Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Το να παλεύεις με τον Σατανά,
να χτυπιέσαι μαζί του, να τον δέρνεις,
είναι δική σου υπόθεση.
Αλλά η νίκη σου εναντίον του
είναι υπόθεση της θείας χάριτος.

Άγιος Μακάριος

[toula]

8/3 Κυριακή της Ορθοδοξίας [Ι.Μ. Μεσογαίας]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (Ἰ­ωαν. α΄ 44-52) [Από Αρχείο]

Ἡ ση­με­ρινὴ Κυ­ρι­ακή, ἀ­γα­πη­τοὶ ἀ­δελ­φοί, εἶ­ναι ἡ πρώτη Κυ­ρι­ακὴ τῆς Με­γά­λης Τεσ­σα­ρα­κο­στῆς καὶ εἶ­ναι ἀ­φι­ε­ρω­μένη στὴν Ὀρ­θο­δο­ξία, στὴ νίκη δη­λαδὴ τῆς ὀρ­θό­δο­ξης πί­στης ἐ­ναν­τίον τῶν πο­κί­λων αἱ­ρέ­σεων. Ἡ αἵ­ρεση εἶ­ναι ὁ ἐ­σω­τε­ρι­κὸς ἐ­χθρός της Ἐκ­κλη­σίας, ἀ­φοῦ κά­νει ζη­μιὰ καὶ δι­α­σπᾶ τὴν ἑ­νό­τητα τῆς πί­στεώς της.

Μία αἵ­ρεση ἐδῶ καὶ χί­λια τρι­α­κό­σια πε­ρί­που χρό­νια, ἡ ὁ­ποία ταλαι­πώ­ρησε τὴν Ἐκ­κλη­σία πάνω ἀπὸ ἕ­ναν αἰ­ῶνα, ἀπὸ τὸ 727 μέ­χρι τὸ 843, ἦ­ταν ἡ Εἰ­κο­νο­μα­χία· ὁ πό­λε­μος δη­λαδὴ ἐ­ναν­τίον τῶν ἱ­ε­ρῶν εἰ­κό­νων. Οἱ ὑ­πο­στη­ρι­κτὲς αὐ­τῆς τῆς αἵ­ρε­σης ἔ­λε­γαν πὼς δὲν πρέ­πει νὰ ἔχουμε στὴν Ἐκ­κλη­σία εἰ­κό­νες καὶ νὰ τὶς προ­σκυ­νοῦμε, ἐ­πειδὴ αὐτὸ εἶ­ναι τάχα εἰ­δω­λο­λα­τρεία.

Αὐτὴ ἡ κα­κο­δι­δα­σκα­λία ἔ­φερε με­γάλη ἀ­να­τα­ραχὴ στὴν Ἐκ­κλη­σία κι ἔ­γινε αἰ­τία νὰ δι­ω­χθοῦν, νὰ βα­σα­νι­σθοῦν καὶ νὰ πε­θά­νουν πολ­λοὶ ἅ­γιοι, ὑ­πε­ρα­σπί­ζον­τας τὴν ὀρθὴ πί­στη. Αὐ­τοὺς ἡ Ἐκ­κλη­σία τοὺς ὀ­νο­μά­ζει Ὁ­μο­λο­γη­τές, καὶ κά­ποιοι ἐξ αὐ­τῶν εἶ­ναι ὁ ἅ­γιος Ἰ­ω­άν­νης ὁ Δα­μα­σκη­νός, ὁ ἅ­γιος Θε­ό­δω­ρος ὁ Στου­δί­της κι ἄλ­λοι πολ­λοί. Αὐ­τοὶ μὲ ἔν­θεο ζῆλο καὶ μὲ ἀ­τρό­μητη γνώμη ὑ­πε­ρα­σπί­σθη­καν τὴν ὀρθὴ πί­στη τῆς Ἐκ­κλη­σίας καὶ στὸ τέ­λος ἡ Ὀρ­θο­δο­ξία νί­κησε. Οἱ ἱ­ε­ρὲς εἰ­κό­νες ξα­να­πῆ­ραν τὴ θέση τους μέσα στὸν Ναὸ κι ὁ πι­στὸς λαός, ὅ­λοι ἐ­μεῖς, τὶς προ­σκυ­νοῦμε μέχρι σή­μερα. Τὶς προ­σκυ­νοῦμε τι­μη­τικά. Τὶς ἱ­ε­ρὲς εἰ­κό­νες δὲν τὶς λατρεύ­ουμε γι’ αὐτὸ ποὺ εἶ­ναι οἱ ἴ­διες, ἀλλὰ δι­ότι τὰ εἰ­κο­νι­ζό­μενα πρό­σωπα ἢ γε­γο­νότα μᾶς πα­ρα­πέμ­πουν στὴν προ­σκύ­νηση καὶ λα­τρεία τοῦ μό­νου ἀλη­θι­νοῦ Θεοῦ καὶ Δε­σπό­του τῆς ζωῆς.

Ἡ φράση τοῦ Με­γά­λου Βα­σι­λείου «ἡ τιμὴ τῆς εἰ­κό­νος ἐπὶ τὸ πρω­τό­τυ­πον δι­α­βαί­νει» εἶ­ναι ἡ ὀρ­θό­δοξη πί­στη καὶ ἡ ἀ­κρι­βὴς θέση ποὺ ἐ­πι­κρά­τησε πιὰ ὡς κα­νό­νας στὸ θέμα τῆς ἀ­πό­δο­σης τι­μῆς στὶς ἅ­γιες εἰ­κό­νες. Ἔ­κτοτε, οἱ εἰ­κό­νες εἶ­ναι ἱ­ε­ρὲς καὶ ἅ­γιες ὄχι γιὰ τὰ ὑ­λικὰ ἀπὸ τὰ ὁ­ποῖα κα­τα­σκευ­ά­ζον­ται, ἀλλὰ γιὰ τὰ ἱ­ερὰ καὶ ἅ­για πρό­σωπα ποὺ εἰ­κο­νί­ζουν. Οἱ εἰ­κό­νες δὲν εἶ­ναι στὴ συ­νεί­δησή μας ζω­γρα­φιὲς καὶ φω­το­γρα­φίες ἀλλὰ ὁ­ρατὰ πα­ρά­θυρα τοῦ ἀ­ό­ρα­του κό­σμου, κα­θι­ε­ρω­μένα πλέον ὡς ἀν­τι­κεί­μενα τῆς θείας λα­τρείας· αὐ­τὲς στο­λί­ζουν τὴν Ἐκ­κλη­σία καὶ τὴ δεί­χνουν ὡς ἐ­πί­γειο οὐ­ρανό, αὐ­τὲς ἀ­νι­στο­ροῦν τὸν βίο καὶ τὰ θαύ­ματα τοῦ Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, αὐ­τὲς μᾶς ζων­τα­νεύ­ουν τὴν ἄ­θληση καὶ τὴν ἄ­σκηση τῶν ἁγίων, αὐ­τὲς εἶ­ναι τὸ ἀ­νοιχτὸ πάν­τοτε βι­βλίο τῆς πί­στης στὰ μά­τια τῶν ἀ­γραμ­μά­των ἀλλὰ καὶ στὴ λο­γικὴ τῶν γραμ­μα­τι­σμέ­νων.

Αὐτὴ εἶ­ναι μὲ λίγα λό­για, ἀ­γα­πη­τοὶ ἀ­δελ­φοί, ἡ πί­στη τῆς Ἐκ­κλη-σίας γιὰ τὶς ἱ­ε­ρὲς εἰ­κό­νες, κι αὐ­τῆς τῆς πί­στεως τὴ νίκη γι­ορ­τά­ζουμε σή­μερα, ὄχι μόνο ἐ­ναν­τίον τῆς Εἰ­κο­νο­μα­χίας ἀλλὰ καὶ ὅ­λων μαζὶ τῶν αἱ­ρέ­σεων, καὶ γι’ αὐ­τὴν τὴν αἰ­τία ἡ ση­με­ρινὴ Κυ­ρι­ακὴ εὔ­στοχα χα­ρα­κτη­ρί­στηκε ὡς Ἡ­μέρα τῆς Ὀρ­θο­δο­ξίας, ἐ­πειδὴ εἶ­ναι ἑ­ορτὴ τῆς Ἐκ­κλη­σίας ἐναν­τίον κάθε πλά­νης, κάθε κα­κο­δι­δα­σκα­λίας, ποὺ στο­χεύει τὴ σύγ­χυση τῆς ὀρ­θῆς πί­στεως καὶ τὴν ἀ­ναί­ρεση τῆς σω­τη­ρίας τῶν ἀν­θρώ­πων.

Τέ­τοιες πλά­νες καὶ τέ­τοια ψεύδη εἶ­ναι καὶ στὶς μέ­ρες μας πολλά. Ἡ Ἐκ­κλη­σία καὶ σή­μερα ἀ­να­στα­τώ­νε­ται, τα­λαι­πω­ρεῖ­ται καὶ δο­κι­μά­ζε­ται μὲ σύγ­χρο­νες αἱ­ρέ­σεις, σχί­σματα καὶ ὁ­μο­λο­γίες. Ἀλλὰ δὲν χά­νε­ται κι οὔτε θὰ χα­θεῖ, δι­ότι δὲν εἶ­ναι ἀν­θρώ­πινο κα­τα­σκεύ­α­σμα ἢ ὀρ­γα­νι­σμὸς ἀλλὰ εἶ­ναι τὸ ζων­τανό, πα­ρα­τει­νό­μενο καὶ ἀ­να­στη­μένο Σῶμα τοῦ Χρι­στοῦ στὴν ἱ­στο­ρία.

Ὅ­λοι ἐ­μεῖς, ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ δη­λαδή, ποὺ εἴ­μα­στε ἡ Ἐκ­κλη­σία, μέσα σ’ αὐ­τὴν βρί­σκουμε τὴν πί­στη μας, ποὺ εἶ­ναι ἡ ἀ­λή­θεια, τὸ φῶς καὶ ἡ ζωὴ ποὺ χρει­α­ζό­μα­στε, γι’ αὐτὸ καὶ «ἑ­πό­με­νοι τοῖς ἁ­γί­οις πα­τρά­σιν», «...οὕτω φρο­νοῦ­μεν, οὕτω λα­λοῦ­μεν, οὕτω κη­ρύσ­σο­μεν Χρι­στὸν τὸν ἀ­λη­θι­νὸν Θεὸν ἡ­μῶν….».

«...Αὕτη ἡ πί­στις τῶν Ἀ­πο­στό­λων, αὕτη ἡ πί­στις τῶν Πα­τέ­ρων, αὕτη ἡ πί­στις τῶν ὀρ­θο­δό­ξων, αὕτη ἡ πί­στις τὴν οἰ­κου­μέ­νην ἐ­στή­ρι­ξεν...».

www.imml.gr

[toula]

Κατά τον Απόστολο, "η αγάπη καλύπτει πλήθος αμαρτιών". Πραγματικά, δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι όλη μας η πνευματική πορεία στηρίζεται ακριβώς σε αυτό. Στο κατά πόσο μπορούμε να δείξουμε αγάπη στον κάθε αδελφό που είναι εικόνα Χριστού. "Είδες τον αδελφόν σου; Είδες Κύριον τον Θεόν σου", θα μας πουν οι άγιοι πατέρες μας. Όλη μας η προσπάθεια λοιπόν έγκειται ακριβώς σε αυτό. Ακόμη και οι νηστείες και οι προσευχές και ασκήσεις και όλα τα άλλα, συντελούν στην κάθαρση της καρδίας, στην κένωση από τα πάθη και τον εγωισμό, ούτως ώστε ο άνθρωπος πλέον να γίνει δεκτικός της προς τον Θεό κατά πρώτον και έπειτα και προς κάθε αδελφό αγάπης.
Αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι και το μέτρο της πνευματικής μας προκόπης. Δηλαδή, αν θέλουμε να δούμε που ακριβώς βρισκόμαστε, από αυτό θα το καταλάβουμε. Να φτάσουμε στο σημείο να μη μπορούμε να βγάλουμε πικρό λόγο από τα χείλη μας, για να μη πληγώσουμε τον αδελφό. Το κάθε τι να το λέμε με αγάπη και κατανόηση πάνω από όλα της κατάστασης στην οποία βρίσκεται.
Έτσι πραγματικά θα ομοιάσουμε στον Ουράνιο Πατέρα μας ο οποίος είναι οικτίρμων και πολυέλεος. Μακροθυμεί και ανέχεται όλους μας.

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

[Αναστάσιος]

«Για να μας συγχωρήσει ο Θεός, ας συγχωρούμε κι εμείς τούς ανθρώπους. Είμαστε όλοι σ’ αυτή τη γη προσωρινοί, ως φιλοξενούμενοι. Η παρατεταμένη νηστεία και η βαττολογία στην προσευχή είναι ματαιοπονία, χωρίς τη συγχωρητικότητα και το αληθινό έλεος. Ο Θεός είναι ο αληθινός Ιατρός οι αμαρτίες είναι η λέπρα. Όποιον ο Θεός καθαρίζει, επίσης και τον δοξάζει. Κάθε ελεήμονα πράξη των ανθρώπων ο Θεός με έλεος την ανταμείβει. Εκείνος πού ανταποδίδει την αμαρτία με αμαρτία, χωρίς έλεος απόλλυται. Το πύον δεν καθαρίζεται με πύον από μολυσμένες πληγές. Ούτε το σκοτάδι της υπόγειας φυλακής διαλύεται με σκοτάδι. Το αγνό βάλσαμο επουλώνει τα έλκη των πληγών και το φως διαλύει το σκοτάδι της υπόγειας φυλακής. Στους βαριά τραυματισμένους το έλεος είναι σαν βάλσαμο. Με το έλεος όλοι αγάλλονται, όπως με το φως στο σκοτάδι. Ο τρελός λέει: «Δεν έχω ανάγκη από έλεος!». Όταν όμως συγκλονίζεται από τη δυστυχία, τότε κραυγάζει για έλεος! Οι άνθρωποι κολυμπούν μέσα στο έλεος του Θεού- αυτό, το έλεος του Θεού, μάς ξυπνάει στη ζωή! Για να μάς συγχωρήσει ο Θεός, ας συγχωρούμε κι εμείς τούς ανθρώπους, είμαστε όλοι σ’ αυτή τη γη προσωρινοί, ως φιλοξενούμενοι».
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

Η αγιότητα συνίσταται στην ένωσή μας με τον Θεό
δια της εκτελέσως του θείου θελήματος
στο στίβο που μας όρισε ο Ίδιος.

π.Άγγελος Νησιώτης (1890 - 1970)

[toula]

Πως μπορείς να είσαι χαρούμενος;
Όταν αισθανθείς ότι για να είσαι ευτυχισμένος δεν χρειάζεται να έχεις λύσει όλα τα προβλήματα σου.
Όταν μάθεις να γελάς με τον "σοβαρό" εαυτό σου.
Όταν αποδεχτείς ότι δεν είσαι τέλειος και ότι η αποτυχία είναι ανθρώπινη συνθήκη.
Όταν νιώσεις ότι ο Θεός σε αγαπάει και στην πιο φρικτή σου κόλαση.
Όταν βιώσεις μέσα στην καρδιά σου ότι τίποτα κανένα λάθος, καμία αμαρτία ή αρετή σου δεν είναι μεγαλύτερη απ' την αγάπη του Θεού.
Κι όταν ο Θεός αγαπά σημαίνει ότι ονειρεύεται μέσα σου εκείνα που σήμερα σου φαίνονται απίστευτα να συμβούν αύριο.
Άφησε το Θεό να κάνει όνειρα για σένα ακόμη κι όταν εσύ βλέπεις εφιάλτες, το ξημέρωμα θα σε εκπλήξει.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[Αναστάσιος]

«Αν οι θλίψεις μας φαίνονται υπερβολικές, αυτό σημαίνει πως δεν έχομε παραδοθεί στο θέλημα του Θεού».
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

[toula]

Αχ βρε ψυχούλα μου...
Σαν όνειρο σου φαίνεται η ζωή.
Σαν κύμα που ποτέ δεν θα σπάσει.
Σαν παιδί που ποτέ δεν θα χάσει την αθωότητά του.
Σαν πουλί που ποτέ δεν θα πατήσει γη.

Αχ βρε καρδούλα μου...
Δεν είναι όνειρο η ζωή.
Καθε κύμα κάποτε σπάει στην ακτή.
Καμία αθωότητα δεν βάστα στα χρόνια.
Όλα τα πουλιά κάποτε πατούν και στη γη.

Αχ βρε ματάκια μου...
Ούτε στο ένα, ούτε στο άλλο να μένεις.

Και το ένα υπάρχει και το άλλο...
Και φως και σκοτάδι.
Και θάλασσα και στεριά.
Και ουρανός και γη.
Και αγάπη και μίσος.
Και λουλούδια και κοπριά.

Μέσα στη ζωή είναι όλα.

Μα αυτό να θυμάσαι,
όλα θα περάσουν
και τα καλά και τα κακά.

Και τότε ένα θα κυριαρχεί
στην ψυχούλα σου,
στην καρδούλα σου,
στα ματάκια σου,
ο Χριστός.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Όσο κι αν τα σωθικά μου
τα κατασπαράζουν οι δαίμονές μου,
όσο κι αν οι πληγές του εγωισμού
λιτανεύουν την καρδιά μου,
όσο κι αν οι πειρασμοί
γυροφέρνουν την ζωή μου,
πάντα θα ελπίζω,
πάντα θα αγωνίζομαι,
πάντα θα Σε κρατώ
στα χέρια, στην ψυχή, στο νου, στην καρδιά μου.

Όσο κι αν όλα δείχνουν
σκοτεινά και απαισιόδοξα,
τίποτα δεν μπορεί να με κάνει να απελπιστώ,
τίποτα δεν μπορεί να με σπάσει,
τίποτα δεν μπορεί να με παραιτήσει από την ζωή,
γιατί Εσύ είσαι πάντα εδώ για μένα και για τον καθένα.

Γιατί Εσύ Χριστέ μου, Φως μου, με αγαπάς
παρά τις ελλείψεις μου,
παρά τα πάθη μου,
παρά την απιστία μου,
παρά την ανοησία μου,
παρά το σκοτάδι μου.

Με αγαπάς Χριστέ μου
κι αυτό είναι ότι πιο μεγάλο και σπουδαίο
ότι πιο αξιοθαύμαστο θα μπορούσε να μου συμβεί.

Γι' αυτό αν και πέφτω πολλές φορές
και Σε προδίδω...η καρδιά μου Εσένα ποθεί.
Γι' αυτό κι αν Σε απατώ
με κάθε τι πρόσκαιρο και μάταιο
τελικά γυρίζω πίσω σε Σένα με μετάνοια.

Γυρίζω σε Σένα,
γιατί όσα κι αν η ζωή
μπορεί να μου προσφέρει,
τελικά μόνο Εσύ μπορείς να προσφέρεις
Ζωή στην ζωή μου.

Πάντα θα γυρίζω σε Σένα, Χριστέ μου,
μέχρι τότε που δεν θα χρειάζεται,
γιατί πλέον δεν θα φεύγω από κοντά Σου.
Τότε που θα είμαστε για πάντα Ένα,
εκεί στην αιώνια νιότη της Βασιλείας Σου.

Μέχρι τότε...καλή μου επιστροφή.
Μέχρι τότε...καλή μας επιστροφή.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Όλα τα καταστρέφουμε με την υπερβολή».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος