Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Να μαθαίνεις να λες «όχι» σε αυτό που σε κουράζει, δε σου πάει και δεν σου ανήκει.
Μονάχα έτσι θα πεις «ναι», και θα φανείς χρήσιμος σε εκείνους που πραγματικά σε έχουν ανάγκη.
Δεν μπορείς πάντα να είσαι «το καλό παιδί» γιατί έτσι σύντομα θα κάνεις κακό στους άλλους και σε εσένα. Ένας κουρασμένος και ψυχικά μπερδεμένος άνθρωπος δε μπορεί να βοηθήσει κανέναν, ούτε τον ίδιον του τον εαυτό.
Η αγάπη του άλλου περνάει μέσα από την υγιή αγάπη του εαυτού μας. Μονάχα κάποιος που σεβάστηκε τον εαυτό του, το σώμα και την ψυχή του, τις ανάγκες και επιθυμίες του, μπορεί να αναγνωρίσει στο άλλον το δικαίωμα της χαράς και της ζωής. Οι στερημένοι συνήθως είναι επιθετικοί, δύστροποι και εκδικητικοί. «Δεν χάρηκα εγώ κανείς να μην χαρεί». Ο χριστιανός όμως δεν είναι έτσι. Δεν είναι στερημένος αλλά μεταμορφωμένος. Είναι άνθρωπος που θέλει να χαίρονται πάντες. Γι’ αυτό φροντίζει για την χαρά την δική του και των άλλων.
Ας μην ξεχνάμε ότι για να δώσουμε πρέπει να έχουμε. Αυτό που είμαστε σκορπάμε γύρω μας. Εάν είσαι φως θα φωτιστούν οι γύρω σου, εάν έχεις χαρά θα μοιράσεις χαμόγελα, εάν έχεις ελπίδα θα δώσεις κουράγιο, εάν αναπνέεις πνεύμα Άγιο θα πάρουν ανάσες όλοι δίπλα σου. Φρόντισε λοιπόν λαμβάνεις για να μπορείς να δίδεις. Φρόντισε τον εαυτό σου για να φροντίσεις την γη ολάκερη.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Μπορεί να σου μίλησε απότομα, να σε κοίταξε περίεργα, να συμπεριφέρθηκε απρεπώς. Μην ξεχνάς ότι και αυτός είναι άνθρωπος. Και αυτός λαβώθηκε από την αμαρτία και οι πληγές του μπορεί ακόμα να μην έχουν κλείσει.
Εάν μία φορά σε ενοχλεί ο πειρασμός, αυτόν τον ενοχλεί δέκα. Έχει και αυτός λογισμούς. Δεν είναι ένα ανθρωποειδές απάθειας. Και αυτός μπορεί να ξυπνήσει "ανάποδα", μπορεί και αυτός συναισθηματικά και ψυχολογικά να μην είμαι καλά κάποια στιγμή· μην ξεχνάς ότι ακούει πολλά, ότι συναναστρέφεται πολλούς ανθρώπους, ότι έχει και άλλες ευθύνες.
Η ψυχή του ξέρει τι περνά, όπως και εσύ ξέρεις για την δική σου. Αυτός όμως τις περισσότερες φορές δεν το δείχνει. Δεν επιτρέπει στον εαυτό του να φανεί το δάκρυ του, οι αγωνίες του, ο προσωπικός του σταυρός.
Ξέρει ότι τον χρειάζεσαι και κάνε πέρα την προσωπική του δυστυχία. Μα κάποτε μπορεί να λυγίσει. Κάποτε μπορεί να αποκάμει. Άνθρωπος είναι με σάρκα και αίμα, με φως και σκοτάδι, με δυνάμεις και αδυναμίες.
Και αυτός λοιπόν δίνει την δική του μάχη καθημερινά. Και αυτός όπως και εσύ μπορεί να πέσει, να αστοχήσει, να αμαρτήσει.
Γι' αυτό να μην τον αποπαίρνεις, να τον συγχωρείς και το κυριότερο να προσεύχεσαι γι' αυτόν.
Να προσεύχεσαι για τον ιερέα της ενορίας σου, της πόλης σου. Να προσεύχεσαι για τον πνευματικό σου όπως κάνει και αυτός για σένα κι ας μην στο είπε ποτέ του.
«Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού». Ναι, αυτό να κάνουμε. Να βαστάμε ο ένας του άλλου. Να συσταυρωνόμαστε μαζί του, με τον καθένα που περνά κάποια δοκιμασία. Δεν υπάρχει κάτι πιο χριστιανικό από αυτό.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Nα… μας φάει όλους ο Παράδεισος

Ένας καλόγερος κάποτε με αγία ζωή διάβασε στην Αγία Γραφή το «χίλια έτη…». Είχε μεγάλη ευλάβεια στην Παναγία και με απλότητα της είπε: «Παναγία μου, πες στο Χριστό να μου εξηγήσει πώς είναι τόσο όμορφα στον Παράδεισο, ώστε τα χίλια χρόνια να φαίνονται ότι είναι μία μέρα. Ήταν εκκλησιαστικός στο διακόνημα και ηλικιωμένος. Το βράδυ, όταν έφευγαν οι άλλοι μοναχοί, αυτός έμενε στο ναό, προσευχόταν κι έλεγε: «Παναγία μου, πες μου πώς γίνεται αυτό». Οι πόρτες της εκκλησίας ήταν ανοιχτές. Μέσα στην εκκλησία μπήκε ένας αετός. Ήταν τόσο όμορφος που δεν περιγραφόταν. Είχε χιλιάδες χρώματα κι έλαμπε. Όταν τον είδε ο μοναχός παρακάλεσε την Παναγία να τον βοηθήσει να τον πιάσει. Κι όταν θέλησε να τον πιάσει, ο αετός έφυγε, πήγε στην πόρτα και προσποιούταν ότι δεν μπορούσε να πετάξει. Ο μοναχός τον κυνήγησε και ο αετός ξέφυγε στο δάσος, σ’ ένα ξέφωτο και κάθησε σ’ ένα δέντρο. Ήταν μια ήσυχη βραδιά με πανσέληνο. Ο μοναχός κοιτούσε τον αετό κι άρχισε να κλαίει, γιατί δεν μπορούσε να τον πιάσει. Ο αετός τότε άρχισε να τραγουδάει ένα τραγούδι, που δεν άκουσε ανθρώπινο αυτί. Ο μοναχός καθηλώθηκε έτσι 300 χρόνια! Τόσα τραγούδησε το πουλί κι έπειτα έφυγε. Ο μοναχός όμως στενοχωρήθηκε και θύμωσε, γιατί νόμισε ότι πέρασε μόνο μια ώρα. Θυμήθηκε τότε ότι άφησε ανοιχτή την εκκλησία και γύρισε να την κλειδώσει. Όλα όμως είχαν αλλάξει. Πήγε τότε στον πορτάρη του μοναστηρίου κι αυτός εξεπλάγη. Και τούτο γιατί ο αετός που ήταν Άγγελος Κυρίου του είχε δώσει τέτοια χάρη που έλαμπε, ευωδίαζε. Γι’ αυτό και ο θυρωρός απόρησε. Τον ρώτησε λοιπόν:
-Από πού είσαι;
-Από εδώ. Είμαι ο εκκλησιαστικός.
-Δεν σε γνωρίζω. Περίμενε να ρωτήσω τον ηγούμενο.

Πήγε στον ηγούμενο και του είπε πως ήλθε κάποιος μοναχός που άστραφτε το πρόσωπό του κι έχει το κλειδί της εκκλησίας στο χέρι. Ο ηγούμενος του απάντησε: Άφησέ τον να μπει, γιατί απόψε 3 φορές άκουσα μια φωνή να ανοίξω τις πόρτες για να έλθει μέσα το Άγιο Πνεύμα. Άφησέ τον, γιατί κρύβει μεγάλο μυστήριο.
Ο ηγούμενος ήλθε στο μοναχό και τον ρώτησε τί συμβαίνει. Κι αυτός διηγήθηκε το συμβάν με τον αετό και το υπέροχο τραγούδι του.
-Πόση ώρα τραγούδησε, τον ρώτησε.
-Μια ώρα περίπου κι έφυγε. Κι εγώ ήλθα να κλειδώσω, αλλά δεν γνωρίζω πού είναι το μοναστήρι. Ή εγώ τρελάθηκα, ή πράγματι κάτι συμβαίνει, γιατί το μοναστήρι που υπηρετούσα δεν είναι αυτό.
Τότε ο ηγούμενος συγκέντρωσε στην εκκλησία τους άλλους μοναχούς και τους ρώτησε αν τον γνωρίζουν. Όμως ούτε αυτός γνώριζε κανένα, ούτε αυτόν αυτοί.
-Ποιός ήταν ο ηγούμενος, όταν εσύ ήσουνα απόψε στην εκκλησία; τον ρώτησε.
Είπε το όνομά του, έψαξαν στο αρχείο της μονής και βρήκαν ότι έζησε πριν από 300 χρόνια. Η αλήθεια δεν άργησε να αποκαλυφθεί. Όλοι τρόμαξαν κι εξεπλάγησαν. Ο μοναχός συγκινημένος ζήτησε να κοινωνήσει και τους αποχαιρέτησε.
-Συγχωρέστε με, αδελφοί. Εγώ τώρα φεύγω και θα ξαναειδωθούμε όταν ηχήσουν οι σάλπιγγες!
Το πρόσωπό του έλαμψε σαν τον ήλιο και την ώρα εκείνη κοιμήθηκε.

Φαντασθείτε, αφού αυτός έζησε τόσο όμορφα 300 χρόνια με το τραγούδι ενός αγγέλου, και νόμισε πως πέρασε μόνο μία ώρα, πόσο ωραία θα είναι στον παράδεισο, εκεί που τραγουδάνε χιλιάδες Χερουβείμ, Σεραφείμ, άγγελοι κλπ. Κανείς δεν μπορεί να περιγράψει την ομορφιά του Παραδείσου. Γι’ αυτό και εγώ θέλω να σας δω οπωσδήποτε στον Παράδεισο. Είναι πολύ όμορφα εκεί! Καλή αντάμωση! Να συναντηθούμε όλοι στον Παράδεισο!
-π. Κλεόπα, θα σας παρακαλέσουμε θερμά να εύχεσθε να… μας φάει όλους ο Παράδεισος.
Το πρόσωπα του φωτίστηκε, η φωνή του δυνάμωσε πάλι:
-Όλους θα μας φάει ό Παράδεισος!.. Γράψτε μου τα ονόματά σας για να τα μνημονεύω. Και σας παρακαλώ πολύ να προσεύχεσθε και σεις για μένα, γιατί είμαι ο πιό αμαρτωλός που υπάρχει στον κόσμο!

~Γέροντας Κλεόπας

[toula]

Πνευματικές νουθεσίες Αγίου Πορφυρίου

Είναι σοφός ο άνθρωπος ο οποίος πιστεύει, αγαπά τον Θεόν και υπομένει.

Μη ανησυχείτε δια το μέλλον σας. Αναθέσατε το εις την Θείον Πρόνοια. Μη σκέπτεστε και βάζετε βάρος στο κεφάλι σας.

Προσπάθησε να είσαι απαθής. Κανένα μη λυπήσεις, για τίποτα μη λυπηθείς.

Μη δέχεσαι θλίψεις. Μη σκέπτεσαι με λύπην και βαρύνεις τον νουν σου. Να λέγεις μόνον: Χριστέ μου, σε παρακαλώ, μη με εγκαταλειψης ότι και να σου συμβεί, μη λυπηθείς πολύ, μόνον αυτό να λέγεις: Χριστέ μου, Σύ μη με εγκατάλειψης. Και νάχης ηρεμία, γαλήνη εις την ψυχήν σου.

Νουν να έχεις και νουν να μη έχεις. Γλώσσα να έχεις και γλώσσα να μη έχεις. Μάτια να έχεις και μάτια να μη έχεις. Αυτιά να έχεις και αυτιά να μη έχεις. Με καταλαβαίνεις;

Μη λέτε πολλά. Κρατήστε την γλώσσαν. Αγαπήστε την σιωπή. Αν την συνηθίσετε, μετά δεν θα θέλετε να ομιλείτε. Τόσον είναι όμορφη η σιωπή.

Άγιος Πορφύριος

[toula]

Προσευχή ή μαγική πίστη;

Παντού στην ζωή μας προβλήματα κι εμείς αναζητούμε λύσεις, σε λάθος κατεύθυνση, όμως. Το πρόβλημα δεν είναι οι άλλοι, αλλά εμείς.

Η έλλειψη προσευχής, ως χριστιανικό καθήκον και ανάγκη, είναι το πρώτο και μεγαλύτερο πρόβλημα, που αντιμετωπίζουμε.

Η έλλειψη προσευχής φαίνεται καθαρά από την ταραχή και το ευέξαπτο του χαρακτήρα μας, την οργή και τον θυμό. Ζητούμε λύσεις, βουτηγμένοι, όμως, μέσα στην ταραχή. Όλα θολά και ταραγμένα γύρω μας. Πώς θα διακρίνουμε την σωστή λύση ή το τυχόν λάθος, ώστε να το διορθώσουμε;

Δυστυχώς, δεν προσευχόμαστε, αλλά μονίμως απαιτούμε. Πιστεύουμε, τελικά, ότι στην Εκκλησία μας όλα επιλύονται με μαγικό τρόπο, αναζητώντας διορατικούς-μελλοντολόγους πνευματικούς, οι οποίοι λένε αυτό που είναι δήθεν θεόσταλτο.

Τίποτα στην εκκλησία μας δεν είναι μαγικό. Τα πάντα είναι καρπός της πίστης στον Θεό. Η πίστη αποδεικνύεται με την υπομονή, την αγάπη, την υπακοή, την ταπείνωση, την ειρήνη. Αυτές είναι οι αρετές που πρέπει να μας διακρίνουν ως χριστιανούς και η καλλιέργειά τους είναι ο πνευματικός μας αγώνας.

Τελικά, η έλλειψη προσευχής δηλώνει απιστία, γι' αυτό επικρατεί απελπισία, ταραχή, μόνιμη λύπη, γκρίνια, έλλειψη εμπιστοσύνης.

Η προσευχή είναι η επικοινωνία με τον Θεό, είναι το λιμάνι, που μας προστατεύει από τις φουρτούνες στην ζωή μας. Με την προσευχή ζητάμε από τον Θεό και απλά περιμένουμε.

Η έλλειψη προσευχής μάς ταράζει, «θαλασσοπνιγόμαστε» μακριά από το λιμάνι μας, τον Θεό, δημιουργώντας ένα μεγάλο εσωτερικό κενό, το οποίο αναπληρώνουμε με αναπαραγωγή δήθεν προφητειών, μελλοντολογίας, διασπορά ειδήσεων πανικού και τρόμου...

Πού είναι άραγε ο Θεός μας, που πιστεύουμε, σε όλα αυτά;

Εμπιστοσύνη στους μελλοντολόγους και «διορατικούς» γέροντες μόνο, όχι όμως στον Θεό...

Είναι καιρός να ξυπνήσουμε και να δούμε το συμφέρον μας. Προϋπόθεση του θαύματος στην ζωή μας είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη στον Θεό. Εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού σημαίνει πορεία χωρίς φόβο και αδιέξοδα. Σημαίνει ελπίδα, χαρά, ελευθερία και δημιουργία.

Με την προσευχή «ανάβουμε» το φως στην ζωή μας, διαλύοντας το σκοτάδι της απελπισίας, πορευόμενοι πλέον ελεύθεροι με αγάπη και φόβο Θεού.

αρχ. Βαρθολομαίος - Καθηγούμενος της Ι. Μ. του Εσφιγμένου

[toula]

Ξέρεις ποιό είναι το δυστύχημα ;; Ότι κάποιοι λένε "μπράβο" σε κάτι που θα έπρεπε να λενε "κρίμα" και το αντίστροφο.
Άλλη μια απόδειξη ότι έχει χαθεί η ορθή κρίση.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Παιδιά μου αυτό είναι απλό πράγμα!
Ο όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης έφτασε στη Μονή Οσίου Δαβίδ του Γέροντος κουρασμένος…
Δεν πρόλαβε καλά-καλά να βγάλει το ράσο του και του χτύπησαν την πόρτα.
Οι γονείς ενός πεντάχρονου χαριτωμένου παιδιού.
Το παιδάκι δεν μιλούσε.
Το πήγανε πρώτα στη Ρωσία και τώρα γυρίζανε από την Αμερική, χωρίς αποτέλεσμα. Τα εξήγησαν όλα στον π. Ιάκωβο και τον παρακάλεσαν.
Εκείνος χωρίς έκπληξη και στενοχώρια τους είπε:
– Παιδιά μου, αυτό είναι απλό πράγμα. Θα πάμε κάτω (στο ναό), θα κάνετε την προσευχή σας, θα προσευχηθώ και γω. Και το παιδί θα μιλήσει.
Έτσι κι έγινε.
Προσευχηθήκανε και σταύρωσε το παιδί με την κάρα του οσίου Δαβίδ.
Βγήκε το παιδί να παίξει στην αυλή με άλλα παιδάκια και σε δέκα λεπτά μίλαγε σα να μη συνέβαινε τίποτα.

Από το βιβλίο του Στυλιανού Γ. Παπαδόπουλου, ο “Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης, Ηγούμενος Ι. Μ. Οσίου Δαβίδ του Γέροντος”.

[toula]

Ο Άγιος Ιάκωβος θεραπεύει το πολύ προβληματικό παιδί που έστειλε ο Άγιος Παΐσιος.

Δύο χρόνια πριν την κοίμηση του Γέροντος Ιακώβου, πήγαμε με το αυτοκίνητο του κυρ-Θανάση, την γυναίκα του, το παιδί τους που ήταν βαρειά άρρωστο, τον αδελφό μου και με έναν κληρικό. Είχε δη το παιδί τους ο άγιος Παΐσιος και τους είχε πη τότε, “να τον πάτε στον γέροντα Ιάκωβο στην Εύβοια”. Είχαμε πάρει τηλέφωνο, φτάσαμε στο Μοναστήρι λίγο πριν νυχτώση, γιατί είχε χιονίσει.
Εκεί μας περίμενε ο γέροντας Ιάκωβος στο αρχονταρίκι, κοντά στο αναμμένο τζάκι, και ήταν και ο π. Κύριλλος δίπλα και είχαν έναν μοναχό ακόμα στο Μοναστήρι.
Το παιδί αυτό ήταν πολύ προβληματικό, δεν μπορούσε να σταθή ήρεμο, έκανε επιθέσεις, πολλές ζημιές και καμμιά φορά κινδύνευαν οι άνθρωποι από την συμπεριφορά του που ήταν ανεξέλεγκτη.
Το καϋμένο ήταν 13-14 χρόνων τότε, και δεν μπορούσαν με κανέναν τρόπο να το βοηθήσουν, ούτε γιατρός, ούτε νοσοκομείο, ούτε Γεροντάδες, και είχαν την ελπίδα οι γονείς να το βοηθήση ο γέροντας Ιάκωβος.
Κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο, το παιδί άρχισε να τρέχη, να κάνη άστατα πράγματα ο πατέρας του φοβήθηκε πολύ να μην χτυπήση κανέναν.
Μπήκαμε στο αρχονταρίκι, εκεί ο πατέρας του έτρεχε ο καϋμένος από πίσω με πολλή λαχτάρα να το πιάση, όμως δεν το πρόφταινε ο πατέρας του και αυτό προχώρησε προς τον Γέροντα που καθότανε στο βάθος του αρχονταρικιού, δίπλα στο τζάκι.
Σηκώθηκε ο γέροντας Ιάκωβος, βλέποντας αυτήν την κατάσταση και κάνει με τα χέρια νόημα στον πατέρα να το αφήση ελεύθερο.
Προχώρησε το παιδί με γρήγορα βήματα προς τον γέροντα Ιάκωβο και αφού έφτασε εκεί δίπλα του, σήκωσε τα χέρια και αντί να τον χτυπήση ή να του κάνη καμμιά ζημιά, άρχισε να του χαϊδεύη τα γένεια.
Τα χάϊδευε, τα χάϊδευε, σαν να χαϊδεύη ένα μικρό μωρό, ενώ το παιδί δεν μιλούσε, δεν μπορούσε να πη ούτε μια κουβέντα. Μετά κάθησε ο Γέροντας στην καρέκλα, κάθησε και το παιδί αυτό στά πόδια του και αγκάλιασε τα πόδια του Γέροντα.
Επί 2,5 ώρες μας μιλούσε ο Γέροντας και αυτό το παιδί ακίνητο, ενώ ποτέ δεν το βλέπαμε ακίνητο, και είχε τα πόδια του γέροντα Ιακώβου αγκαλιασμένα με τα δύο του χέρια!

Από το βιβλίο «Ο Γέρων Ιάκωβος» των εκδόσεων Ενωμένη Ρωμηοσύνη.

[toula]

Εμφάνιση των Αγίων Πορφυρίου και Ιακώβου σε νοσοκομείο στις ΗΠΑ!

Κάποιος καθηγητής Πανεπιστημίου έπαθε μια βαριά καρδιοπάθεια. Πήγε στους γιατρούς να τον δούνε και αυτοί του είπανε πως είναι βαριά κατάσταση του και δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Είσαι καταδικασμένος, του λένε.
Αυτός, εν τω μεταξύ, είχε ένα αδελφό στην Αμερική ο οποίος του τηλεφώνησε και του είπε:
– Έλα να σε δούν κι εδώ οι γιατροί.
Πάει λοιπόν στην Αμερική, και οι εκεί γιατροί του είπαν πάλι, ότι του είχαν πει και οι γιατροί στην Ελλάδα.
Μόνο ένας καρδιοχειρουργός του είπε:
– Κοίταξε να δεις, μπορούμε να κάνουμε μια πολύ παρακινδυνευμένη εγχείρηση, η οποία αν πετύχει μπορεί να σωθείς, αν δεν πετύχει όμως, μπορεί και να μείνεις στο χειρουργείο. Θες να την κάνουμε;
Αυτός είπε χαμένος, για χαμένος είμαι, ας την κάνουμε.
Λοιπόν, την παραμονή του χειρουργείου παρακαλεί -αυτός ήξερε και τον π. Πορφύριο και τον π. Ιάκωβο τον Τσαλίκη- στην προσευχή του με κάποια αγανάκτηση και με κάποιον θυμό [μετά την κοίμησή τους και πριν την αγιοκατάταξή τους]:
– Πάτερ Πορφύριε και πάτερ Ιάκωβε, τώρα βρήκατε να μας εγκαταλείψετε;
Κι έτσι μ’ αυτήν την κουβέντα κοιμήθηκε και όπως κοιμότανε ή ξύπνησε, δεν ξέρω ακριβώς πώς έγινε, βλέπει τον π. Πορφύριο και τον π. Ιάκωβο μαζί.
Του λένε:
– Τι έγινε;
– Να, τώρα σας χρειάζομαι.
– Μη στεναχωριέσαι, όλα θα πάνε καλά.
Την άλλη μέρα έγινε η εγχείρηση και ο γιατρός του λέει:
– Απ’ οτιδήποτε άλλο θα πεθάνεις, έκτος από καρδιά!

Στέλιος Κούκος.
Διασκευή αποσπάσματος ομιλίας του Πρωτοπρεσβυτέρου, π. Χριστοδούλου Χατζηθανάση, η οποία δημοσιεύεται στην έκδοση “Σύγχρονες Οσιακές Μορφές” Έκδοσις Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας, 2017.
Peptousia. gr

[aposal]

«Να ευλογείς πάντα και να μην καταριέσαι, γιατί η ευλογία γεννά ευλογία και η κατηγορία, κατηγορία».
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος