Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Βλέπουμε σε κάποιους ανθρώπους να φεγγοβολά το πρόσωπό τους, να λιτανεύεται στην ύπαρξή τους μια ουράνια ομορφιά, μια ιερότητα, μια υπερκόσμια γοητεία και ψάχνουμε το μυστικό της "επιτυχίας" τους. Ψάχνουμε το μυστικό για την πνευματική τους προκοπή ώστε να προοδεύσουμε κι εμείς πνευματικά. Ψάχνουμε το μυστικό για να αποκτήσουμε και εμείς την ειρήνη που κατόρθωσαν.

Στην πνευματική ζωή όμως δεν υπάρχουν μυστικά. Όλα είναι αποκαλυμμένα. Το δυστύχημα είναι ότι ενώ όλα είναι φανερά και γνωστά εμείς αρνούμαστε να τ' αποδεχτούμε. Το θέμα λοιπόν δεν είναι ότι υπάρχει κάποιο μυστικό για την πνευματική προκοπή μας αλλά το ότι δεν έχουμε την διάθεση και την τόλμη να ζήσουμε την αποκαλυμμένη αλήθεια που φανερώθηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού δια του Παρακλήτου.

Πάντα βάζουμε ένα "ναι μεν, αλλά..." σε κάτι το πνευματικό που θα ακούσουμε ή θα διαβάσουμε, πάντα ψάχνουμε μια λύση (έναν τρόπο ζωής) που δεν θα έρθει σε αντίθεση με το βόλεμά μας, που δεν θα χρειαστεί να ταπεινωθούμε, που δεν θα χρειαστεί να σταυρωθούμε.

Δεν υπάρχει όμως μυστικό για ν'αγιάσουμε· ξέρουμε τον τρόπο όμως δεν το αποδεχόμαστε! Γνωρίζουμε τις ζωές του Χριστού και των Αγίων όμως αρνούμαστε να τις μιμηθούμε. Γι'αυτό και ψάχνουμε "κρυφές συνταγές" αγιότητας ενώ η Εκκλησία μας, μας έχει προσφέρει ολόκληρους τόμους με τέτοιες "συνταγές" ζωής.

Δεν υπάρχουν μυστικά που δεν γνωρίζουμε και γι'αυτό δεν προκόβουμε πνευματικά. Όλα είναι φανερά μέσα στην Εκκλησία, όλα τα έχει πει η Εκκλησία με το στόμα των Θεοφόρων Πατέρων Της και καλούμαστε να τα κάνουμε πράξη χωρίς να αμνηστεύουμε την νωθρότητά μας, την μαλθακότητά μας, τον εγωισμό μας· αλλιώς πάντα θα αναζητούμε κάποιο μυστικό (και θα κρυβόμαστε πίσω από την "άγνοιά" μας, ενώ ότι χρειάζεται να γνωρίζουμε το γνωρίζουμε) και ποτέ δεν θα μπαίνουμε στην διαδικασία να εφαρμόσουμε την αποκαλυμμένη αλήθεια!

Όλοι ξέρουμε πως επιθυμεί ο Χριστός να ζούμε.
Δεν είναι το θέμα λοιπόν ότι δεν ξέρουμε πώς μπορούμε να σωθούμε εν Χριστώ, αλλά ότι αυτά που ξέρουμε να τ' αποδεχτούμε (να προσπαθήσουμε να τα εφαρμόσουμε) και να πάψουμε να μιζεριάζουμε μέσα στην ατολμία της εμπαθούς και βολεμένη ζωής μας.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Το «Πάτερ Ημών είναι η πιο γλυκιά και περιεκτική προσευχή.

Είναι απλή, κατανοητή από όλους και εξαντλεί όλα τα αιτήματα που μπορεί να απευθύνει ο άνθρωπος στον Θεό,

Μας την προσφέρει σαν δώρο ο ίδιος ο Χριστός.

Είναι λοιπόν Θεοπαράδοτη και γεμάτη Θεία σοφία.

Όταν διαβάζεις το Ευαγγέλιο, ο Θεός μιλάει σε σένα.

Όταν προσεύχεσαι, εσύ μιλάς στον Θεό.

Όταν λες το «Πάτερ Ημών» εσύ μιλάς στο Θεό και ο Θεός μιλά σε σένα.

Άγιος Αυγουστίνος

[toula]

Προσευχήθηκε ο Aσκητής Παρθένιος ο Ρώσος στην Θεομήτορα να του αποκαλύψει το νόημα του Μεγάλου τούτου Σχήματος. Όταν Αυτή του φανερώθηκε είπε: ''Ο Μεγαλόσχημος είναι ευχέτης υπέρ όλου του κόσμου''.

Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ (✞ 11 Ιουλίου 1993)

[toula]

Αυτό που χρειαζόμαστε, όσο τίποτε άλλο, είναι ένα πράγμα. Μετάνοια! Ούτε μεγάλα λόγια, ούτε ερωτήματα γιατί και πως. Εγώ φταίω! Αυτό να λέει ο καθένας μας. Να κλαίμε! Να κλαίμε όχι για αυτά που μας συμβαίνουν, αλλά για τις αμαρτίες μας.
Και τι; Ο Θεός μας εκδικείται; Μας τιμωρεί; Όχι βέβαια. Από την πηγή του αγαθού δεν δύναται να γεννηθεί εκδίκηση και κακό. Μόνοι μας απομακρυνόμαστε από τη Ζωή. Μόνοι μας εξωβελίζουμε τη Χάρη.
Πάντοτε, η μετάνοια ήταν αυτή που έσωζε και ανύψωνε και η αμετανοησία αυτή που οδηγούσε σε θρήνους και αλώσεις. Δύο φοβερά γεγονότα μας φανερώνουν αυτό ξεκάθαρα.

Το πρώτο:
Κατά την άλωση της Πόλης από τον πορθητή Μωάμεθ, συνέβη κάτι υπερφυσικό, για να καταφανεί ότι ο Θεός ήταν εκείνος που προστάτευε το Βυζάντιο επί χίλια έτη. Απελπισθείς από τη δίμηνη σχεδόν πολιορκία και τη μεγάλη φθορά των βάρβαρων ορδών του, αποφάσισε να εγκαταλείψει το κατακτητικό του εγχείρημα. Διέταξε λοιπόν το στρατό του να ετοιμασθεί για αναχώρηση. Πράγματι, η διαταγή γινόταν πράξη, μέχρι τότε που ένας στρατηγός του τον εξορκίζει να κάνει μια τελευταία επίθεση, πείθοντάς τον με κοινή μαρτυρία του στρατού του ότι, ενώ σε όλη τη διάρκεια της πολιορκίας έβλεπαν οι στρατιώτες ένα λευκό σύννεφο να καλύπτει την βασιλίδα των πόλεων, την τελευταία νύχτα είδαν αυτή την φωτεινή νεφέλη να ανυψώνεται προς τον ουρανό, δίνοντας την ερμηνεία: «ο Θεός τους, τους εγκαταλείπει». Οπότε πεισθείς ο Μωάμεθ, επιχείρησε την τελευταία και μοιραία έφοδό του, με τα γνωστά δραματικά γεγονότα. Αυτό το αναφέρει ο χρονικογράφος της αλώσεως, Δούκας.

Το δεύτερο:
Μετά την άλωση της πόλης έδωσε και άλλα δείγματα ο Θεός για να τους δείξει την αποστασία τους. Ένας ευσεβής μοναχός με πόνο ψυχής παρακαλούσε το Θεό να του δώσει μία εξήγηση, γιατί επέτρεψε να συμβεί αυτό το μεγάλο κακό για τον ελληνισμό και να βρεθεί στα χέρια απίστων και ο Θεός του απάντησε μέσα από ένα όραμα. Είδε δηλαδή πάνω στην Αγία Τράπεζα του ναού που προσευχόταν να έχει πάει μια γουρούνα και να έχει γεννήσει τα γουρουνάκια της. Θεέ μου λέει τι είναι αυτό, εξήγησέ μου. Και ο Θεός του απάντησε ότι, αυτά τα γουρούνια είναι καλύτερα από τους ιερωμένους, που έχουν προδώσει τη πίστη.

Ας προσανατολισθούμε λοιπόν τούτες τις στιγμές όλοι μας εντός! Εκεί θα βρούμε τα γιατί και τα πως. Εκεί θα βρούμε αυτό που πραγματικά πρώτα απολεσθεί. Όλα έπειτα θα λάβουν τη θέση τους και αυτό που τους αξίζει.

Μέγα το έλεός Σου Κύριε!
Ανεξερεύνητες οι βουλές Σου!
Δόξα Σοι!

Aρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

[toula]

Ο άγιος Ιάκωβος στην εξόδιο ακολουθία
«Είχε ένα γλυκύτατο πρόσωπο».

Μαρτυρία Μαρίας Φ.Ρ(ολόκληρο το όνομα στο βιβλίο).
«Όταν έφθασα στο Μοναστήρι και είδα τον Γέροντα Ιάκωβο στο φέρετρο, έτρεχαν ασταμάτητα τα δάκρυά μου! Είχε ένα γλυκύτατο πρόσωπο. Σου έδινε την εντύπωση ότι κοιμόταν.
Το σώμα του ήταν εύκαμπτο, μαλακό και τρυφερό.
Η θερμοκρασία του σώματός του ήταν η φυσιολογική. Είχε σημάδια αγιότητας. Τι να πω!

Κύματα, κύματα ευωδίας έρχονταν συνεχώς!!!
Όλη η αυλή ευωδίαζε.
Αυτή την κηδεία δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Δεν ένιωθες μόνο λύπη, αλλά και χαρά! Χαρμολύπη! Υπήρχε η ελπίδα της Αναστάσεως.

Αυτό που μου έχει μείνει είναι η ώρα της ταφής. Έχω πάει σε πολλές κηδείες, αλλά αυτό που ένοιωθα εκείνη την ώρα στο Μοναστήρι ήταν τελείως διαφορετικό.
Οι καμπάνες χτυπούσαν και όλοι οι άνθρωποι έψαλλαν το «Χριστός Ανέστη».

Συνέχιζαν τα κύματα ευωδίας να έρχονται από το άγιο σώμα του Γέροντα.
Σκεφτόμουνα εκείνη την ώρα πόσοι Άγιοι είχαν έλθει εκεί για να τον παραλάβουν;

Εκείνη την ώρα ένοιωθες χαρά, γιατί ένας εκλεκτός του Θεού, ένας Άγιος πήγαινε να συναντήσει τον Χριστό που τόσο αγάπησε!
Ένας Άγιος έμπαινε στην Βασιλεία του Θεού!

Μας λείπει πολύ! Εγώ αυτή την στιγμή με δυσκολία συγκρατώ τα δάκρυά μου! Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ! Αιώνια ευγνωμοσύνη θα αισθάνομαι πάντα για τον Γέροντά μου, τον π. Ιάκωβο Τσαλίκη.
Όπως μας το είχε προείπει, από τότε που έφυγε από αυτή την ζωή μέχρι σήμερα, δεν σταματήσαμε ποτέ να πηγαίνουμε στο Μοναστήρι. Πηγαίνουμε πάνω στον τάφο του και του λέμε ένα μεγάλο «Ευχαριστώ!» για όλα όσα μας βοήθησε και συνεχίζει να μας βοηθάει…

Πηγή. Το Ειλητάριον Blogspot.

[toula]

Θέλουμε τη Βασιλεία των Ουρανών χωρίς κόπο, πόνο και άσκηση.Ασπαζόμαστε τις εικόνες των Αγίων αλλά μάλλον το κάνουμε τυπικά. Τη στιγμή της προσκύνησης όμως στην ουσία οφείλουμε να ασπαζόμαστε όχι μόνο το Άγιο πρόσωπο αλλά και την αγία ζωή την οποία βάδισε επί της γης με προορισμό τον Ουρανό. Έτσι, προσπαθώ μέσα από την προσευχή , την άσκηση και την παράκληση όχι να μιμηθώ τη ζωή του Αγίου επιφανειακά αλλά του ζητώ να με βοηθήσει ώστε οι σταυροί και οι πληγές της δικής μου ζωής να μην γίνουν η καταστροφή μου αλλά η ευλογία μου και η οδός για τη Βασιλεία των Ουρανών.

Συχνά δεν θέλουμε να ακούσουμε για νηστεία, προσευχή, άσκηση, εξομολόγηση και εκκλησιασμό. Θέλουμε να μπούμε στη Βασιλεία των Ουρανών χωρίς προσπάθεια ενώ αγνοούμε το γεγονός ότι οι Άγιοι εισήλθαν στον Παράδεισο με σιωπές προσευχής, κραυγές πόνου και σημάδια από πληγές.

«Οι πληγές στο μαρτύριο ενός Αγίου είναι η σφραγίδα της αλήθειας του Ουρανού στον κόσμο»

Οφείλουμε να δώσουμε αίμα για να λάβουμε πνεύμα. Εμείς όμως θέλουμε να περνάμε καλά, κόβοντας πολλές φορές με το πριόνι του εγωϊσμού μας τους σταυρούς και τις δυσκολίες που μας παρουσιάζονται.

Ακούμε και διαβάζουμε όμορφα πράγματα περι αγάπης. Η φράση που συνήθως λέγεται είναι: «Να έχεις αγάπη!» Το να έχεις όμως κάτι σημαίνει ότι μπορεί κάποια στιγμή να το χάσεις! Το θέμα είναι να γίνεις αγάπη για να μπορείς να έχεις αλλά και για να μπορείς να δώσεις. Αν έχεις σε μια κανάτα νερό μπορεί να χυθεί και να το χάσεις αν όμως η ύπαρξή σου γίνει πηγή ύδατος ζώντος τότε τίποτα δεν μπορεί να στερέψει πια.

Με χαϊδέματα, φιλοσοφήματα και ψεύτικες αγκαλιές δεν μπορούμε να καλλιεργήσουμε καμία αρετή μέσα στην καρδιά μας.

Να αγαπήσουμε την άσκηση, τη δυσκολία, τον πόνο, το μαρτύριο. Να μην ζητήσουμε από τον Θεό να μας τα πάρει αλλά να Του ζητήσουμε βοήθεια να τα κουβαλήσουμε και αυτές οι πληγές θα γίνουν αναστάσιμο μέλι!

Είμαστε αδύναμοι…. θα λυγίσουμε ! Όμως δεν θα πέσουμε…!

Οι δυσκολίες είναι σκαλοπάτια. Αν γκρεμίσεις τα σκαλοπάτια που έχουν ανηφορική κλίση τότε το επόμενο βήμα θα είναι ο γκρεμός.

Πώς θα γίνει αυτό ; Πώς; Αφού πονάω! Κλαίω ! Δεν αντέχω τη δυσκολία ! Τι να κάνω;;;; Αφού περνάω ένα μαρτύριο!!

Δεν μπορείς αδερφέ να κάνεις τίποτα μόνο με ανθρώπινες δυνάμεις. Από τη στιγμή που δεν θα παραχωρήσει ο Κύριος τίποτα περισσότερο από αυτό που μπορείς να αντέξεις, χώρος για φόβο δεν μπορεί να υπάρχει .

Ο Κύριος είναι παρών όχι για να μας κάνει τη ζωή εύκολη αλλά για να μεταμορφώσει τη ζωή μας.

Να κάνει τα δάκρυα πόνου , δάκρυα χαράς.

Να κάνει τη δυσκολία που με καταστρέφει μάθημα αρετής και αγιότητας.

Να μεταμορφώσει τις πληγές από σημάδια θανάτου σε σφραγίδες του ουρανού.

Όπως αγαπάει ο αθλητής την άσκηση διότι ποθεί τη δόξα και το μετάλλιο, έτσι και εμείς να αγαπήσουμε τη δυσκολία να μην την δούμε ως κατάρα αλλά ως ευλογία.

Μα πάλι θα μου πεις : «Πως μπρορεί να γίνει αυτό!!;;»

Δες μια εικόνα ενός Αγίου και αμέσως θα καταλάβεις ότι όλα γίνονται αρκεί η ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ , ελέησον με!» Να γίνει η κραυγή της ύπαρξής σου και ο δρόμος της ζωής σου.

Καλό αγώνα…
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr – Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[aposal]

«Ο σοφός επιδιώκει την ηρεμία και την απραγμοσύνη και τη σχολή, για να βυθιστεί με ησυχία στη σκέψη του Θεού».
Ιωάννης Δαμασκηνός

[toula]

Ασκήθηκα σε όλη μου τη ζωή στο να σωπαίνω και

κυρίως στο πώς να σωπαίνω.

Γ.Σεφέρης

[toula]

«Όταν ακούσετε ότι έφθασαν σε τόσο μεγάλη κρίση οι διπλωματικές σχέσεις των Ελλήνων με τους γείτονές τους (Τουρκία), εσείς ένα πράγμα θα κάνετε. Θα πείτε: “Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς”»

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Δεν πρέπει ποτέ να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με κανένα πρόσωπο. Ο καθένας από μας, όσο μικρός και αν είναι, είναι μεγάλος ενώπιον του Αιωνίου. Ο Θεός συνάπτει με κάθε ανθρώπινη ύπαρξη καρδιακή και μοναδική σχέση.

Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ (✞ 11 Ιουλίου 1993)