Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ύμνος στην συγχώρηση (Αγίου Νικολάου Αχρίδος)

Γιά να μάς συγχωρήσει ό Θεός, ας συγχωρούμε κι εμείς τούς ανθρώπους. Είμαστε όλοι σ’ αυτή τη γή προσωρινοί, ως φιλοξενούμενοι. Ή παρατεταμένη νηστεία και ή βαττολογία στην προσευχή είναι ματαιοπονία, χωρίς τη συγχωρητικότητα και το αληθινό έλεος.

Ό Θεός είναι ό αληθινός Ιατρός οι αμαρτίες είναι ή λέπρα. Όποιον ό Θεός καθαρίζει, επίσης και τον δοξάζει.

Κάθε ελεήμονα πράξη των ανθρώπων ό Θεός με έλεος τήν ανταμείβει.

Εκείνος πού ανταποδίδει τήν αμαρτία με αμαρτία, χωρίς έλεος απόλλυται.

Το πύον δεν καθαρίζεται με πύον από μολυσμένες πληγές.

Ούτε το σκοτάδι της υπόγειας φυλακής διαλύεται με σκοτάδι.

Το αγνό βάλσαμο επουλώνει τα έλκη των πληγών και το φως διαλύει το σκοτάδι της υπόγειας φυλακής. Στους βαριά τραυματισμένους το έλεος είναι σαν βάλσαμο.

Με το έλεος όλοι αγάλλονται, όπως με το φως στο σκοτάδι.

Ό τρελός λέει: «Δεν έχω ανάγκη από έλεος!».

Όταν όμως συγκλονίζεται από τη δυστυχία, τότε κραυγάζει για έλεος!

Οι άνθρωποι κολυμπούν μέσα στο έλεος του Θεού -αυτό, το έλεος του Θεού, μάς κρατάει στη ζωή!

Γιά να μάς συγχωρήσει ό Θεός, ας συγχωρούμε κι εμείς τούς ανθρώπους, είμαστε όλοι σ’ αύτή τη γη προσωρινοί, ως φιλοξενούμενοι.

https://simeiakairwn.wordpress.com/

[toula]

Οι σύγχρονοι άνθρωποι (αποφθέγματα γερόντων)

1. «Οι άνθρωποι σήμερα, έλεγε ο Γέροντας Φιλό­θεος, είναι ακράτητοι. Λαός και κλήρος, σαν αχαλίνωτα αλόγα, τρέχουν στην αμαρτία. Δεν συλλογίζονται το Θεό, το θάνατο, την κρίση, την ανταπόδοση, τίποτα-τίποτα, μόνο για την ύλη ενδιαφέρονται, για το σώμα, για τις ηδονές, για τις τιμές. Πολύ λίγοι είναι εκείνοι πού έχουν αληθινά ενδιαφέροντα και ίσως για χάρη αυτών των λίγων κρατάει ο Θεός τον κόσμο».

2. Ο Γέροντας Παίσιος έλεγε: «Όσοι αναπαύονται μέσα στον υλικό κόσμο και δεν ανησυχούν για τη σωτη­ρία της ψυχής τους, μοιάζουν με τα ανόητα πουλάκια πού δεν θορυβούν μέσα στο αυγό, για να σπάσουν το τσόφλι, να βγουν έξω να χαρούν τον ήλιο — το ουράνιο πέταγμα στην παραδεισένια ζωή - αλλά παραμένουν ακίνητα και πεθαίνουν μέσα στο τσόφλι του αυγού».

3. «Οι κοσμικοί άνθρωποι με κουράζουν, έλεγε ό Γέ­ροντας Αμφιλόχιος, γιατί όσα έχουν μέσα τους απο­θηκευμένα, έρχονται πάνω μου σαν ηλεκτρικά κύματα».

4. Έλεγε ό Γέροντας Πορφύριος: «Σήμερα οι άν­θρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι' αυτό αποτυγχά­νουν. Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς το Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή».

5. Για τους σημερινούς ανθρώπους, ο Γέροντας της Δράμας Γεώργιος έλεγε: «Ο κόσμος έχει φύγει από την αθωότητα και την καλοσύνη. Κάθε μέρα φροντίζει να βα­δίζει προς το κακό. Όσο περνούν τα χρόνια, βαδίζει στην καταστροφή και ο Θεός δεν το θέλει αυτό».

6. Για την ευγένεια των ανθρώπων της εποχής μας, ο Γέροντας Παίσιος υπογράμμιζε: «Κάνει πολύ κακό η κοσμική ευγένεια πού υποκρίνεται, γιατί ξεγελιέται κανείς και ανοίγει την καρδιά του στον κοσμικό άνθρωπο και τελικά χαραμίζει την ευλάβεια του, γιατί εκείνος δεν ξέρει τι θα πει ευλάβεια. Είναι σαν να δίνει χρυσές λίρες σε ανθρώπους πού ξέρουν μόνο τις μπρούντζινες δραχμές».

7. Ό Γέροντας Φιλόθεος έλεγε: «Οι χριστιανοί διαιρούνται σε δύο τάξεις. Είναι οι αγράμματοι και οι εγγράμματοι. Οι περισσότεροι αγράμματοι είναι άπιστοι, δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει Θεός, τι είναι ο Θεός και τι είναι η πίστη. Μαθαίνουν όμως τόσα παραμύθια, τόσα άσεμνα τραγούδια, τόσους χορούς! Οι περισσότεροι εγγράμματοι είναι τελείως άπιστοι. Έκτος από λίγες εξαιρέσεις, οι περισσότεροι είναι κούτσουρα! Ποτέ τους δεν προσεύχονται και ντρέπονται να κάνουν το σταυρό τους».

http://imverias.blogspot.com/

[aposal]

«Ούτε το φως θα γίνει ποτέ σκοτάδι, όσο εξακολουθεί να είναι φως, ούτε η αλήθεια των δικών μας πραγμάτων θα αποδειχθεί ότι δεν είναι σωστή».
Αγ. Ιουστίνος

[toula]

_Η νηστεία ως ευκαιρία… _

Ήρθε πάλι ο καιρός της νηστείας. Μια περίοδος ευκαιρίας ή παγίδας; Ευκαιρίας εάν δεις νηστεία ως μια δυνατότητα να σταματήσεις να πετάς μέσα στο σώμα σου, όλες τις άχρηστες και τοξικές τροφές. Δηλαδή όταν πάψεις να θεωρείς το κορμί σου ως την χωματερή της ψυχής σου.

Η νηστεία θα γίνει ευκαιρία, εαν θελήσειςννα κοιτάξεις βαθιά μέσα σου, αφαιρώντας όλα τα περιττά και κρατώντας τα ουσιώδη στο βίο σου.

Η νηστεία θα γίνει ευκαιρία, εάν αλλάζοντας τις τροφές αλλάξεις και τις σκέψεις, τις αντιλήψεις και της επαναλήψεις που σε εγκλωβίζουν σε ένα βίο καταστροφικό για σένα και τους άλλους.

Η νηστεία θα γίνει ευκαιρία εαν πετάξεις απ΄ το νου σου, όλες τις στρεβλώσεις γύρω από το πρόσωπο του Θεού. Να νιώσεις επιτέλους ότι αυτός που σε καλεί το βράδυ της Ανάστασης να συναντηθείτε ούτε σε απειλεί, ούτε σε τρομοκρατεί, ούτε αστυνομεύει την ψυχή και το κορμί σου. Δεν σε στέλνεις στην κόλαση, δεν σε καταδικάζει, και δεν σε θέλει κακόμοιρο, μίζερο και αγέλαστο.

Εκείνος ανέβηκε στο σταυρό και τον μεταμόρφωσε σε Ανάσταση, για να γεμίσεις εσύ ελπίδα και φως. Γι’ αυτό ήρθε ο Χριστός, την ώρα που πονάς να κοιτάς τον σταυρό και να λες δεν είμαι μόνος. Μα και την ώρα που απελπίζεσαι να κοιτάς τον άδειο τάφο Του και να λες δεν τελείωσαν όλα.

Υ.Γ. Θα ακολουθήσει κείμενο ως συνέχεια αυτου, με τίτλο "η Νηστεία ως παγίδα..."...

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη άσκηση, είναι άσκηση της αγάπης που προϋποθέτει βαθιά ταπείνωση που συνεπάγεται γνήσια μετάνοια.
Κατα την διάρκεια της νηστείας ας μην μείνουμε απλά στην αποχή των τροφών αλλά ας εμβαθύνουμε στην καλλιέργεια της απλότητας και του ευχαριστιακού φρονήματος. Ας απέχουμε από τις κατακρίσεις και την ανόητη πολυλογία, από την κακιά και το μίσος, από τον φθόνο και την γκρίνια.
Η νηστεία πάνω απ’όλα είναι πείνα για τον Χριστό, πείνα για συγχώρεση, ομόνοια και ειρήνη.

Καλόν αγώνα.
Καλό μήνα.
Καλή Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Εσωτερικές καταδύσεις...

Δεν υπάρχουν κόκκινα κουμπιά για να πατήσουμε ώστε να αλλάξουν τα πράγματα.
Κάνουμε ευχέλαια, αγιασμούς, θέλουμε ευχές και δεήσεις από την Εκκλησία αλλά δεν θέλουμε να αλλάξουμε την καρδιά μας. Αν μας πει κάποιος το αντίθετο, ότι κάνουμε λάθος και να δούμε λιγάκι και την άλλη πλευρά γινόμαστε θηρία. Πολλοί εκκλησιαζόμενοι, αν τους ρωτήσεις έξω από την Εκκλησία ποιο ήταν το Ευαγγέλιο που άκουσαν ή τι είπε ο Ιερέας στο κήρυγμα δεν θα γνωρίζουν. Η αλλαγή γίνεται από μέσα, με βοήθεια από έξω και η έξω βοήθεια είναι η Θεία Χάρις. Η κίνηση της εσωτερικής αλλαγής λέγεται μετάνοια η οποία ξεκινάει από τη συνειδητοποίηση της ευθύνης μας.

H σχέση με το Θεό γίνεται συναλλαγή όταν δεν θέλω να αλλάξω. Μπορώ αλλά δεν θέλω να αλλάξω διότι το θέλω έχει μέσα του κόστος, ευθύνη, μετάνοια, τραύμα, πόνο και διάλυση. Μένω δηλαδή εκεί που είμαι , δεν κάνω καμία αλλαγή και προσπαθώ με εξωτερικά πράγματα να αλλάξω εσωτερικά αλλά δυστυχώς δεν γίνεται τίποτα.

Για να μπουν τα θεμέλια της θεραπείας και της αγιότητος θα θέσουμε τα ερωτήματα που για να απαντηθούν χρειάζεται καρδιά. Μήπως εγώ τελικά είμαι ο τοξικός και ο περίεργος; Μήπως τελικά δεν θέλω να δω την αλήθεια των πραγμάτων αλλά τα βλέπω όπως με βολεύει διότι δεν θέλω να αλλάξω και αναπαύεται ο εγωϊσμός μου; Μήπως οι αλλαγές που χρειάζεται να κάνω για να θεραπευτώ έχουν ένα κόστος το οποίο το αρνούμαι;

Γιατί τόσα χρόνια στην Εκκλησία που μπορεί να έκανα ακόμα και ψάλτης, επίτροπος, κατηχητής ή νεοκώρος η καρδιά μου και η συμπεριφορά μου μένουν ίδιες; Πού είναι η καλή αλλοίωση και γιατί δεν την νιώθω; Δεν την αισθάνομαι; Γιατί;

Αγαπημένε αδερφέ...

Στην Ορθόδοξη θεραπευτική το όνομα της οδού λέγεται Υπακοή σε πνευματικό, το σκάψιμο λέγεται άσκηση και προσευχή και τα αποτελέσματα αυτών είναι η ανάληψη της ευθύνης και η καταπάτηση του εγωϊσμού. Η θεραπεία των τραυμάτων μου που ψάχνω έξω τελικά βρίσκεται μέσα μου. Για να διαλυθείς μπροστά στα ποδάρια του Κυρίου θέλει κότσια, ματωμένη και ερωτευμένη καρδιά για σωτηρία και όχι αρτοκλασίες και φανουρόπιτες με το ύφος των χιλίων καρδιναλίων.

Μην πας αδερφέ στην Εκκλησία για να κρυφτείς. Πήγαινε στην Εκκλησία για να ξεγυμνωθείς , να διαλυθείς και να συνθέσει τα κομμάτια σου ο Κύριος που πλέον θα τα έχει γιατρέψει.

Κινήσου πνευματικά, ψάξου, μην εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου αλλά αντίθετα βγες απο αυτόν και ο πραγματικός σου εαυτός θα ολοκληρωθεί μέσα απο τη σχέση με τον Χριστό. Μην το αφήνεις, τρέξε, μην περιμένεις αλλά όρμησε στην αγκαλιά του Κυρίου. Μην σε βυθίσουν οι λογισμοί στον σκοτεινό άδη αλλά γίνε πνευματικός αετός και άφησε τις αρετές να λάμψουν αφού πρώτα ωριμάσουν κάτω από το πετραχείλι του πνευματικού σου.

Καλό αγώνα...

π. Σπυρίδων Σκουτής
https://www.euxh.gr/

[toula]

Η χαρμολύπη της Μεγάλης Σαρακοστής [π. Αλεξάνδρου Σμέμαν]
"Μεγάλη Σαρακοστή, πορεία προς το Πάσχα"


Όταν κάποιος ξεκινάει για ένα ταξίδι, θα πρέπει να ξέρει που πηγαίνει.

Αυτό συμβαίνει και με τη Μεγάλη Σαρακοστή. Πάνω απ’ όλα η Μεγάλη Σαρακοστή είναι ένα πνευματικό ταξίδι, που προορισμός του είναι το Πάσχα, η Εορτή Εορτών».

Είναι η προετοιμασία για την «πλήρωση του Πάσχα, που είναι η πραγματική Αποκάλυψη».

Για τον λόγο αυτό θα πρέπει να αρχίσουμε με την προσπάθεια να καταλάβουμε αυτή τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στη Σαρακοστή και το Πάσχα, γιατί αυτή αποκαλύπτει κάτι πολύ ουσιαστικό και πολύ σημαντικό για την Χριστιανική πίστη και ζωή μας.

Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις η απάντηση είναι: η νέα ζωή η οποία πριν από δυο χιλιάδες περίπου χρόνια «ανέτειλεν εκ του τάφου», προσφέρθηκε σε μας, σε όλους εκείνους που πιστεύουν στον Χριστό.

Μας δόθηκε την ημέρα που βαφτιστήκαμε, την ημέρα δηλαδή που όπως λέει ο Απόστολος Παύλος:
«... συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν» (Ρωμ. 6,4).

Ολόκληρη η λατρεία της Εκκλησίας είναι οργανωμένη γύρω από το Πάσχα, γι’ αυτό και ο λειτουργικός χρόνος, δηλαδή η διαδοχή των εποχών και των εορτών, γίνεται ένα ταξίδι, ένα προσκύνημα στο Πάσχα, που είναι το Τέλος και που ταυτόχρονα είναι η Αρχή.

Είναι το τέλος όλων αυτών που αποτελούν τα παλαιά και η αρχή της «νέας ζωής», μια συνεχής «διάβαση από τον «κόσμο τούτο» στη Βασιλεία που έχει αποκαλυφθεί εν Χριστώ.

Παρ’ όλα αυτά η παλαιά ζωή, η ζωή της αμαρτίας και της μικρότητας, δεν είναι εύκολο να ξεπεραστεί και να αλλάξει. Το Ευαγγέλιο περιμένει και ζητάει από τον άνθρωπο να κάνει μια προσπάθεια, η οποία στην κατάσταση που βρίσκεται τώρα ο άνθρωπος, είναι ουσιαστικά απραγματοποίητη.

Αντιμετωπίζουμε μία πρόκληση. Το όραμα, ο στόχος, ο τρόπος της νέας ζωής είναι για μας μία πρόκληση που βρίσκεται τόσο πολύ πάνω από τις δυνατότητες μας!

Στην αρχαία Εκκλησία ο βασικός σκοπός της Σαρακοστής ήταν να προετοιμαστούν οι Κατηχούμενοι, δηλαδή οι νέοι υποψήφιοι χριστιανοί, για το βάπτισμα που, εκείνο τον καιρό, γίνονταν στη διάρκεια της αναστάσιμης Θείας Λειτουργίας.

Αλλά ακόμα και τώρα, που η Εκκλησία δεν βαφτίζει πια τους χριστιανούς σε μεγάλη ηλικία και ο θεσμός της κατήχησης δεν υπάρχει πια, το βασικό νόημα της Σαρακοστής παραμένει το ίδιο. Γιατί αν και είμαστε βαφτισμένοι, εκείνο που συνεχώς χάνουμε και προδίνουμε είναι ακριβώς αυτό που λάβαμε στο Βάπτισμα.

Έτσι το Πάσχα για μας είναι η επιστροφή, που κάθε χρόνο κάνουμε, στο βάπτισμά μας και επομένως η Σαρακοστή είναι η προετοιμασία μας γι’ αυτή την επιστροφή - η αργή, αλλά επίμονη προσπάθεια να πραγματοποιήσουμε τελικά τη δική μας διάβαση, το «Πάσχα» μας στη νέα εν Χριστώ ζωή.

Το ότι καθώς θα δούμε, οι ακολουθίες στη σαρακοστιανή λατρεία διατηρούν ακόμα και σήμερα τον κατηχητικό και βαπτιστικό τους χαρακτήρα, δεν είναι γιατί διατηρούνται σαν «αρχαιολογικά» απομεινάρια, αλλά είναι κάτι το ζωντανό και ουσιαστικό για μας.

Γι αυτό κάθε χρόνο η Μεγάλη Σαρακοστή και το Πάσχα είναι, για μια ακόμα φορά, η ανακάλυψη και η συνειδητοποίηση του τι γίναμε με τον «δια του βαπτίσματος» μας θάνατο και την ανάσταση.

Ένα ταξίδι, ένα προσκύνημα! Καθώς το αρχίζουμε, καθώς κάνουμε το πρώτο βήμα στη χαρμολύπη της Μεγάλης Σαρακοστής βλέπουμε - μακριά, πολύ μακριά - τον προορισμό.

Είναι η χαρά της Λαμπρής, είναι η είσοδος στη δόξα της Βασιλείας.

Είναι αυτό το όραμα, η πρόγευση του Πάσχα, που κάνει τη λύπη της Μεγάλης Σαρακοστής χαρά, φως, και τη δική μας προσπάθεια μια πνευματική άνοιξη.

Η νύχτα μπορεί να είναι σκοτεινή και μεγάλη, αλλά σε όλο το μήκος του δρόμου μια μυστική και ακτινοβόλα αυγή φαίνεται να λάμπει στον ορίζοντα.

Μην καταισχύνης ημάς από της προσδοκίας ημών, Φιλάνθρωπε!

[aposal]

«Αν θελήσεις να νικήσεις τους εμπαθείς λογισμούς, απόκτησε εγκράτεια και αγάπη προς τον πλησίον».
Όσιος Θαλάσσιος

[toula]

"Η "λοίμωξη" του πανικού.... "

Πανικός παντού σε όλα τα μέτωπα. Μια κοινωνία πανικοβλημένη και σε βαθιά σύγχυση. Πριν ήταν ο φόβος της οικονομίας και των νοικοκυριών, μετα των αθέων κυβερνήσεων, έπειτα των μεταναστών, της Τουρκίας που θα μας αφανίσει, του ιού που θα κολλήσουμε και θα πεθάνουμε. Τώρα μάλιστα και των εκκλησιών που θα πρέπει να κλείσουν, διότι είναι εστίες μικροβίων και μολύνσεων. Ακόμη και η Θεία κοινωνία μέσα στους τρελούς φόβους μας. Να μην κοινωνάμε λέει για να μην κολλήσουμε τον ιό.

Μα εάν πιστεύουμε ότι στην Θεία κοινωνία αυτό που μεταλαμβάνουμε είναι απλά ένα κρασί κι’ ένα ψωμί, δεν χρειάζεται να κοινωνούμε. Μην μπαίνουμε καν στην διαδικασία. Δεν μας προσφέρει κάτι. Γιατί σε αυτό το ψωμί και το κρασί που εσύ φοβάσαι μην σε σκοτώσει υπάρχει μυστικώ τω τρόπω κρυμμένος Εκείνος που έχει πεθάνει για να ζήσεις εσύ. Εάν δεν Τον βλέπεις και δεν Τον νιώθεις μέσα στην γεύση και την γλύκα της Θεία κοινωνίας, λυπάμαι μα δεν χρειάζεται να κοινωνάς.

Και να σου πω και κάτι; Εάν είναι να πεθάνω από το φόβο, το πανικό και όλα αυτά τα παιγνίδια των εξουσιών που τρομοκρατούν την ανθρωπότητα για να την ελέγχουν, προτιμώ να πεθάνω για τον Χριστό. Άλλωστε Εκείνος πέθανε για να έχουμε εμείς ζωή, και όχι για να υποταχθούμε στους κατασκευασμένους φόβους των λογής λογής εξουσιών.

Σαφέστατα και δεν πιστεύω σε μια ρομαντική ιδεαλιστική πραγματικότητα της ζωής. Η ζωή έχει κινδύνους και απειλές, φυσικές, επίκτητες και κατασκευασμένες. Ωστόσο η λύση δεν είναι ο πανικός, ο φόβος και η αναστολή της ζωής.

Αυτό που θέλει ο Χριστός είναι να ζούμε ως Αναστημένοι. Δηλαδή ως άνθρωποι με ελπίδα, χαρά και φως στις ψυχές μας. Με δύναμη να αλλάζουμε τον κόσμο και το μέλλον. Να ζούμε προτού πεθάνουμε ώστε να μην πεθάνουμε όταν πεθάνουμε. Οι εξουσίες νικιούνται όταν απέναντι στις απειλές τους εμείς επιμένουμε να προασπίζουμε την ζωή, να αντιστεκόμαστε στη ψυχική λοίμωξη του πανικού.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Όταν αποφασίσουμε να μην μας ενδιαφέρει αν θα πληγωθούμε, τότε θα μπορέσουμε να ελευθερωθούμε για να ζήσουμε και να αγαπήσουμε πραγματικά. Και τον Θεό και τον άνθρωπο. Η ανασφάλεια ειναι εγωϊσμός. Αν θέλουμε να αγαπήσουμε χωρίς να τσαλακωθούμε και αν συμβεί να πληγωθούμε γινόμαστε θηρία, τότε υπάρχει πρόβλημα. Φοβόμαστε να αγαπήσουμε για να μην πληγωθούμε, φοβόμαστε να πάμε στον Χριστό για να μην μας ελέγξει η καθαρότητα της αγάπης Του , φοβόμαστε να πάμε στον γιατρό μην τύχει κι ακούσουμε κάτι δυσάρεστο. Ζώντας στον φόβο είναι σαν να έχεις πεθάνει. Η εικόνα απο τα ματωμένα καρφιά του Χριστού μπορεί να μας σοκάρει, όμως είναι η αγάπη στα καλύτερα της. Η αγάπη αν είχε σύζυγο, αυτός θα ήταν ο πόνος και καρπός του έρωτα τους η αγιότητα. Οι Άγιοι δεν φοβήθηκαν αλλά δόθηκαν, παραδόθηκαν, γι΄αυτο τράβηξαν απίστευτα μαρτύρια που όμως με τη χάρη του Κυρίου έμοιαζαν με δροσιά.

Λές φοβάμαι....Και απαντά ο Κύριος «Μη φοβού, αλλά πίστευε». Αν αγαπάς Χριστοκεντρικά δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Διότι η αγάπη σου έχει βαπτιστεί με την αιώνιότητα.

Γιατί όμως φοβάσαι ; Διότι για να αγαπήσεις πραγματικά πρέπει να αφήσεις ό,τι σε σκοτώνει για να μπορείς να πετάξεις. Δεν θέλουμε να πάρουμε διαζύγιο με τη αμαρτία, θέλουμε να μπούμε σε γάμο με τον Χριστό αλλά θέλουμε και την ερωμένη μαζί. Αυτή είναι η τραγωδία μας. . .

Ο φόβος να αγαπήσεις αλλά να μην πληγωθείς ειναι μια κόλαση φτιαγμένη απο σένα για σένα. Σαν να θέλεις να κολυμπήσεις χωρίς να βραχείς.

Πόσο δύσκολη η εμπιστοσύνη. Μας φωνάζει! : “Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς” αλλά εμείς αντί να τρέξουμε απλά κοιτάμε, πεθαίνουμε σε μια φοβική ακινησία.

Μα αναρωτιέσαι : “Και πώς θα ξεπεράσω τον φόβο”;; Απλά παιδί μου, κοίταξε και αγκάλιασε τα ματωμένα καρφιά του Κυρίου και η θεραπεία έχει ήδη αρχίσει. Καλή ανάρρωση.

π. Σπ. Σκουτής