Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πιστοί ως το ΤΕΛΟΣ..

"Κι έμειναν οι λίγοι.
Οι τρελοί,
οι καταδιωγμένοι,
οι επικίνδυνοι,
οι ζηλωτές.
οι ανεύθυνοι.

Πιστοί στον Ποιητή
τ' ουρανού και της γης,
ορατών τε πάντων κι αοράτων.

Έμειναν πιστοί
στ' αληθινό εμβόλιο.
Εις άφεση αμαρτιών
και ζωήν αιώνιον."

Πιστοί ως το ΤΕΛΟΣ..

[toula]

Ούτε ο πέλεκυς του δημίου δεν είναι τόσο κοφτερός όσο ο πικρός σου λόγος.

Σαίξπηρ

[toula]

Η Συγγνώμη είναι κάτι βαθύτερο από αυτό που πιστεύουμε ότι είναι .

Τις περισσότερες φορές λέμε συγγνώμη απλά για κοινωνιολογικούς λόγους, να αποκαταστήσουμε μια κατάσταση εξωτερικά, για να πούμε ότι απλά το κάναμε. Πολλές φορές λένε συγγνώμη τα χείλη αλλά όχι η καρδιά. Εκεί είναι το πρόβλημα, σημαίνει ότι έγινε ένα βήμα αλλά σκοντάφτουμε.
Συγγνώμη σημαίνει να σου έχουν σκοτώσει τον αδερφό και ενώ «έπρεπε» να κάνεις κομμάτια τον δολοφόνο , να τον αγκαλιάζεις και να τον κάνεις άνθρωπο του Θεού (Βίος Αγίου Διονυσίου).
Συγγνώμη δεν είναι απλά να χωρέσεις τον άλλον μέσα στην καρδιά σου. Αλλά να κατέβεις από τον θρόνο για να κάτσει ο άλλος. Να είσαι βασιλιάς και να βάζεις στην θέση σου τον δούλο και να γίνεις εσύ δούλος για εκείνον. Να χάσεις τα πάντα. Να χαθείς. Να διαλυθείς.
Πολλές συγγνώμες είναι επιφανειακές, συναισθηματικές γιατί έχουν ως πηγή κάποια εσωτερική ικανοποίηση ή βαθύτερη επιδίωξη σε ατομικό η κοινωνικό επίπεδο.
Η Συγχώρεση που έδωσε ο Άγιος Διονύσιος στον δολοφόνο του αδερφού του είχε ως πηγή τον Χριστό.
“Αφού με συγχωρεί ο Χριστός, πώς μπορώ εγώ να κρατήσω κακία, εκδίκηση ή μίσος.”
Κάτι τέτοιες συγγνώμες στα ποδάρια του Κυρίου στα εξομολογητήρια αναβλύζουν αγιότητα.
Συγχώρεση: “Ένα κομμάτι του παζλ από το κατ’εικόνα στο καθ’ομοίωση”

π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Πώς ξέχασαν οι άνθρωποι…

Πολύ συχνά τον τελευταίο χρόνο ακούμε για βεβηλώσεις ιερών Ναών και εικόνων, βλασφημίες βλέπουν το φως της δημοσιότητας- ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης- και τώρα η κλοπή των ταμάτων της Παναγιάς στην Ι.Μ. Ζωοδόχου Πηγής στην Πάτρα έρχεται να επισφραγήσει όλα αυτά τα έκτροπα.

Ο κόσμος πονάει. Και μέσα στον πόνο του ξεχνά. Τυφλωμένος από ανασφάλεια, πόνο, φόβο για την ίδια του τη ζωή δε βλέπει ότι Κάποιος πονά μαζί του και του απλώνει το χέρι για να τον βγάλει από τα αδιέξοδα. Δε βλέπει, δεν αναγνωρίζει την αληθινή Αγάπη απλωμένη γύρω του. Αποζητώντας τη σωτηρία, διαλύει τους δεσμούς με το Σωτήρα. Ζητώντας τη ζωή, γυρνά την πλάτη στην Αληθινή Ζωή.

Ταλαίπωρος ο άνθρωπος! Γυρνά την πλάτη -τυφλωμένος από φόβο και πόνο- σε όσα ζητά στ’ αλήθεια και η ψυχή του, αναστατωμένη, καταφεύγει στη βία, στο φθόνο, στο μίσος! Χλευάζει τα θεία, κλέβει, διαλύει τους Ναούς, χαίρεται με τα άδικα μέτρα που παίρνει η πολιτεία εναντίον των ιερέων και των Ναών και παριστάνει το… «δυνατό». Και το θέαμα είναι τόσο αστείο -μάλλον τραγελαφικό- όσο το κοριτσάκι που γεμίζει το προσωπάκι του μπογιές και γυρίζει το πόδι του φορώντας ψηλά τακούνια και παριστάνοντας κάτι που δεν είναι.

Ο αληθινά δυνατός αγαπά. Ο αληθινά δυνατός συγχωρεί ακόμα και αυτούς που πραγματικά και αποδεδειγμένα φταίνε -όχι που απλώς νομίζει ότι ευθύνονται για τη δυστυχία του. Ο αληθινά δυνατός γνωρίζει την αλήθεια. Γνωρίζει για τη θεϊκή αγκαλιά που απλώνεται γύρω του. Γνωρίζει για τον πόνο της θεϊκής Αγάπης στα αδιέξοδά του. Βλέπει πλάι του τον Κύριο, σαν Κυρηναίο, να σηκώνει το δικό του σταυρό. Βλέπει την Αγάπη να σταυρώνεται στον διπλανό Σταυρό για να μην τον αφήσει μόνο στο φόβο και στον πόνο και στην απόγνωση. Και καρτερά να αναστηθεί μαζί Του. Ο αληθινά γενναίος χύνει πικρά δάκρυα ευγνωμοσύνης και μετανοίας μπροστά σε αυτή την Αγάπη. Την Εσταυρωμένη και Αναστημένη Αγάπη.

Μα, ακόμα κι αν δεν μπορεί να σταθεί τόσο δυνατός μπροστά στο φόβο, στον πόνο, στην απόγνωση μπροστά, ακόμα και τότε θα είχε τουλάχιστον τη φρονιμάδα να σεβαστεί την Αγάπη του Χριστού. Ακόμα κι αν δεν μπορούσε να την δει, να τη νιώσει μόνος του. Εμπειρικά. Ακόμα και τότε θα σεβόταν τη Ζωή και θα περίμενε, προσευχόμενος, να τον αγκαλιάσει και να τον οδηγήσει σε εύδιους λιμένες. Αναστάσιμους.

Μούρτη Χριστίνα

www.orthmad.gr

[toula]

Ένα χαριέστατο θαύμα των Αγίων Πέντε Μαρτύρων

Ο Άγιος Νικόδημος διηγείται χάριν των φιλοχρίστων αναγνωστών, ένα χαριέστατον θαύμα, που έκαμαν οι Άγιοι πέντε μάρτυρες, σε ένα μετόχι της Νέας Μονής στην Χίο, που τιμάται στο όνομα των πέντε μαρτύρων. Αυτό το ανέφερε ένας ευλαβής ιερεύς, ο πρωτοπαπάς του Ναυπλίου, ο Νικόλαος Μαλαξός.

Το μετόχιον αυτό, κυβερνάται και προμηθεύεται όλα τα χρειώδη, από την Ιεράν Μονήν, την επομένην και την ημέραν της πανηγύρεως. Συνέβη, λοιπόν, κάποτε σφοδρότατος χειμών, κατά την ημέραν της εορτής των Αγίων. Είχε πέσει τόσο πολύ χιόνι, ώστε οι πατέρες του Μοναστηριού, δεν μπόρεσαν να κατέβουν και να φέρουν στο μετόχι, όσα χρειαζόταν για την γιορτή, όπως συνηθίζεται. Ούτε και οι πολίται κατέφεραν να πάνε από το πολύ κρύο. Στο εσπερινό επήγαν μερικοί, αλλά στον όρθρο μόνον ο ιερεύς επήγε στην εκκλησία. Άναψε τα κανδήλια, εσήμανε με το σήμαντρο και «έβαλε ευλογητόν» για να διαβάση την ακολουθίαν.

Τότε ξαφνικά βλέπει πέντε ανθρώπους καλοντυμένους και σοβαρούς. Μπήκαν με ευλάβειαν εις τον Ναόν. Από τους τρόπους και το παρουσιαστικό των φαινόνταν ξένοι άνθρωποι, αλλά κατά το πρόσωπον έμοιαζαν με τους πέντε ενδόξους μάρτυρες, Ευστράτιον, Αυξέντιον, Ευγένιον, Μαρδάριον και Ορέστην, όπως ήσαν ζωγραφισμένοι στις εικόνες. Από αυτούς οι δυο στάθηκαν στο μέρος του δεξιού ψάλτη, οι άλλοι δυο στο αριστερό, και ο πέμπτος που ομοίαζε με τον Ορέστην, επήγε στο αναλόγιον. Όταν δε ήλθεν η ώρα, αυτός μεν εκανονάρχει και διάβαζε με ωραία φωνή, οι δε άλλοι τέσσαρες έψαλλαν με γλυκύτατη και λυγερή φωνή τα άσματα, τα ιερά. Ο ιερεύς έβλεπε και άκουε και εχαίρετο και ευχαριστείτο και εδόξαζε τον Θεόν, που του έστειλε τέτοιους βοηθούς, την στιγμήν που δεν υπήρχε κανείς να τον βοηθήση. Απορούσε όμως και εθαύμαζε αφ’ ενός με την ομοιότητα, που είχαν οι πέντε αυτοί με τις εικόνες των Αγίων, αφ’ ετέρου εθαύμαζεν με πόσην ευπρέπειαν και ορθότητα εδιάβαζαν και με τι γλυκύτατη φωνή έψαλλαν. Βρισκόταν, λοιπόν, σε απορίαν, ποιοι να ήσαν αυτοί οι άνθρωποι και δεν ήξερε τι να κάμη. Ήθελε να τους ερωτήση πριν του όρθρου ποιοι ήσαν. Βλέποντας όμως την σεμνοπρέπειαν και την προθυμίαν που είχαν στη ακολουθίαν, απεφάσισε να τους ερωτήση στο τέλος.

Όταν όμως ήλθεν η ώρα να διαβαστή το μαρτύριον των Αγίων, εστάθη εις το μέσον και εδιάβαζεν εκείνος, που έμοιαζεν με τον Άγιον Ορέστην. Και αυτός μέν με πολλή ευλάβεια και λαμπράν φωνήν εδιάβαζεν, οι δε άλλοι με πολλή ευχαρίστησι άκουαν. Όταν δε αυτός, που διάβαζεν, έφθασεν εκεί όπου λέγει, ότι πρόσταξεν ο Αγρικόλας να τοποθετηθή κρεββάτι πυρωμένο και να ξαπλωθή επάνω σ’ αυτό ο Ορέστης και αυτός όταν πήγαινε εδειλίασεν, δεν εδιάβασαν, όμως «εδειλίασεν», όπως ήτο γραμμένο, αλλά «εμειδίασεν» (=χαμογέλασε).

Όταν άκουσε αυτά αυτός, που έμοιαζεν με τον Άγιον Ευστράτιον, σήκωσε το βλέμμα του και βλέποντας αυτόν που έμοιαζε με τον Άγιον Ορέστην του λέγει:
– Γιατί αλλάζεις το ρήμα και δεν το λέγεις, όπως είναι γραμμένο; Διάβασέ το δεύτερη φορά, όπως είναι. Αλλά αυτός διαβάζει για δεύτερη φορά, αλλά πάλι με αλλαγμένο ρήμα, διότι ντρεπόταν να πή «εδειλίασε». Τότε ο Άγιος Ευστράτιος (γιατί αυτός ήταν), του λέγει με μεγαλύτερη φωνή:
– Διάβασε το γραμμένο, καθώς το έπαθες, διότι δεν «εμειδίασες» βλέποντας το πυρακτωμένο κρεββάτι, αλλά «εδειλίασες»!

Και μαζί με τον λόγον αυτόν, έγιναν και οι πέντε άφαντοι. Ο ιερεύς, βλέπων το παράδοξον αυτό, έμεινε αρκετή ώρα άφωνος. Όταν συνήλθε, τελείωσε την λειτουργίαν, όπως μπόρεσε. Μετά την θείαν λειτουργίαν διηγήθηκε σ’ όσους Χριστιανούς είχαν έλθει εν τω μεταξύ, την φανεράν οπτασίαν και όλοι εδόξαζαν τον Θεόν, που κάνει θαυμαστούς τους Αγίους του.

Πηγή: Γέροντα Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, Οι μάρτυρες Αυξέντιος, Ευστράτιος, Ευγένιος, Ορέστης και Μαρδάριος, εκδ. Ορθόδοξου Τύπου, σελ. 33-36 diakonima.gr
https://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

[toula]

Ἁπλοποίησε τήν ζωή σου µέ τήν ἀπόλυτη ἐµπιστοσύνη στόν Θεό...

- Γέροντα, νιώθω µιά ανασφάλεια, έχω!!
Ασφαλίσου, βρε παιδάκι µου, στον Θεό.
Μόνον την ασφάλεια τού αυτοκινήτου ξέρεις;
Τήν ασφάλεια τού Θεού δεν την ξέρεις;
Κάνε τον σταυρό σου και, πριν κάνης οτιδήποτε, πες: «Χριστέ µου, Παναγία µου, βοήθησε µε».

Υπάρχει µεγαλύτερη ασφάλεια από την εµπιστοσύνη στον Θεό;
Όταν ο άνθρωπος εµπιστεύεται τον εαυτό του στον Θεό, δέχεται συνέχεια από τον Θεό βενζίνη «σούπερ» και το πνευµατικό του όχηµα δεν σταµατάει ποτέ- τρέχει συνέχεια. Όσο µπορείς, νά προσέχης, νά προσεύχεσαι καί νά εµπιστεύεσαι στο Θεό, και Εκείνος θα σε βοηθήση σε κάθε σου δυσκολία.

Απλοποίησε την ζωή σου µε την απόλυτη εµπιστοσύνη στον Θεό, για να ελευθερωθής από το άγχος και την αγωνία.

ΟΣΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
https://hristospanagia3.blogspot.com/

[toula]

Όποιος υποφέρει με χαρά την αδικία

αυτός έχει παρηγοριά από το Θεό.

Ισαάκ ο Σύρος

[toula]

-Η ζωή μας δόθηκε για να την ζήσουμε....-

Η σχέση με τον Θεό, αυτό που ονομάζουμε πνευματική ζωή είναι τόσο απλή και χαρούμενη και όμως την κάνουμε τόσο περίπλοκη και κουραστική, δύστροπη και βασανιστική. Ενοχές, φόβοι, ταραχή, άρνηση και μιζέρια. Κι όλα κλεισμένα σε μια φράση, εγωισμός. Αυτό είναι ναι, υπερηφάνεια και εγωισμός. Γιατί θέλουμε όλα να τα ελέγξουμε, να τα κερδίσουμε και να τα ορίσουμε. Τον Θεό στο τσεπάκι μας, την σωτηρία στα κέρδη μας. Όλα ελεγχόμενα από το εγώ μας. Τόσο μυαλό, τόσο νου, τόση εγωπάθεια και έλεγχος, που να περισσεύει χώρος για το θαύμα;
Ζούμε βουτηγμένοι στο μυαλό μας. Είμαστε πνιγμένοι στο κοσμικό και πνευματικό άγχος. Οι μεν για τα γήινα οι άλλοι για τα επουράνια, αλλά όλοι αγχωμένοι. Όλοι ψάχνοντας το κέρδος και κανείς την αγάπη. Δεν μας νοιάζει να αγαπήσουμε τον Χριστό, αλλά να κερδίσουμε τον παράδεισο του. Γι αυτό έχουμε ένταση, λογισμούς, φόβο και ταραχή. Διότι δεν ζητάμε Εκείνον, αλλά το κέρδος από αυτόν.

Λίγοι τον αγαπάμε, οι περισσότεροι τον φοβόμαστε και άλλοι τόσοι τον εκμεταλλευόμαστε. Φοβόμαστε μην πάμε στην κόλαση που στο τέλος γίνεται η ίδια η ζωή μας κόλαση. Γιατί κόλαση είναι να μην αγαπάς, να μην είσαι μαζί με τον αγαπημένο σου και όχι γιατί δεν θα τον κληρονομήσεις. Έλεγε ένας άγιος, «εγώ θέλω να είμαι με τον αγαπημένο μου Χριστό, κι ας είναι και στην κόλαση…». Η αγάπη δεν κοιτάει το κέρδος αλλά το πάθος. Ανασταίνεται την παρουσία του άλλου, πεθαίνει στην απουσία του.
Αγχωνόμαστε τόσο πολύ να «σωθούμε» που στο τέλος καταστρέφουμε το πιο μεγάλο δώρο του Θεού την ίδια την ζωή. Είμαι σίγουρος πως όταν ο Θεός θα μας δει, θα πει «γιατί»; «Γιατί φοβήθηκες τόσο; Γιατί δε τόλμησες να ζήσεις αυτό που σου έδωσα και σου χάρισα, το δώρο της ύπαρξης;»

Σχήματα, έννοιες, βιβλία, ομιλίες, λογισμοί, πνευματικές ασκήσεις και κατορθώματα για να τρέφεται το εγώ. Και την ίδια στιγμή ξεχνάμε να ζούμε, να ευχαριστούμε, να δοξολογούμε τον Θεό για το δώρα Του, τις ευκαιρίες που μας δίνει, την Παρουσία Του που είναι παντού, μα πως να την δούμε αφού ειμαστε απασχολημένοι με την «σωτηρία» μας;
Τώρα που ο ιός μας έκλεισε μέσα στα σπίτια όλοι θυμηθήκαμε την αξία του περιπάτου. Να περπατάς, να ακούς, να βλέπεις και να αισθάνεσαι. Με το κορμί που σου έδωσε ο Θεός. Να νιώθεις τα βήματα σου, την ανάσα, την καρδιά σου να χτυπάει, με πλήρη παρουσία σε αυτό που κάνεις και είσαι.
Τώρα που η πανδημία μας κλείδωσε στα σπίτια μας, θυμηθήκαμε την αξία των ζώων. Την αξία να προστατεύεις και να φροντίζεις ένα αδέσποτο. Να το έχεις συντροφιά και αυτό να ομορφαίνει την ζωή σου. Να σου θυμίζει ένας σκυλάκι, τι σημαίνει να μην έχεις φύγει ποτέ από τον παράδεισο.

Τώρα καταλάβαμε, τι αξία έχουν οι φίλοι, τα ανθρώπινα πρόσωπα στην ζωή μας. Τι σήμαιναν τα λόγια του αγίου που έκλαιγε γιατί είχες μέρες να δει έναν άνθρωπο. Η εκείνου το αββά που όταν τον ρώτησαν είδες ποτέ θαύματα στην ζωή σου; «Ναι», απάντησε, «τον άνθρωπο». Τώρα λοιπόν, μας λείπουν οι δικοί μας, οι φίλοι, οι γονείς και συγγενείς μας. Όλους εκείνους που με τόσες προφάσεις και δικαιολογίες αρνούμασταν να δούμε και να μοιραστούμε τις ζωές μας.

Μια ζωή πεταμένη και όχι βιωμένη. Μέρες δολοφονημένες και στιγμές στοιβαγμένες σαν πτώματα μέσα στην καρδιά μας. Άνοιξε το παράθυρο βρωμάει μοναξιά. Άνοιξε να μπει ο Χριστός, οι άνθρωποι, τα ζώα, η κτίση, η ζωή που σου δωρίστηκες και εσύ δίχως ντροπή την δολοφόνησες.
Ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν έλεγε ότι μια αμαρτία υπάρχει, να ζεις σαν να μην ήρθε ποτέ Εκείνος στην Γη. Ταπεινά θα συμπληρώσω, ότι είναι μεγάλη αμαρτία, να φοβάσαι να ζήσεις αλλά και να τρέμεις μην πεθάνεις. Την ζωή ο Θεός δεν μας την έδωσε να την μισήσουμε και να την σκοτώσουμε αλλά να την μεταμορφώσουμε. Να γίνει το παρόν η αιωνιότητα της Βασιλείας Του που έρχεται…….

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Ένας σπαραγμός που βγαίνει τόσο πράος που τον φοβάσαι κι εσύ ο ίδιος.
Βαπτίζεις τον συμβιβασμό ως έρωτα και αγάπη, ως θυσία και πόνο. Μα η πείρα του ανέφικτου σε καλεί πάντα να αναθεωρήσεις. Είναι ο τόπος εκείνος στα βαθιά σου που πάντα θα ανατέλλει ως σιωπή μέσα στη βοή της ζωής.
Ζωή. Τι είναι αυτό; Τι θέλει από μένα τον ταλαίπωρο, το λαβωμένο, τον παραλυτικό;
Μια αναζήτηση είναι η ζωή. Μια αναζήτηση της μεγαλύτερης ανάγκης του ανθρώπου. Μια ερώτηση που θέλει απάντηση.
Μια απάντηση που αποκαλύπτεται μέσα από την αγάπη.
Μιας αγάπης που αποδέχεται όπως το νερό το αλάτι και γίνεται θάλασσα που κρύβει θησαυρούς από ναυάγια και ιστορίες ανέκδοτες.

Μα είναι άλλη μια ευφρόσυνη απάτη που φοβάσαι ότι θα ξανανιώσεις ενδίδοντας στον πόθο σου αυτόν.
Το κάλλος όμως πάντα θα σε καλεί να μην παραιτηθείς.
Είναι το κάλλος της βροχής που σου σιγοψιθυρίζει για ηλιόλουστες ημέρες, είναι η επιθυμία για σχέση που σε μεθά ως χαράκωμα μέσα σε χωράφι με κρίνα και τουλίπες.

Και τίποτα πλέον δεν μπορείς να διαχειριστείς. Ούτε την ίδια την ανάσα σου. Και αυτή σε εγκαταλείπει. Λες και άργησες να της υποσχεθείς ότι θα την αφήσεις λεύτερη ως διοξείδιο.
Και τα χρόνια αναμονής πληθαίνουν. Και η σπουδή σου στις κραυγές των αναλύσεων έχει γίνει η τροφή σου.
Και ο θάνατος στέκει λαίμαργος μπροστά σου. Θέλει να αφανίσει κάθε κάλλος, κάθε φιλί, κάθε χαμόγελο, κάθε τραγούδι, κάθε ελπίδα.
Μα τον τελευταίο λόγο τον έχεις εσύ κι ας σχοινοβατείς στα υπόγεια της επιβίωσης.
Μα, καλέ μου φίλε, μην αργείς.

Μην αργείς να περάσεις την ασφάλεια του όχλου.
Αυτήν την τυραννία που υποτάσσει ακόμα και το πιο αθώο βλέμμα.
Μια ζωή την έχεις. Και αυτή σου χαρίστηκε.
Άσε λοιπόν τις στάχτες σου να γιάνουν τις πληγές σου, άσε την ορμή της καρδιάς σου να σε οδηγήσει και πάλι στο κάλλος.
Έτσι ίσως έχεις την ευκαιρία να κερδίσεις το αντίδωρο της αθανασίας.
Και όσο την πλησιάζεις τόσο θα νιώθεις τον έρωτα σαν το κρύο του χειμώνα να διαπερνά το κορμί σου. Τόσο τα πρόσωπα θα ομορφαίνουν μέσα από τα μάτια σου.
Τόσο οι ετοιμόρροπες φαντασιώσεις θα αντικαθίστανται με την αποδοχή της ελεύθερης πτώσης σου, ως μια γέννα που φέρνει ταπείνωση.
Δεν είναι οι αποτυχίες που σε φέρανε εδώ. Είναι η ίδια η ζωή που προσεύχεται να μην μείνεις στο σκοτάδι της θνητότητας.
Μέχρι πότε; Φτάνουν τα δάκρυα.

Η αναρρίχηση σε κάθε σπαραγμό σου μαρτυρεί το φως που επανέρχεται ως μετάλλαξη του εύθραυστου είναι σου. Εκεί είναι που παραμονεύει το θηρίο του «παραλίγο» που θέλει να δαμάσει κάθε γεγονός.
Μια αναζήτηση η ζωή, που προϋποθέτει μια άλλη αναζήτηση.
Την αναζήτηση του εαυτού μας.
Βασανιστική η δίψα για λύση. Μα ίσως πάρει χρόνια για να βρεις τελικά την πηγή. Για να ξεδιψάσεις.
Μόνο μην επιτρέψεις στην πορεία σου αυτή να πληγώσεις άλλους. Γιατί τότε, όταν αναγεννηθείς μέσα από την γνώση του εαυτού σου μπορεί να κοιτάξεις πίσω σου και να δεις μόνο συντρίμμια και νεκρούς που προκάλεσε η υποταγή σου σε λάθος τρόπους συμπεριφοράς, σε τρόπους αντίστασης. Και τότε η οδύνη θα σε κτυπήσει αλύπητα. Όχι για σένα, μα για εκείνους που σε αγάπησαν, που σου παραδόθηκαν, που σε ευεργέτησαν μας εσύ τους έπνιξες μέσα στην ανισορροπία της ψυχής σου.
Και αυτό θα σου στοιχίσει. Όσο στοιχίζει μια ολόκερη ζωή που θαμπώθηκε από τα ψέμματα του εγωισμού της.

Αχ... μην αργείς στο χαμόγελο, στον έρωτα, στην συγχώρεση, στην αγάπη, στην ζωή. Είναι το μόνο που μπορώ να σου πω. Είναι το μόνο που μπορώ...γιατί κι εγώ αργώ.
Υ.Γ. Αφιερωμένο σε αυτούς που αργούν, μα θέλουν να προφτάσουν.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Περνούν οι μέρες ίδιες, άχρωμες, άοσμες. Μέσα στη ρουτίνα, το άγχος,την απογοήτευση ,την κατάθλιψη. Κυνηγάμε τον χρόνο και αυτός εμάς.Να πάρουμε πτυχία, να παντρευτούμε, να κάνουμε παιδιά , εγγόνια και μετά τι; Προχωράμε σε μονοπάτια πλατιά, βατά που στο τέλος όμως καταλήγουν σε αδιέξοδα, γκρεμούς. Σε λιγες μέρες όμως θα Γεννηθεί ο Χριστός μέσα σε κάθε ψυχή. Αδερφέ μου, μην είσαι μέσα σε δρόμο παρακμής, αλλά όμορφος και μεταμορφωμένος σε ανηφορικό δρόμο προς τον Ουρανό. Μπορεί η μέρα σου να είναι ίδια με τα κοσμικά δεδομένα αλλά προσπάθησε να της δώσεις άλλη τροχιά, άλλον προσανατολισμό. Μη σταθείς μόνο σε «πρέπει», «έτσι κάνουμε και γίνεται». Βάλε ουσία και αγάπη Χριστού διότι μόνο τότε τα πράγματα παίρνουν την προοπτική που τους αξίζει και αυτή η προοπτική δεν γνωρίζει θάνατο.

Να μην είναι η προσευχή μόνο με λόγια αλλά να βγαίνει αγαπητικά με πόθο, θυσία και προσπάθεια. Να μην είναι ποτέ ίδιο το χαμόγελο σου , η κουβέντα σου, η χειραψία σου , η αγκαλιά σου στον άνθρωπο σου ή το παιδί σου. Φύγε από την ρουτίνα , από τα κουτάκια του μυαλού και των λογισμών. Κόψε τα πονηρά ραντεβού με τους δαίμονες των παθών. Βάλε τον Χριστό στη ζωή σου, θα γίνει η έρημος όπως ο παράδεισος, το σκοτάδι εντός σου θα υποχωρήσει όπως έφυγε η θάλασσα στη σταύρωση του Κυρίου μας.
Να βαπτίσουμε το κάθετι στη ζωή μας με τον Χριστό. Τι σημαίνει αυτό ;Την προοπτική της αιωνιότητας και όχι της ηθικής κοσμικής τακτοποίησης. Κοιτάμε τα πράγματα της ζωής με την προοπτική ενός τέλους και όχι της αιωνιότητας, εκεί κρύβεται και η τραγικότητα μας ότι με τον τρόπο που ενεργούμε, τίποτα δεν μπορεί να ζήσει, διότι ο τρόπος που το χειριζόμαστε του δείχνουμε το τέλος και την καταστροφή και όχι τον Ουρανό.

Κοιτάμε να πάρουμε αγάπη, χαρά, ευτυχία…. Δεν αναρωτηθήκαμε ποτέ με ποιόν τρόπο θα δώσουμε. Τι ωραίο και υπέροχο είναι να δίνεις χαρά , ευτυχία και χαμόγελο. Να αγαπάς και ξαφνικά την ώρα εκείνη ενώ δίνεις αγάπη παίρνεις Θεό! Δίνεις Θεό και η χάρις σε γεμίζει. Παραπονιόμαστε γιατί δεν μας αγαπούν , δεν μας λένε καλά λόγια, δεν μας κάνουν φίλους. Κάνουμε επίθεση και κοιτάμε τα λάθη των άλλων ενώ ευλογούμε τη δική μας ανικανότητα ως τελειότητα. Θέλει κότσια να κοιτάξεις μέσα σου! Αυτή τη βοήθεια της καταδύσεως για να κοιτάξω μέσα μου μας δίνει η Αγίας μας Εκκλησία.
Αυτά τα ξαφνικά , τα μεταμορφωμένα είναι τα ωραία. Έτσι ξαφνικά και απρόσμενα ήρθε και ο Θεός και έγινε άνθρωπος. Ήρθε ο Αναμενόμενος! Ένας Θεός εκπλήξεων που δεν είναι ποτέ προβλέψιμος και όλο μας ξαφνιάζει με τις μεταμορφώσεις Του μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.

Τον περιμέναμε μεν…αλλά όχι έτσι….Μας ξάφνιασε…ήρθε το Φως μέσα στο σκοτάδι, ήρθε η ευωδία μέσα στη δυσωδία του κόσμου…. Όλες οι απαντήσεις των υπαρξιακών ερωτημάτων και της ουσίας της ζωής βρίσκονται μέσα στη φάτνη.
Το άστρο φωτίζει μεν τη φάτνη αλλά μας δείχνει και τον δρόμο της επιστροφής , δηλαδή την πηγή του παραδείσου. Ρωτάνε πολλοί:<<Γιατί η ζωή μου είναι χάλια ;.>>Πολύ απλά διότι κάπου κάνεις λάθος και το λάθος είναι ότι περπατάς στο σκοτάδι κάνοντας σχέδια ενώ έχεις ξεχάσει το Φως .
Χριστούγεννα, κάθε χρόνο οι ίδιες εύχες, λαμπάκια, γλυκά και τραγούδια…..
Για τον άνθρωπο όμως που ποθεί τον Ουρανό κάθε εορταστική περίοδος είναι μια ευκαιρία να στολίσει τον εαυτό του και τη ζωή του με τη χάρι του Θεού. Μια ευκαιρία να καταλάβω τον Χριστό και τον εαυτό μου……
Αχ! Αυτή η ελευθερία και η προαίρεση! Να λαμβάνει σάρκα ο ίδιος ο Θεός και εμείς να κοιτάμε το σκοτάδι! Αχ! Αυτή η τραγικότητα μας ….Τι αγάπη είναι αυτή που μας αντέχεις αιώνια τώρα, σιωπηρός και πονεμένος…..;

Χριστούγεννα... Ποιες λέξεις μπορείς να βάλεις δίπλα σε αυτή την γέννα; Μόνο προσευχή , νηστεία, εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία …Μόνο με τέτοιους τρόπους γιόρταζει η ύπαρξή μας Χριστούγεννα….
Καλές αναζητήσεις και καταδύσεις στις καρδιές μας.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
Αναζητώντας το Άστρο...