25 Μαρτίου 1942....

[panagiotisspy]

25 Μαρτίου 1942....
25 Μαρτίου 2012

70 χρόνια πέρασαν..

Ο ποιητής τα περιέγραψε όλα..

Κάντε τις συγκρίσεις,
είτε συμβολικά,
είτε πραγματικά....

Η ιστορία φαίνεται πως επαναλαμβάνεται..
Ας ελπίσουμε μόνο προς το ένα σκέλος της, το ελπιδοφόρο,
και όχι προς το άλλο, το σκοτεινό,
αυτό δηλαδή που η Γερμανική εξουσία του 1942 μαζί με τη δοτή και προδοτική "εγχώρια" έκφρασή της,
(τότε λεγόταν Τσολάκογλου, τώρα Παπαδήμος....)
επιδιώκουν να ξανακάνουν σήμερα, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, πάλι και οι δυό μαζί....


Καλή Έξοδο λοιπόν αδέρφια,
με τη βοήθεια του Ήλιου της Δικαιοσύνης....


Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ

Οδυσσέας Ελύτης

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

ΤΑ ΠΑΘΗ

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΡΙΤΟ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ


ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά
και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα
πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες
με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ' ανοιχτό πουκάμισο,
με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη.

Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό,
τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο.


Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία,
οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες.


Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον
επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές,
πού 'λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.
Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν.
Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το
έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες,
με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει:


μία πήχη φωτιά κάτω απ' τα σίδερα, με τις μαύρες κάνες και τα δόντια του ήλιου.
Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν.


Και χτυπούσανε όπου να 'ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση.
Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε.


Σα να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ' ολάκερη τη γη, για να περάσει η Άνοιξη
παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ' απ' την άκρη της
απελπισιάς, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες,
και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.

Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε πλήθος τα θηρία,
και άλλους εμάζωξαν. Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα....

Της δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ....

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ Ηλιε νοητε * και μυρσινη Συ δοξαστικη
μη παρακαλω Σας μη * λησμονατε τη χωρα μου!

Αετομορφα τα εχει τα ψηλα βουνα * στα ηφαιστεια κληματα σειρα
και τα σπιτια πιο λευκα * στου γλαυκου το γειτονεμα!

Της Ασιας αν αγγιζει απο τη μια * της Ευρωπης λιγο αν ακουμπα
στον αιθερα στεκει να * και στη θαλασσα μονη της!

Και δεν ειναι μητε ξενου λογισμος * και δικου της μητε Αγαπη μια
μονο πενθος αχ παντου * και το Φως ανελεητο!

Τα πικρα μου χερια με τον Κεραυνο * τα γυριζω πισω απ' τον Καιρο
τους παλιους μου φιλους καλω * με φοβερες και μ' Αιματα!

Μα 'χουν ολα τα Αιματα ξαντιμεθει * κι οι φοβερες αχ λατομηθει
και στον εναν ο αλλος μπαι * νουν εναντιον οι ανεμοι!

Της Δικαιοσυνης Ηλιε νοητε * και μυρσινη Συ δοξαστικη
μη παρακαλω Σας μη * λησμονατε τη χωρα μου !!!!


http://www.youtube.com/watch?v=qyz3Obogmh0

[panagiotisspy]

25 Μαρτίου 1942....
25 Μαρτίου 2012

70 χρόνια πέρασαν..

Ο ποιητής τα περιέγραψε όλα..

Κάντε τις συγκρίσεις,
είτε συμβολικά,
είτε πραγματικά....

Η ιστορία φαίνεται πως επαναλαμβάνεται..
Ας ελπίσουμε μόνο προς το ένα σκέλος της, το ελπιδοφόρο,
και όχι προς το άλλο, το σκοτεινό,
αυτό δηλαδή που η Γερμανική εξουσία του 1942 μαζί με τη δοτή και προδοτική "εγχώρια" έκφρασή της,
(τότε λεγόταν Τσολάκογλου, τώρα Παπαδήμος....)
επιδιώκουν να ξανακάνουν σήμερα, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, πάλι και οι δυό μαζί....


Καλή Έξοδο λοιπόν αδέρφια,
με τη βοήθεια του Ήλιου της Δικαιοσύνης....


Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ

Οδυσσέας Ελύτης

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

ΤΑ ΠΑΘΗ

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΡΙΤΟ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ


ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά
και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα
πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες
με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ' ανοιχτό πουκάμισο,
με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη.

Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό,
τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο.


Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία,
οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες.


Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον
επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές,
πού 'λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.
Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν.
Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το
έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες,
με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει:


μία πήχη φωτιά κάτω απ' τα σίδερα, με τις μαύρες κάνες και τα δόντια του ήλιου.
Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν.


Και χτυπούσανε όπου να 'ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση.
Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε.


Σα να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ' ολάκερη τη γη, για να περάσει η Άνοιξη
παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ' απ' την άκρη της
απελπισιάς, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες,
και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.

Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε πλήθος τα θηρία,
και άλλους εμάζωξαν. Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα....

Της δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ....

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ Ηλιε νοητε * και μυρσινη Συ δοξαστικη
μη παρακαλω Σας μη * λησμονατε τη χωρα μου!

Αετομορφα τα εχει τα ψηλα βουνα * στα ηφαιστεια κληματα σειρα
και τα σπιτια πιο λευκα * στου γλαυκου το γειτονεμα!

Της Ασιας αν αγγιζει απο τη μια * της Ευρωπης λιγο αν ακουμπα
στον αιθερα στεκει να * και στη θαλασσα μονη της!

Και δεν ειναι μητε ξενου λογισμος * και δικου της μητε Αγαπη μια
μονο πενθος αχ παντου * και το Φως ανελεητο!

Τα πικρα μου χερια με τον Κεραυνο * τα γυριζω πισω απ' τον Καιρο
τους παλιους μου φιλους καλω * με φοβερες και μ' Αιματα!

Μα 'χουν ολα τα Αιματα ξαντιμεθει * κι οι φοβερες αχ λατομηθει
και στον εναν ο αλλος μπαι * νουν εναντιον οι ανεμοι!

Της Δικαιοσυνης Ηλιε νοητε * και μυρσινη Συ δοξαστικη
μη παρακαλω Σας μη * λησμονατε τη χωρα μου !!!!

[trader21]

Deja vu. Η έκφραση είναι γαλλική και σημαίνει «το έχω ξαναδεί».

Αυτό νιώθω σήμερα αδέλφια, ότι ζούμε μέρες deja vu. Έχουμε 2012 και όμως ξανά δοσίλογοι πολιτικοί στηριζόμενοι στις πλάτες των πάλαι ποτέ Ευρωπαίων και μη <<προστατών/συμμάχων>> μας, κλέβουν ότι με τόσο κόπο αποκτήσαμε όλα αυτά τα χρόνια.
Σαν αρπακτικά γεράκια οι πιστωτές/τοκογλύφοι σκλαβώνουν τις ζωές μας και το μέλλον των παιδιών μας. Το θέμα είναι όμως εμείς τι κάνουμε;

Θα αφήσουμε να φυλακίσουν και τα όνειρα μας;

ΟΧΙ,

με τη Χάρη του Κυρίου μας θα τους νικήσουμε, γιατί το δίκιο είναι με το μέρος μας.