«Ετοίμη η καρδία μου, ο Θεός, ετοίμη η καρδία μου»
«Ετοίμη η καρδία μου, ο Θεός, ετοίμη η καρδία μου (Ψαλμ. 56,
Αδελφοί μου, είναι μακάριος όποιος μπορεί να πει αυτά τα λόγια στον Κύριό Του! Μακάριος, εκείνος που η καρδιά του είναι εντελώς έτοιμη, να ακολουθήσει το θέλημα του Θεού!
Τί σημαίνει η ετοιμότητα της καρδιάς του ανθρώπου; Ν’ ακολουθεί με χαρά το θέλημα του Θεού και να μην έχει εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με δικές του σκέψεις και επιθυμίες.
Ο μετανοημένος βασιλιάς Δαβίδ, αρχικώς, είχε ακολουθήσει τις δικές του αμαρτωλές επιθυμίες και σκέψεις· γι’ αυτό ήταν σαν καράβι ακυβέρνητο μέσα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Όταν όμως συνειδητοποίησε ότι η θύελλα θα τον έπνιγε στο τέλος, στράφηκε με μεγάλη μετάνοια και θερμά δάκρυα προς τον Θεό και, ακριβώς τότε, έστρεψε το καράβι της ζωής του ολοκληρωτικά προς το θέλημα του Θεού.
«Ετοίμη η καρδία μου, ο Θεός, ετοίμη ή καρδία μου!» αναφώνησε με απέραντη ειρήνη στην ψυχή του, διότι γνώριζε ότι είχε παραδώσει το καράβι του στα χέρια του τέλειου Κυβερνήτη. Η θύελλα μαινόταν ακόμη, οι άνεμοι και τα κύματα τον έδερναν με μανία· εκείνος όμως δεν φοβόταν, πεπεισμένος ότι τίποτα δεν μπορούσε να του συντρίψει το καράβι της ζωής του και ότι το καράβι του θα έπλεε σύντομα με ασφάλεια σε λιμάνι εύδιο.
«Έτοιμη καρδία» σημαίνει: καρδιά καθαρή από την υπερηφάνεια, ταπεινωμένη μπροστά στη μεγαλειώδη δύναμη και σοφία του Θεού.
«Έτοιμη καρδία» σημαίνει καρδιά που έχει αδειάσει απ’ όλες τις κοσμικές επιθυμίες και αυταπάτες και είναι στραμμένη μόνο προς τον Θεό και στην αγάπη προς Αυτόν.
«Έτοιμη καρδία» σημαίνει καρδιά θεραπευμένη από κάθε ανησυχία, φόβο και βιοτική μέριμνα, καθησυχασμένη και ενδυναμωμένη από την παρουσία της χάριτος του Θεού.
«Θα σε δοξολογήσω ψάλλοντάς σου ύμνους με όλη μου την ψυχή» (Ψαλμ. 56, , συνεχίζει ο ψαλμωδός. Εδώ φαίνεται ότι η καρδιά του είναι αληθινά έτοιμη, διότι δεν καυχιέται για τη βασιλική δόξα του, αλλά την αποδίδει στον Θεό. Ταπεινώθηκε, ενώπιον του Θεού σαν να ήταν ένα τίποτα και τώρα μοναδική του απόλαυση είναι να μεγαλύνει και να δοξάζει ακατάπαυστα τον Θεό.
"Αφού, όμως, δεν τήρησα όσα άκουσα στην εκκλησία", θα μου πει κάποιος, "πως μπορώ να έρθω πάλι;".
Έλα να ξανακούσεις τον θείο λόγο. Και προσπάθησε τώρα να τον εφαρμόσεις. Αν βάλεις φάρμακο πάνω στο τραύμα σου και δεν το επουλώσει την ίδια μέρα, δεν θα ξαναβάλεις και την επόμενη; Αν ο ξυλοκόπος, που θέλει να κόψει μια βελανιδιά, δεν κατορθώσει να τη ρίξει με την πρώτη τσεκουριά, δεν τη χτυπάει και δεύτερη και πέμπτη και δέκατη φορά; Κάνε κι εσύ το ίδιο.
Αν σιωπάς, να σιωπάς από αγάπη.
Αν μιλάς, να μιλάς από αγάπη.
Αν διορθώνεις κάποιον, να τον διορθώνεις από αγάπη.
Αν συγχωρείς, να συγχωρείς από αγάπη.
Στο βάθος της καρδιάς σου, να έχεις τη ρίζα της αγάπης.
Από μια τέτοια ρίζα, μόνο καλό μπορεί να προέλθει.
Αγάπα το Θεό, και κάνε ότι θέλεις.
"Να ξέρετε, ότι και ένα μόνο δάκρυ ισοδυναμεί με το λουτρό. Όπως το λουτρό ανακουφίζει το σώμα και το πλύσιμο καθαρίζει το ένδυμα, ούτω πως και τα δάκρυα της μετανοημένης ψυχής αγνίζουν την καρδιά, αγνίζουν το νου, αγνίζουν το σώμα, αγνίζουν την ζωή, αγνίζουν τον λόγο, αγνίζουν ακόμα και την κάθε έκφρασι του ανθρώπου."
Έχουμε ένα Θεό που δεν αδιαφορεί για τον κόσμο Του, που βρίσκεται ζωντανά ανάμεσά μας, που η αγάπη Του στέλλει το Μονογενή του Υιό να θυσιαστεί για μας. Όσοι μέσα από τη σιωπή Του και την «εγκατάλειψή» Του γνώρισαν πώς ενεργεί, αυτοί μπορούν με σιγουριά να λεν στον εαυτό τους και στους γύρω τους «έχει ο Θεός»!
Ένας από τους σταυρούς που καλούμαστε να σηκώσουμε είναι και ο εξής: το να γράφεις ή να λες κάτι και οι άλλοι άνθρωποι να καταλαβαίνουνε αυτό που θέλουνε και όχι αυτό που εννοείς ή να πράττεις κάτι και οι άνθρωποι να ερμηνεύουνε την ενέργειά σου σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια.
Αυτό συμβαίνει διότι δεν βλέπουμε, δεν διαβάζουμε, δεν ακούμε με πνεύμα μαθήσεως και πνευματικής ωφέλειας αλλά με πνεύμα αυτοδικαίωσης. Γι’ αυτό και σκανδαλιζόμαστε εύκολα και ελέγχουμε και κατακρίνουμε, διότι θέλουμε συνεχώς να δικαιώνονται οι δικοί μας λογισμοί, οι δικές μας επιλογές, η δική μας ζωή.
Παραμονεύουμε ώστε να ακούσουμε, να διαβάσουμε ή να δούμε κάτι ώστε να βγάλουμε τον άλλον λάθος και να δικαιώσουμε τον εαυτό μας. "Δεν συμφωνώ με αυτό" αμέσως θα πούμε, παίρνοντας "θέση" στο γεγονός. Μα, άνθρωπέ μου, κανείς δεν σε ρώτησε, δεν ζήτησε την άποψή σου!
Ξέρετε... ακόμα και κάτι σωστό να είναι αυτό που θα ακούσουμε ή θα διαβάσουμε ή θα δούμε θα «πρέπει» να το συμπληρώσουμε εμείς· θα βρούμε και πάλι κάτι λάθος ή λειψό και θα το διορθώσουμε διότι μόνο εμείς μπορούμε να το πούμε ή να το γράψουμε ή να το κάνουμε "τέλειο". Αυτή είναι η πλάνη μας.
Λείπει το πνεύμα της ταπείνωσης. Γι’ αυτό και υπάρχει μεταξύ μας ασυνεννοησία. Άλλο λέω, άλλο καταλαβαίνεις. Άλλο κάνω, άλλο βλέπεις. Δεν υπάρχει συνεννόηση στο ανδρόγυνο, στην οικογένεια, στην παρέα, στην εργασία...
Σύμφωνα με την διάθεση που έχουμε αντιλαμβανόμαστε και τα πάντα γύρω μας. Εάν τα κριτήριά μας είναι να ωφεληθούμε, θα ωφεληθούμε, εάν είναι να σκανδαλιστούμε, θα σκανδαλιστούμε.
Ότι έχουμε μέσα στην καρδιά μας αυτό καθρεφτίζουμε σ’ αυτά που διαβάζουμε, που ακούμε και βλέπουμε.
Και είναι ολέθριο για την πνευματική μας κατάσταση αυτή η εμμονή μας να προσεγγίζουμε όλα αυτά που γίνονται γύρω μας με πνεύμα αυτοδικαίωσης. Προσπαθούμε όλα να τα αναλύουμε για να φτάσουμε στο συμπέρασμα που θέλουμε εμείς.
Πίστεψέ με και εγώ έχω πέσει πολλές φορές σ’ αυτήν την παγίδα του εγώ μου και έχω σταυρώσει ανθρώπους για κάτι που είπανε ή γράψανε ή κάνανε, μόνο και μόνο επειδή η προσέγγισή μου δεν είχε κριτήρια αγαθά αλλά πονηρά που ψάχνανε να μειώσουν τον άλλον, την πράξη του, τον λόγο του, το κείμενό του και να αναδείξουν το εγώ μου, αυθεντία.
Γι’ αυτό ταπεινά σου λέγω, ό,τι και να ακούσεις ή διαβάσεις ή δεις να το προσεγγίζεις με αγαθότητα. Μην βιαστείς να το κατακρίνεις, να το διορθώσεις, να το σχολιάσεις. Εύκολα τα κάνουμε αυτά, διότι νομίζουμε ότι δι’ αυτού του τρόπου «προσφέρουμε» στο σύνολο. Η δύναμη όμως που κινεί το στόμα μας, το χέρι μας, το νου μας δεν είναι η αγαθότητά μας αλλά κυρίως η εμπάθειά μας.
Γι’ αυτό και είναι μεγάλη ευλογία τελικά να βρεις ανθρώπους στην ζωή σου που σε καταλαβαίνουνε και μπορείς να συνεννοηθείς.
Είναι μεγάλη ευλογία να διαβάζεις, να ακούς, να βλέπεις τα πάντα γύρω σου έτοιμος να κάνεις τον αυτοέλεγχό σου και να μετανοείς.
Μεγάλη ευλογία να αναζητάς παντού και πάντοτε ευκαιρίες για να γκρεμίζεις τις δικαιολογίες της πνευματικής σου μαλθακότητας.
Όλα αυτά τα χρόνια έγραφα αυτά που ένιωθα και πίστευα.
Αυτό θα συνεχίσω να κάνω, διότι αγαπώ το γράψιμο.
Δεν προσπάθησα να γίνω αρεστός σε κανέναν.
Το μόνο που έκανα ήτανε να εκφράζω τα εσώψυχά μου.
Μετά από ώριμη σκέψη, σας γνωστοποιώ ότι θα πάψω να δημοσιεύω κείμενά μου στο διαδίκτυο.
Θα πάψω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας για ένα χρονικό διάστημα εάν όχι για πάντα.
Οι λόγοι είναι οι παρακάτω:
- Σιχάθηκα το γεγονός ότι πάρα πολλοί κλέβουν (συστηματικά) και παρουσιάζουν κείμενά μου ως δικά τους.
- Κουράστηκα να εξηγούμε και να παρεξηγούμε και να απολογούμαι γι’ αυτά που γράφω.
Σε συνδυασμό με τους παραπάνω λόγους, υπάρχουν και συγκεκριμένα περιστατικά που δυστυχώς μου στοίχησαν ως άνθρωπο και μου απέδειξαν ότι δεν αξίζει τον κόπο όλο αυτό. Νιώθω πραγματικά μεγάλη απογοήτευση και θλίψη.
Εύχομαι ο καθένας να φιλοσοφήσει την ζωή του και πλέον να πάρει τις σωστές αποφάσεις ώστε να βρει τον δρόμο του προς την Αλήθεια που είναι ο Χριστός μας.
Μην προσπαθείς να γίνεις κάτι που δεν είσαι. Μην προσπαθείς να μιμηθείς κάτι που δεν έχει σχεδιαστεί από τον Θεό για σένα. Ανάδειξε αυτό που είσαι και αυτό που σου δόθηκε. Ανέπτυξε το, μοιράσου του και χάρισε το. Θα σε «μαλώσει» ο Θεός που έτρωγες μια ζωή τα σωθικά σου και πάλευες με ενοχές για κάτι που εκείνος ποτέ δεν ζήτησε. Σκέψου. Είσαι σίγουρος ότι αυτά για τα οποία υποφέρεις στα ζήτησε ο Θεός; Μήπως τα απαίτησαν οι άνθρωποι και η κοινωνία;
Γίνε αυτό που είσαι. Φως και χαρά.
Και πως θα καταλάβω τι είμαι; Πως θα είμαι σίγουρος ότι βρήκα αυτό που είμαι;
Καταρχάς αυτό δεν θα συμβεί μέσα από συλλογισμούς. Η ζωή δεν είναι πρόβλημα να το λύσεις αλλά πραγματικότητα να ζήσεις. Οπότε δεν θα έρθει η γνωριμία με την αλήθεια σου μέσα από σκέψεις και συλλογισμούς. Δεν λύνουμε γρίφους αλλά ζούμε.
Όταν λοιπόν αγγίξεις την αλήθεια σου, θα αισθανθείς φως, χαρά, κατάνυξη, ευεξία και ευλογία στο σώμα και την ψυχή σου. Θα νιώθεις όλα να ρέουν ομαλά και φυσικά. Θα βιώνεις μια αλήθεια σε αυτά που σκέφτεσαι και πράττεις. Θα λες «να το, εδώ είμαστε» εδώ σε αυτό που σκέφτομαι και κάνω είμαι αληθινός, γιατί είμαι χαρούμενος. Δεν πιέζω τίποτα, όλα μου βγαίνουν αυθόρμητα και φυσικά. Ρέουν σύμφωνά με την φύση μου, που είναι κατά Θεό πλασμένη. Όλος ο χρυσός του ουρανού είναι μέσα μου, μα θέλει καθάρισμα να φανεί να λάμψει και να λάμψω.
Όταν αγγίζεις την αλήθεια σου, αγγίζεις τον Θεό και πίστεψε με το καταλαβαίνεις απόλυτα, τόσο που δε μπορώ να στο εξηγήσω. Απλά ζήσε το.
Από τον αρθρογράφο της euxh.gr Γεώργιο Καραλή: Η συνάντηση της Παναγίας με το Θάνατο είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό επεισόδιο, που αφορά απόλυτα την ζωή μας. Είναι γνωστό πως επίκεντρο της χριστιανικής διδαχής αποτελεί η συνάντηση του Μονογενούς Υιού Της με τον θάνατο, συνάντηση απ᾽όπου επήγασε η ανάσταση των θνητών.
Αλλά δεν είναι λιγότερο σπουδαία και η μητρική αναμέτρηση με τον έσχατο εχθρό της ανθρωπότητος. Όχι μόνο γιατί προσδίδει συγκλονιστικές διαστάσεις στο μυστήριον της σωτηρίας του κόσμου, που έφερε σε πέρας ο Χριστός κατά μοναδικό και ανυπέρβλητο τρόπο, αλλά και γιατί η Θεοτόκος αντιμετωπίζει την πρόκληση του θανάτου με άκρα ταπείνωση, εγκαρτέρηση και αυτοεγκατάληψη στον Θεό, παρότι δικαιούται να μην πεθάνη αφού υπάρχει Μήτηρ της Ζωής.
Πράγματι κατά την χριστιανική θεώρηση ο θάνατος είναι η έσχατη συνέπεια της αμαρτωλότητος του ανθρώπου της αδυναμίας του να διατηρηθή στην τροχιά στην οποία εξ᾽αρχής ο Θεός τον έθεσε.
Και ο μεν Θεάνθρωπος Υιός της Παρθένου ενήργησε τον θάνατο στην ανθρώπινη φύση Του εκούσια και θαυματουργικά προς χάριν μας, η δε μητέρα του τον υπέστη αδιαμαρτύρητα και ειρηνικά για να καταστήσει αναμβισβήτητη τόσο την πετωκυΐα ανθρωπίνη της προέλευση, όσο και την οικονομική μετάδοση της θνητότητας στον Θεάνθρωπο Υιόν Της. Αλλά ο θάνατος και η θνητότητα που χαρακτηρίζουν τόσο αποφασιστικά την ανθρώπινη ταυτότητα δεν είναι, απλώς και μόνο στιγμιαίες διαδικασίες με τις οποίες τελειώνει η επίγεια ζωή μας ή καταστρέφεται ανεπανόρθωτα το σώμα μας παράχοντας έτσι την δυνατότητα να απομακρυνθή απ᾽αυτό η ψυχή μας.
Είναι στίγματα μόνιμα αρρώστια θεμελιακή που προσβάλλει το είναι μας από την ίδια την πρώτη στιγμή της σύστασής του και μας παρακολουθεί αναπόδραστα μέχρι την τελική φάση φθοράς και αποσύνθεσης.
Και εδώ ακριβώς έγκειται το μεγαλείο της Παναγίας. Μολονόντι είχε κάθε δικαίωμα – λόγω της μοναδικής μετοχής Της στην ενανθρώπιση του αθανάτου Λόγου του Θεού και στην ζωηφόρο επαφή Του μαζί Της- να υπερβή έγκαιρα την θνητότητα και τις φρικτές συνέπειές της, θέλησε να υποστή κατά φύσιν την κοινή μοίρα, παρά να την αποφύγει. Και ήταν εξαίσια σοφή και απόλυτα ορθή αυτή η στάση της. Γιατί πώς θα γινόταν ποτέ πιστευτό , ότι μετέδωσε πράγματι θνητότητα στον Θεό, αν παρουσιαζόταν η ίδια απροσμάχητη από αυτήν; Έμεινε όμως, παρ᾽όλα αυτά, εντελώς ανέγγιχτη από όλες εκείνες τις εκδηλώσεις της θνητότητος, που όλοι οι άνθρωποι έχουν την δυνατότητα να αποφύγουν και, εν τούτοις, ελάχιστοι μόνο τολμούν να αποποιηθούν.
Αν δηλαδή η θνητότητα είναι σύμφυτη με την βιολογική μας σύσταση, τότε, εντελώς φυσιολογικά η καταλυτική παρουσία της δεν μπορεί παρά να διαφαίνεται σε όλες τις φάσεις της ζωής μας και όχι μόνο στην τελική. Με αυτή την έννοια ακριβώς και το σκίρτησμα του βρέφους και το παχνίδι του παιδιού και το όνειρο του εφήβου και το επάγγελμα του ώριμου και το επίτευγμα του κάθε καλλιτέχνη και κάθε πτυχή κρυφή ή φανερή απ᾽όσα συνιστούν τον πολιτισμό μας δεν είναι τίποτ᾽άλλο παρά φανέρωση αυτής της αρρώστιάς μας, αποκάλυψη της πρωταρχικής και ανίατης πληγής μας.
Γι᾽αυτό ακριβώς η Παναγία μητέρα έζησε τόσο αναιπαίσθητο και αθόρυβο βίο επί γής, επειδή ήταν αμέτοχη και απρόσβητη από τα πάθη μας. Και πέθανε χωρίς την παραμικρή αντίσταση στον θάνατο γιατή ήξερε ότι θα μείνει για πάντα ζωντανή και μητέρα της Ζωής. Δεν έγιναν ποτέ γνωστά τα βρεφικά σκιρτήματά Της, ούτε ακουστά τα παιδικά παιγνίδια Της. Κανείς δεν έμαθε τα εφηβικά όνειρά της - αφού η άκτιστη πραγματικότητα της παρουσίας του Θεού που την κατέκλυζε από πολύ ενωρίς στον βίο τούτο, τα καθιστούν όλα αυτά αχρείαστα και ανύπαρκτα. – Δεν ανεδείχθηκε ποτέ σε κάποιο επάγγελμα, σε κάποια επίδοση στα γράμματα ή στις τέχνες. Και απ᾽όλα αυτά απέχοντας, φανέρωσε περίτρανα με πειστικό και άφατο τρόπο πόσο απρόσιτη παρέμεινε από από την δική μας την ανίατη ανθρώπινη αρρώστια...Γι᾽αυτό και φεύγοντας από τον κόσμο τούτο διακριτικά με την μυστική και άρρητη, αλλά πραγματική Κοιμησή της, ολοκλήρωσε το μέγα μάθημα, που η σιωπή ολόκληρης της επίγειας ζωής της απάρτισε για χάρι μας. Η α φ ά ν ε ι α είνα φάρμακο για την δική μας την ασθένεια. Αφάνεια όχι κενή και άλογη αλλά με μεστή από πίστη στον Αναστάντα Λόγο της ζωής στον Υιό και Θεό Της που παρέλαβε μαζί Του όχι μόνο το πνεύμα, μα και το σώμα της Μητέρας και δούλης Του, Εκείνης που δεν εντέστη ποτἐ στο θέλημά Του.
Άρθρο για την euxh.gr του Γεωργίου Καραλή - Πυρηνικού Ιατρού
Πολλά συζητούνται τον τελευταίο καιρό περί του αν θα πρέπει να φοράμε το προσωπείο στις εκκλησίες κατά την είσοδό μας σε αυτές.Κατά πρώτον θέλω να ξεκαθαρίσω ότι ο κάθε χριστιανός που ζει στην σημερινή εποχή δεν τίθεται υπεράνω των γνωστών νόμων του παρόντος και απατηλού κόσμου. Αυτό σημαίνει ότι, όταν υπάρχει κάποιος ιός, όποιο και αν είναι το όνομά του μεταδίδεται με το τρόπο που επεξηγεί η ιατρική επιστήμη. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει αυτή την τοποθέτηση, μόνο αν είναι ειδικός ιατρός έχει κάνει μελέτες που μπορεί να αποδείξουν το αντίθετο. Ο κορωνοϊός μεταδίδεται όπως ήδη έχουμε πεί σε άλλα μας άρθρα που έχουν δημοσιευθή στην ιστοσελίδα ως εξής : δια μέσου στενής επαφής με ένα μολυσμένο άτομο. Η κυρία οδός είναι οι σταγόνες αναπνοής (droplets) των μολυσμένων ατόμων δια μέσου:
1)του σιέλου από τον βήχα ή το φτέρνισμα
2)απ᾽ευθείας προσωπικής επαφής
3) των χειρών π.χ. αγγίζοντας με μολυσμένα χέρια (που δεν έχουν ακόμη πλυθεί) στόμα, μύτι και μάτια.
Μπορεί να μεταδοθεί σπανίως και δια μέσου των κοπράνων.
Εν κατακλείδι ο νέος κορωνοϊός μεταδίδεται δια των ανθρωπίνων επαφών και αυτή είναι η άποψη που οι περισσότεροι γιατροί σήμερα δέχονται.
Όπως καταλαβαίνει κανείς οι συναθροίσεις ιδιαίτερα σε κλειστούς χώρους, όπως θεωρείται από την ιατρική ο ιερός ναός, βοηθούν πολύ στην διάδοση του ιού εκτός και αν οι αποστάσεις είναι πάνω από το ένα μέτρο. Πολλάκις προτείνονται από πολλούς προσωπεία που καλύπτουν μεγάλο μέρος του προσώπου, για την προστασία των πιστών, ιδιαιτέρως εκείνων που στην οικία τους συζούν με ευπαθή άτομα. Ιεράρχες της ελλαδικής εκκλησίας ισχυρίζονται πρωτίστως ότι μόνο η ιατρική επιστήμη είναι αρμόδια να παίρνει αποφάσεις και ότι το προσωπείο το τοποθετεί ο χριστιανός μόνο και μόνο από αγάπη για να μη μολύνει τον συνάνθρωπο και συνεχίζουν αν οι χριστιανοί οδηγούντο εις το να θυσιάσουν τις ζωές τους θα το έκαναν ευχαρίστως αλλά εδώ δεν πρόκειται δια την ιδία ζωή, αλλά δια την ζωή των άλλων. Για να μην κοροϊδευόμαστε όμως οι περισσότεροι πιστοί που εισέρχονται δια των προσωπείων στον κλειστό ιερό ναό πρωτίστως δεν καλύπτουν το πρόσωπό τους, για να προστατεύσουν τον πλησίον τον οποίον αγαπούν, αλλά για καθαρή αυτοπροστασία, από τον πλησίον, τον οποίον συνήθως θεωρούν όχι μόνο απόμακρο και ξένο αλλά και φορέα κάθε κακίας και βέβαια μικροβίων. Κάνω αυτή την τοποθέτηση κατά πρώτον επειδή γνωρίζω κατά πολύ την ανθρωπίνη πτωτική φύση με τους μηχανισμούς προστασίας εξ᾽αιτίας φόβου που δημιουργεί, μηχανισμούς προστασίας που ωθούν το κάθε άνθρωπο σε επιθετικότητα έναντι εκείνου που δεν φέρει προσωπείο και πλησιάζει σε απόσταση που παραβιάζει τον προσωπικό χώρο. Κατά δεύτερον αν ο κάθε σημερινός χριστιανός τοποθετούσε το προσωπείον μόνο από αγάπη, αύτη η αγάπη θα απαιτούσε ανθρώπους που θα βρισκόντουσαν τουλάχιστον εις το στάδιον της καθάρσεως (για να μην πούμε του φωτισμού και της θεώσεως) οπότε το προσωπείον και οι ιατρικές υποδείξεις δεν θα ήτο απαραίτητες: θα αρκούσε η απομόνωση σε μία κρυφή γωνία του ναού χαμηλώνοντας το βλέμμα και θεωρώντας μόνο εαυτόν αμαρτωλόν ως τον τελώνη που δεν θέλει να μολύνει ούτε δια της ζωής ούτε δια της παρουσίας του τον πλησίον που τον θεωρεί ανώτερό του στη αρετή και πιο κοντά στην σωτηρία. Αυτός ο χριστιανισμός ούτε καν κηρύττεται σήμερα, αλλά όλοι κάνουν υποδείξεις παρμένες από την επιστημονική ιατρική κοινότητα και ομιλούν για αμοιβαιότητες, για προσωπικές αγάπες, για υποστατικές αρχές, καλύπτοντας βέβαια ότι οι ίδιοι θεωρούν –ανορθόδοξα- ως την μόνη αξία που έδωσε ο Θεός εις τον άνθρωπον, δηλαδή το πρόσωπον, με προσωπεία.
Θα πρέπει βέβαια να γνωρίζει κανείς ότι σε αυτόν τον κόσμον ισχύουν κατά πολύ οι γνωστοί της φύσεως νόμοι που μελετά η ιατρική επιστήμη εξισώνοντας όλους τους κλειστούς χώρους (σουπερμάρκερ, θέατρα, δισκοθήκες, εκκλησίες) γι᾽αυτόν ακριβώς το λόγο μία συνάθροιση ατόμων ιδιαίτερα σε κλειστό χώρο, μεγαλώνει τους κινδύνους της μετάδοσης όχι μόνο κορωνοϊού αλλά και πλήθος άλλων ασθενειών και τώρα που η πολιτική δια της επιστήμης έμαθε ή της επετράπη, ως μη έπρεπε ,να εισέλθη εις τα χωράφια της εκκλησίας θα επισημανθούν και άλλες ασθένειες που θα πρέπει να περιορισθούν από την συνάθροιση των πιστών, χωρίς την παραμικρή αντίδραση από την διοικούσα εκκλησία που έδωσε αυτο το δικαίωμα στην επιστήμη λέγοντας ότι κανένας μητροπολίτης ή επίσκοπος δεν είναι αρμόδιος να λάβη τοιαύτας αποφάσεις που ανήκουν στην ιατρική. Από τη μία μεριά λοιπόν η ιατρική επιστήμη, ισχυρίζεται ότι ο κορωνοϊός και η κάθε άλλη μεταδοτική ασθένεια δεν πεθαίνει με το να διαβεί κανείς το κατώφλι της εκκλησίας με πίστη και ελπίδα ότι ο Θεός δεν θα επιτρέψει σε αυτόν που εισέρχεται εντός του ναού να ασθενήσει γιατί δεν αρκεί να μεταφέρουμε τους ασθενείς στην εκκλησία για να θεραπευτούν, αλλά χρειάζονται μόνο τα νοσοκομεία. Από την άλλη μεριά όμως η εκκλησία γνωρίζει καλά ότι ο Θεός δεν δεσμεύεται να κάνει καμμία υπακοή στους νόμους της φύσεως και μπορεί να επέμβει όποτε θέλει. Αυτός είναι ο λόγος που για τα εκκλησιαστικά και θεολογικά θέματα αρμόδιος είναι ο επίσκοπος, ο μητροπολίτης, η διοικούσα εκκλησία και όχι ο εκαστοτε ιατρός και πολιτικός.
Το πρόβλημα όμως δεν βρίσκεται στο αν μπορούμε να αρρωστήσουμε και να φύγουμε από αυτόν τον κόσμον. Γιατί ο κάθε χριστιανός που εισέρχεται δια του βαπτίσματος εις την εκκλησία γνωρίζει καλά ότι πεθαίνει γι᾽αυτόν τον κόσμον και γεννιέται εις την αιώνιον ζωήν. Κάθε μυστήριο, κάθε πράξη της εκκλησίας σημαίνει θάνατος για τον παρόντα αιώνα και ανάσταση, ανάσταση δε εις μία ζωή που ονομάζεται Βασιλεία του Θεού και είναι η ίδια η ζωή που ο Θεός έχει κατά φύση και μας δωρίζει εμάς κατά χάριν, όπως ισχυρίζεται ο Μάξιμος ο Ομολογητής. Είμαστε πάροικοι σ᾽αυτόν τον κόσμον και δεν βλέπουμε την ώρα για να ζήσουμε στην Βασιλεία του Θεού μαζί με τον Χριστό, την Παναγία και όλους τους αγίους που έκαναν το θέλημα του Θεού και όχι το δικό τους. Ας μεταφερθούμε ιστορικά στο Πάσχα της Αλεξάνδρεια του 262. Έχει ξεσπάσει εμφύλια διαμάχη και πείνα και στο κατόπιν έπεσε πανούκλα και τσάκισε την πόλη. Σ’ αυτές τις συνθήκες γιόρτασαν οι χριστιανοί το Πάσχα (αυτή είναι η γιορτή κι η πανήγυρη που μνημονεύεται). Γράφει ο Διονύσιος, επίσκοπος της μεγάλης πόλεως Αλεξανδρείας, για εκείνη την περίσταση (η επιστολή αυτή του Διονυσίου διασώζεται στου Ευσέβιου Καισαρείας την Εκκλησιαστική Ιστορία, βιβλίο Ζ΄, 22.2-10):
Εκείνο που εχάθη από τον σημερινό χριστιανισμό είναι η πίστη εις την αιώνιον ζωή. Πιστεύουν ότι η παρούσα κτιστή ζωή είναι αιώνιος και η Άκτιστος Βασιλεία του Χριστού, μετατρέπεται σε κτιστή και βρίσκεται εντός της παρούσας ζωής. Επομένως θα πρέπει να προσπαθήσει κανείς να ζήσει όσο το δυνατόν περισσότερο και καλύτερα στον παρόντα αιώνα και όποιος μιλάει για αιώνιο ζωή και την αποκαλεί Άκτιστον αυτός δείχνει ότι δεν έχει αγάπη για τον συνάθρωπό του και τον παρασύρει στον θάνατο! Η Βασιλεία του Θεού που ο σημερινοί χριστιανοί επιθυμούν και πιστεύουν είναι πρώτα απ᾽όλα κτιστή και δεύτερον δεν διακρίνεται από τον παρόντα κόσμο και ο παρών κόσμος, επειδή ο Θεός επεμβαίνει, είναι αυτός που θα καλυτερεύει συνέχεια και θα μετασχηματισθεί στην αιώνια του Χριστού Βασιλεία. Όταν οι μεταμοντέρνοι θεολόγοι βλέπουν ότι αυτό δεν συμβαίνει αλλά ο κόσμος συνεχώς χειροτερεύει ομιλούν περί απουσίας του Θεού, όπως έγινε στο ολοκαύτωμα, και προσπαθούν να την εξηγήσουν θεολογικά καταργώντας την ορθόδοξον πατερική αντίληψη περί Θεού. Ο Θεός δεν θα πρέπει να θεωρείται απαθής, παντογνώστης, παντοκράτωρ, παντοδύναμος…, όπως οι Πατέρες εξήγησαν δια της εμπειρίας των αλλά Θεός που έχει πάθη, αδυναμίες και που συνεχώς ως πρόσωπο κενώνεται για να δώσει τόπο στην δημιουργία. Ένας Θεός, μία υποστατική αρχή, που αναγνωρίζεται μόνο μέσα στην αδυναμία, αστάθεια, συνεχή έξοδο από τον εαυτό του και επικινδυνότητα σχέσης η οποία ίσως να μη φέρει το ποθητό αποτέλεσμα. Άλλωστε ποιός μπορεί να ισχυρισθεί πιά ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος; Η αρχαία θεολογική πατερική γνώση τον ονόμασε παντοδύναμο. Αλλά στην πραγματικότητα επειδή ο Θεός είναι ένα προσωπικό γεγονός κοινωνίας - σχέσης, ριψοκινδυνεύει και την αποτυχία επιδείκνύοντας όλη Του την αδυναμία. Εκεί λοιπόν μέσα στην αδυναμία θα πρέπει κανείς να ψάξει να βρεί τον Θεό και όχι στην παντοδυναμία της πατερική σκέψης που διαχώρησε τα ανθρώπινα από τα Θεϊκά ιδιώματα και μίλησε για το απαθές της θεότητος και το πάσχειν της ανθρωπίνης φύσεως που προσέλαβε ο Χριστός ο οποίος κατάφερε και ένωσε υποστατικώς το κτιστό με το άκτιστο ή για να εκφραστεί καλύτερα έφερε το κτιστό μέσα στην άκτιστον Βασιλεία του Θεού, δεξιά του Πατρός και το θέωσε. Περί πίστεως εις την υποστατικήν ένωσιν των δύο φύσεων της τετάρτης οικουμενικής συνόδου ουδείς ο λόγος. Κανείς δεν πιστεύει, επομένως εκείνο που πιστεύει ο σημερινός χριστιανός είναι εις την παρούσαν ζωή γι᾽αυτό προσπαθεί να την διατηρήσει με όποιο μέτρο μπορεί, όπως ακριβώς έκανε η σημερινή ηγεσία της ελλαδικής εκκλησίας. Απετραβήχθη και παρέδωσε στην πολιτική την εξουσία να αποφασίζει για τα εκκλησιαστικά ζητήματα, και δια την πνευματικη ζωή των πιστών. Και η πολιτική ηγεσία του ελλαδικού κράτους απεφάσισε, χωρίς μεγάλη μελέτη ότι θα πρέπει ο χριστιανός που εισέρχεται εις τον εκκλησιαστικό ναό να φορεί το προσωπείο του και να αποκρύβει το πρόσωπο. Αφού παλιά οι επίσημοι θεολόγοι της εκκλησίας της Ελλάδος και του Πατριαρχείου της Κωσταντινουπόλεως μιλούσαν και έγραφαν εργασίες “από το προσωπείον εις το πρόσωπον” τώρα η πολιτεία επιβάλει την αντίστροφη μέθοδο από το πρόσωπον εις το προσωπείον εντός του ιερού ναού και ου μόνον εντός αυτού, εντός οποιουδήποτε κλειστού χώρου δείχνοντας ότι δεν είναι πια δυνατόν να διαχωρισθή ο κάθε κλειστός χώρος από τον ιερό ναό εις την ορθόδοξον μετανεωτερική Ελλάδα. Και εδώ ακριβώς έγκειται το σφάλμα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να διακριθή ο ρόλος του ποιμένος από τον ρόλο του επιστήμονος-ιατρού.
Αλλά ας ρίξουμε και μία ιατρική ματιά στο προσωπείο που επιθυμούν να επιβάλλουν. Συνήθως ο κόσμος πιστεύει ότι το προσωπείο προστατεύει τον κάθε πιστό από τις μολυσματικές αρρώστειες. Δεν υπάρχει μία χειρότερη παρανόηση. Πρώτα απ᾽όλα το 80% των πολιτων που χρησιμοποιούν το προσωπείο δεν ξέρουν πως να το χρησιμοποιήσουν με ορθό τρόπο με αποτέλεσμα να προκύπτει το αντίθετο αποτέλεσμα. Αντί να προστατεύει μολύνει περισσότερο. Ας φαντασθή κανείς έναν ηλικιωμένο που τοποθετεί το προσωπείο κάτω από την μύτη, το αγγίζει πολλάκις την ημέρα με τα μολυσμένα χέρια του που έχουν αγγίξει όλες τις επιφάνειες και κάνει δέκα ή είκοσι μέρες να το αλλάξει. Στην πραγματικότητα πιστεύει κανείς λογικός άνθρωπος ότι εκείνος ο ηλικιωμένος είναι προστατευμένος; Ασφαλώς όχι. Εκείνη η μάσκα γέμει μικροβίων και βέβαια κάνει κακό στον φορέα της και στους άλλους γύρω του. Προκύπτει ως αποτελεσματικότερο μία απόσταση ασφαλείας ενός ανθρώπου από τον άλλο σαν ιατρικό μέτρο προστασίας. Από ιατρικής μόνο οπτικής γωνίας το προσωπείο θα ήταν αποτελεσματικό μόνο εις την περίπτωση που θα υπήρχε ένας αποστειρωμένος χώρος εις τον οποίον θα εμπαινε ο κάθε άνθρωπος, θα έπλενε, θα ένιβε τας χείρας, την όψιν θα άλλαζε ρούχα και θα φορούσε λευκή αποστειρωμένη στολή και αποστειρωμένο προσωπείο. Αλλά ένας αστειρωμένος χώρος στην εκκλησία είναι αδύνατος. Επομένως το προσωπείο από μόνο του δεν επαρκεί όσο και η κυβέρνηση να πιστεύει το αντίθετο. Όλες οι άλλες τοποθετήσεις και νόμοι είναι κοροϊδίες και εύκολες λύσεις για να ισχυρισθούν οι κυβερνώντες ότι κάτι έκαναν και ως συνήθως χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Θα ήτο προτιμότερο, αλλά βέβαια πολύ δύσκολο, να υπάρξει μία συμφωνία της εκκλησιαστικής διοικήσεως με την πολιτική εξουσία για την δημιουργία ενός εξωτερικού χώρου(όπου ήτο δυνατόν) για πλύσιμο όπως γινόταν παλιά στους ναούς (παράδειγμα, Αγία Σοφία) όπου ο πιστός θα έπλενε τα χέρια του την όψιν του και θα λουόταν ακόμη και από το πλήθος των αμαρτιών του. Κατόπιν θα γινόταν δυνατή η είσοδος στον ιερό ναό, όπως γινόταν στην εποχή των Πατέρων.
Ο πιστός που εισέρχεται εις τον ιερό ναό φορώντας προσωπείο προφανώς φοβάται μην κολλήσει κορωνοϊό, έχει δηλαδή έλλειμα πίστεως εις την αιώνιον ζωή και εξομοιώνει τον ορθόδοξον ιερόν χώρον με τα σουπερμάρκερ, τις δισκοθήκες και τα θέατρα. Η διοικούσα εκκλησία θα μπορούσε διδάσκοντας την θεολογία των Πατέρων και των οικουμενικών συνόδων να βοηθήσει τους πιστούς να πιστεύσουν εις την θεολογία της εκκλησίας και προφανώς να γίνουν σαν εκείνους τους χριστιανούς που κατά την εποχή των διωγμών οδηγούντο με χαρά στο μαρτύριο για να συναντήσουν τον Χριστό ή σαν τους χριστιανούς που είδαμε της πανούκλας της Αλεξάνδρειας που έπερναν επάνω τους τον θάνατο από την μολυσματική ασθένεια. Ο πιστός που υπερνικάται από το φόβο χρειάζεται περισσότερη υπομονή και κατήχηση, αλλά χρειάζεται βέβαια από την πλευρά των πιστών και της εκκλησίας κατανόηση και ανοχή. Θα πρέπει να μάθουμε να δίνουμε μία ανοχή χάριτος και σε εκείνους τους πιστούς που φοβούνται και δεν έχουν φθάσει στην τελεία αγάπη η οποία έξω βάλλει τον φοβον. Αυτό μπορεί να επιτευχθή όχι αλλάζοντας την ορθόδοξον παράδοσιν αλλά κατηχώντας σωστά, εφαρμόζοντας όχι μόνο την ορθοδοξία αλλά και την ορθοπραξία, γιατί δεν αρκεί μόνο κάποιος να ξέρει τα δογματικά εγχειρίδα αλλά θα πρέπει να είναι ικανός να πράττει την ορθοδοξία και να είναι απαιτητικός μόνο στον εαυτό του ενώ πρός τους άλλους θα πρέπει να δείχνει ανοχή και κατανόηση. Η απουσία όμως της διοικούσης εκκλησίας είναι εμφανής, ισχυριζομένης ότι ο Θεός δώρησε εις τον κάθε άνθρωπο μυαλό και το μυαλό ωθεί τους λογικά σκεπτομένους πιστούς να ακολουθήσουν την κοινωνική αγαπολογία και αμοιβαιότητα και όχι το παράδειγμα των χριστιανών της Αλεξανδρείας ή των χριστιανών που έχυσαν το αίμα τους στις ρωμαϊκές αρρένες επειδή εκείνοι οι χριστιανοί δια της πίστεως είχαν καταργήσει τον φόβο του θανάτου- που βγαίνει από την αθεΐα τον φόβο που είναι ένα διαβλητό πάθος -. Πώς με τέτοια διοικούσα εκκλησία και με έλλειψη κάθε κατήχησης ορθοδόξου θεολογίας μπορούμε να ζητήσουμε από τους πιστούς να γνωρίζουν ότι η ορθοδοξία δεν είναι φόβος θανάτου αλλά ξεπέρασμα κάθε φόβου δια της πίστεως εις τον Ιησούν Χριστό τον μόνο που μπορεί να σε οδηγήσει στην σωτηρία;
Βέβαια είναι ευνόητον ότι άλλο η είσοδος στον κλειστό χώρο της εκκλησίας και άλλο η θεία κοινωνία εις την οποίαν κανένας χριστιανός και καμμία διοικούσα εκκλησία τόλμησε να ισχυρισθή ποτέ ότι μπορεί να μεταδοθή κανένα μικρόβιο. Από την στιγμή που ο Κύριος είναι παρών στην ευχαριστία και είναι αυτός που μας δίνει το σώμα Του και το αίμα Του δεν μπορεί να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να υπάρξει φθαρτότητα και αρρώστεια εις το άφθαρτο, ανεστημένο σώμα και αίμα του Χριστού που μεταλαμβάνουμε.
Σημειώσεις.
«…στους μεν άλλους ανθρώπους οι παρούσες καταστάσεις δεν θα φαινόντουσαν κατάλληλος καιρός για πανήγυρη. Κι όντως γι’ αυτούς, ούτε αυτός ούτε άλλος καιρός είναι κατάλληλος· ούτε οι θλιβερές στιγμές αλλ’ ούτε και καμιά από εκείνες που θεωρούν ιδιαιτέρως χαρούμενες. Τώρα πραγματικά όλα θρηνούν και όλοι πενθούν, κι αντιλαλούν στην πόλη ολόκληρη γοερά κλάματα εξαιτίας του πλήθους εκείνων που έχουν πεθάνει μα και πεθαίνουν καθημερινά. Γιατί όπως έχει γραφτεί για τα πρωτότοκα των Αιγυπτίων, έτσι και τώρα έγινε κραυγή μεγάλη· αφού δεν υπάρχει σπίτι, μέσα στο οποίο να μην υπάρχει κάποιος πεθαμένος. Και μακάρι να ήταν μόνον αυτά!
Γιατί ήδη πολλά και φοβερά έχουν συμβεί. Πρώτα, μας έδιωξαν και παρόλο που απομείναμε μόνοι κι αποδιωγμένοι, σε θάνατο καταδικασμένοι από όλους, ακόμα και τότε κρατήσαμε την γιορτή. Κι ο κάθε τόπος της θλίψης καθενός, μάς έγινε τόπος πανηγύρεως: οι αγροί, η έρημος, το καράβι, το πανδοχείο, η φυλακή… μετά ακολούθησε ο πόλεμος κι η πείνα… και μόλις πήραμε μια μικρή ανάσα όρμησε κι αυτή η αρρώστια…
Οι περισσότεροι λοιπόν από τα αδέρφια μας από υπερβολική κι αδερφική αγάπη, αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλον, χωρίς να νοιάζονται για τον εαυτό τους, άφοβα έκαναν επισκέψεις στους αρρώστους, τους προσέφεραν τις υπηρεσίες τους, τους περιποιούνταν “εν Χριστώ” και πέθαιναν πολύ ευχαρίστως μαζί τους, αφού προηγουμένως πάθαιναν μόλυνση από την επαφή τους με τους άλλους, κολλούσαν την αρρώστια από τους πλησίον και, με τη θέλησή τους, δοκίμαζαν τους πόνους. Και πολλοί, αφού περιποιήθηκαν τους άλλους στην αρρώστια τους και τους έδωσαν δύναμη, οι ίδιοι πέθαναν, μεταφέροντας κατά κάποιο τρόπο το θάνατο εκείνων στους εαυτούς τους. Και το λαϊκό ρητό, που πάντα μοιάζει με απλή φιλοφρόνηση, το έκαναν πραγματικότητα, κάνοντας την αναχώρησή τους εξαγνιστήριο υποκατάστατο για τους άλλους (περίψημα). Οι καλύτεροι λοιπόν από τους αδερφούς μας και μερικοί πρεσβύτεροι και διάκονοι και λαϊκοί με αυτό τον τρόπο έφυγαν από τη ζωή, επαινούμενοι πολύ, έτσι ώστε και αυτό το είδος του θανάτου, αποτέλεσμα μεγάλης ευσέβειας και πίστης ισχυρής, καθόλου κατώτερο να μη μοιάζει από το μαρτύριο. Και αφού με απλωμένα χέρια σήκωναν τα σώματα των αγίων και τα έπαιρναν στην αγκαλιά τους, και τους έκλειναν τα μάτια και τα στόματα και τους κουβαλούσαν στους ώμους τους, και τους μετέφεραν έξω, τους αγκάλιαζαν και τους έλουζαν και τους στόλιζαν με τη νεκρική στολή, μετά από λίγο χρόνο, το ίδιο γινόταν και σ’ αυτούς, γιατί, πάντοτε εκείνοι που απέμεναν στη ζωή, ακολουθούσαν στο θάνατο αυτούς που πέθαναν προηγουμένως. Οι εθνικοί όμως έκαναν τα τελείως αντίθετα· έδιωχναν ακόμη και εκείνους που μόλις άρχιζαν να αρρωσταίνουν, και απέφευγαν τους αγαπημένους τους και τους πετούσαν στους δρόμους μισοπεθαμένους, και τους νεκρούς τούς έριχναν άταφους στα σκουπίδια, στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν τη διάδοση και το άγγιγμα του θανάτου, πράγμα διόλου εύκολο να αποφύγουν, παρά τις πολλές προφυλάξεις τους».
Πολλά συζητούνται τον τελευταίο καιρό περί του αν θα πρέπει να φοράμε το προσωπείο στις εκκλησίες κατά την είσοδό μας σε αυτές.
