό ήταν πραγματικά. Ίσως αυτοί ήταν το χιλιαπλάσιο αυτών πού πήγανε στο Χριστό μετά μαχαιρών και ξύλων. Εμείς τώρα τι να κάνουμε, φτάσαμε εδώ πέρα… εδώ δίπλα μας ήταν ο αστυνομικός σταθμός, να πάμε στον αστυνομικό σταθμό, να ζητήσουμε άσυλο, αν και η αστυνομία δεν μας δεχτεί τότε θα υποστούμε αυτό πού…
Βγήκαμε εδώ πέρα σε αυτό τον κόσμο μέσα πού κυριολεκτικά βελόνι να έρριχνες δεν θα έπεφτε, κάπου θα σκάλωνε, δεν υπήρχε χώρος άδειος. Μόλις βγήκαμε στην πόρτα, εδώ πέρα, έρχονται δύο νεαροί καλοντυμένοι, χωρίς να κρατούν όπλα, ούτε ξύλα, ούτε τίποτα, πολύ καλοντυμένοι, γραβατωμένοι. Μας πλησίασαν:
- Πού θέλετε να σας πάμε; μας είπαν, πού θέλετε να σας πάμε;
- Στην αστυνομία να μας πάτε.
- Εντάξει, ελάτε.
Και αυτός ο κόσμος ο οποίος ήτανε εναντίον μας και εμάς είχε στόχο – αυτοί φώναζαν και έλεγαν:
- Ανοίξτε δρόμο να περάσουν οι Ιερείς.
Και όλοι παραχώρησαν και περάσαμε και πήγαμε στην αστυνομία. Λοιπόν, εγώ λέγω ότι ήταν οι άγιοι Θεόδωροι οπωσδήποτε, δεν μπορούσε να ήταν άλλος κανείς, οι Άγιοι Θεόδωροι ήταν, η επέμβαση, η αποστολή των Αγίων Θεοδώρων για να μπορέσουμε να σωθούμε και σωθήκαμε. Όταν γυρίσαμε πίσω την άλλη μέρα το σπίτι ήταν κατεστραμμένο, λεηλατημένο, τίποτε, τα πάντα είχαν καταστραφεί. Εγώ δεν είχα ούτε παπούτσια να φορέσω, ούτε λεφτά μας είχαν μείνει, τα πάντα τα πήρανε, τα καταστρέψανε όλα.
Ήμασταν και νιόπανδροι τότε και είχαμε εδώ πέρα τα γυαλικά… και πατούσαμε και όσα γυαλικά είχανε μείνει γερά τα σπάγαμε εμείς, γιατί δεν μπορούσαμε, πατούσαμε εκεί πέρα. Και ύστερα από όλα αυτά, αφού καταστράφηκε όλο το σπιτικό μας, με τον άγιο Πέργης μας έδωσαν αποζημίωση 5.000 λίρες τότες και με αυτές κάναμε από ένα παλτό. Μόνο αυτή ήταν η αποζημίωση».
πηγή:Το βιβλίο του αρχιμ. Δοσιθέου- «Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο» Γ’ Έκδοσις, Νοέμβριος 2000 www.pemptousia.gr

[ΜΙΧΣ]

το ποίημα που αναρτήθηκε με τίτλο ΛΟΓΙΑ ΑΓΑΠΗΣ με παρακίνησε να γράψω...

Εγώ Του ζήτησα πριν 13 χρόνια να με βοηθήσει εδώ και τώρα γιατί αλλιώς θα πέθαινα... και... το έκανε μέσα σε είκοσι λεπτά. Ψυχολογικά είχα πιάσει πάτο... Σ΄ ευχαριστώ Κύριέ μου που με αγαπάς κι εγώ το κατάλαβα. Πριν απο αυτό είχα αισθανθεί το κάλεσμα να μάθω για την Ορθοδοξία μας λίγο πριν αρχίσω να χάνω τους γονείς μου έναν έναν... θα είμαι για πάντα ευγνώμων σε έναν Θεολόγο που δεν με ξέρει και εγώ μόνο τον γνωρίζω απο τα δυό βιβλία του που έχω... τον Νικόλαο Βασιλειάδη. Τα Ορθόδοξα λόγια του μέσω των Αγίων Πατέρων της Ορθόδοξης Πίστης μας μου έφεξαν τα φώτα στην πίστη μας και με ξαναέφεραν στην αγκαλιά της εκκλησίας μας πρώτα στην Αμερική και μετά στην Ελλάδα. Θαύμα συντέλεσε στην ψυχή μου η συμμετοχή μου στην ομάδα η-ταχυδρ. του π. Αντωνίου Στυλιανάκη Ιατρού στην οποία ανοίκω πάνω απο 10 χρόνια spiritualovers... που μου άνοιξε τον δρόμο σε θέματα ορθόδοξα και πραγματικό θαύμα συντελούν σε ολόκληρο τον ψυχικό μου κόσμο οι συνεργάτες της Πειραϊκής εκκλησίας ιδιαίτερα όλοι οι κληρικοί και μοναχοί που ακούγονται στο ραδιόφωνο που μιλάει στην ψυχή μας...
ταπεινά ευχαριστώ ολόψυχα
Μαρία

[ΜΙΧΣ]

Ζητώ ταπεινά συγγνώμη που μονοπολώ αυτό το θέμα αλλά έχω πολλά θαύματα στη ζωή μου. Το ότι ζω είναι θαύμα και αυτό δεν το λέω ποιητικά... σε άλλη ανάρτηση όμως γι αυτό.

Με πολύ ταπείνωση θέλω να ομολογήσω πως ένοιωσα την πρώτη φορά που κοινώνησα ενώ είχα εξομολογηθεί και είχα νηστέψει για πρώτη φορά στη ζωή μου 40 ημέρες... http://www.assumptiongoc.org/ Οταν πήγαινα εγώ ήταν ποιό φτωχική εκκλησία αν και σε πολύ πλούσια περιοχή... Ο Ιερός Ναός ήταν 91μίλια μακρυά από το σπίτι μας και αφού κατάφερα τον σύζυγό μου να πάμε έφτασε η ώρα να μεταλάβουν όσοι είχαν προετοιμαστεί για την Θεία Κοινωνία. Κοινώνησα και δεν πρόλαβα να κάνω δυό μέτρα και άρχισα να κλαίω... άνοιξαν οι βρύσες... οι καταράκτες του ουρανού... άλλο πράγμα. Περπατούσα, περπατούσα και μέχρι να φτάσω στην θέση μου δίπλα στον σύζυγό μου δεν ήξερα που να σκουπιστώ-- δεν είχα και μαντηλάκι. Και νιώθω να με λούζει στην καρδιά μου και στο κεφάλι ένα αίσθημα αγάπης άλλο πράγμα. Δεν το έχω ξανανιώσει ποτέ στη ζωή μου αυτό. Δεν το είχα ξανααισθανθεί ποτέ... καλά αυτό μάλιστα γιατί που να αισθανθεί η αμαρτωλότητά μου τέτοιο πράγμα... Αλλά ούτε ξαναέγινε. Για μένα αυτό ήταν θαύμα. Ο Κύριος μου έδειξε πόσο πολύ με αγαπά. Ισως και να με ευεργέτησε για την προσπάθεια δεν ξέρω τι να πώ. Αυτό που ξέρω είναι ότι για να φτάσω εκεί που έφτασα πολέμησα με νύχια και με δόντια. Για να φτάσω να κοινωνήσω Ορθόδοξα έφτυσα αίμα και να με συγχωρείται που το θέτω έτσι αλλά είναι πραγματικότητα... Ευχαριστώ τον Κύριό μας και Θεό μας. Πάλι λέω ότι πολύ ταπεινά το παραθέτω αυτό γιατί αισθάνομαι ότι θέλω να το ξεφωνίζω από τις βουνοκορφές ότι Ζει ο Θεός ημών! Για μένα το sign off πού έχω δεν είναι απλά ένα ποίημα... ένας ύμνος... είναι πραγματικότητα που την έχω ζήσει που την αισθάνομαι και που προσπαθώ να την ζω. Χαίρομαι που είμαι κοντά σας, μαζί σας... χαίρομαι που είμαι πια σπίτι μου.

[stathis73]

Ζητώ ταπεινά συγγνώμη που μονοπολώ αυτό το θέμα αλλά έχω πολλά θαύματα στη ζωή μου. Το ότι ζω είναι θαύμα και αυτό δεν το λέω ποιητικά... σε άλλη ανάρτηση όμως γι αυτό.

Με πολύ ταπείνωση θέλω να ομολογήσω πως ένοιωσα την πρώτη φορά που κοινώνησα ενώ είχα εξομολογηθεί και είχα νηστέψει για πρώτη φορά στη ζωή μου 40 ημέρες... http://www.assumptiongoc.org/ Οταν πήγαινα εγώ ήταν ποιό φτωχική εκκλησία αν και σε πολύ πλούσια περιοχή... Ο Ιερός Ναός ήταν 91μίλια μακρυά από το σπίτι μας και αφού κατάφερα τον σύζυγό μου να πάμε έφτασε η ώρα να μεταλάβουν όσοι είχαν προετοιμαστεί για την Θεία Κοινωνία. Κοινώνησα και δεν πρόλαβα να κάνω δυό μέτρα και άρχισα να κλαίω... άνοιξαν οι βρύσες... οι καταράκτες του ουρανού... άλλο πράγμα. Περπατούσα, περπατούσα και μέχρι να φτάσω στην θέση μου δίπλα στον σύζυγό μου δεν ήξερα που να σκουπιστώ-- δεν είχα και μαντηλάκι. Και νιώθω να με λούζει στην καρδιά μου και στο κεφάλι ένα αίσθημα αγάπης άλλο πράγμα. Δεν το έχω ξανανιώσει ποτέ στη ζωή μου αυτό. Δεν το είχα ξανααισθανθεί ποτέ... καλά αυτό μάλιστα γιατί που να αισθανθεί η αμαρτωλότητά μου τέτοιο πράγμα... Αλλά ούτε ξαναέγινε. Για μένα αυτό ήταν θαύμα. Ο Κύριος μου έδειξε πόσο πολύ με αγαπά. Ισως και να με ευεργέτησε για την προσπάθεια δεν ξέρω τι να πώ. Αυτό που ξέρω είναι ότι για να φτάσω εκεί που έφτασα πολέμησα με νύχια και με δόντια. Για να φτάσω να κοινωνήσω Ορθόδοξα έφτυσα αίμα και να με συγχωρείται που το θέτω έτσι αλλά είναι πραγματικότητα... Ευχαριστώ τον Κύριό μας και Θεό μας. Πάλι λέω ότι πολύ ταπεινά το παραθέτω αυτό γιατί αισθάνομαι ότι θέλω να το ξεφωνίζω από τις βουνοκορφές ότι Ζει ο Θεός ημών! Για μένα το sign off πού έχω δεν είναι απλά ένα ποίημα... ένας ύμνος... είναι πραγματικότητα που την έχω ζήσει που την αισθάνομαι και που προσπαθώ να την ζω. Χαίρομαι που είμαι κοντά σας, μαζί σας... χαίρομαι που είμαι πια σπίτι μου.

Ευχαριστούμε για την κατάθεση ψυχής Μαρία και εμείς χαιρόμαστε που το αισθάνεσαι σπίτι σου τον χώρο αυτόν.
Και η αλήθεια αυτή είναι οτι το agiooros.net είναι ενα δεύτερο σπίτι μας.

Να ευχαριστήσουμε τον Νίκο και πάλι για αυτόν τον όμορφο και συνάμα ευλογημένο ιστοχώρο.

[panagiotisspy]

Ζητώ ταπεινά συγγνώμη που μονοπολώ αυτό το θέμα αλλά έχω πολλά θαύματα στη ζωή μου. Το ότι ζω είναι θαύμα και αυτό δεν το λέω ποιητικά... σε άλλη ανάρτηση όμως γι αυτό.

Με πολύ ταπείνωση θέλω να ομολογήσω πως ένοιωσα την πρώτη φορά που κοινώνησα ενώ είχα εξομολογηθεί και είχα νηστέψει για πρώτη φορά στη ζωή μου 40 ημέρες... http://www.assumptiongoc.org/ Οταν πήγαινα εγώ ήταν ποιό φτωχική εκκλησία αν και σε πολύ πλούσια περιοχή... Ο Ιερός Ναός ήταν 91μίλια μακρυά από το σπίτι μας και αφού κατάφερα τον σύζυγό μου να πάμε έφτασε η ώρα να μεταλάβουν όσοι είχαν προετοιμαστεί για την Θεία Κοινωνία. Κοινώνησα και δεν πρόλαβα να κάνω δυό μέτρα και άρχισα να κλαίω... άνοιξαν οι βρύσες... οι καταράκτες του ουρανού... άλλο πράγμα. Περπατούσα, περπατούσα και μέχρι να φτάσω στην θέση μου δίπλα στον σύζυγό μου δεν ήξερα που να σκουπιστώ-- δεν είχα και μαντηλάκι. Και νιώθω να με λούζει στην καρδιά μου και στο κεφάλι ένα αίσθημα αγάπης άλλο πράγμα. Δεν το έχω ξανανιώσει ποτέ στη ζωή μου αυτό. Δεν το είχα ξανααισθανθεί ποτέ... καλά αυτό μάλιστα γιατί που να αισθανθεί η αμαρτωλότητά μου τέτοιο πράγμα... Αλλά ούτε ξαναέγινε. Για μένα αυτό ήταν θαύμα. Ο Κύριος μου έδειξε πόσο πολύ με αγαπά. Ισως και να με ευεργέτησε για την προσπάθεια δεν ξέρω τι να πώ. Αυτό που ξέρω είναι ότι για να φτάσω εκεί που έφτασα πολέμησα με νύχια και με δόντια. Για να φτάσω να κοινωνήσω Ορθόδοξα έφτυσα αίμα και να με συγχωρείται που το θέτω έτσι αλλά είναι πραγματικότητα... Ευχαριστώ τον Κύριό μας και Θεό μας. Πάλι λέω ότι πολύ ταπεινά το παραθέτω αυτό γιατί αισθάνομαι ότι θέλω να το ξεφωνίζω από τις βουνοκορφές ότι Ζει ο Θεός ημών! Για μένα το sign off πού έχω δεν είναι απλά ένα ποίημα... ένας ύμνος... είναι πραγματικότητα που την έχω ζήσει που την αισθάνομαι και που προσπαθώ να την ζω. Χαίρομαι που είμαι κοντά σας, μαζί σας... χαίρομαι που είμαι πια σπίτι μου.

Καλώς ήρθες σπίτι σου αδελφή μας, συγκινημένα τα αδέρφια σου σ' ευχαριστούν για το μοίρασμα καρδίας και ψυχής, προϊόν της Αγάπης του Πατρός μας..
Νάσαι πάντα καλά..

[ΜΙΧΣ]

Σας ευχαριστώ πολύ αδέλφια. Πραγματικά με συγκινείται. Ευχαριστώ...

[fotis]

Ένα θαύμα των Αγίων Τεσσαράκοντα στην Χαλκιδική

Στην περιοχή του χωρίου Γοματίου της Χαλκιδικής υπήρχε μετόχι της Μονής Ξηροποτάμου. Η κτηματική περιουσία του μετοχίου απαλλοτριώθηκε και παραμένει μόνον ο ναός προς τιμήν των αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, που υπάγεται στην ενορία Γοματίου. Η εορτή των αγίων Τεσσαράκοντα είναι και η κυρία εορτή της ενορίας. Λειτουργεί πάντοτε ο Μητροπολίτης Ιερισσού και παρατίθεται τράπεζα (κουρμπάνι) σ' όλους τους προσκυνητάς που έρχονται από το χωριό και από τα άλλα γειτονικά χωριά.
Οι άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες συνδέονται με μία θαυμαστή διάσωσι του χωριού από βέβαιη καταστροφή, η οποία διασώζεται στην προφορική παράδοσι των κατοίκων.
Βρισκόμαστε στα 1905, όταν Τούρκοι στρατιώτες ήλθαν απεσταλμένοι από τον Μαντέμ Αγά της Στρατονίκης να πάρουν άνδρες για τα μεταλλεία. Ως γνωστόν τότε όλα τα χωριά της Βορείου Χαλκιδικής (Μαντεμοχώρια), ήσαν υποχρεωμένα να στέλνουν άνδρες στα μεταλλεία. Οι κάτοικοι όμως του Γοματίου αντέδρασαν βίαια στην στρατολόγησι εργατών και σκότωσαν τους Τούρκους στρατιώτες.
Αυτό όμως εξώργισε τους Τούρκους και ο Σουλτάνος διέταξε να καή το χωριό και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι κάτοικοι. Ξεκίνησε λοιπόν σώμα στρατού από την Θεσσαλονίκη με κατεύθυνσι το Γομάτι και σκοπό να εκτελέσουν τα διαταχθέντα. Μόλις όμως έφθασαν κοντά στο χωριό, όπου ευρίσκεται ο ναός των αγίων Τεσσαράκοντα, συνέβη κάτι το θαυμαστό. Ο επικεφαλής αξιωματικός λυπήθηκε τον κόσμο και άλλαξε γνώμη:
—Γιατί να τους τιμωρήσω με τέτοιο σκληρό τρόπο;
Έφθασε στην πλατεία του χωριού και εκεί συγκέντρωσε όλους τους Χριστιανούς, οι οποίοι τρομοκρατημένοι περίμεναν την δίκαιη τιμωρία τους. Τότε ο Τούρκος αξιωματικός ρώτησε:
—Δεν μου λέτε, τι άγιος είναι η εκκλησία που είναι έξω από το χωριό σας;
—Άγιοι Σαράντα, απάντησαν οι κάτοικοι.
—Αλήθεια; Είναι άγιοι Σαράντα; Ξέρετε πώς με λένε έμενα; Με λένε Σαράντο. Ας είμαι Τούρκος. Κατάγομαι από την Σεβάστεια της Μικράς Ασίας, όπου μαρτύρησαν οι άγιοι Σαράντα. Η μητέρα μου έκανε παιδιά, άλλα κανένα δεν ζούσε. Μια χριστιανή είπε στη μάνα μου να με τάξη στους Αγίους Σαράντα. Εκεί στη Σεβάστεια κατοικούσαν Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Εγώ είμαι το παιδί που έταξε η μάνα μου στους αγίους Σαράντα και ζω και έχω και το όνομά τους. Ε, οι άγιοι Σαράντα που έσωσαν εμένα, έσωσαν και σας. Γιατί μόλις έφθασα μπροστά στο εκκλησάκι τους άλλαξα γνώμη. Εμπρός, συνέχισε, πάμε όλοι μαζί να τους ευχαριστήσουμε.
Όλοι μαζί γεμάτοι ευγνωμοσύνη και εμπρός ο Τούρκος κατευθύνθηκαν στο μετόχι των αγίων Σαράντα. Τότε ο Τούρκος γονάτισε μπροστά στην εικόνα των αγίων και γεμάτος συγκίνησι έβγαλε μια χρυσή λίρα και την κρέμασε στην εικόνα. Όλοι γεμάτοι ευγνωμοσύνη ευχαρίστησαν τους αγίους Σαράντα για την θαυμαστή τους διάσωσι.
Εμείς δε που ακούμε και διαβάζουμε το θαύμα αυτό, ας δώσουμε δόξα στον εν Τριάδι Θεό, που γίνεται θαυμαστός «διά των αγίων Του».
*Καταγράφηκε από τον Πρωτοσύγκελλο της Ι. Μητροπόλεως Ιερισσού Αρχιμ. Χρυσόστομο Μαϊδώνη
Αγιορείτικη Μαρτυρία
Τριμηνιαία έκδοσις Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου
Τεύχος 11
πηγή: http://anavaseis.blogspot.com/2012/03/b ... _6052.html

[ΕΙΡΗΝΗGR]

Διάβαζα τα παραπάνω θαύματα και έκλαιγα.......


Ο μπαμπάς μου νοσηλευόταν στο νοσοκομείο, με υψηλό πυρετό, για αρκετές ημέρες.
Κάποια ημέρα ο γιατρός, είπε στην μαμά μου ( η οποία ήταν όλες εκείνες τις ημέρες στο νοσοκομείο) ,να καλέσει τα παιδιά για να μας μιλήσει ( δηλαδή τον αδερφό μου και εμένα).
Την επομένη το πρωί βρισκόμαστε στο γραφείο του γιατρού, ο οποίος μας έλεγε, ότι από τις εξετάσεις, διαπιστώθηκε ότι ο μπαμπάς είχε καρκίνο στον πνεύμονα και η ζωή του είναι δυο μήνες.
Φεύγοντας από το γραφείο του γιατρού, πήγα στο δωμάτιο του μπαμπά (τα δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια μου μη μπορώντας να τα σταματήσω), τον ακούμπησα στο μέτωπο και έκαιγε.
Το βράδυ έμεινα στο νοσοκομείο, η μαμά ως συνήθως κοιμόταν δίπλα του σε μια καρέκλα.
Το βράδυ και ενώ κοιμόταν η μαμά μου, βλέπει στο ύπνο της και πάνω από το κρεβάτι του μπαμπά, να στέκεται ένας, σαν μοναχός, αδύνατος, με μαύρα άμφια και γένια.
Το πρωί που ξύπνησε ο μπαμπάς, ο πυρετός του είχε πέσει, κάνουν ξανά εξετάσεις στο μπαμπά και σε λίγο έρχεται καποιος άλλος γιατρός, να μας ενημερώσει ότι η τελευταία εξέταση βγήκε πεντακάθαρη και ο μπαμπάς δεν έχει τίποτα απολύτως, και μπορούμε να φύγουμε από το νοσοκομείο..

Ο άγιος που είδε η μαμά μου, πάνω από το κρεβάτι του μπαμπά ήταν ο άγιος Εφραίμ... μεγάλη η χάρη του....

(Τον ΑΓΙΟ ΕΦΡΑΙΜ τον γνώρισε η μαμά μου, από ένα βιβλίο με τα θαύματα του, που είχε δανείσει κάποια κυρία που είχε άρρωστο, στον ίδιο θάλαμο, στην μαμά μου.)

[fotis]

Εικόνα της Παναγίας μυρόβλησε στην Ουκρανία!

Στην Μονή Μανιάβσκι της Δυτικής Ουκρανίας-τον ''Άθω''της Ουκρανίας όπως ονομάζεται-σε μία εικόνα της Παναγίας άρχισε να τρέχει άγιο μύρο.
Οι μοναχοί είναι ανυσηχοι επειδή όταν πριν από τέσσερα χρόνια είχε ξανασυμβεί αυτό,εκτεταμένες πλημμύρες είχαν προκαλέσει ζημιές σε όλην την Δυτική Ουκρανία.Δεν ξέρουν τι να μπορεί να σημαίνει αλλά πιστεύουν ότι είναι μία προειδοποίηση της Παναγίας.

Η εικόνα είναι σαν να κλαίει και το δάκρυ όσο περνούν οι μέρες όλο και μεγαλώνει.Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για θαύμα.

Η θαυματουργή εικόνα η«Ηγουμένη της Μονής Μανιάβσκι»είναι αντίγραφο της πρωτότυπης εικόνας η οποία χάθηκε όταν οι μπολσεβίκοι έκλεισαν το μοναστήρι.Η πρωτότυπη εικόνα είχε αγιογραφηθεί τον 17ο αιώνα όταν κατά την διάρκεια μίας επιδημίας η Παναγία εμφανίστηκε στον ηγούμενο και του ζήτησε να μετανοήσει.Μετά τις προσευχές των μοναχών η επιδημία υποχώρησε.