Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ως άνθρωπος που έζησε από μικρό παιδί σε βαθιά κι ανήλια σκοτάδια, μαρτυρώ με ουλές και πληγές σε ολάκερη την ύπαρξη, ότι ακόμη και μέσα στο σκοτάδι υπάρχει Φως. Στο λάθος μια μεγάλη αρχή. Στην αμαρτία φωλιάζει η αρετή, και στον Άδη ο ίδιος ο Χριστός Αναστημένος.
Κάθε αντίο ένα καινούργιο ξεκίνημα. Άλλωστε κανένα τέλος δεν ήρθε ποτέ με άδεια χέρια. Ακόμη και στις πιο μεγάλες νύχτες της ζωής μας, ξημερώνει.
Την ώρα που πυκνό και παγερό το σκοτάδι κυκλώνει το κορμί μας, φαντάζει δύσκολο να το πιστέψουμε ότι, εδώ σ’ αυτό τον λασπωμένο τόπο όπου ο θάνατος στήνει καρτέρι στις ευαίσθητε καρδιές με τα βόλια της απόγνωσης, μπορεί να φέξει ο ήλιος της ελπίδας. Κι όμως ξημερώνει. Κι όμως χαράζει, λιάζει και ζεσταίνει ο καιρός. Πίστεψε με.
Στεγνώνουν τα μέσα μας, αρκεί να τα απλώσουμε δίχως ντροπή…

π. Λίβυος

[toula]

Μια ωραία διασκευή από μια υπέροχη φωνή…. Μπορείτε να κάνετε και προσευχή ακούγοντας το, ταξιδεύοντας στο χώρο της καρδιάς. Ο όσιος Παΐσιος μια φορά ευρισκόμενος σε ένα λεωφορείο για Θεσσαλονίκη, και ενώ στα ηχεία έπαιζαν δυνατά διάφορα τραγούδια, εκείνος έπαιρνε τους ήχους και τους στίχους και τους έκανε προσευχή… Άλλωστε η τέχνη και η προσευχή, προσπαθούν να δώσουν μορφή και λόγο στα πιο βαθιά συναισθήματα μας.
Γι αυτό και ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, έλεγε ότι η προσευχή είναι η πιο υψηλή μορφή τέχνης. Όλα μπορούν να γίνουν δρόμοι προς τον Θεό και την αγάπη. Η τέχνη είναι ένας τέτοιος μεγάλος δρόμος…



π. Λίβυος

[toula]

Όποιος εξετάζει τις ζωές των άλλων μάλλον δεν είναι ευχαριστημένος με την δική του.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Όταν δεν μάθεις να ευχαριστείς την ζωή, θα έρθει η στιγμή που φρικτά θα την παρακαλέσεις…




π. Λίβυος

[toula]

Πώς να συναντηθούμε, πώς ν'αγαπηθούμε, όταν ουσιαστικά δεν γνωριστήκαμε ποτέ;

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Σε είδα μες στα λασπόνερα μια παγωμένη νύχτα του Γενάρη. Έρημη σε απόγνωση, γεμάτη λάθη. Άνθρωπος δεν υπήρχε δίπλα σου. Είχαν φύγει όλοι, μαζί κι ο εαυτός σου. Ίσως πρώτος αυτός απ όλους. «Δεν μπορώ άλλο πάτερ», κατάφερες να ξεστομίσεις. «Κάνω διαρκώς τα ίδια λάθη. Ξέρω το σωστό μα μια δύναμη εντός μου, με τραβάει στο πάθος και το λάθος. Τα επιλέγουμε τελικά πατέρα μου, τα πάθη ή μας επιλέγουν; Από την μέρα που γεννήθηκα θυμάμαι να παλεύω για να ανασάνω. Να γδέρνομαι για να επιβιώσω. Να μάχομαι να κρατηθώ σε αυτό που ονομάζουμε ζωή. Γιατί; Άραγε γιατί; Για πόσο ακόμη πάτερ μου θα παλεύω με την αόρατη πληγή; Με την λαβωματιά εκείνη που δεν κατοικεί στο σώμα μου μα όμως τρυπάει το μυαλό και τα σώθηκα μου; Χρόνια ψάχνω σπιθαμή προς σπιθαμή την σάρκα μου, την γύμνωσα, την άφησα ερειπωμένη, μα πληγή δεν βρήκα. Τι με πονάει πάτερ; Που είναι αυτή η λαβωματιά να την θεραπεύσω;

Ησύχασε, δεν θα την βρεις. Είναι αδιόρατη, βαθιά, δεν την ακουμπάει η ματιά. Μην την φοβίζεις άλλο την ψυχή σου μην τρομάζεις. Μην απαιτείς πολλά. Κι αυτά που δε μπορεί να κάνει μην ζητάς. Κάτσε λιγάκι δίπλα της, μην της φωνάζεις, μην αντιδράς και την πιέζεις. Πες της πως την αγαπάς, αγκάλιασε την. Και αποδέξου την πληγή. Πάψε να θες να φύγει, να χαθεί να σε εγκαταλείψει. Η πιο μεγάλη προίκα σου είναι αυτή κι ας σε φοβίζει. Άλλωστε αυτά που μας φοβίζουν πάντα κρύβουν μια αλήθεια που αρνούμαστε να ακούσουμε. Τόσα χρόνια ψάχνεις λύσεις, ζητάς ερμηνείες, την απάντηση σε ένα γιατί που όλο και μακραίνει. Αλήθεια δεν κουράστηκες να ζητάς απαντήσεις σε μια ζωή που μόνο ερωτήματα έχει; Πάψε. Ησύχασε. Άφησε μια φορά να σου μιλήσει, να ακουστεί, να μαρτυρήσει τα ανείπωτα θαμμένα εκείνα… Με το θόρυβο δεν κρύβονται οι πληγές, ουρλιάζουν πιο πολύ για ν' ακουστούν….

π. Λίβυος

[toula]

Καμία αιωνιότητα δεν μπορεί να σου δώσει αυτά που αρνήθηκες εδώ.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Όσο εμείς θα προσπαθούμε να αναλύσουμε σαν μαθηματική εξίσωση τον Θεό και να σώσουμε την νάρκισση ψυχούλα μας, σταυρωμένα παιδιά θα γεμίζουν τον παράδεισο και άνθρωποι που νοιάστηκαν και μοιράστηκαν τον πόνο του άλλου θα ""αγιάζουν"" δίχως διακηρύξεις....«Όποιος αναζητάει το ίχνος του Θεού σε αυτόν τον κόσμο, δεν θα το βρει παρά μόνο στο πρόσωπο των αρρώστων, των πεινασμένων, των φυλακισμένων, των ξένων… Όποιος έχει αγόγγυστα σκατοσκουπίσει άρρωστο είναι μείζων όλων των τιτάνων της θεολογίας.»



π. Λίβυος

[toula]

Η αγάπη είναι κάτι που αναγνωρίζεται από τους άλλους για μας, και όχι κάτι που διαλαλούμε εμείς για τους άλλους.
----------------------
Τι εννοώ: Συνήθως λέμε "σ' αγαπώ", δηλαδή δηλώνουμε την αγάπη μας στον άλλον άνθρωπο. Η αγάπη όμως είναι κάτι που ο άλλος θα το πει για μας. Αισθανόμενος την αγάπη μας προς το πρόσωπό του θα δηλώσει "σ'ευχαριστώ που μ'αγαπάς".
----------------------
Όπως είπαμε όμως, συνήθως εμείς βιαζόμαστε να δηλώσουμε από μόνοι μας ότι αγαπούμε τον άλλον, ενώ η αγάπη τελικά αποδεικνύεται από τις πράξεις μας και την συμπεριφορά μας, και τελικά διακυρήτεται από τον άλλον για εμάς.
----------------------
Άλλο είναι να πω εγώ σε κάποιον άνθρωπο "σ'αγαπώ", και άλλο είναι ν΄ αναγνωρίσει την αγάπη μου ο άλλος και να μου πει "σ'ευχαριστώ που μ'αγαπάς".
Νομίζω ότι το δεύτερο είναι καλύτερο και γνησιότερο από το πρώτο. Το πρώτο το λέμε για να πείσουμε τον άλλον για αυτό που αισθανόμαστε, ενώ το δεύτερο μας το αναγνωρίζει ο άλλος χωρίς να πούμε εμείς τίποτα.
Το "σ'αγαπώ" μας, σχεδόν πάντα, περιέχει κτητικότητα και ιδιοτέλεια, ακόμα και το "σ'αγαπώ" μιας μάνας προς το παιδί της.
Σε αντίθεση το "σ'ευχαριστώ που μ'αγαπάς" που μας λέγει ο άλλος ως έκφραση του βιώματος που νιώθει από εμάς για το πρόσωπό του είναι νομίζω τα ομορφότερα λόγια που μπορούνε μας πούνε.
----------------------
Γιατί τελικά είναι πιο όμορφο να σου λένε "σ'ευχαριστώ που μ'αγαπάς", παρά "σ'αγαπώ".

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ὁ Ἃγιος Νεομὰρτυς Γεὼργιος ὁ ἒν Ἰωαννὶνοις

Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε το 1808 μ.Χ. στο χωριό Τζούρχλι (ή Τζούραλη) της επαρχίας Γρεβενών (σήμερα φέρει την ονομασία Άγιος Γεώργιος), από γονείς φτωχούς γεωργούς, τον Κωνσταντίνο και τη Βασίλω.
Ο Γεώργιος, επειδή οι γονείς του ήταν φτωχοί, παρέμεινε αγράμματος. Ορφάνεψε σε παιδική ηλικία και πήγε στα Ιωάννινα, όπου έγινε Ιπποκόμος του Χατζή Αβδουλά, αξιωματικού του Ιμίν πασά, στον οποίο και παρέμεινε για οκτώ χρόνια.

Κατά τον Οκτώβριο του 1836 μ.Χ. συκοφαντήθηκε από εχθρούς του Τούρκους, ότι δήθεν, προηγουμένως εξισλαμίστηκε και κατόπιν επανήλθε στη χριστιανική θρησκεία. Μπροστά στον κριτή ο Γεώργιος απολογήθηκε με θάρρος και απέδειξε ότι ποτέ δεν έγινε αρνησίθρησκος.

Έτσι, αφού βρέθηκε και απερίτμητος τον άφησαν ελεύθερο.

Αργότερα πήρε σύζυγο ονόματι Ελένη και στις 30 Δεκεμβρίου του 1837 μ.Χ. γεννήθηκε το παιδί τους, που 8 μέρες μετά, στις 7 Ιανουαρίου, εορτή του Προδρόμου, βαπτίστηκε και, λόγω της ημέρας, έλαβε το όνομα Ιωάννης.

Στην συνέχεια, ο Γεώργιος, προσλήφθηκε Ιπποκόμος του μουσελίμη Φιλιατών και πήγε στην πόλη αυτή. Κατόπιν με άδεια του αφέντη του, ήλθε στα Ιωάννινα για δικές του υποθέσεις, όπου την 12η Ιανουαρίου 1838 μ.Χ., ημέρα Τετάρτη, κάποιος Οθωμανός τον συκοφάντησε ότι δήθεν ήταν προηγουμένως Τούρκος και ξανάγινε χριστιανός.

Έτσι συνελήφθη, φυλακίστηκε και με τη βία οι Τούρκοι προσπαθούσαν να τον αλλαξοπιστήσουν. Ο Γεώργιος όμως, παρέμεινε αμετάπειστος, ομολογώντας τον Χριστό.

Μάταια λαός και κλήρος προσπαθούσαν να τον πείσουν να δραπετεύσει από τη φυλακή. Αυτός επέμενε να μαρτυρήσει για τον Χριστό.
Τρεις φορές που οδηγήθηκε στον κριτή, συνεχώς ομολογούσε την πίστη του.

Έτσι τη Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 1838 μ.Χ., ο Γεώργιος απαγχονίστηκε στην αγορά. Τρεις ημέρες έμεινε κρεμασμένος στην αγχόνη και στο διάστημα αυτό κάθε βράδυ ένα ουράνιο φως έλαμπε στο κεφάλι του.

Από την ώρα δε εκείνη ένας καταιγισμός θαυμάτων πλημμύρισε την πόλη. Πλήθος παραλύτων και πασχόντων από ποικίλες ασθένειες προστρέχοντας στον άγιο λάμβαναν τη θεραπεία τους.

Ακόμη και «μια Τούρκα (Τουρκάλα) άρπαξε την κάλτσα από το πόδι του αγίου και έτρεξεν εις μίαν άρρωστη Τούρκα, ήτις εθεραπεύθη αμέσως».
Γι’ αυτό και στις εικόνες ο άγιος εικονίζεται κρεμασμένος και φορώντας κάλτσα μόνο στο ένα πόδι, η πρώτη μάλιστα εικόνα του φιλοτεχνήθηκε 13 μόλις ημέρες μετά το μαρτύριό του.

Έπειτα, το λείψανο του, δωρήθηκε από τον Μουσταφά πασά στον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Ιωακείμ και τάφηκε με τιμές δίπλα στο ιερό Βήμα του Μητροπολιτικού ναού του Αγίου Αθανασίου.

Την 1971 μ.Χ. έγινε η ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του Αγίου, στο ναό που έφερε το όνομα του και κτίστηκε στον τόπο που πριν ήταν το σπίτι του.
Ο Άγιος τιμάται και στην Κέρκυρα στην «Παναγία των ξένων», όπου εικονίζεται ως νεαρός φουστανελοφόρος.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τὸν πανεύφημον Μάρτυν Χριστοῦ Γεώργιον,
Ἰωαννίνων τὸ κλέος καὶ πολιοῦχον λαμπρόν,
ἐν ᾠδαῖς πνευματικαῖς ἀνευφημήσωμεν·
ὅτι ἐνήθλησε στερρῶς, καὶ κατήνεγκεν ἐχθρόν,
τοῦ Πνεύματος τῇ δυνάμει·
καὶ νῦν ἀπαύστως πρεσβεύει,
ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

π. Λίβυος