Ο άνθρωπος αισθάνεται ακόμη αδύναμος στη δύναμη της φύσης

[filotas]

Ο άνθρωπος αισθάνεται ακόμη αδύναμος στη δύναμη της φύσης
Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2013



Παρά την πρόοδο των επιστημών και της τεχνολογίας ο άνθρωπος εξακολουθεί να παρακολουθεί εκστατικός τα φυσικά φαινόμενα και να αισθάνεται αδύναμος μπροστά στη δύναμη της φύσης. Τα περισσότερα καταστροφικά φυσικά φαινόμενα (σεισμούς, καταιγίδες, εκρήξεις ηφαιστείων, παλιρροϊκά κύματα, πλημμύρες, κατολισθήσεις κλπ.) μπορεί στην καλύτερη περίπτωση να τα προβλέψει, αλλά όχι να τα σταματήσει.

Η φύση έγινε βίαιη και καταστροφική μετά την πτώση του ανθρώπου και θα επανέλθει στην κατάσταση της αρχικής τελειότητας μετά τη Δευτέρα Παρουσία. Μέχρι τότε ο Θεός επιτρέπει τις φυσικές καταστροφές, για να θυμάται ο άνθρωπος πόσο μικρός είναι απέναντι στο Δημιουργό και τη δημιουργία και να στρέφεται προς το Θεό δοξάζοντας το μεγαλείο Του και ζητώντας ταπεινά τη βοήθεια της Θείας Του Πρόνοιας.

Ανάργυρος Φιλώτας

[ΜΙΧΣ]

Καλημέρα Νικόλα! Ευλογία!

Υπάρχουν όμως οι άνθρωποι με εωσφορικό λογισμό και attitude που όχι μόνο δεν κάνουν το απόλυτα λογικό και ψυχοφέλιμο αλλά στρέφονται ενάντια στο Δημιουργό, υπερήφανα... δίνοντας τη δικιά τους διεστραμένη πινελιά στα φαινόμενα, αλλάζοντας τη φύση τεχνητά, όχι μονάχα στα άψυχα... αλλά και στα έμψυχα, κι εκεί είναι που θα έπρεπε να τρέμουμε και να ζητούμε το έλεος Κυρίου, γι αυτές τις 'παρεμβάσεις'.

[filotas]

Ο άνθρωπος μπορεί με τα έργα του να διαμορφώσει το χώρο που ζει, μπορεί ακόμη να μετακινείται γρήγορα από τη μια μεριά της γης στην άλλη, να επικοινωνεί με άλλους ανθρώπους που βρίσκονται πολύ μακριά, μπορεί να παράγει όσα του χρειάζονται για να ζήσει. Δεν μπορεί όμως να βρίσκεται συγχρόνως σε περισσότερα από ένα μέρη, να μακρύνει τη ζωή του έστω και μια μέρα, να αποτρέψει φυσικά φαινόμενα σαν αυτά που φαίνονται στο video, να σώσει έστω και μια ψυχή χωρίς τη συναίνεσή της και την παρέμβαση της Θείας Χάριτος και άλλα πολλά.

Αυτό που εξαρτάται αποκλειστικά από τον κάθε άνθρωπο είναι η έμπρακτη συναίνεσή του, για να μπορέσει να ενεργήσει και σ' αυτό η Χάρη του Θεού και να τον σώσει. Μόνο αυτό είναι στο χέρι του, δηλαδή να αποτρέψει την επίθεση Αγάπης που του κάνει ο Θεός για να τον καλέσει κοντά του. Να πει όχι στον Παράδεισο και να διαλέξει την κόλαση.

[dionysisgr]

Το προβλημα ξεκινα απο την σχεση μεταξυ ανθρωπου-κτισεως.

Ο ανθρωπος απο βασιλεας της, εγινε δυναστης της. Απο εργατης της, αγριος εκμεταλλευτης της.
απο συντηρητης της, και ωραϊστης, εγινε καταστροφεας και εχθρος της, με ταση διαρκως αυξανομενη.

Η κτιση εστω και αλογη, δεν παυει να ειναι ενας ζωντανος οργανισμος σε αρμονια και συναφεια.
Αντιδρα λοιπον με μια αλογη και κτηνωδη λογικοτητα αυτοσυντηρησης, απεναντι σε καθε εχθρικη ενεργεια του ανθρωπου.

Την βομβαρδιζει με ατομικα οπλα, αυτη γινεται ακατοικητη.
Της απομυζα τα νερα αλογιστα, αυτη ξεραινεται και τον αφηνει χωρις τροφη.
Της μολυνει τον οριζονται, αυτη τον πνιγει με την ανυποφορη ατμοσφαιρα της.
Και παει λεγοντας.

Εστω και εαν την υψηλη επιστασια εχει η Παντοκρατορικη προνοιακη-συνεκτικη-τελεολογικη Δυναμις του Θεου,
που ξεκινωντας απο την δημιουργια της, εκ του μηδενος την κατευθυνει προς ενα σκοπο αγαθο,
δεν παυουν να λειτουργουν αυτονομα οι φυσικοι νομοι.

Δηλαδη ειναι το διπολο καταστροφης φυσης-κτισης, ακολουθουμενο απο την αυτοκαταστροφη του ανθρωπου.

Οσο ο ανθρωπος, δεν θα βλεπει την κτιση με ιερατικο-ευχαριστιακο τροπο, δηλαδη ως ιερευς της,
που επανω της και μεσα της ιερουργει μια ευχαριστιακη ζωη και πραξη,
αναπεμποντας τα δωρα, ως αντιδωρα στον Δημιουργο,
αλλα αποβλεποντας μονο στο κερδος, την κακη αισθητικη, την παραλογη χρηση της,
τοσο αυτη η Κτιση, θα εκδικειται, και θα συστεναζει κατα τον Αποστολο Παυλο μαζι του.

Αρα το καθολικο προβλημα, εγκειται στην κακη και στρεβλη θεωρηση της κτισης,
ως τσιφλικι και ιδιοκτησια του ανθρωπου, πραγμα που γεννα θανατο τοσο σε αυτον, οσο και στην κτιση,
και στην μη θεωρηση της, ως τοπο εξαγιασμενο, τοπο προεργασιας της επιστροφης στον χαμενο Παραδεισο.

Η υλη, στην Ορθοδοξη κοσμολογια και ανθρωπολογια, ειναι κατι λιαν καλο, κατι ιερο,
καθοτι εχει προελθει απο τα Παναχραντα χερια του Τριαδικου Θεου.

Ως τετοια πρεπει να θεωρειται δωρημα, και ευεργετημα του οποιου καλειται ο ανθρωπος να κανει καλη χρεια.

Απο το πως λοιπον χειριζεται ο ανθρωπος την κτιση, διαφαινεται και η σχεση του, με τον Θεο.

Γιατι ο Θεος, περα απο την υπερφυσικη Του αποκαλυψη, εν Χριστω,
δεν παυει για οποιον εχει νου και καρδια ανοικτη, να αποκαλυπτεται και δια των κτισματων.

Αρα ο Θεος παρεχει στον ανθρωπο την κτιση, ως οντολογικο και χωροχρονικο πεδιο δρασης,
ωστε να αυξηθει, να τελειωθει, να διαμορφωθει συν χαριτι σε ανθρωπο καινο και ανθρωπο αιωνιο.

Και γιαυτο η αξια της κτισεως ειναι απροσμετρητη, οχι μονο διοτι ειναι το "σπιτι" του ανθρωπου,
αλλα και προπαντος ειναι η παλαιστρα και η αυλη, οπου θα παλεψει και θα παιξει εν Θεω,
το παιχνιδι της σωτηριας και της νικης κατα των δαιμονικων δυναμεων που τον εριξαν μαζι με την παρακοη του,
να οδυνεται και να στεναζει εδω αχρι του νυν.

Η καλη χρεια λοιπον, η ευχαριστιακη θεωρηση, της κτισης, μπορει μονο να σωσει και την κτιση αλλα
και τον ανθρωπο, διαφυλασσοντας την πρωτη και σωζοντας την αγαθη προαιρεση του πρωτου.

[stathis73]

Του Μητρ. Μεσογαίας: "Φωνή αύρας λεπτής"

"Το κοινόβιο της φύσης εχει τους καλύτερους μοναχούς. Ειναι οι καλύτεροι στην άσκηση, στην υπακοή και στη σιωπή. Η φύση ειναι η καλύτερη θεολογική σχολή και προκαλεί πολλή δοξολογία.

Η τεχνολογία έκανε τη φύση εχθρό μας και αντίπαλο. Πρωτον την αγρίεψε και αντιδρά πιο εντονα. Δευτερον, δεν την αγαπάμε σαν μάνα μας, αλλα την προτιμάμε σαν υπηρέτη μας. Αντι να μαθαίνουμε απο αυτήν προσπαθούμε με το μαστίγιο να την αλλάξουμε. Αυτη ομως ειναι πολύ γριά και ξεροκέφαλη. Δεν αλλάζει. Αντίθετα, θυμώνει και εκδικείται. Για αυτό κι εμείς τη βλέπουμε σαν αντίπαλο. Δεν ξερουμε τη συμπεριφορά της, αγνοούμε τα μυστικά της. Δεν τη σεβόμαστε, αλλα τη φοβόμαστε."

--------------------------------------------------------