Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Το χειρότερο πράγμα για τούς ανθρώπους είναι ό θάνατος: το να γίνω λάσπη, να μεταβληθώ σε σκου­λήκια, σε πηλό! Αξίζει τάχα να είναι κανείς άνθρω­πος; Γιατί να σε αγαπήσω, Θεέ μου, αφού αύριο θα μεταβληθώ σε σκουλήκια και πηλό; Να, όμως, πού ό Κύριος Ιησούς Χριστός σε σώζει από τον θάνατο διά της Αναστάσεως Του, εξασφαλίζει την αιώνιο ζωή για την ψυχή σου και το σώμα, όταν εκείνο θα ανα­στηθεί λαμπερό και θα ενωθεί με την ψυχή.
Γι' αυτό και ό Κύριος Ιησούς έχει το δικαίωμα να αποκαλείται ό Μόνος Φιλάνθρωπος, ό μόνος από κα­τασκευής κόσμου μέχρι της Φοβέρας Κρίσεως. Μονά­χα Εκείνος πού νίκησε τον θάνατο είναι ό Μόνος Φι­λάνθρωπος και όλα τα άλλα είναι άπλες φλυαρίες. Και οι κουλτούρες, οι πολιτισμοί, οι επιστήμες και οι τέχνες; - Τί αστεία πράγματα! Μα τί να την κάνω την τεχνολογία και την επιστήμη όταν με μεταβάλουν σε σκουλήκια και λάσπη; Εκείνος είναι ό μόνος φιλάν­θρωπος, αυτός πού με ελευθερώνει από την αμαρτία, τον θάνατο και τον διάβολο. Γιατί ό διάβολος είναι ό εφευρέτης της αμαρτίας και μαζί μ' αυτήν και του κα­κού.
*Αυτό είναι ή αγάπη του Χριστού προς τον άν­θρωπο: ή λύτρωση από τον θάνατο. Λέει ή δεύτερη μεγάλη εντολή: «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σε­αυτόν» (Μτ. 22, 39). Πότε αγαπούμε λοιπόν πραγματι­κά τον άνθρωπο; Όταν τον λυτρώνουμε από την α­μαρτία του, από την κόλαση... αυτή είναι ή γνήσια α­γάπη προς τον άνθρωπο. Άπατα εαυτόν όποιος νομί­ζει πώς αγαπά τον άνθρωπο ενώ εγκρίνει τις αμαρτίες του και αναπαύει τα πάθη του. Τότε αγαπά τον θάνατο του και όχι τον ίδιο. Μονάχα όταν αγαπά κανείς τον άνθρωπο διά του Χριστού -με όλη την ψυχή και την δύναμη του- τότε τον αγαπά αληθινά.
Θα ρωτήσει κάποιος: και ή αγάπη των γονέων προς τα τέκνα; Και ή αγάπη του συζύγου προς την σύ­ζυγο; Και ή αγάπη του ανθρώπου προς την πατρίδα; Δεν είναι και αυτά αγάπη; Τα ονομάζουμε βέβαια όλα αυτά αγάπη άλλα είναι άραγε έτσι; Όλα αυτά δεν έ­χουν ίχνος αγάπης εάν δεν είναι ο Χριστός η δύναμη εκείνη μέσα από την οποία αγαπάμε.
Αν ό πατέρας δεν αγαπά τα τέκνα του με την αγάπη του Χριστού, αν δεν τα παιδαγωγεί στο αγαθό, αν δεν τα οδηγεί στον ί­σιο δρόμο, αν δεν τα διδάσκει να σωθούν από την α­μαρτία, παρά μονάχα τα χαϊδεύει και τα κολακεύει, τότε τα μισεί και τα φονεύει. Αν πάλι, ό σύζυγος αγα­πά την σύζυγο μονάχα σαρκικά, γίνεται ό φονιάς της. Έτσι συμβαίνει με κάθε γήινη, σαρκική αγάπη."

[toula]

Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν σωστά. Πας στον έναν και σου λέει:
- Ναι, πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη...
Πας στον άλλον και σου λέει:
- Ναι, πιστεύω στον Θεό...
Πας στον άλλον και σου λέει:
- Ναι, πιστεύω στο Χριστό, που ήταν ένας αναμορφωτής, ένας κομμουνιστής, ένα μεγάλο πρόσωπο, που κήρυξε πράγματα πρωτόγνωρα...
Όλοι οι παραπάνω, πιστεύουν λάθος!
Ο άνθρωπος, για να είναι ορθή η πίστη του, πρέπει να πιστεύει, εκείνο που δογμάτισε ο άγγελος στις μυροφόρες που πήγαν στον τάφο του Χριστού και τον βρήκαν κενό:
«Στον Ιησού, Τον Σταυρωμένο, Τον Ναζωραίο, Τον Αναστάντα».
Σε Αυτόν πρέπει να πιστεύει ο άνθρωπος!
Το να πιστεύει λοιπόν ο άνθρωπος με τον τρόπο του, αυτό δεν είναι σωτήριο. Όπως και ένας καπετάνιος, το να πιστεύει ότι το πλοίο προχωράει ασφαλώς, ενώ οδεύει για τα βράχια,
η πίστη του δεν μπορεί να το σώσει και η καταστροφή θα είναι αναπόφευκτη.
Επομένως, δεν είναι αρκετό να πιστεύει ο άνθρωπος.
Το ζήτημα είναι να πιστεύει σωστά.
Το μέτρο της πίστεως και την γνησιότητα της πίστεως, την δίνει μόνο ο Χριστός!
Είπε ο Χριστός: Αν με αγαπάτε (και Με πιστεύετε), τηρήστε τις εντολές Μου (Κατά Ιωάννην ιδ΄15).

~ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

[aposal]

«Ούτε η δικαιοσύνη σου να είναι άκαμπτη, ούτε η φρόνηση σου περίπλοκη. Παντού το μέτρο είναι το άριστο».
Άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος

[toula]

Εάν κάποιος σε κατηγορήσει για κάτι που δεν έχεις διαπράξει να χαρείς. Να χαρείς διότι σου δίνεται η ευκαιρία να ταπεινωθείς.
Εάν κάποιος σε ελέγξει για κάτι που έκανες, να χαρείς.
Να χαρείς διότι σου δίνεται η ευκαιρία να συνέλθεις και να μετανοήσεις.
Χωρίς ταπείνωση και μετάνοια τίποτα δεν μπορεί να κατορθωθεί στην πνευματική μας εν Χριστώ προκοπή.
Όσο κι αν μιλούμε περί αγάπης, ως την μεγάλη αρετή, η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να την βάλουμε στην ζωή μας χωρίς φρόνημα ταπείνωσης και μετάνοιας.
Το «αγαπήσωμεν αλλήλους» που είπε ο Χριστός, προϋποθέτει πρώτον ότι ζούμε ταπεινά, έτοιμοι να σηκώσουμε τον σταυρό της αδικίας και της απαξίωσης και δεύτερον ότι έχουμε ζωντανή την μετάνοια στην ζωή μας, δηλαδή να είμαστε έτοιμοι να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε προς το καλύτερο και θεάρεστο.
Οι άνθρωποι μένουνε εύκολα σε μερικούς λόγους του Χριστού. Τους πιπιλίζουν χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι πίσω από αυτούς του λόγους του Χριστού υπάρχει μία μυστική εσωτερική προσπάθεια του ανθρώπου να καλλιεργήσει κι άλλες αρετές.
Ακόμα και η αγάπη ως αρετή, για να γίνει τέλεια και θεάρεστη χρειάζεται να είναι ποτισμένη με την διάκριση.
Στην πνευματική ζωή όλα συνδέονται. Καμία αρετή από μόνη της δεν μπορεί να μεταμορφώσει τον άνθρωπο και να τον εισαγάγει στην ενδοχώρα της Χάριτος.
Και φυσικά ακόμα κι αν έχουμε πολλές αρετές στην ζωή μας δεν μπορούν να καρποφορήσουν πνευματικά χωρίς την συμμετοχή μας στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας.
Άνθρωπος ενάρετος χωρίς Μυστηριακή ζωή, είναι ένας άνθρωπος καλός, όχι όμως άνθρωπος του Χριστού. Όλη η πνευματική μας προσπάθεια πηγή και στόχο έχει τον Χριστό. Εάν η προσπάθειά μας αυτονομηθεί από τον Χριστό τότε καταλήγουμε στην καλύτερη περίπτωση ανθρωπιστές.
Ο Χριστός είναι το παν, η σχέση μας μαζί Του. Χωρίς Αυτόν τίποτα δεν έχει αξία, όλα περιορίζονται μέσα στον χωροχρόνο μας. Μόνο με την ένωσή μας με τον Θεάνθρωπο, ο καθημερινός μας αγώνας ανοίγεται στην αιωνιότητα και από την φθορά περνά στην αφθαρσία.
Γι’ αυτό και το ζητούμενο στην πνευματική μας προσπάθεια δεν είναι να συνδεθούμε με ανθρώπους και καταστάσεις, αλλά με τον Θεάνθρωπο Σωτήρα Χριστό. Εάν αντιληφθούμε ότι συνδεόμαστε πιο πολύ με τον πνευματικό μας πατέρα ή με ένα μοναστήρι παρά με τον Χριστό τότε υπάρχει πρόβλημα. Εάν αντιληφθούμε ότι αυτοσκοπός μας έχει γίνει η νηστεία, οι καλές πράξεις, η σεμνότητα, αλλά είναι αποκομμένες από την παρουσία του Χριστού, τότε χρειάζεται να αναθεωρήσουμε την προσέγγισή μας.
Η ζωή μας έχει νόημα μόνο όταν είναι με τον Χριστό, για τον Χριστό. Τότε και μόνο τότε όλα παίρνουν νόημα βαθύ και αληθινό.
Γι’ αυτό στην Εκκλησία ερχόμαστε για να βρούμε τον Χριστό, τίποτα λιγότερο.
Αυτό μας προσφέρει η Εκκλησία, Χριστό.
Δεν ερχόμαστε στην Εκκλησία να βρούμε παρηγοριά και ειρήνη και ηρεμία.
Διότι τότε δημιουργείτε ο κίνδυνος να γίνει αυτοσκοπός μας να αποκτήσουμε την γαλήνη μας, να παρηγορηθούμε συναισθηματικά, να ειρηνεύσουμε επιφανειακά.
Εάν ζητούμε μόνο μία παρηγοριά γρήγορη, θα έρθει και θα φύγει. Εάν όμως ζητούμε τον Χριστό και έρθει στην ζωή μας, τότε θα γεννηθεί μέσα στην καρδιά μας μία σταθερή και γλυκιά παρηγοριά από την παρουσία Του που δεν μπορεί να μας την κλέψει κανείς.
Σκοπός μας είναι ο Χριστός. Εάν Τον βάλουμε στο κέντρο της ζωής μας, τότε και μέσα στον πόλεμο εμείς ζούμε ειρηνικά, ακόμα και μέσα στην φυλακή νιώθουμε ελεύθεροι, ακόμα και μέσα στις θλίψεις βιώνουμε την χαρά.
Έρχεται ο Χριστός και τα αλλάζει όλα. Και πλέον ο άνθρωπος δεν μένει σε συναισθήματα και εξωτερικά γεγονότα. Ο άνθρωπος φωτίζεται και πλέον κατανοεί τα ακατανόητα και πλέον κινείται σε αυτή την ζωή μέσα από το πρίσμα των εσχάτων του.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

"Δε σε αντέχουμε Χριστέ μου..."

Κύριε, εκείνο το παγερό βράδυ δεν βρέθηκε κατάλυμα να σε φιλοξενήσει. Ένας χώρος να στεγάσει την αγάπη σου. Μία γωνιά να ζεστάνει την νεαρή μητέρα σου. Μικρό παιδί μες στην αθωότητα μου, απορούσα, «μα γιατί δεν βρέθηκε κανείς να σε φιλοξενήσει; Βρέφος, μωρό παιδί, μιας ξένης κοπέλας χαμένης μέσα στην νύχτα με την αγωνία στα μάτια».
Τώρα που μεγάλωσα και η αθωότητα έδωσε την θέση της στην εμπειρία του κακού, έμαθα το «γιατί». Γιατί αυτός ο κόσμος δεν αντέχει Χριστέ μου την ομορφιά της αγνότητας σου. Κόσμος ψεύδους και υποκρισίας, μίσους και αδικίας, δεν έχει χώρο για σένα. Είμαι πλέον βέβαιος, ότι όσες φορές κι αν ξανάρθεις σε αυτή την γη, πάλι σε φάτνη θα γεννηθείς, γιατί δεν σε αντέχουν.
Δεν μπορούν την αγάπη και την ελευθερία σου.
Τους παιδεύεις Χριστέ μου, τους μπερδεύεις. Αυτοί διψάνε για εξουσία και δύναμη και εσύ έρχεσαι ταπεινός και αδύναμος. Αυτοί διψάνε για απειλές και τιμωρίες και εσύ συγχωρείς και ανέχεσαι. Αυτοί θέλουν «νόμους» και «δικαιοσύνη» και εσύ τους δίνεις αγκαλιές και φιλιά, την κόλαση ποθούν και τους χαρίζεις τον παράδεισο.
Γι αυτό σου λέω, και σήμερα πάλι να ερχόσουν σε σκοτεινό και παγερό δρόμο θα σε πετούσαν. Πρόσφυγα θα σε έκαναν, ζητιάνο και ρακένδυτο, τρελό θα σε ονόμαζαν, ως ασεβή και αιρετικό θα σε καταδίκαζαν, έξω από τις θρησκείες τους θα σε πετούσαν ως επικίνδυνο.
Είναι αλήθεια Χριστέ μου, ότι ποτέ δεν σε κατάλαβαν οι ισχυροί και «δίκαιοι», οι «ικανοί» και επιτυχημένοι, οι καθώς πρέπει και «τέλειοι». Μονάχα εκείνοι οι ταπεινοί και τσαλακωμένοι της ζωής, οι απογοητευμένοι και πονεμένοι, οι αμαρτωλοί, οι πόρνες και τελώνες της ιστορίας, όλοι εκείνοι που ποτέ δεν θεώρησαν ότι αξίζουν την Βασιλεία σου, μονάχα εκείνοι Κύριε, σε αναγνώρισαν και σε δέχθηκαν, γιατί πρώτα είχαν αποδεχθεί την αποτυχία και την αδυναμία τους, το πυκνό σκοτάδι της δικής τους παγερής νύχτας.
Είναι Χριστέ μου που αιώνες τώρα επιμένεις να αγαπάς τους "κολασμένους" που μυρίζουν παράδεισο. Είναι Κύριε που αγαπάς εκείνους που δεν αγάπησε κανείς…
.........................................................................................................
π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος.

[toula]

" ..... ΘΕΕ ΜΟΥ, ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΞΙΟΣ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ..."

"- Την ψυχολογική κατάσταση πρέπει να την μετατρέπουμε σε πνευματικό φαινόμενο, σε κλάμα.
Υπάρχει μια μέθοδος την οποία πρέπει να γνωρίζη ο Χριστιανός.
Δηλαδή, αισθανόμαστε έναν πειρασμό, από περιφρόνηση εκ μέρους των ανθρώπων, ή μια άδικη επίθεση. Τότε η καρδιά πικραίνεται από την αδικία αυτή και κάνει διαφόρους λογισμούς που επηρεάζουν όλη μας την ζωή. Αμέσως σταματά η προσευχή.
Η μέθοδος θεραπείας είναι να αφήσουμε τότε τον αδελφό που μας αδικεί και να αναπτύξουμε διάλογο με τον Θεό.
Δηλαδή να λέμε:
“Θεέ μου, εγώ φταίω. Δεν είμαι άξιος να με αγαπούν οι άνθρωποι ...”.
Τότε έρχεται μετάνοια και κλάμα και αυτό θεραπεύει το αρνητικό ψυχολογικό φαινόμενο και το κάνει πνευματικό.
Αυτό το βλέπουμε στην ζωή του Χριστού.
Ο Απόστολος Πέτρος εμπόδιζε τον Χριστό να πορευθή στον Σταυρό, αλλά Εκείνος είχε το πρόσωπό Του στηριγμένο στην Ιερουσαλήμ, στον Γολγοθά. Οι σταυρωτές Του ορύονταν, αλλά Αυτός είχε τον νου Του στραμμένο προς το θέλημα του Θεού και προσευχόταν στον Πατέρα Του.
Δεν έκανε διάλογο με τους ανθρώπους, αλλά διάλογο με τον Θεό.
Έτσι υγιαίνουμε και θεραπευόμαστε.
Αυτό είναι ένα είδος πάλης με τον Θεό."
( Οσιος Σωφρόνιος ο Ησυχαστής
και Θεολόγος, του Εσσεξ)

[toula]

Ἡ δαιμονική μέθοδος τῆς νοθείας!

Καί τώ­ρα ὁ Δι­ά­βο­λος, ὅ­ταν εἶ­δε ὅ­τι πλέ­ον ἡ ἰ­σχύς του κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά κατερρα­κώ­θη μέ τόν Σταυ­ρό καί τήν Ἀ­νά­στα­σι τοῦ Χρι­στοῦ, ἄρ­χι­σε νά πολε­μᾶ τήν Ἐκ­κλη­σί­α μέ μί­αν νέ­αν μέ­θο­δον, μέ τήν μέ­θο­δον τῆς νο­θεί­ας. Δέν ἔρ­χε­ται νά πῆ ὅ­τι ὁ Χρι­στός δέν εἶ­ναι τί­πο­τε· γι­α­τί ἐ­νι­κή­θη· ἔρ­χε­ται ὅμως νά μι­λή­ση μέ τήν γλῶσ­σα τῆς νο­θεί­ας καί νά πῆ: «Ναί, βε­βαί­ως! ἐ­γώ δέ­χο­μαι τόν Ἰ­η­σοῦν Χρι­στόν. Βε­βαί­ως! Ἀλ­λά, ξέ­ρε­τε, ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός –σπου­δαῖ­ος ἄν­θρω­πος! – ἀλ­λά... δέν εἶ­ναι Θε­ός.»! Ἤ τό ἄλ­λο: «Βε­βαί­ως! εἶ­ναι Θε­ός!... Ἀλ­λά δέν ἔ­γι­νε ἄν­θρω­πος · ἤ­τα­νε φαι­νο­με­νι­κά ἄν­θρω­πος.»! Καί οὕ­τω κα­θ’ ἑ­ξῆς. Δη­λα­δή μέ κά­θε τρό­πο ἐ­πι­δι­ώ­κει νά δη­μι­ουρ­γή­ση ὁ Δι­ά­βο­λος μί­αν ἀ­πό­κλι­σιν ἀ­πό τήν ἀ­λή­θει­α. Κι αὐτή ἡ ἀ­πό­κλι­σις ἀ­πό τήν ἀ­λή­θει­α λέ­γε­ται αἵ­ρε­σις.

~ π. Αθανασίου Μυτιληναίου
(Γενικά περί αιρέσεων απομαγνητοφωνημένες ομιλίες)

[toula]

Τι να μας φανερώσει ο Άγιος Φανούριος; (π. Δημητρίου Μπόκου)

Μεγάλη προθυμία έχουμε για φανουρόπιτες στον άγιο Φανούριο, αλλά μεγάλη απροθυμία για πνευματικό αγώνα κατά των παθών, για μεταμόρφωση της ψυχής μας. Το πρώτο είναι εύκολο. Δεν στοιχίζει τίποτε. Και δείχνει μια ρηχή θρησκευτικότητα. Το άλλο είναι δύσκολο Στοιχίζει πολύ. Έχει μεγάλο κόστος και το απορρίπτουμε γιατί είναι άσκηση για απάρνηση του θελήματός μας.

Θα ρωτήσει κανείς: Είναι κακό η προσφορά φανουρόπιτας; Όχι βέβαια, αν γίνεται με το σωστό πνεύμα.
Είναι κακό να ζητάμε από τον άγιο να μας φανερώσει κάτι στη ζωή μας; Να μας βρει μια καλή δουλειά; Να μας φέρει μια καλή επιτυχία; Να μας φανερώσει τον σύντροφο της ζωής μας; Να μας δίνει προκοπή; Να μας δίνει καλή υγεία;

Όχι, αν το θέλει και ο Θεός και όχι μόνο εμείς. Αν το εγκρίνει και ο Θεός. Αν είναι σύμφωνο με το πνεύμα του Θεού. Τίποτε δεν είναι κακό από όλα αυτά, αν έτσι είναι και το σχέδιο του Θεού. Καλό είναι η παντρειά, καλό η υγεία, καλό η δουλειά, η επιτυχία, το κάθε καλό που επιθυμεί ο άνθρωπος στη ζωή του.

Και όταν η φανουρόπιτα, η αρτοκλασία, το πρόσφορο, το ύψωμα, το λαδάκι, η λαμπάδα μας, προσφέρονται με πίστη και διάθεση αποδοχής του θελήματος του Θεού και όχι με εμμονή στο δικό μας θέλημα, μπορούν να κάνουν ακόμα και θαύματα στη ζωή μας.

Αλλά δεν παύουν όλα αυτά να είναι τα δικά μας θελήματα. Και δεν παύουν να είναι το λιγότερο που πρέπει να ζητάμε.

Και ποιο είναι το σπουδαιότερο; Τι να μας φανερώσει ο Άγιος Φανούριος;
Να ζητάμε από τον άγιο Φανούριο να μας φανερώνει, πάνω απ’ όλα, τον δρόμο προς τη Βασιλεία του Θεού. Να μας φωτίζει να βλέπουμε ποιο είναι το συγκεκριμένο θέλημα του Θεού για μας. Γιατί πολλές φορές αυτό που θέλει ο Θεός για μας είναι πολύ δύσκολο και όχι όπως θα μας άρεσε. Κι εμείς, κολλημένοι σ’ αυτό που θέλουμε εμείς, δεν είναι εύκολο να το αποδεχτούμε, δεν έχουμε διάθεση να το ακολουθήσουμε.

Θα μπορούσαμε π.χ. να κάνουμε ό,τι ο Αδριανός και η Ναταλία, που μόλις τιμήσαμε τη μνήμη τους (26 Αυγ.); Τι ήταν αυτοί; Ένα νέο αντρόγυνο. Και πριν καλά-καλά χαρούν τη ζωή τους, ο Αδριανός κλήθηκε να δώσει μαρτυρία για τον Χριστό και να πεθάνει μαρτυρικά γι’ αυτόν. Και η Ναταλία τί έκανε; Πήγε κοντά του και τον συμβούλευε και τον ενίσχυε να μαρτυρήσει, να πεθάνει για τον Χριστό. Δεν προσπαθούσε να βρει τρόπους να τον γλυτώσει από τα μαρτύρια.

Και η αγία Σολομονή τί έκανε, όταν τα παιδιά της, οι άγιοι επτά παίδες οι Μακκαβαίοι (1η Αυγ.), βρέθηκαν στα μαρτύρια για την πίστη τους στον αληθινό Θεό; Προσπαθούσε να τα βγάλει από τη φωτιά όπου καίγονταν; Όχι! Αλλά τα προέτρεπε ένα προς ένα να αντέξουν, να υπομείνουν, να μην αρνηθούν τον Θεό των Πατέρων τους. Και μετά τον μαρτυρικό θάνατο και των επτά, τα ακολούθησε και η ίδια με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιο σκοπό.

Και η αγία Σοφία (17 Σεπτ.) τί έκαμε, όταν οι τρεις κόρες της, μικρά κορίτσια εννιά, δέκα και δώδεκα χρονών, οδηγήθηκαν στο μαρτύριο; Τις απέτρεψε; Τις συμβούλευσε να αρνηθούν τον Χριστό για να γλυτώσουν; Όχι, βέβαια! Αποδέχτηκε και αυτή το θέλημα του Θεού, που ήταν εκείνη την ώρα να δώσουν μαρτυρία για τον Χριστό τα παιδιά της, τα προέτρεψε στο μαρτύριο και τα προέπεμψεμε τον τρόπο αυτόν στη Βασιλεία του Θεού.

Ας προσφέρουμε στον άγιο Φανούριο φανουρόπιτες με αυτόν τον σκοπό: Να μας φανερώνει ποιος είναι ο δρόμος του θελήματος του Θεού για μας, και να μας φωτίζει και να μας ενισχύει να τον αποδεχόμαστε· όσο δύσκολος κι αν είναι, όσο διαφορετικός ή και αντίθετος προς το δικό μας θέλημα κι αν φαίνεται. Είναι ο δρόμος που οδηγεί στην ταπείνωση, την εκκοπή του δικού μας θελήματος, που σημαίνει απάρνηση του εγωκεντρισμού μας, της μόνης δηλαδή αιτίας που μας χωρίζει από τον Θεό και τους συνανθρώπους μας, αφού δεν μας αφήνει περιθώρια για πραγματική σχέση αγάπης μαζί τους, οδηγώντας μας έτσι σιγά-σιγά σε όλο και μεγαλύτερη απομόνωση, στη φριχτή μοναξιά που ισοδυναμεί με την κόλαση.

Ο άγιος Φανούριος λοιπόν να μας φανερώνει το τί θέλει ο Θεός για τον καθένα μας κάθε φορά και να μας βοηθάει στην ολόψυχη αποδοχή του. Αμήν.

https://proseuxi.gr/

[toula]

-Ο χειρότερος σύμβουλος;
-Ανασφάλεια.
-Και πότε;
-Όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στο Θεό.
-Δηλαδή;
-Όταν δεν υπάρχει ίχνος πίστης.
-Αποτέλεσμα;
-Άκρατος εγωισμός και σκληρότητα.

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

[toula]

Ο Χριστός είναι ο μόνος δρόμος>

Αν φύγει κάποιος από μια σχέση, το χειρότερο που μπορείς να κάνεις είναι να τον πυροβολήσεις.Είναι πολύ εύκολο να πατήσουμε τη σκανδάλη ή να τον μαστιγώσουμε με τη γλώσσα. Είναι δύσκολο όμως να πάρουμε το κομποσχοίνι και να κάνουμε προσευχή, διότι θέλει καρδιά. Δεν ξέρουμε τις μάχες που δίνει ο καθένας μέσα του. Δεν μπορώ να κρίνω την αμαρτία κανενός διότι πολύ απλά δεν είμαι ο Θεός. Δεν γνωρίζουμε το τέλος κάθε ανθρώπου γι’ αυτό και δεν μπορούμε να μιλάμε.
«Ό άναμάρτητος υμών πρώτος λίθον βαλέτω» (Ιωνν. 8,7)
Ας θυμηθούμε στην παραβολή του Ασώτου τη στάση του πατέρα. Αυτή πρέπει να είναι η στάση μας. Σιωπή και προσευχή, με τα χεριά ανοιχτά, σε αναμονή για τη μεγάλη αγκαλιά τη στιγμή της επιστροφής. Υπάρξει δεν υπάρξει επιστροφή, η στάση μας οφείλει να είναι αγαπητική ακόμα και προς τους εχθρούς.
Για κάθε αδερφό μας αυτό που ποθούμε δεν είναι η εξόντωσή του αλλά η επιστροφή του…
Η επιστροφή δεν γίνεται με πυροβολισμούς και κατηγορίες, αλλά με σιωπές και προσευχές.
Όταν κάποιος φεύγει αντί για «Άρον άρον, σταύρωσον αυτόν» . . . η καλύτερη προσευχή είναι τα τελευταία λόγια του Κυρίου «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς˙ οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λούκ. 23,34). . . .
Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε ; Σεβόμαστε την ελευθερία του προσώπου μέχρι τέλους ακόμα και αν δεν μας αρέσει. Καλύτερα να φεύγει κάποιος, παρά να παραμένει και να πληγώνει ή/και να πληγώνεται…

Ακούμε τις τελευταίες μέρες για επιλογές ελευθερίας, προσωπικούς δρόμους, και μονοπάτια ζωής.
Αν η επιλογή της ζωή μας δεν έχει Χριστό, οδηγεί στην απώλεια. Ξεκάθαρα πράγματα. Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή· ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι' Εμού ” ( Ιωάνν. 14:6 ).
Αμαρτία και Χριστός δεν πάνε μαζί. Φως και σκοτάδι, Χριστός και διάβολος δεν πάνε μαζί. «Oυδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν· ή γάρ τον ένα μισήσει καί τον έτερον αγαπήσει, ή ενός ανθέξεται καί του ετέρου καταφρονήσει. ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά» (Mατθ. 6,24). Δεν μπορούμε να είμαστε Φως όταν επιλέγουμε τα σκοτάδια και τα υπόγεια.

Πολύ ωραία μας αναφέρει συγκεκριμένα ο Ιερομόναχος Διονύσιος Βογλός {Όσο ο άνθρωπος δεν μένει εν Αυτώ, ο Χριστός σεβόμενος απόλυτα την επιλογή του, τον αφήνει να φύγει. Ας μην πιστεύει ο άνθρωπος αυτός πως θα φτάσει σ΄ενα τέλος με Χριστό. Αυτό σημαίνει πως οι αρετές που γίνονται ερήμην του Χριστού, είναι σαν να μην έγιναν ποτέ. Λέει ο Ίδιος: «ὁ μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ᾿ ἐμοῦ σκορπίζει«. Κι όταν αυτός ο άνθρωπος απαιτήσει ως μισθό τη θέωση για τις αρετές του, ο Χριστός θα απαντήσει: «ἄφρον, ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;«. Πολλοί κάνουν την αρετή για κοινωνικούς λόγους, ή για να στήσουν το είδωλο της αυτοθεοποίησής τους. Έτσι ας ζητήσουν ως μισθό τη θέωση από την κοινωνία ή από τον εαυτό τους. Βέβαια, ούτε οι άνθρωποι, ούτε η κοινωνία ή το κράτος είναι θεοί ώστε να χρίζουν τη θέωση. Συνεπώς αυτός που μαζεύει αρετές χωρίς Χριστό για τον Χριστό, είναι σαν να σκορπίζει. Γι΄αυτό λέει ο ταμίας των θεοειδών δωρημάτων: «Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν«.}

Δεν ξέρουμε τον Χριστό και γι’ αυτό πέφτουμε και κατρακυλάμε. Προσπαθούμε να Τον μάθουμε, να Τον γνωρίσουμε αλλά πολλές φορές χάνουμε τον στόχο. Δυστυχώς Τον βιώνουμε θεωρητικά ενώ οι Άγιοι Τον βίωναν όπως η εγκυμονούσα το βρέφος μέσα στην κοιλιά της. Κάνουμε πολλά λάθη και ένα από αυτά είναι ότι δεν υπολογίζουμε τον διάβολο. Χωρίς άσκηση, ταπείνωση, προσευχή και νηστεία θα γίνουμε μαριονέτα του . Νήψη και προσευχή αδέρφια !
Ας κάνουμε μια προσευχή για όσους φεύγουν, και αυτός ο κόμπος προσευχής να είναι ποτισμένος με δάκρυα για μετάνοια και επιστροφή.
Μια ολόκληρη ζωή , μια πορεία να γνωρίσουμε Εκείνον και να αγαπήσουμε τους πάντες……

Καλό αγώνα , καλή μετάνοια σε όλους μας.
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr – Ιερά Μητρόπολη Λήμνου