To ραγισμένο δοχείο

[toula]

Μια γερόντισσα Κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία, κρεμασμένα από τους ώμους της. Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε. Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο. Έτσι για δύο χρόνια η γερόντισσα κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι.

Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευασθεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε και ένοιωθε ντροπή για την ατέλειά του.

Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στην γερόντισσα.
- «Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγνώμη!»
- «Μα γιατί;» ρώτησε η γριά. «Για ποιο λόγω νιώθεις ντροπή;»
- «Ε, να! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!»
Η γερόντισσα χαμογέλασε:
- «Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την αξιοποίησα».
- «Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!».

Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό, αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γερόντισσας να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του. Ο καθένας μας έχει τις «ρωγμές» του και τις «αδυναμίες» του που μπορούν να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας.

Κάθε «ρωγμή» μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα, αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας.

«Ραγισμένοι» φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας. Αν ο καθένας μας μετέτρεπε σαν τη γερόντισσα τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο, σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος!

Ι. Ν. Αγίας Κυριακής, Αμφιθέας-Παλαιού Φαλήρου

http://www.orthmad.gr

[filotas]

Κι εμείς οι ίδιοι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τις αδυναμίες μας και τις ατέλειές μας. Όχι για να τις βρίσκουμε σαν δικαιολογία, αλλά για να αξιοποιούμε καλύτερα τα δυνατά μας σημεία. "Η γαρ δύναμις μου εν ασθενεία τελειούται" (Κορινθ. Β ιβ' 9), είπε ο Χριστός στον Απόστολο Παύλο, όταν του ζήτησε να τον απαλλάξει από μια ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε. Όταν αποδεχόμαστε τις ατέλειές μας και εργαζόμαστε με όσα ο Θεός μας χάρισε, Εκείνος με τη Δύναμή Του πολλαπλασιάζει το αποτέλεσμα. Έτσι ο Απόστολος Παύλος φτάνει να λέει "ήδιστα ούν μάλλον καυχήσομαι εν ταίς ασθενείαις μου, ίνα επισκηνώση επ' εμέ η δύναμις τού Χριστού" (Κορινθ. Β ιβ' 9), δηλαδή "με πολλή ευχαρίστηση θα καυχηθώ για τις ασθένειές μου, για να κατοικήσει μέσα μου η Δύναμη του Χριστού".