Η αγάπη του Αγίου Νεκταρίου προς την φύση-πρόδρομος υγιούς οικολογικού ενδιαφέροντος
Στους βίους των Αγίων μας αλλά και εκλεκτών σύγχρονων Μοναχών, συναντούμε αναρίθμητα θαυμαστά περιστατικά, κατά τα οποία τα άγρια ζώα υποτάσσονται και υπηρετούν τους Αγίους, μένουν πιστοί σύντροφοι και διακονητές τους, αλλά και τα στοιχεία της φύσεως υπακούν σʼ αυτούς, όπως κάποτε η θάλασσα της Τιβεριάδος και ο άνεμος υπήκουσαν στο πρόσταγμα του Κυρίου. Αναφέρουμε ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα: α. Το λιοντάρι μεταφέρει το νερό των πατέρων στη Λαύρα του Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου, ενώ πέφτει νεκρό μόλις αντιλαμβάνεται την οσιακήν κοίμησιν του Αγίου διότι έχασε τον ευεργέτη του. β. Μία λεοπάρδαλις παραμένει επί πολλά χρόνια κοντά στον Αββά Στέφανο τον Μαλωχά για να του φυλάττη τα λαχανικά από τα αγριογούρουνα. γ. Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ μοιραζόταν το παξιμάδι του μαζί με μια αρκούδα καθώς και με πλήθος ζώων που τον περιτριγύριζαν. δ. Ο γέρο Ισαάκ ο Διονυσιάτης κοιμόταν μαζί με ένα φίδι αλαφιάτη που ήταν αχώριστος φίλος του.
Ανέκαθεν οι Άγιοί μας, γιατί και σήμερα υπάρχουν Άγιοι, αποτελούν τις ξεχωριστές εκείνες μορφές που ελκύουν την Χάριν του Θεού και την εκπέμπουν σε ολόκληρον την κτίσιν, αγιάζοντάς την. Ανάμεσά τους και ο Άγιος Νεκτάριος, που η συμβολή του στο οικολογικό πρόβλημα – παρότι μας ξενίζει στο άκουσμα – είναι, όπως και όλων των Αγίων, αυθεντική, γνήσια και ολοκληρωμένη. Προβάλλει έναν νέον τρόπον ζωής, διαπνεόμενον από το πνεύμα της μετανοίας, της αγάπης και της ασκήσεως.
Αν και δεν συνέγραψε ειδική μελέτη για το περιβάλλον μας αφήνει, κυριολεκτικά, έκθαμβους η φωτισμένη και σωστή βιοτή του απέναντι στο συγκεκριμένο θέμα. Ο Άγιος σε όλη του τη ζωή στάθηκε με σεβασμό μπροστά στο δημιούργημα του Θεού, την κτίσιν. Δεχόταν τα αγαθά της φύσεως ως δώρα του Θεού και τα χρησιμοποιούσε «μετά φόβου Θεού», αδελφικής αγάπης και ευχαριστίας. Φυσική συνέπεια του πνεύματος αυτού ήταν η δοξολογική, σωστή χρήσις της κτίσεως. Η οσιακή μορφή του εχαρακτηρίζετο από απόλυτον συμμετρίαν. Η ζωή του, άκρως ασκητική σʼ όλες τις εκδηλώσεις της, περιοριζόταν στις απολύτως απαραίτητες ανάγκες. Η τροφή του λιτότατη. Η ενδυμασία του πτωχική και ευτελής, η σπατάλη και η πολυτέλεια άγνωστα σʼ αυτόν. Πως, λοιπόν, ήταν δυνατόν ο χαριτωμένος αυτός άνθρωπος να διανοηθή να προξενήση το παραμικρό κακό στο ωραίο δημιούργημα του Θεού και πως ήταν δυνατόν να κάνη εγωιστικήν χρήσιν του κόσμου;
Τα περιστατικά της ζωής του που δείχνουν αυτήν την ευλογημένην στάσιν του είναι πάρα πολλά. Είναι γνωστή σε όλους η μεγάλη αγάπη που είχε για τα δέντρα και τα λουλούδια. Στην Ριζάρειο Σχολή, κατά την διάρκεια που την διηύθυνε, υπήρξε εισηγητής του μαθήματος της Γεωπονικής, καθώς μαρτυρείται στο βιβλίο Πρακτικών του Συμβουλίου της Σχολής, έτσι ώστε οι ιεροσπουδαστές, οι προερχόμενοι από την ύπαιθρο, να εκπαιδεύωνται καταλλήλως αποβαίνοντες χρήσιμοι στις πρακτικές εργασίες της ιδιαιτέρας πατρίδος τους. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των μαθητών της Σχολής της εποχής εκείνης, ο Άγιος Νεκτάριος περιποιείτο προσωπικώς τον κήπον της Σχολής. Λέγεται ότι κάθε πρωί, πριν την Ακολουθία του Όρθρου, ο Άγιος έσκαβε τον κήπο και εμπλουτίζοντάς τον με νέα λουλούδια και δέντρα και παρακολουθώντας την αύξησιν των ήδη υπαρχόντων απεδείκνυε εμπράκτως την αγάπη του πρός την φύσιν.
Κατά το έτος 1906, ενώ ακόμη ήταν στην Ριζάρειο, στέλνει ως δωρεά στον Δήμο της Αιγίνης πέντε χιλιάδες μωρεόδεντρα για την μωρεοφυτεία της νήσου, όπως γίνεται φανερόν από το υπʼ αριθμ. 294/12.3.1906 έγγραφον του Δημάρχου στο οποίο εκφράζονται οι ευχαριστίες και η ευγνωμοσύνη αυτού και ομολογούνται οι πολλές ευεργεσίες του Αγίου προς την νήσον της Αιγίνης. Κατʼ εξοχήν φίλος του πρασίνου επιθυμούσε να πληρωθούν όλες οι γωνιές της νήσου με φυτείες δένδρων χρησίμων.
Αλλά και κατόπιν, στο Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος, στον Ιερό Παρθενώνα του, στην Αίγινα ησχολείτο και «εις χειρωνακτικάς εργασίας και μάλιστα βαρείας μορφής, καλλιεργών κήπους και αγρούς, ποτίζων αυτούς διʼ ύδατος, μεταφερομένου υπʼ Αυτού εκ μακρινής αποστάσεως, ανοίγων αύλακας και οχετούς...», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται.
Κάποτε ένα μικρό κοριτσάκι, που επισκεπτόταν συχνά τη Μονή έκοβε τα λουλούδια της αυλής. Ο Άγιος που το είδε, του είπε: «Γιατί παιδί μου κόβεις τα λουλουδάκια της Παναγίας;». Είναι χαρακτηριστική η αγάπη του Αγίου για την Παναγία στην οποία αφιέρωνε κάθε τι ωραίο.
Κατά προφορική μαρτυρία της μακαριστής Γερόντισσας της Ιεράς Μονής Αγίου Μηνά Νεκταρίας, ανήμερα το Πάσχα έστελνε ο Άγιος μία Μοναχή μαζί με τα παιδιά, που εφιλοξενούντο στο Μοναστήρι του, να ψάλλουν στο βουνό το «Χριστός Ανέστη», για να το ακούση όλη η φύσις...
«Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΦΥΣΙΝ - ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΥΓΙΟΥΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ»).
Σεβασμός στα Πλάσματα αυτά
Συντονιστής: Συντονιστές
Οπότε πάμε στις συμπτώσεις123 έγραψε:
Μάνο μου την έφερες ωραία....μπράβο!!!!
Καλά τώρα τύχη κι ατυχία είναι λέξεις ανθρώπων. Τι ήθελες να πω... Ηλία ο Θεός προνόησε και συ ως άνθρωπος που αγαπά τα ζώα έχεις το σκυλάκι σου και ζεις μια ζωή καλύτερη από τους άλλους.....και...και....
Άσε δε λέει....
Οι συμπτώσεις είναι θεία πρόνοια ? εδώ σε θέλω κάβουρα
Καλή Σαρακοστή
Να σου πω ........... να πάω εγώ για πέντε λεπτά στο σούπερ μάρκετ ΤΩΡΑ και όχι μετά , και να πετύχω την ΚΥΡΑ ΚΑΤΙΝΑ που δεν της πέτυχε το κεϊκ και θα με ρωτήσει πόση ώρα το ψήνουν , είναι θεία πρόνοια για το κεϊκ της Κυρά ΚΑτίνας ή σύμπτωση ?123 έγραψε:Κασι οι συμπτώσεις είναι λέξη ανθρώπων. Συνώνυμη της τύχης για να περιγράψουμε κάποια γεγονότα.
Όταν δεν προσευχόμαστε κι όταν είμαστε μακρυά από τον Θεό τότε όλα τα ονομάζουμε, τύχη, ατυχ΄λια, συμπτώσεις και δεν ξέρω τι άλλο θα βρεις σχετικό.....
Καλή Σαρακοστή