Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οποιαδήποτε ιδέα ή πράξη, όσο ιερή κι αν είναι, όσο ευγενική κι αν είναι όπως η φιλοπατρία ή η κοινωνική προσφορά ή η διαφύλαξη παραδόσεων και εθίμων εάν δεν ξεπερνά τα όρια της επίγειας ζωής είναι ένα γεγονός το οποίο εμποδίζει τον άνθρωπο να γίνει αιώνιος, διότι ο άνθρωπος διασώζεται και διασώζει απλά μια ιστορικότητα η οποία παραμένει όμως εγκλωβισμένη του χώρου και του χρόνου χωρίς προοπτική αφθαρσίας και σωτηρίας, δηλαδή πληρότητας.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παρεξήγηση –εκκοσμίκευση- της Εκκλησίας μας, από το ότι ο λόγος της και η προσφορά της οριοθετείται στο πλαίσιο της φθαρτότητας του κόσμου τούτου και καταντά δεκανίκι ψυχολογικών, υλικών και συναισθηματικών αναγκών του πεπτωκότος ανθρώπου.

Το μεγάλο λάθος μας είναι ότι πλησιάζουμε την Εκκλησία ως ένα σύστημα αξιών και ιδεών, -μαγικών- πράξεων και ιερών προσφορών που θα μας δώσουν την δυνατότητα να αισθανθούμε καλά, να λύσουμε τα προβλήματά μας, να πετύχουμε τους επίγειους στόχους μας. Μα αυτό δεν είναι Εκκλησία.

Εκκλησία σημαίνει: Νίκη του θανάτου, δυνατότητα αιωνιότητας, κατάργηση συνόρων ,όποια κι αν είναι αυτά· δηλαδή με μία λέξη, Χριστός.

Επειδή δεν θέλουμε να εννοήσουμε το τι μας προσφέρει η Εκκλησία και τι είναι η Εκκλησία γι’αυτό και ενώ ζούμε μέσα στους κόλπους Της παραμένουμε αιχμάλωτοι της προσωρινότητας αυτής της ζωής, των πόθων μας και των παθών μας. Επαναπαυόμαστε στο να ζητούμε πράγματα του “τώρα”, αρνούμενοι να δούμε κατάματα τα αιώνια. Κι έτσι η “εκκλησιαστική μας ζωή” βυθίζεται μέσα στον πνευματικό ναρκισσισμό μας ο οποίος μας εγκλωβίζει ακόμα περισσότερο στην ιδέα του αυτοειδώλου μας.

Οι περισσότεροι χριστιανοί προσπαθούν να είναι “εντάξει” ως προς τους τύπους και τους κανόνες που έχουν γραφτεί ενοχοποιώντας κάθε έναν που δεν κατάφερε να τηρήσει αυτό το “εκκλησιαστικό σύστημα ζωής”. Ένα σύστημα όμως το οποίο τελικά αντί να ζωογονεί το άνθρωπο τον φθείρει, τον διασπά, τον ακρωτηριάζει διότι έχει ευνουχιστεί από την αναζήτηση του Θεού. Υπάρχει ο κανόνας μα όχι η Χάρις. Υπάρχει θρησκευτικότητα μα όχι σχέση με τον Θεό, υπάρχει η προσπάθεια για επίτευξη της "τελειότητας" μα όχι της αγιότητας.
Ο συνδιασμός και των δύο, δηλαδή η εφαρμογή των κανόνων με τη Χάρη του Παρακλήτου είναι ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί να κάνει αυτό το άλμα από τα εφήμερα στα αιώνια.

Μένουμε πολλές φορές στους τύπους διότι είναι πιο εύκολο να εξαντλούμε τις πνευματικές μας ανησυχίες στην επίτευξη ηθικών και ανθρωπιστικών προτύπων ζωής, εδραιώνοντας -δι’αυτού του τρόπου- μέσα μας την αίσθηση της αυτοϊκανοποίησης ότι κάτι έχουμε καταφέρει.

Η ασθένειά μας, η βαθιά μας αμαρτία είναι ότι λησμονούμε την αιωνιότητα γι’αυτό και προσπαθούμε να μετατρέψουμε την Εκκλησία σε κάτι το επίγειο, σε μία οργάνωση ευλαβών, σε ένα σύστημα επίγειας επιτυχίας, σε μία κοινότητα καλών ανθρώπων. Μα αυτό δεν είναι Εκκλησία.

Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η Εκκλησία δεν υπάρχει ως μια πρόταση "καλή ζωής και καλού θανάτου" αλλά ως μία ζωή που κέντρο της έχει τον Χριστό.

Έρχεται η Εκκλησία και αφθαρτοποιεί της ζωή μας. Παίρνει τον άνθρωπο και τον βαπτίζει μέσα στη Χάρη του Θεού, που σημαίνει τον μεταμορφώνει. Χριστοποιείται ο άνθρωπος. Κι αυτό γίνεται όταν ο άνθρωπος συνδεθεί με τον Χριστό, όταν απεκδυθεί την αμαρτία του, όταν αρνηθεί τις αρετές του. Η Σωτηρία δεν είναι η προσπάθειά μας, αλλά δώρο Θεού. Εάν πρέπει κάτι να κάνουμε εμείς είναι να πάψουμε να πιστεύουμε στον εαυτούλη μας, εκεί αποσκοπεί η άσκησή μας, εκεί προσβλέπει η προσπάθειά μας.

Εάν δεν καταλάβουμε ότι ο Χριστός υπερέχει ασυγκρίτως της επίγειας ζωής μας θα συνεχίζουμε να πλανόμαστε μέσα στην φθαρτοποιημένη αιωνιότητα που προσμένουμε, ενώ μας δίδεται η ευκαιρία να αφθαρτοποιήσουμε την τωρινότητά μας παραδίδοντας το εγώ μας στην μετάνοια.

Όπως στην Θεία Κοινωνία μεταλαμβάνουμε Σώμα και Αίμα Χριστού και όχι ψωμί και κρασί έτσι και όλη η ζωή μας γίνεται μια Θεία Κοινωνία, μία Θεία Λειτουργία στην οποία ιερουγείται η ίδια μας η ζωή· η καθημερινότητά μας γίνεται μία ασταμάτητη πρόσληψη της Χάριτος, η επιγειότητά μας πέφτει στη λήθη και ο πνευματικός μας αγώνας ξεφεύγει πλέον από το σκεπτικό της ανταπόδοσης αλλά πραγματώνεται ως μία σταθερή αναπνοή αυτοπαραίτησης. Δεν πλησιάζω πλέον τον Θεό νοησιαρχικά ή σχολαστικά ή ακόμα και θεολογικά αλλά μετέχοντας στην Εκκλησία, γινόμενος ο ίδιος Εκκλησία, τρεφόμενος μέσα στην Εκκλησία από την σχέση μου με τους άλλους και τον Θεό, "ίνα πάντες εν ώσιν". Οτιδήποτε άλλο έξω από αυτό γίνεται έκπτωση ζωής, προσβολή ζωής, σύμμαχος θανάτου.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης παραμονές της Κοιμήσεως του.

Πριν κοιμηθεί ο όσιος Γεώργιος, την τελευταία επίγεια εβδομάδα του, κάλεσε μία οικογένεια αγαπητή του να μείνει πλησίον του. Στο κελλί του είχε ένα μεγάλο σεντούκι με ωραία υφαντά, τραπεζομάνδηλα, σεντόνια και κουβέρτες. Μία ημέρα κρατούσε ένα μαντήλι γεμάτο αρκετά χαρτονομίσματα των εκατό δραχμών. Είπε στη σύζυγο: «Όχι, αυτά δεν είναι για σένα. Εσείς θα πλουτίσετε με άλλα πλούτη και άλλες ευλογίες…» Τα μοίρασε όλα στους αναγκεμένους. Το πρώτο βράδυ, που ήταν εκεί, ο σύζυγος είδε γύρω στα μεσάνυχτα, ν’ ανοίγει με θόρυβο μόνο του το παράθυρο. Δεν είδε ποιοι εισήλθαν, μόνο είδε τον όσιο να λάμπει και τότε τον έστειλε στο εκκλησάκι ν’ ανάψει το καντήλι και να θυμιάσει.

Όταν επέστρεψε, πήγε και κάθισε στα πόδια του οσίου. Δεν έβλεπε τίποτε, μόνο άκουγε μία συνομιλία, όχι ανθρώπινη, αλλά ουράνια. Άκουγε όπως κελαηδούν τα χελιδόνια, τέτοια τιτιβίσματα· αυτό κράτησε περίπου μισή ώρα. Μετά, το παράθυρο έκλεισε πάλι δυνατά και όλα ησύχασαν.

Την άλλη ημέρα το πρωί έβγαλε ένα μπόγο, που είχε όλα τα ρούχα της ταφής του. Ένα-ένα τα έδειχνε στον σύζυγο και του εξηγούσε το κάθε τι. Ενώ δεν ήταν ιδιαίτερα άρρωστος, μιλούσε για θάνατο. Έλεγε: «Θα πεθάνω. Να ‘ρθουν τρεις επίσκοποι. Κρατήστε με τρία μερόνυχτα και θα σας δείξω πολλά σημεία. Τρεις φορές να με γυρίσετε γύρω από το εκκλησάκι μου, πριν την ταφή και χωρίς φέρετρο να με βάλετε στον τάφο». Ήταν οι τελευταίες επιθυμίες του. Συνέχισε: «Εγώ ζήτησα τον θάνατό μου, γιατί κουράστηκα να βλέπω τις αμαρτίες. Για μένα είναι χαρά και αγαλλίαση εκεί που θα πάω, αλλά κλαίω που θα αποχωριστώ τα πρόβατά μου».

Άνοιγε κάποιες φορές το παράθυρο και μονολογούσε. Τότε και ο σύζυγος ειδοποιούσε μερικούς να έλθουν να πάρουν την ευχή του. Σε όλους έδινε ο όσιος πολλές θερμές, εγκάρδιες και ωραίες ευχές. Στρεφόμενος προς το ανδρόγυνο, που τον διακονούσε, είπε: «Εσύ να τιμάς τον άνδρα σου και συ τη γυναίκα σου». Στη σύζυγο είπε για τελευταία φορά: «Τα χείλη σου ποτέ να μη τα βάφεις. Τσάντα στην εκκλησία να μη κρατάς και μάλιστα στον ώμο». Δεν τους πέρναγε από το νου ότι θ’ αναχωρήσει από τη ζωή τόσο σύντομα.

Μία μητέρα με τους δύο γιους της, θυμούνται, πως πήγαν να δουν τον όσιο Γεώργιο, όταν ήταν άρρωστος τις τελευταίες ημέρες του. Ζήτησε κράνα να του πάνε και μόλις μπήκαν στο κελλί του, ψιθύρισε: «Αργήσατε, τώρα ο δρόμος για μένα είναι ανοιχτός… Φεύγω, δεν είμαι άλλο να καθίσω, θα φύγω…» Κοίταζε ψηλά, προς τον Προφήτη Ηλία, το εξωκκλήσι στο βουνό. Μετά από μία εβδομάδα ανεπαύθη.

Τρεις ημέρες προ της κοιμήσεώς του ο όσιος κάλεσε τον πρεσβύτερο Βασίλειο Κουβουκλιώτη από τη Δράμα να πάει μαζί με άλλους ιερείς, για να τελέσουν το μυστήριο του θείου και ιερού Ευχελαίου. Όπως ζήτησε έγινε. Στο τέλος του μυστηρίου ο όσιος ευχαριστημένος, ικανοποιημένος και συγκινημένος ασπάσθηκε τον π. Βασίλειο και τον αποχαιρέτησε: «Σε τρεις ημέρες θ’ αποθάνω…», του είπε.

Παραμονές της κοιμήσεώς του έστειλε ένα απόγευμα τη γερόντισσα Αργυρώ Διαμαντοπούλου, που επί χρόνια τον διακονούσε υπομονετικά, στην εκκλησία για ν’ ανάψει τα κανδήλια. Εκεί άκουσε ένα απότομο θόρυβο κι επέστρεψε κάπως φοβισμένη στον όσιο Γέροντα. Εκείνος, ως καλός γνώστης του γεγονότος, της χαμογέλασε διακριτικά και της είπε χαμηλόφωνα: «Ευλογημένη μάνα, ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ήρθε να σ’ επισκεφτεί, να σου δώσει την ευλογία του, γιατί με υπηρέτησες ως παιδί σου. Ο άγιος Ιωάννης είναι ο προστάτης και οδηγός μου για την άλλη ζωή…».

Από ημέρες είχε παύσει να γεύεται τροφής. Ζούσε ουράνιες καταστάσεις. Δεν έπινε ούτε νερό. Ένα βράδυ είπε στη γερόντισσα Αργυρώ αποκαλυπτικά: «Οι ολονυχτίες των πνευματικών μου τέκνων παρατείνουν τη ζωή μου. Σύντομα θα φύγω…». Και όρισε την ακριβή ώρα της προς Κύριον εκδημίας του.

Μία κυρία από το Καλλίκαρπο Δράμας το 1956 πήγε στη Σίψα και παντρεύτηκε. Τότε γνώρισε τον όσιο Γέροντα και πήγαινε συχνά να τον συμβουλευθεί.

Μία εβδομάδα πριν την κοίμησή του, ο όσιος την κάλεσε και της είπε τι φαγητό να κάνει στην κηδεία του· φασολάδα και ποντιακή σούπα. Ήθελε, όλος ο κόσμος που πήγαινε, να φάει, να μη φύγει κανένας νηστικός.

Από το βιβλίο: (†) Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας. Έκδοσις Ι. Μ. Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμα 2016, σελ. 327, 334, 354 (αποσπάσματα).

[toula]

Ένας νέος άνθρωπος που εργαζόταν στο στρατό ταπεινώνονταν συνεχώς επειδή πίστευε στον Θεό.
Μια μέρα ο στρατηγος ήθελε να τον εξευτελίσει μπροστά στα στρατεύματα.
Τηλεφώνησε στον νεαρό και του είπε: Νεαρέ έλα εδώ, πάρε το κλειδί και πήγαινε να παρκάρεις το τζιπ μπροστά. Ο νεαρός απάντησε:
Δεν ξέρω να οδηγώ! Ο στρατηγος απάντησε: Τότε ζητήστε βοήθεια από τον Θεό σου.. Δείξε μας ότι υπάρχει!
Ο νεαρός πήρε το κλειδί, οδήγησε στο όχημα και άρχισε να προσεύχεται. Στη συνέχεια πάρκαρε το τζιπ ακριβώς όπως ήθελε ο στρατηγος.
Όταν ο νεαρός στρατιώτης βγήκε από το τζιπ είδε τους πάντες να κλαίνε. Όλοι του είπαν: '' Θέλουμε να υπηρετήσουμε τον Θεό σου. Ο νεαρός στρατιώτης έμεινε έκπληκτος και ρώτησε-τι συμβαίνει; Ο στρατηγος κλαίγοντας άνοιξε την κουκούλα του τζιπ και έδειξε στον νεαρό :- ότι το αυτοκίνητο δεν έχει μηχανή!
Τότε το αγόρι είπε :- Βλέπεις;
Αυτός είναι ο Θεός που υπηρετώ, τίποτα δεν είναι αδύνατο για τον Θεό,....ο Θεός δίνει ζωή σε αυτό που δεν υπάρχει. Μπορεί να νομίζετε ότι αυτά είναι αδύνατα πράγματα, αλλά για τον Θεό όλα τα πράγματα είναι δυνατά.

[aposal]

«Θα μελετήσω τα προστάγματα Σου, δεν θα λησμονήσω τα λόγια Σου».
(Ψαλμ. ριη' 15)

[panagiotisspy]

Δεν θα σωσεις την ψυχη σου προσπαθωντας να την κερδισεις για σενα, αλλα χανοντας την με δεσμευση για τον Χριστο..

Π. Σεραφειμ Ροουζ

[toula]

Πλέον οι καρδιές δεν χτυπάνε πια, δεν σκιρτούν. . .

Mπορεί να ακούμε τους ήχους από το βιολογικό όργανο αλλά ο χτύπος της αγάπης δεν ηχεί. Όλα μπήκαν σε υπολογισμούς και σε μαθηματικές εξισώσεις.
Ερωτευόμαστε, παντρευόμαστε, κάνουμε φιλίες, λέμε “καλήμερα” διότι πάντα θέλουμε κάτι από τον άλλον χωρίς να δώσουμε.Θέλουμε απλά να καλύψουμε κάποιες εγωϊστικές επιθυμίες που κραυγάζουν για να τραφούν.

Οι φορές που κατέκρινα στη ζωή μου πάντα θα είναι περισσότερες από τα συγγνώμη και τα “σ’ αγαπώ”. Μας αρέσουν τα ωραία λόγια ακόμα και αν είναι ψεύτικα. Στην αγιότητα όμως φτάνουμε όταν μπορούμε τα ωραία λόγια να τα κάνουμε πράξη και ζωή και αγωνιζόμαστε να βγάλουμε την τοξικότητα που τυχόν έχουμε και δηλητηριάζουμε τον άλλον.

Πάντα φταίει ο άλλος που εγώ δεν είμαι καλά. Τη δική μου όμως θέση στα πράγματα δεν την εξετάζω διότι θέλει κότσια για να δω τις πληγές μου.

Θέλει πνευματικά κότσια να δω πόσους σταύρωσα αλλά και γιατί σκότωσα το παιδί που έχω μέσα μου.

Μπορεί να αναπνέουμε αλλά δυστυχώς δεν ζούμε. Κάνουμε στρατιωτική υπακοή σε ό,τι μας λέει ο κόσμος. Κάνουμε πράγματα απλά για να γίνουν και η καρδιά απουσιάζει, τη φυλακίσαμε και της λέμε να μην μιλήσει διότι “δεν κάνει, δεν πρέπει.”

Με καρδιές τραυματισμένες, κουρασμένες και ανέραστες δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα.

Όλα περνούν από Ιερά Εξέταση. Τι πρέπει, τι δεν πρέπει, τι είναι σωστό για τον κόσμο. Η καρδιά μένει στην άκρη. Κανείς δεν της δίνει σημασία και αν πάει να μιλήσει της κλείνουμε το στόμα.

Στην πνευματική ζωή η ελευθερία δεν εγκλωβίζεται, δεν αιχμαλωτίζεται αλλά παιδαγωγείται πάντοτε με σεβασμό προς το πρόσωπο του ανθρώπου.

Σε λίγα χρόνια θα είναι θαύμα να ερωτεύονται οι άνθρωποι μεταξύ τους. Να συναντιώνται δύο βλέμματα και να νιώθει ο ένας με τον άλλον την επιθυμία να γίνουν σάρκα μία, μία ζωή , μία ενότητα, μία πορεία προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Να χτυπούν οι δύο καρδιές σαν μία.

Η κόλαση βρίσκεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι έπαψαν να ερωτεύονται μεταξύ τους και να βαπτίζουν τη σχέση τους στον Χριστό και ερωτεύτηκαν τον εαυτό τους.

Ξεχάσαμε να αγαπάμε, αρνούμαστε να ερωτευόμαστε και αυτό μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα επιφανειακά διότι για να δεις την ουσία των πραγμάτων χρειάζεται ερωτική καρδιά και όχι νεκρή .

Zωντανή είναι μια καρδιά που ερωτεύεται έναν άνθρωπο, τον Χριστό και όλη τη δημιουργία. Ζωντανή είναι μια καρδιά που ακόμα και αν πέφτει επειδή τραυματίστηκε, πάλι σηκώνεται. Μια καρδιά που χτυπάει ψεύτικα ζώντας σε “πρέπει” και σε κοινωνιολογικές επιταγές είναι μια νεκρή καρδιά.

Ας γίνει η προσευχή μας ερωτική κραυγή προς το πρόσωπο του Κυρίου, και οι λογισμοί μας αγιασμός της υπάρξεώς μας.

Καλό αγώνα.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Ελεύθερος από κάθε τι.
Δουλωμένος μόνο στον Χριστό.

Με βλέμμα αγέρωχο να βλέπει όχι απλά το μέλλον αλλά την αιωνιότητα.

Είναι αυτοί οι «τρελοί» που δεν φοβήθηκαν τίποτα.

Πάνω στις δικές τους προσευχές στηρίζεται η οικουμένη κι ας το αγνοούν οι περισσότεροι. Δεν το κάνουνε για ανταμοιβή και αναγνωρίσει των κόπων τους, αλλά επειδή αγαπούνε. Αυτή η αγάπη τους κινεί να ζούνε στο περιθώριο της πολιτισμένης κοινωνίας μας, ως ανύπαρκτοι για τα μάτια των πολλών.

Τους αρκεί το να μπορούν να γονατίζουν μπροστά στον Σωτήρα τους. Γι’ αυτό και στέκονται πάντα όρθιοι σε κάθε περίσταση, σε κάθε πειρασμό, σε κάθε δοκιμασία.

Εύκολα ανοίγουν τα χέρια τους και παίρνουν την θέση τους πάνω στον προσωπικό τους σταυρό χωρίς να ζητούν εξηγήσεις.

Αυτοί οι «τρελοί» φιλόσοφοι της ζωής, αυτοί οι άσημοι καλλιτέχνες της Σωτηρίας.

Παράδειγμα για όλους μας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο Θεός μιλάει καθημερινά μαζί μας. Στέλνει διαρκώς τα μηνύματα του. Πως; Με πολλούς, διαφορετικούς και ενίοτε παράδοξους τρόπους. Κάποιες φορές μέσα στο νου, ως σκέψη και λογισμό. Άλλοτε μέσα από το σώμα μας. Μια ασθένεια, μια δοκιμασία είναι ένα μήνυμα αλλαγής. Μπορεί όμως και μέσα από έναν άνθρωπο, ένα φίλο ή απλό περαστικό. Σε κοινά και γνωστά μας μέρη, που δουλεύουμε και ζούμε. Αλλά και σε περιστασιακά. Κάπου πάμε να αγοράσουμε κάτι, να δούμε, να πιούμε και να φάμε. Και τότε κάτι ακούμε, βλέπουμε, μας λένε και παίρνουμε απαντήσεις σε θέματα που μας ταλαιπωρούν και ζητάνε λύσεις. Κανείς δεν ξέρει που, πότε και πως ο Θεός θα στείλει το μήνυμα και τις απαντήσεις του σε αυτά που μας ταλαιπωρούν.

Το μεγάλο όμως ερώτημα, είναι γιατί ενώ ο Θεός μιλάει και επικοινωνεί μαζί μας, εμείς αυτό δεν το αντιλαμβανόμαστε; Γιατί δεν λαμβάνουμε τα μηνύματα του Θεού; Μα γιατί είμαστε κατειλημμένοι. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η ύπαρξης μας, είναι διαρκώς απασχολημένη με πολλά και αλλότρια πράγματα και δεν αντιλαμβάνεται ότι ο Θεός στέλνει μήνυμα. Ας φανταστούμε ένα τηλέφωνο που καλούμε αλλά μας λέει ότι είναι κατειλημμένο.

Ποιο είναι το μυστικό ώστε να λάβουμε τα μηνύματα του Θεού; Η ησυχία, η σιωπή. Να αφήσουμε το τηλέφωνο σε αναμονή. Με την προσευχή, και ιδιαιτέρως με την καρδιακή νοερά προσευχή, λέγοντας την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με…», ησυχάσουμε το νου και να γλυκάνουμε την καρδιά μας. Σπάμε αυτό το συνεχές βραχυκύκλωμα μεταξύ νου και καρδιάς. Αυτή την ταύτιση του εαυτού μας με αυτό που σκεφτόμαστε ή νιώθουμε.

Εάν φύγουμε από το νου θα καταλάβουμε ότι δεν είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε. Αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Θα αντιληφθούμε ότι ο Θεός μιλάει διαρκώς, στέλνει σημάδια, μηνύματα, απαντά και διαλέγεται. Ας μαζέψουμε τον διαχυμένο εαυτό μας προς το κέντρο μας, μέσα μας. Ας τον σωματοποιήσουμε. Να φύγει από την φαντασία και τον μετεωρισμό. Να έρθει στο παρόν και στο τώρα της ζωής μας.

Να έχουμε ανοιχτές τις αισθήσεις μας, να είμαστε σε εγρήγορση πνευματική ώστε τα πάντα να είναι αιτία δοξολογίας, ευχαριστίας, δοκιμασίας και φανέρωσης του Θεού. Ο Θεός φανερώνεται στα απλά και καθημερινά. Στο καθημερινό πεδίο του καθημερινού μας αγώνα. Εκεί βρίσκεται, αρκεί να είμαστε έτοιμοι να τον δούμε και να τον συναντήσουμε.

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Λόγοι Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

● Εξέταζε καλά εκείνα, που έρχονται στην καρδιά σου για να πείς, πρίν να περάσουν στη γλώσσα και θα βρείς πολλά, που είναι καλύτερα να μην βγούν από το στόμα σου.

● Ακόμη γνώριζε ότι και από εκείνα που σκέφτεσαι ότι είναι καλά να πεις, είναι πολύ καλύτερο να τα θάψεις στη σιωπή και θα το γνωρίζεις, αφού περάσει εκείνη η συνομιλία.

● Η σιωπή, είναι μία μεγάλη ενδυνάμωση του Αοράτου Πολέμου και μία σίγουρη ελπίδα της νίκης.

● Η σιωπή είναι πολύ αγαπημένη από εκείνον, που δεν εμπιστεύεται τον εαυτό του, αλλά ελπίζει στο Θεό.

● Η σιωπή είναι φύλακας της ιεράς προσευχής και θαυμαστή βοήθεια στην εκγύμναση των αρετών και ακόμη είναι σημείο φρονιμάδας.

● Ο Αββάς Ισαάκ λέγει, ότι είναι συνεργός των καλών η σιωπή και μεγαλύτερη όλων των έργων της μοναχικής πολιτείας και μυστήριο του μέλλοντος.

+ Άγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης

[aposal]

«Ο σοφός επιδιώκει την ηρεμία και την απραγμοσύνη και τη σχολή, για να βυθιστεί με ησυχία στη σκέψη του Θεού».
Ιωάννης Δαμασκηνός