Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ποτέ μην ξεχνάς από που ξεκίνησες.
Ποτέ μην βάζεις όριο που μπορείς να φτάσεις.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Κάποιος Άλλος, αδερφέ, κυβερνάει το σύμπαν και όχι οι
μεγάλοι του κόσμου τούτου…
Θάρρος, θάρρος, το βλέμμα ψηλά και θα δεις τον Κύριο,

όταν θα κλάψεις,

όταν θα ψάξεις με λαχτάρα,

όταν θα ματώσεις,

ίσως θα Τον δεις πως σου απλώνει τον στέφανο

με το αγαπητικό και παρηγορητικό χέρι Του.


Μην θλίβεσαι, μη λυπάσαι πιο πολύ από όσο πρέπει,

γιατί έτσι δίνεις δικαιώματα στον πονηρό να σε χτυπάει με δύναμη…


Κάνε την καρδιά σου μοναστήρι.

Χτύπα εκεί το σήμαντρο,
κάλεσε εκεί για αγρυπνία,

θυμίασε και ψιθύρισε ακατάπαυστα προσευχές.

Ο Θεός είναι δίπλα σου…


(Απόσπασμα από επιστολή του Αγίου Λουκά Κριμαίας προς πνευματικό του
παιδί)

[toula]

Σε καμία περίπτωση δεν γυρίζουμε στην κανονικότητα, από την στιγμή που πάρα πολλές επιχειρήσεις δεν θα ανοίξουν και συνάνθρωποί μας θα μείνουν χωρίς δουλειές.

Σε καμία περίπτωση δεν γυρίζουμε στην κανονικότητα, από την στιγμή που ο ιός υφίσταται ακόμη και η πλειονότητα των ανθρώπων δεν έχει νοσήσει από αυτόν, από την στιγμή που δεν υπάρχει εγκεκριμένη θεραπεία και εμβόλιο.

Σε καμία περίπτωση δεν γυρίζουμε στην κανονικότητα, από την στιγμή που ο φόβος είναι γεγονός μέσα στην καθημερινότητά μας. Αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλον καχύποπτα στο πλαίσιο της προφύλαξης και της πρόληψης.

Σε καμία περίπτωση δεν γυρίζουμε στην κανονικότητα, από τη στιγμή που μία αγκαλιά, ένα φιλί, μία συζήτηση χαρακτηρίζονται ως επικίνδυνες εκδηλώσεις.

Έχουμε δρόμο μπροστά μας. Δρόμος γεμάτος πόνος, ανεργία, ακραίες συμπεριφορές, ψυχολογικά προβλήματα...
Όχι δεν είμαι απαισιόδοξος αλλά νομίζω ότι δεν θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να πούμε "ωραία, επιτέλους τελείωσε".

Στην δοκιμασία αυτή θα μετρηθεί η πίστη μας, η σύνεσή μας, η αγάπη μας, η υπευθυνότητά μας, η υπομονή μας.
Ο Θεός δεν είναι απών από την δοκιμασία που επέτρεψε να έχουμε. Ποτέ δεν είναι απών ο Θεός.
Σε τέτοιες όμως δοκιμασίες, είναι αλήθεια, ότι θα ξεχωρίσει το στάρι από την ήρα. Θα πέσουν τα προσωπεία. Θα φανερωθεί η ποιότητα της καρδιά μας. Θα φανερωθεί ποιος κοιτά μόνο τον εαυτούλη του, την ζωούλα του και ποιος είναι έτοιμος να προσφέρει, να βοηθήσει τον συνάνθρωπό του με κίνδυνο την υγεία του.

Έφτασε ο καιρός να αποκαλυφθούν ποιοι είναι τελικά ηγέτες και ποιοι δειλοί, ποιοι είναι γεμάτοι Χριστό και ποιοι είναι γεμάτοι φόβο. Ποιοι τελικά κατέχουν θέσεις και αποδεικνύονται πολύ λίγοι και ποιοι μπορούν όντως να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων χωρίς να φοβούνται μήπως και γκρεμιστεί το καλό τους όνομα ή το κύρος τους.

Μια πανδημία τέτοιου μεγέθους φέρνει στο προσκήνιο τις προτεραιότητές μας, την ποιότητα των σχέσεών μας.
Ο σχολαστικισμός κτυπά επικίνδυνα την πόρτα της Εκκλησίας (με αυτό κολλάμε, με εκείνο δεν κολλάμε) που καλείται να τον διώξει μακρυά και αντ' αυτού να δει τα πράγματα μέσα από το πρίσμα των Εσχάτων, της Θείας Πρόνοιας, της Πίστης.

Η Εκκλησία έχει πολεμηθεί στους αιώνες που πέρασαν πάρα πολύ. Πολεμήθηκε κατα μέτωπο. Τώρα θα πολεμηθεί πλαγίως διαβάλλοντας την Ιερή Παράδοση και προβάλλοντας την λογική έναντι του Μυστηρίου.
Γι'αυτό ο καθένας ας λάβει τις ευθύνες του. Όλοι στο τέλος θα απολογηθούμε. Θα απολογηθούμε όχι μόνο σε ανθρώπους αλλά κυρίως στον Θεάνθρωπο Χριστό.

Μέρες δοκιμασίας και πειρασμού πέρασαν και θα έρθουν.
Μέρες όπου ο καθένας μας καλείται να πράξει και να ζήσει όχι μόνο σύμφωνα με επιστημονικά δεδομένα αλλά και με το μέγεθος της αγάπης του προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο.

Όσοι θα προσπαθήσουν να περισώσουν με εμμονή την σωματική τους υγεία πιθανότητα θα βλαφτούν πνευματικά. Και αναφέρομαι κυρίως σε όλους αυτούς που κατέχουν θέσεις και αξιώματα είτε κρατικά είτε εκκλησιαστικά.
Διότι όταν ο λαός και ο Θεός τους κάλεσαν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων αυτοί κρύφτηκαν, σιώπησαν, σκανδάλισαν, δείλιασαν.

Κάθε ζωή έχει αξία, από τον πιο απλό άνθρωπο μέχρι τον μεγαλύτερο αξιωματούχο είτε κοσμικό είτε εκκλησιαστικό.
Όμως να επιτρέψετε να τονίσω το εξής: όταν ο Θεός επέτρεψε να κατέχω μία θεσμική θέση μέσα στην κοινωνία ή την Εκκλησία καλούμαι όχι μόνο στα καλά και εύκολα να την αυτοπροβάλω αλλά και στα κακά και δύσκολα να την χρησιμοποιώ ως διάκονος των ανθρώπων και της Εκκλησίας του Θεού.

Έρχονται οι μέρες...που όλοι θα λάβουμε αυτό που πραγματικά μας αξίζει. Κι αν δεν γίνει αυτό εδώ, σίγουρα θα γίνει στην αιωνιότητα όπου εκεί πλέον θα φανερωθούν τα πραγματικά μας κίνητρα, η προαίρεσή μας και η ποιότητα της καρδιάς μας, η αγωνία για τους συνανθρώπους μας, η αγάπη μας προς τον Θεό.

Όλοι ζούμε μας κάποτε θα πεθάνουμε.
Μην λησμονούμε όμως ότι τελικά θα κριθούμε για τον λόγο που ζήσαμε και για τον λόγο που είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Εάν ο εχθρός σου φέρει λογισμούς άτοπους και ενάντιους και αμέλεια στην πνευματική σου εργασία, ή και ό,τι άλλο εναντίον της σωτηρίας της ψυχής σου και της αγάπης του Χριστού και του θείου πόθου, με ό,τι συμβαίνει να βλέπεις ή να ακούς, επειδή ζεις στον κόσμο, πολέμησέ τον και συ με την σωτήρια προσευχή, με το: «Κύριε, Ίησού Χριστέ, έλέησόν με»! "Ύπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι"!

Όσιος Ίερώνυμος Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Οί άνθρωποι δέν κατορθώνουν όσα σκέφτονται, άλλά μόνο όσα τούς έπιτρέπει ό Θεός...!

Κανείς δεν μπορεί να βλάψει μια πιστή ψυχή. Αλλά οτιδήποτε κι αν πάθει, υπολογίζεται σαν κέρ­δος της. Ενώ ο άπιστος τιμωρείται από την ίδια του την απιστία, όπως ο εργάτης, που κοπιάζει χωρίς να ελπίζει πώς θα πληρωθεί μετά τον κόπο. Ο πιστός, αντίθετα, βρίσκει πολλή παρηγοριά, επειδή ακριβώς και τότε που κοπιάζει είναι πιστός, κι ελπίζει ν’ α­μειφθεί για την υπομονή του. Ενώ ο άπιστος, αφού δεν πιστεύει πως θα πάρει μισθό από τον Κύριο, τι παρηγοριά να βρει;

Και το παραμικρό λοιπόν να πάθει, κάθεται και σαπίζει στους λογισμούς του, και συλλογίζεται: 'και μου είπε', 'και έχω να του πω', μνησικακώντας και βάζοντας με το νου του πράγμα­τα αδύνατα, που συχνά δεν μπορεί να τα πραγματο­ποιήσει. Οι άνθρωποι, βλέπετε, δεν κατορθώνουν όσα σκέφτονται, αλλά μόνο όσα τους επιτρέπει ο Θεός, κι αυτά για τους λόγους που μόνο Εκείνος ξέρει...!

Άββάς Ζωσιμάς

[aposal]

«Ο φθόνος τους της ψυχής οφθαλμούς πηροί (τυφλώνει)».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Μόνο όταν συμφιλιωθεί ο άνθρωπος με το Θεό,

έρχεται η εσωτερική και η εξωτερική ειρήνη.

Άγιος Παϊσιος.

[toula]

Απόδειξη της άπειρης φιλανθρωπίας του Θεού είναι το ότι μετρά κάθε προσφορά μας, κάθε θυσία μας για χάρη Του. Την μετρά όχι με την αξία και το μέγεθός της, αλλά με την δυνατότητα και την προαίρεση του καθενός που μπαίνει στην διαδικασία να Τον ευαρεστήσει. Μετρά δηλαδή την καρδιά μας, την διάθεσή μας και όχι μόνο το αποτέλεσμα.

Κάθε προσπάθειά μας λογίζεται από τον Θεό.
Έστω και μια μικρή θυσία, έστω και ένας μικρός αγώνας μετράται από τον Θεό, ο οποίος παραμονεύει για να μας βοηθήσει στον σκοπό της ζωής μας που είναι η Αιώνια Σωτηρία μας.

Ο Θεός δεν βλέπει απλά την πράξη που κάνουμε, αλλά εξετάζει ποιος κάνει την πράξη, κάτω από ποιες συνθήκες την επιτελεί. Γι'αυτό και ο Χριστός επαινεί το δίλεπτο της χήρας, δηλαδή μια μικρή προσφορά, ένα ασήμαντο ποσό, το οποίο όμως προέρχεται από μία χήρα γυναίκα. Βλέπει δηλαδή όχι πόσα έδωσε αλλά κάτω από ποιες συνθήκες τα έδωσε (ως προσφορά στον Ναό).

Έτσι σε κάθε πνευματική μας πράξη, ο Θεός δεν βλέπει απλά το αποτέλεσμα του αγώνα μας αλλά βλέπει κάτω από ποιες συνθήκες γίνεται αυτός ο αγώνας, βλέπει την διάθεσή μας, βλέπει την καρδιά μας που αγωνιά για Ουρανό και Λύτρωση.

Ο Θεός όπως δεν μένει στην ηθική μας, έτσι δεν μένει και στην αμαρτία μας. Ούτε η ηθική μας θα μας σώσει εάν δεν υπάρχει αγάπη, ταπείνωση, συγχωρετικότητα, αλληλεγγύη· ούτε η αμαρτία μας θα μας κολάσει εάν βάλουμε στην ζωή μας την μετάνοια και τον φιλότιμο αγώνα μας με έργα μετανοίας.

Αυτό δεν θα πρέπει να μας κάνει να περάσουμε σε μια επανάπαυση πνευματική (αυτός είμαι δεν μπορώ καλύτερα) αλλά να μας συγκινήσει βλέποντας το άπειρο έλεος του Θεού που ψάχνει τρόπους να μας σώσει, να μας συγχωρέσει στην αιώνια αγκαλιά Του.

Από τα μικρά αδελφοί μου θα περάσουμε στα μεγάλα. Κι αν δεν κατορθώσουμε ποτέ τα μεγάλα (μεγάλες αρετές) δεν πειράζει, αρκεί να μην αφήσουμε ποτέ τον αγώνα μας, αρκεί ποτέ να μην παραδοθούμε στο σκοτάδι, αλλά παντού και πάντοτε να αναζητούμε το φως του Χριστού, το πρόσωπο του Χριστού.

Πολλές φορές θέλουμε να πετύχουμε μεγάλες αρετές· νηστείες, αγρυπνίες, καθαρότητα λογισμών.
Ξεχνούμε όμως ότι μία από τις θεμελιώδης αρετές της πνευματικής ζωής είναι ν' αναγνωρίζουμε την αμαρτία μας και να ζητούμε έλεος από τον Χριστό, αναγνωρίζοντας συνάμα ότι τίποτα δεν μπορούμε να κατορθώσουμε χωρίς Αυτόν, ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς Αυτόν.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Η Οσία Σοφία η εν Κλεισούρα ασκήσασα αποκαλύπτει τον επερχόμενο πόλεμο και δίνει συμβουλές επιβίωσης

Σας παρακαλώ, οποίος κάνει υπομονή, χαρά σ’ αυτόν. Όποιος κάνει υπομονή, σαν τον ήλιο θα λάμψει. Πολλή υπομονή να κάνετε.
Σας παρακαλώ, αδέρφια, πολλά υπομονήν…

Τα μάτια να βλέπουν και να μη βλέπουν. Τ ‘αυτιά ν’ ακούν και να μην ακούν. Το στόμα να μη βλασφημεί. Κλειδί στο στόμα. Να μη μεταφέρετε λόγια από τον ένα στον άλλο. Να έχετε για όλους αγάπη. Να σκεπάζετε, να σας σκεπάζει ο Θεός. Πολλάν υπομονήν να κάμετε, πολλάν υπομονήν !!!

Με δείχνει ο Κύριος χωράφια και αγκάθια. Αυτή είναι η γη που ζούμε εδώ. Και με λέει: βλέπεις αυτά τα αγκάθια; Αυτά είναι η αμαρτία, αυτά όλα θα καθαριστούν. Θα γίνει μεγάλο κακό αλλά θα καθαριστεί ο κόσμος.

Η Ελλάδα, αν κρατήση την πίστι, θα σωθή από το κακό πού πρόκειται νάρθή. Αν όμως δεν κρατήσει την πίστη, θα καταστραφή… Θα πέσουν όλοι οι δαίμονες επάνω της… Θα ’ρθή το κακό και θα χωρίση το στάρι απ’ την ήρα, τα πρόβατα απ’ τα ερίφια….

Μου είπε η Παναγία πώς εκείνα πού είναι στα Ιερά Βιβλία των εκλεκτών του Υιού μου έρχονται όλα με τη σειρά να γίνουν. Τρίτος πόλεμος θα γίνη… Θα καταστραφούν τα τρία τέταρτα της ανθρωπότητας… Θα σωθή μόνο το ένα τέταρτο…

«Ο φόβος του Θεού κάνει σοφό τον άνθρωπο. Ποιος είναι ο φόβος του Θεού; Όχι να φοβάσαι το Θεό, αλλά να φοβάσαι να μη στενοχωρήσεις τον άλλο, να μην τον βλάψεις, να μην τον αδικήσεις, να μην τον κατηγορήσεις. Αυτή είναι η σοφία. Ύστερα τα άλλα, για να ζήσεις, σε φωτίζει ο Θεός τί να κάνεις».

Εγώ θα φύγω, αλλά να ξέρετε, η λαιμαργία θα χάσει το κόσμον, η λαιμαργία και η υπερηφάνεια.
Ο Θεός περιμένει, περιμένει.
Τα μάτια κλειστά, το στόμα κλειστό, τα αυτιά κλειστά, για να κερδίσουμε, ο κόσμος τι κάνει, τι είδες, τι ξέρεις; δεν είδα τίποτα, δεν ξέρω, χαπάρ κι έχω. Δεν ακούω, δεν βλέπω.

Δεν θα λέτε λόγια στους γέρους. Δεν θα λέτε λόγια που πικραίνουν τους ανθρώπους, πικραίνετε το Χριστό .
Από πάνω είναι ο Πατέρας και μας βλέπει. Προσεύχεστε να σωθείτε και εσείς και τα παιδιά σας.
Το στόμα να γίνει βασιλικός και τριαντάφυλλον .

[toula]

Καταστρέφουμε Κύριε το δώρο της ζωής. Την τιμή που μας έκανες να μας φέρεις από μηδέν στην ζωή από το σκοτάδι στο φως. Την ατιμάζουμε καθημερινά, με πολλούς και διαφόρους τρόπους. Ο χειρότερος από όλους, η άρνηση να αφεθούμε στο σχέδιο σου, στην πρόνοια και σοφία σου. Αντιστεκόμαστε, παλεύουμε και στο τέλος πνιγόμαστε.

Εάν όμως Χριστέ μου, αφηνόμαστε, εάν χαλαρώναμε και σε εμπιστευόμαστε θα είμασταν ήρεμοι και ευτυχισμένοι. Αλλά θέλουμε όλα να τα λύσουμε εμείς, με την δική μας λογική, τους δικούς μας προγραμματισμούς. Δεν είναι κακό να σχεδιάζεις, αλλά είναι τραγικό να μην γνωρίζεις ότι στην ζωή δεν τα ελέγχεις όλα.

Στην πραγματικότητα το να ζητάς όλα να τα ελέγχεις είναι μίσος προς την ζωή. Διότι η ζωή είναι μυστήριο. Και τα μυστήρια δεν τα αναλύεις αλλά τα ζεις. Αφήνεσαι στην ομορφιά της αγνωσίας τους, στο μυστήριο του αύριο που δεν γνωρίζεις.

Κύριε όσο μεγαλώνω θέλω λιγότερο να καταλαβαίνω και περισσότερο να νιώθω. Θέλω να σου αντιστέκομαι κάθε μέρα και πιο λίγο, χώρο να κάνω να διαβείς με τα απαλά βήματα σου, σε κάθε μέρος του βίου μου. Φώτισε κάθε γωνιά της ύπαρξης μου, περπάτησε στην Γη του κορμιού μου, απλώσου στον ουρανό της ψυχής μου, όλος να γίνει φως.

Δεν θέλω άλλο Χριστέ μου να ερμηνεύω αλλά να ζω. Να ζω την Παρουσία σου μέσα σε κάθε μορφή και είδος ζωής. Να σε κοιτώ σε κάθε τι που με κοιτά, να σε ακούω σε ότι μου μιλά, να σ΄αγγίζω στο κάθε άγγιγμα της ζωής, να σε γεύομαι κάθε που τρώω και πίνω από τα δώρα Σου.

Είσαι παντού Κύριε και το γνωρίζω μα δεν φτάνει μόνο αυτό, πρέπει και να το δω, να το αισθανθώ, να το βιώσω. Γι’ αυτό χρειάζομαι την βοήθεια Σου, από το νου να κατέβω στην καρδιά, από τα λόγια στα έργα, από το φόβο στην χαρά. Δεν φτάνουν μόνο οι δικές μου προσπάθειες, δεν φτάνει μόνο να το θέλω, χρειάζομαι τα δικά σου χέρια να αγκαλιάσω τα συντρίμμια μέσα μου.

Χρειάζομαι το δικό σου λόγο να φτιάξω νέα γλώσσα να μιλούν τα όνειρα μου. Σε χρειάζομαι γιατί η σκάλα από την γή στον ουρανό, από την νου στην καρδιά, είναι ψηλή και έχει πολλά σκαλιά. Θέλω κάποιος να με κρατά όταν θα πέφτω, να ξέρω ότι κι αν γίνει υπάρχει κάπου η δική σου Αγκαλιά.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος