Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Γενικά, δεν ξέρω να παρηγορώ όσους πονούν πολύ.
Ξέρω όμως πως η αγάπη είναι γιατρικό για κάθε πληγή.
Είναι πολύ σπουδαίο να μην αποτύχεις στην ΑΓΑΠΗ.
Αυτό κατά βάθος ζητάς σε ο, τι κι αν κάνεις.

π. Ανδρέας Κονάνος

[toula]

Μην προσπαθείς να βρεις το νόημα και τον λόγο ύπαρξης σου μέσα απ’ τις ζωές των άλλων. Μέσα από τις επιλογές, τις αποφάσεις, τα παραδείγματα τους. Είσαι τόσο μοναδικός ενώπιον του Θεού και της ζωής, που δεν γίνεται να μιμηθείς κάτι που δεν σου ανήκει. Και όμως αυτό κάνουμε ζούμε την ζωή κάποιου άλλου. Βάζουμε τα πόδια μας σε ξένα παπούτσια, και όταν πάμε να περπατήσουμε γεμίζουμε πληγές…

π.Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Μιας και πολλοί μου ευχηθήκαμε μέσα από αυτό το μέσο κοινωνικής δικτύωσης, να σας ευχαριστώ κι εγώ μέσα από εδώ για την αγάπη σας και τις ευχές σας για την ονομαστική μου εορτή...και να ευχηθώ με την σειρά μου ο Άγιοι Απόστολοι να πρεσβεύουν υπέρ πάντων ημών αλλά και να είναι τα φωτεινά παραδείγματα ζωής.

Καλούμαστε να τους μιμηθούμε. Ειδικά σήμερα...
Εκείνα τα αποστολικά χρόνια ο κόσμος ζούσε μέσα στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας αλλά και σήμερα ο κόσμος ζει μέσα στην σύγχυση της αδιακρισίας, των λάθος προτεραιοτήτων, της θεοποίησης των υλικών πραγμάτων και της μανικής επιδίωξης των ηδονών.

Ας μιμηθούμε την υπακοή των αποστόλων προς τον Χριστό, ας μιμηθούμε την αγάπη που είχανε οι απόστολοι προς τους συνανθρώπους τους, ειδικά προς όλους εκείνους που ζούσανε μέσα σ' αυτό το πνευματικό μπέρδεμα της αγνωσίας ή της αδιαφορίας.

Πίστη, προσευχή, καθαρή και μυστηριακή ζωή, πραότητα, θείος ζήλος, ιεραποστολικό πνεύμα, διάκριση και αγάπη.
Αυτά μας κηρύττουν με την ζωή τους οι Άγιοι απόστολοι. Κι εμείς έτσι θα τους τιμήσουμε, όταν κάνουμε τον φιλότιμο αγώνα μας ώστε και οι ίδιοι να αγιαστούμε αλλά συγχρόνως να βάλουμε έστω ένα μικρό λιθαράκι στην σωτηρία όλου του κόσμου που διψά για ουρανό αλλά δυστυχώς προσπαθεί να ξεδιψάσει σε λάθος πηγές.

Ας γίνουμε εμείς η αφορμή αυτοί οι άνθρωποι να βρούνε την Αλήθεια, τον Χριστό, μέσα στην μάνα Εκκλησία που όλους τους δέχεται όπως είναι, άλλα όχι για να μείνουν όπως είναι, αλλά για να θεραπευτούν και να γίνουν πλέον καινούργιοι άνθρωποι, αναγεννημένοι με την Χάρη του Παναγίου Πνεύματος.

Να ευχαριστήσω όμως κι εκείνους που ίσως δεν μου ευχήθηκαν από εδώ μέσα αλλά είναι πάντα δίπλα μου στην καθημερινότητα του βίου και με το χαμόγελό τους, με την αγκαλιά και την αγάπη τους μου δίνουν δύναμη και κουράγιο, παρηγοριά και ανάπαυση. Η προσευχή τους ειναι το μεγαλύτερο δώρο και η παρουσία τους στην ζωή μου, παράδεισος.

Ο Θεός να σας δίνει υγεία ώστε να την χρησιμοποιείται προς δόξα Του και προς διακονία του πλησίον σας.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Καλό είναι που μιλάς γι' Αυτόν. Καλύτερο όμως είναι να μιλάς σ' Αυτόν

Πότε γονάτισες τελευταία φορά μπροστά στον Κύριο;
Λες ότι έχεις δουλείες, πανεπιστήμιο, οικογένεια και δεν προλαβαίνεις.
Το ξέρω, (παρ' όλα αυτά) μιλάς γι' Αυτόν συχνά στην παρέα σου, σε γνωστούς και φίλους. Αλλά πόσο συχνά μιλάς σ' Αυτόν;
***

Έχουμε αφήσει την προσευχή αδελφοί και γι' αυτό έχουμε γεμίσει με λογισμούς. Πέφτουμε εύκολα στην αμαρτία, ενδίδουμε εύκολα στα πάθη μας. Διότι δεν παραδίδουμε την καρδιά και το νου μας στον Κύριο. Αντιστεκόμαστε με πείσμα.
***

Ας γονατίσουμε μπροστά Του. Ας πιάσουμε το ευλογημένο κομποσκοίνι μας κι ας αρχίσουμε την ευχή.
Μιλάμε γι' Αυτόν αλλά δεν μιλάμε σ' Αυτόν.
Όμως για να μιλάμε γι' Αυτόν πρωτίστως χρειάζεται να μιλάμε σ' Αυτόν. Γλυκαίνει η ψυχή του ανθρώπου που παραδίδεται στην ευχή. Γενικότερα ο άνθρωπος της προσευχής κινείται διαφορετικά μέσα στην ζωή. Αντιμετωπίζει τα πράγματα διαφορετικά, με περισσότερο θάρρος, με περισσότερη πίστη. Όλα τα αγκαλιάζει. Ακόμα και την πιο φοβερή δοκιμασία, και τον πιο βαθύ πόνο.
***

Πήγαινε στο δωμάτιό σου. Κλείσε την πόρτα. Γονάτισε λέγοντας "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό". Θα δεις ότι μέσα σου θα ξυπνήσει η κατάνυξη. Μια κίνηση γεμάτη φως, ελπίδα και ηρεμία θα συντρίψει την απόγνωση, την κατήφεια, την απελπισία.
***

Ότι κι αν περνάς στην ζωή σου, όσο δύσκολο κι αν είναι, όσο πόνο και θλίψη κι αν σου προκαλεί, όσο κούραση κι αν έχεις... μην αφήσεις την προσευχή. Στην προσευχή θα βρεις παρηγοριά, ανάπαυση, χαρά και ξεκούραση. Διότι στην προσευχή θα βρεις τον Χριστό που θα σε ειρηνεύσει.
Ζήτα Τον στη ζωή σου και θα έρθει. Μίλα Του και θα σε ακούσει.
***

Πολλές φορές Τον ξεχνάμε και νομίζουμε ότι μας ξέχασε. Μα, Αυτός πάντα περιμένει. Σέβεται την ελευθερία μας. Περιμένει να ανοίξουμε την καρδιά μας για να μπει, περιμένει ν' ανοίξουμε το μυαλουδάκι μας για να μας φωτίσει.
***

Περιμένει ο Χριστός ένα βλέμμα μας, έστω μία επίκληση του ονόματός Του για να προστρέξει.
Ο Χριστός περιμένει...
Μην Τον αφήνουμε στην αναμονή.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
http://imverias.blogspot.com/

[toula]

Φυσική και Πνευματική Γνώση: Αστροναύτες και Παραδεισοναύτες

«Ήρθαν μια φορά στο Καλύβι μερικοί φοιτητές φορτωμένοι με βιβλία και μου λένε: “Ήρθαμε, Γέροντα, να συζητήσουμε για την Παλαιά Διαθήκη. Ο Θεός, δεν επιτρέπει την γνώση;”. “Ποιά γνώση;”, τους λέω, “αυτή που αποκτιέται με το μυαλό;”. “Ναι”, μου λένε. “Μα, αυτή η γνώση”, τους λέω, “σε πάει μέχρι το φεγγάρι· δεν σε ανεβάζει στον Θεό!”.

Καλές είναι οι εγκεφαλικές δυνάμεις που ανεβάζουν τον άνθρωπο στην σελήνη, με δισεκατομμύρια έξοδα καυσίμων κ.λπ., αλλά καλύτερες είναι οι πνευματικές δυνάμεις που ανεβάζουν τον άνθρωπο στον Θεό, που είναι ο προορισμός του· και, με λίγα “καύσιμα”: με ένα παξιμάδι!

Ρώτησα μια φορά έναν Αμερικάνο που ήρθε στην Καλύβη: “Τί κατόρθωμα κάνατε σαν έθνος μεγάλο που είστε;”. “Πήγαμε στο φεγγάρι!”, μου απάντησε. “Πόσο μακριά είναι;”, τον ρωτάω. “Ας πούμε, μισό εκατομμύριο χιλιόμετρα”, μου λέει. “Πόσα εκατομμύρια ξοδέψατε για να πάτε στο φεγγάρι;”. “Από το 1950 μέχρι τώρα”, μου λέει, “έχουμε ξοδέψει ποταμούς δολλαρίων”. Τον ρωτάω: “Στον Θεό, πήγατε; Πόσο μακριά είναι ο Θεός;”. Μου λέει: “Ο Θεός, είναι πολύ μακριά!”. Του λέω: “Εμείς, όμως, με ένα παξιμάδι πάμε στον Θεό!”.

Η φυσική γνώση βοηθάει να αποκτήσουμε την πνευματική γνώση. Όταν όμως ο άνθρωπος παραμένει στην φυσική γνώση, παραμένει στην φύση και δεν ανεβαίνει στον Ουρανό. Δηλαδή, παραμένει στον επίγειο παράδεισο που ποτιζόταν από τον Τίγρη και τον Ευφράτη (πρβλ. Γέν. β΄ 10–14) και χαίρεται την όμορφη φύση με τα ζώα, αλλά δεν ανεβαίνει στον ουράνιο Παράδεισο να χαρεί με τους Αγγέλους και τους Αγίους.

Για να ανεβούμε στον ουράνιο Παράδεισο, είναι απαραίτητη η πίστη στον Νοικοκύρη του Παραδείσου· για να Τον αγαπήσουμε, να αναγνωρίσουμε την αμαρτωλότητά μας, να ταπεινωθούμε, για να Τον γνωρίσουμε και να συνομιλήσουμε μαζί Του προσευχόμενοι και να Τον δοξάζουμε όταν Αυτός μας βοηθάει και όταν μας δοκιμάζει.

Καλότυχοι –λένε οι κοσμικοί άνθρωποι– οι Αστροναύτες που γυρίζουν στον αέρα, άλλοτε έξω και άλλοτε από μέσα στο φεγγάρι. Μακάριοι, όμως, είναι οι εξαϋλωμένοι του Χριστού “Παραδεισοναύτες” που ανεβαίνουν στον Θεό και περιτριγυρίζουν ταχτικά στον Παράδεισο, την μόνιμή τους κατοικία· με το πιο “ταχύτερο μέσο” και δίχως πολλά καύσιμα παρά μονάχα με ένα παξιμάδι!

Μακάριοι, όσοι δοξάζουν τον Θεό και για το φεγγάρι που τους φέγγει και περπατούν την νύχτα. Μακαριότεροι, όμως, είναι αυτοί που το έχουν καταλάβει ότι, ούτε το φως του φεγγαριού είναι του φεγγαριού, αλλά ούτε και το δικό τους πνευματικό φως είναι δικό τους, αλλά του Θεού. Μα, είτε σαν καθρέπτης γυαλίζουν είτε σαν απλό γυαλί γυαλίζουν, εάν δεν πέσουν οι ακτίνες του Ήλιου επάνω τους, δεν είναι δυνατόν να γυαλίζουν!…».

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924–1994)

Πηγές: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου:
(1) «Λόγοι Α΄ – Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», 3ο μέρος, κεφ. 1ο, σελ. 214–215, Μάρτιος 19992·
(2) «Επιστολές», Επιστ. στ΄, σελ. 233, Αύγουστος 19941· Ιερό Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.]

Αναδημοσίευση από Τό Ειλητάριον
http://istologio.org/

[toula]

Και ο Χριστός, όταν έλεγε τα λόγια αυτά, φυσικά, δεν αστειευόταν!

Χριστιανός, πού ντρέπεται να ομολογεί στην ζωή του, με λόγια και με έργα, τον Χριστό, ουσιαστικά δεν έχει πι­στέψει.
Δεν είναι άξιος να φέρει το Όνομα Του. Είναι άνθρωπος, πού σκέπτεται και συμπεριφέρεται με επίγειους υπολογισμούς.

Όποιος δεν έχει το θάρρος να υπερασπιστεί την πίστη του, ανήκει στην κατηγορία εκείνων, για τους οποίους λέει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο:
«Εκείνον πού θα ντραπεί να μιλήσει για Μένα και για τα λόγια Μου, και ο Υιός του ανθρώπου θα τον ντραπεί όταν θα έλθει (την Δευτέρα Παρουσία) με την δόξα του Πατέρα Του και με τους αγίους αγγέλους, να μιλήσει γι’ αυτόν» (Μάρκ.8,38). Και ο Χριστός, όταν έλεγε τα λόγια αυτά, φυσικά, δεν αστειευόταν!
https://iliaxtida.wordpress.com/

[toula]

Οι βεβαιότητες τρώνε χαστούκια..."

Βρεθήκαμε στην ίδια παρέα. Γύρω στα τριάντα εκείνος αρκετά μεγαλύτερος εγώ. Μιλούσε γεμάτος βεβαιότητες. Κάθε πρόταση του μια απολυτότητα. Πλέον με κουράζει και με εκνευρίζει, να ακούω ανθρώπους γεμάτους σκληρές βεβαιότητες, που τα ξέρουν όλα και έχουν για όλα μια απάντηση. Σιγά ρε φίλε που τις βρήκες.
Τέτοιες έχουν εκείνοι που δεν έχουν φάει ακόμη την μεγάλη σφαλιάρα της ζωής. Γιατί θα την φάνε, είναι μαθηματικά βέβαιο, μια και δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις απόλυτες πεποιθήσεις και να μην στις χαλάσει η ζωή. Είναι θα λέγαμε το αγαπημένο της παιγνίδι, να ανατρέπει τα δεδομένα και να κλονίζει τα πεθαμένα αυτονόητα. Η ζωή δεν συμβαδίζει με τον θάνατο, κι όπου τον συναντά κάνει τα πάντα να τον αναστήσει.

Άρχισε να πίνει τον καφέ του. Κάθε ρουφηξιά και μια κατάκριση, μια μίζερη αυτοκαταστροφική ματιά και ερμηνεία του κόσμου, της ζωής, των ανθρώπων. Μιλούσε για την ηθική σήψη, τους δύσκολους καιρούς που φτάσαμε που ποτέ ξανά δεν εχει γνωρίσει η ανθρωπότητα, την αμαρτία, τον ηθικό αμοραλισμό και την καταστροφή. Μέσα βέβαια σε όλα αυτά αναδείκνυε το πόσο σωστός είναι αυτός, τίμιος, εργατικός και δίκαιος. Βέβαια το ερώτημα είναι, όταν είσαι όλα αυτά σε τι χρειάζεται η διατυμπάνιση και αυτοπροβολή; Μια και καλός φαίνεσαι δεν το δηλώνεις.

Πέρα όμως από όλα αυτά, εκείνα που γεννήθηκαν μέσα μου μετά από αυτή την συνάντηση ήταν τα εξής: Ο Χριστός δεν είπε τυχαία την κουβέντα οτι όποιος έχει εγωισμό θα ταπεινωθεί. Ξέρει πολύ καλά, οτι ο νάρκισσος εαυτός μας, δεν μπορεί αλλιώς να ανθίσει εσωτερικά παρά μόνο μέσα απο καταστροφές που γεννούν αναγεννήσεις. Μονάχα όταν καταρρεύσει ο ψευδής εαυτό μας, βρίσκουμε τον πραγματικό. Επίσης το γεγονός ότι τα κάνεις όλα σωστά δεν σημαίνει ότι είσαι και σωστός. Το γεγονός ότι είσαι νομοταγής δεν σημαίνει ότι είσαι και δίκαιος. Πολλές φορές οι άνθρωποι που αισθάνονται δίκαιοι είναι οι πλέον άδικοι και το να μιλάς για ηθική δεν σε κάνει ηθικό. Ας μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές για την ηθική μιλάνε η πλέον ανήθικοι.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Aκόμη και κατά το βαθύ και έσχατον γήρας των θα προκόπτουν και θα καρποφορούν υπεραφθόνως και

θα είναι θαλεροί και ακμαίοι δια να αναγγέλουν και διακηρύττουν,

ότι είναι δίκαιος και ευθύς ο Κύριος και Θεός μας και

δεν υπάρχει αδικία εν αυτώ.

Ψαλμός 91,15-16

[aposal]

«Μην αποφεύγεις τις θλίψεις και τις στεναχώριες, γιατί με αυτές βρίσκεις τον Θεό. Χωρίς πειρασμούς δεν μπορούμε να μπούμε στη Βασιλεία των Ουρανών».
Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

[toula]

Κάθε εξουσία που σου δίνεται είναι ταίρι με την αντίστοιχη ευθύνη που ακολουθεί.
Μην βλέπεις την εξουσία ως δύναμη αλλά ως διακονία. Μην ποθείς αξιώματα για να νιώσεις σπουδαίος. Να ποθείς την διακονία, διότι η διακονία του πλησίον σε κάνει σπουδαίο και τρανό.
Όσοι έχουν δύναμη και εξουσία χρειάζεται να την διαχειρίζονται θεάρεστα, δηλαδή πρωτίστως να διακονούν ταπεινά τους συνανθρώπους τους, χωρίς να απαιτούν υποταγή στους ιδίους.
Όταν σου εμπιστεύονται μια «θέση», γονάτισε και ζητά βοήθεια από τον Θεό, ώστε να έχεις την διάκριση και τον Θείο φωτισμό να φανείς αντάξιος της εμπιστοσύνης που σου δόθηκε και από τους ανθρώπους αλλά και από τον ίδιο τον Κύριο.
Αν επιτελείς το έργο που σου ανατέθηκε θεάρεστα και οι άνθρωποι θα σε σέβονται και ο Θεός θα σε ευλογεί. Κάνε αυτό που μπορείς με διάθεση διακονίας και άστα όλα τ’ άλλα στην Πρόνοια του Θεού. Και θα δεις ότι στα αδιέξοδα θα βρίσκεις διεξόδους, και στην έρημο των δοκιμασιών ο Θεός θα σου στέλνει οάσεις ανάπαυσης και ειρήνης.
Τίποτα δεν ειναι εύκολο. Όλα θέλουν κόπο και πόνο. Όμως και τίποτα δεν είναι αδύνατον, όταν έχουμε συμπαραστάτη και συνοδοιπόρο μας τον ίδιο τον Χριστό.

Εύχεσθε και φέτος όλα τα παιδιά που θα φιλοξενηθούν στις εγκαταστάσεις μας να ωφεληθούν πνευματικά και να αποκτήσουν μια εμπειρία χαράς και ζωής μαζί με τον Χριστό μας.

Ευχαριστίες σε όλα τα στελέχη όλων των περιόδων που άφησαν τα σπίτια τους, τις εργασίες τους, τις διακοπές τους και θα διακονήσουν και φέτος στην κατασκήνωσή μας, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της τοπικής μας Εκκλησίας (και να ευχηθώ να βρεθούν κι άλλοι μιμητές τους).
Οι κόποι τους δεν πάνε χαμένοι. Και η αγάπη τους για την Εκκλησία και τον Χριστό θα φέρει καλούς και πολλούς καρπούς στην ζωή τους.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος