Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Κάθε χρόνο, όλο και κάποιο λυπηρό φαινόμενο παρουσιάζεται, για να μας σπρώξει ακόμη περισσότερο έξω από το δρόμο της αληθινής ζωής…Πριν λίγα χρόνια, με την οικονομική κρίση, βλέπαμε παντρεμένα ζευγάρια να διαλύουν τους γάμους τους, παίρνοντας διαζύγιο, ενώ συνέχιζαν να ζουν μαζί, για να αποκομίσουν οικονομικά οφέλη απέναντι στο κράτος.

Φέτος, ένα καινούργιο λυπηρό φαινόμενο παρουσιάστηκε, φανερώνοντας πόσο αποπροσανατολισμένοι είμαστε ως άνθρωποι και ως κοινωνία… Ζευγάρια, που είχαν προγραμματίσει να παντρευτούν (ενδεχομένως και να βαφτίσουν τα παιδιά, που είχαν σπεύσει να κάνουν πριν το γάμο τους), αναβάλλουν για του χρόνου το γάμο τους και τη βάφτιση των παιδιών τους, επειδή, λόγω κορωνοϊού …δεν μπορούν να διοργανώσουν γλέντι με εκατοντάδες καλεσμένους, όπως θα ήθελαν!

Ας θυμηθούμε όμως, αδελφοί, ότι ο γάμος και η βάφτιση δεν είναι μόνο ευκαιρίες για γλέντι ή και επίδειξη πλούτου, αλλά πρώτα απ’ όλα είναι μυστήρια της Εκκλησίας μας, ιδρυμένα από τον ίδιο το Χριστό, που σκοπό έχουν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να Τον πλησιάσουν και να κερδίσουν όχι μόνο αυτή τη ζωή, αλλά και την αιωνιότητα.

Αν αυτό δεν το δεχόμαστε, τότε φυσικά δεν έχουμε λόγο να παντρευτούμε στην εκκλησία ή να βαφτίσουμε τα παιδιά μας. Αν το κάνουμε, το κάνουμε μόνο εθιμοτυπικά και προφανώς δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας καν χριστιανούς (ή έχουμε κατασκευάσει ένα χριστιανισμό της αρεσκείας μας και αυτόν πιστεύουμε). Αν όμως είμαστε χριστιανοί, τότε καλό είναι να θυμηθούμε ότι, στο γάμο, η χάρη του Θεού ενώνει τους δύο ανθρώπους, τον άντρα και τη γυναίκα, σε έναν άνθρωπο («οι δύο εις σάρκα μίαν») ώστε, μετά το μυστήριο, δεν έχουμε πλέον δύο, αλλά έναν. Και ο κουμπάρος του γάμου συμβολίζει τον Ιησού Χριστό, που στεφανώνει το ζευγάρι και δίνει την ευλογία και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος για την κοινή πορεία της ζωής, από εδώ μέχρι τον Παράδεισο!...

Η δε βάφτιση, που συμβολίζει ότι ο παλιός μας εαυτός πεθαίνει, θάβεται συμβολικά μέσα στο νερό και γεννιέται ένας καινούργιος εαυτός μας, που είναι πλέον χριστιανός, δεν είναι ένα «μπάνιο του μωρού» με γέλια, στολίδια και φιοριτούρες (ούτε ένα πεδίο μάχης παππούδων και γιαγιάδων, για το «ποιος θ’ ακούσει τ’ όνομά του»)! Είναι μια καθοριστική στιγμή στη ζωή του παιδιού μας, όπου από κοινός άνθρωπος γίνεται χριστιανός και μπαίνει στο δρόμο να ενωθεί με το Χριστό και να γίνει άγιος – ή τέλος πάντων, να κερδίσει τον Παράδεισο. Και ο ίδιος ο λαός μας καθιέρωσε το βάφτισμα σε νηπιακή ηλικία (με τον ανάδοχο, το νονό, που έχει αποστολή να μιλήσει στο παιδί, καθώς μεγαλώνει, για την πίστη του Χριστού), επειδή γνωρίζει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να πεθάνει αβάπτιστος, αποκομμένος απ’ το Χριστό, αλλά βαφτισμένος, ενωμένος μαζί Του.
Απευθυνόμενος λοιπόν στους συνανθρώπους μου χριστιανούς, παρακαλώ όλους να σπεύσουν να στεφανωθούν στην εκκλησία και, αν έχουν αβάφτιστα παιδιά, να τα βαφτίσουν, γιατί ο Χριστός περιμένει, αλλά ο χρόνος δεν περιμένει. Και επίσης, επιτρέψτε μου να το πω, και ο διάβολος περιμένει – περιμένει να αναβάλλουμε συνεχώς, ώστε στο τέλος να μείνουμε μακριά απ’ το Χριστό και να πέσουμε στα δικά του νύχια.
Βεβαίως, δεν είναι δική μου δουλειά το τι θα κάνεις εσύ, αδελφέ μου. Αλλά, όπως θα μπορούσα να απευθύνω μια έκκληση ενάντια στα ναρκωτικά ή στον αλκοολισμό ή σε οτιδήποτε βλαβερό, από καθαρό ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο και όχι επειδή «μου πέφτει λόγος», έτσι από αγάπη και μόνο συντάσσω αυτές τις γραμμές και, όποιος τυχόν παρεξηγήσει, ας προβληματιστεί καλύτερα μήπως έχω δίκιο, αφού δε γράφω πράγματα δικά μου, αλά του Χριστού και των αγίων.

Τα πολλά έξοδα, τα γλέντια και τα στολίδια μπορούν να περιμένουν ή και να λείπουν εντελώς. Αλλά η χάρη του Θεού στη ζωή μας, στο ζευγάρι και στα παιδιά του, δεν μπορεί να περιμένει. Γιατί μόνο το σήμερα μας ανήκει. Το αύριο ή το επόμενο καλοκαίρι δεν ξέρουμε τι θα έχει φέρει. Και, ό,τι κι αν φέρει, καλό για μας είναι να είμαστε με το Χριστό, όχι «μόνοι μας με τον εαυτό μας»…

Aπό τον αρθρογράφο της euxh.gr Θεόδωρο Ι. Ρηγινιώτη - Θεολόγο

[toula]

Είναι αλήθεια ότι, "όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι". Ότι, "τα πολλά λόγια είναι φτώχεια".
Αυτά και ακόμη περισσότερα γνωμικά μας παραδίδει η σοφή λαϊκή πείρα. Όλα έχουν τόσο βάρος και βάθος!
Διότι την έλλειψη έργων-πράξεων, την πτωχεία αποτελέσματος, προσπαθούν να καλύψουν τα πολλά και φανφαρώδη λόγια. Οι βαρύγδουπες εκφράσεις και η βλακώδης υπεροψία.
Γι' αυτό, "τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι". Εργάζου σιωπηρώς, "λάθε βιώσας". Άφησε τα έργα σου και τις πράξεις σου να μιλήσουν, γιατί "μία εικόνα είναι χίλιες λέξεις".
ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!
ΚΑΡΠΟΦΟΡΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ!

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

[toula]

Ειρήνευσε μέσα σου και θα σου ειρηνεύσει ο ουρανός και η γη...!!!
(Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

[aposal]

«Η παρρησία προς τον Θεό αποκτάται από την καθαρή συνείδηση και τα έργα της αρετής».
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

[aposal]

«Μην πάψεις να διερευνάς τον εαυτό σου, αν δηλαδή η ζωή σου προχωρεί σύμφωνα με τις εντολές του Θεού».
Μέγας Βασίλειος

[toula]

Πως να κρίνω το λάθος σου, δίχως να ξέρω το «πριν» και το «μετά» σου; «Πριν» πόσο πάλεψες με τα πάθη σου, πόσο οδύνη μετάλαβες, πόσες φορές ήλπισες και απελπίστηκες μαζί. Και το «μετά» σου;
Κανείς δεν θα μάθει πόσο έκλαψες, μετάνιωσες, αισθάνθηκες ή απώθησες, είδες ή έκρυψες το λάθος στο βυθό της ύπαρξης σου.
Όχι, δεν μπορώ από μια στιγμή να κρίνω μια ζωή. Γιατί ξέρω καλά πως δεν είσαι το λάθος σου, μήτε η επιτυχία σου, ούτε το φως αλλά ούτε το σκοτάδι σου.
Την ίδια στιγμή που περπατάς στο παράδεισο κοιτάς με λοξές ματιές την κόλαση. Αυτός είναι ο άνθρωπος. Αντιφατικός. Γι αυτό και η κρίσης ανήκει σε Εκείνο που ξέρει αυτά που κανείς ποτέ δεν έμαθε στις ειδήσεις ή στα πρωτοσέλιδα της ανθρώπινης εμπάθειας και υποκρισίας. Μονάχα ο Θεός μπορεί να κρίνει την ζωή σου γιατί εκείνος ξέρεις την γυμνή αλήθεια της ψυχής σου.
......... .... ........
Όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ αισθάνομαι, ότι το μόνο κριτήριο για το κατά πόσο ένας άνθρωπος έχει Θεό μέσα του, είναι η επιείκεια!!!
Να κατανοείς και να αποδέχεσαι τις αδυναμίες των άλλων.
Πες μου πόσο επιεικής είσαι, να σου πω πόσο ουρανό κουβαλάς μέσα σου…

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Καλύτερα να φας την γλώσσα σου, παρά να του μιλήσεις έτσι.
Ουδέποτε προσβάλλομε ή λυπούμε άνθρωπο, ουδέποτε τον κάνουμε να νιώσει στερημένος, ελαττωμένος, να νιώσει κατωτερότητα, διότι του σκοτώνουμε την ψυχή.
Αυτός ο άνθρωπος θα τραυματιστεί και δεν θα μπορεί να επιτύχει στην ζωή του......
Ποτέ δεν τονίζουμε σε κάποιον την αδυναμία του, το πρόβλημά του. Ποτέ δεν του υπενθυμίζουμε την κακία του, την αμαρτία του. Μόνον τον έπαινο χρησιμοποιούμε, αλλά τον ευγενή έπαινο, όχι τον αφελή.
Διότι ο άνθρωπος ουδέποτε διορθώνεται με ονειδισμό, όπως και με παρατήρηση. Πρέπει να είναι πολύ άγιος, για να δεχθεί να διορθωθεί με τον ονειδισμό, την υπόδειξη ή την παρατήρησή σου. Αλλά, εάν ήταν τόσο άγιος, δεν θα είχε αυτό το ελάττωμα, για το οποίο χρειάσθηκε να του κάνεις παρατήρηση εσύ.
Αφού λοιπόν το έχει, το μόνο που χρειάζεται, είναι ο άκρος σεβασμός σου, για να μπορέσει κάποτε να ταπεινωθεί και να διορθωθεί, βλέποντας την δική σου ειρήνη, πραότητα, ταπείνωσι, αγάπη, μακροθυμία, χρηστότητα, επιείκεια, γλυκύτητα…
Μόνον όποιος έχει αυτές τις αρετές μπορεί να διορθώσει κάποιον άλλον….

Μακαριστού Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου.
«Νηπτική ζωή και ασκητικοί κανόνες».

[toula]

Σπάσε την εικόνα που έχεις για τον άλλον μέσα σου.
Συντάκτης π. Σπυρίδων Σκουτής 31 Ιαν, 2019

Η σχέση μας με τους άλλους καθορίζεται από τα ψεύτικα είδωλα προσωπικοτήτων που δημιουργούμε τα οποία έχουμε κτίσει μέσα μας με την κατάκριση.

Αυτή η σχέση είναι ψεύτικη διότι δεν σχετιζόμαστε με το πραγματικό και αληθινό πρόσωπο του άλλου , αλλά με αυτό που έχουμε πλάσει μέσα μας. Μια σχέση….μια απάτη….μια πληγή…

Το μεγαλύτερο λάθος γίνεται όταν αυτό το κάνουμε για τα παιδιά μας. Χτίζουμε μέσα μας μια εικόνα για το παιδί μας. Μια εικόνα για την προσωπικότητά του, τη ζωή που θα θέλαμε ΕΜΕΙΣ να ζήσει , το επάγγελμά του κλπ. Όταν το παιδί δεν μας επιβεβαιώνει αυτή την εικόνα ταραζόμαστε, αρχίζουν οι τσακωμοί γιατί η εικόνα δεν επιβεβαιώνεται και ο εγωισμός μας, μας ψιθυρίζει ότι πρέπει να σηκώσουμε το ανάστημά μας διότι δεν γίνεται αυτό που έχουμε πλάσει μέσα μας για εκείνο! Το βλέπουμε σαν προϊόν ή προέκταση της δικής μας προσωπικότητας και ζωής. Θέλουμε να ζήσουμε μέσα από τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Βασικά να ζήσει η εικόνα μας μέσα από τις ζωές τους. “Αυτά που δεν έκανα εγώ να τα κάνει το παιδί μου ” σου λέει ο άλλος και αρχίζει η πίεση. Γι’ αυτό και είναι λάθος οι ευχές που δίνουμε σε γονείς. Λέμε πολλές φορές : “Να δεις το παιδί σου όπως επιθυμείΣ!” Λάθος....ΤΟ σωστό είναι “Εύχομαι να δεις το παιδί σου όπως ΕΠΙΘΥΜΕΙ το ίδιο ...”

Πόσες φορές ο κόσμος έχει αρνητική άποψη όταν βλέπει ένα ιερέα. “Αυτοί έχουν τα λεφτά” “Οι σκοταδιστές” κλπ κλπ. Το ίδιο γίνεται για κάποιον αλλοδαπό ή ομοφυλόφιλο. Πριν ξεκινήσει οι κουβέντα έχουμε πάρει ήδη τις αποφάσεις μας και έχουμε βγάλει πορίσματα. Προκαταλήψεις, στερεότυπα και ταμπέλες για κάθε άνθρωπο....Δημιουργούμε μέσα μας πηγές που αντί να βγάζουν ύδωρ αγάπης και αγαλλιάσεως βγάζουν δηλητηριώδη τοξικότητα.

Ας σπάσουμε λοιπόν αυτές τις ψεύτικές εικόνες και τα ψεύτικα είδωλα. Να αφήσουμε τον Χριστό να ζωγραφίσει τις εικόνες των ανθρώπων μαζί με τους ίδιους τους ανθρώπους. Να σταματήσουμε τις κακές διαδρομές των λογισμών με προκαταλήψεις και υπόνοιες για κάθε τι που βλέπουμε στον άλλον. Ας ζήσουμε αληθινές σχέσεις…

Ό Άγιος Παϊσιος και πολλοί πατέρες αναφέρουν ότι η ρίζα του κακού μέσα μας είναι οι χαλασμένοι λογισμοί. Λογισμοί , δηλαδή ταγκαλάκια που χτίζουν στην άμμο της ψυχή μας ψεύτικα κάστρα τα οποία έρχεται η πραγματικότητα και τα γκρεμίζει σε μια στιγμή.

Να σχετιζόμαστε και να βλέπουμε τον άλλον όπως είναι, και είναι εικόνα Χριστού. Σε κάθε άνθρωπο να βλέπουμε αυτή την εικόνα. Θα πει κάποιος και αν μας συμπεριφέρεται άσχημα τι γίνεται ; Πάλι είναι μια εικόνα Χριστού, αλλά τραυματισμένη, που χρειάζεται βοήθεια. Η αρρώστια του εγωϊσμού τον έχει ισοπεδώσει. H αμαρτία αμαυρώνει τον εσωτερικό άνθρωπο, δεν τον ισοπεδώνει. Στην ουσία τον τραυματίζει, ενώ εμείς έχουμε κάνει μέσα μας την ιερά εξέταση και έχουμε βγάλει τα πορίσματα. Στην ουσία έχουμε μπει στην θέση του Θεού και δεν το έχουμε καταλάβει.

Μην φτιάχνουμε λοιπόν εικόνες, μην έχουμε εγωϊστικές προσδοκίες. Μπορεί κάτι που επιθυμούμε για εμάς ή τα παιδιά μας να μην είναι προς το συμφέρον.

Το Πάτερ Ημών λέει χαρακτηριστικά “Γενηθήτω το θέλημα Σου”. Ας αφήσουμε λοιπόν το θέλημα του Κυρίου να μας δείξει το δρόμο της σωτηρίας.

[aposal]

«Όσο πνευματικός άνθρωπος είναι κάποιος, τόσο λιγότερα δικαιώματα έχει σ' αυτή τη ζωή».
Άγ. Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Άγιος Μάξιμος: "Μήπως τον κατέκρινα επειδή του είπα ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό;"

❈ «Μερικοί έχουν τον λογισμό μήπως τον κατέκρινα, επειδή του είπα ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό.
Όχι, δεν είναι κατάκριση, είναι αγάπη. Εφόσον βέβαια το κάνεις με ταπεινό φρόνημα, και όχι για να προσβάλεις τον άλλον, να τον ξεμπροστιάσεις, να τον δημοσιοποιήσεις ως σφάλλοντα, ως αμαρτάνοντα, να τον ρεζιλέψεις κοινωνικά.
Όχι. Αλλά από αγάπη, ιδιαιτέρως, με πολύ φιλικό τρόπο, σαν να το έχεις κάνει κι εσύ, θα του πεις αδελφέ μου μήπως αυτό που κάνουμε δεν είναι καλό;
Για να τον βοηθήσεις να διορθωθεί.
Aυτό δεν είναι κατάκριση.
Όπως και για να ωφελήσεις κάποιον άλλον.
π.χ., ο πατέρας συσκέπτεται με την μητέρα γιατί παρεκτραπη το παιδί τους, και το έμαθε ο ένας από τους δυο (η μητέρα για παράδειγμα), και το λέει και στον πατέρα για να βοηθήσουν και οι δυο το παιδί, και συσκέπτονται.
E, αυτό δεν είναι κατάκριση, είναι αγάπη.

Όπως λέει ο Θείος Μάξιμος "Απαθῶς λέγων ἁμάρτημα ἀδελφοῦ, κατά δύο αἰτίας: ή ίνα αυτόν διορθώσετε, ή ίνα άλλον ωφελήσει".

Σε κάθε άλλη περίπτωση όπως ο ονειδισμός, ή μιλάει σε κάποιον άλλον, πέφτει σε αμαρτία, και επιφέρει την Θεία εγκατάλειψη. Γιατί το κάνει είτε με σκοπό να τον ντροπιάσει, η και να τον διασύρει.

Και τι θα πάθει αυτός που κατακρίνει;
Θα κάνει το ίδιο λάθος αυτού του οποίου κατακρίνει. Και θα ελεγχθεί από άλλους, και θα ντροπιαστεί.

Το ίδιο γράφει και ο Άγιος Βασίλειος στα ασκητικά του».

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής
http://trelogiannis.blogspot.com/