Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Έχουμε μέσα μας πάντα ένα κενό. Ένα κενό που μας πληγώνει. Tο γεμίζουμε με διάφορα πράγματα αλλά τελικά πάλι κενό μένει. Το γεγονός της απομάκρυνσης μας από την πηγή της ζωής, μας στιγμάτισε με ένα λυγμό. Με εκείνη τη νοσταλγία του χαμένου Παραδείσου. Όλα τα υπαρξιακά γιατί , παίρνουν απάντηση μέσα απο μια φάτνη. Έρχεται ο αχώρητος να χωρέσει στη κοιλιά μας μικρής κοπέλας και να γίνει ο ίδιος νόημα για όλη την δημιοιυργία. «Τα σύμπαντα σήμερον χαράς πληρούνται, Χριστός ετέχθη εκ. Παρθένου».

Τα Χριστούγεννα είναι αυτή η μεγάλη ημέρα. Ήρθε ο Εραστής του σύμπαντος κόσμου και αγάπησε μια πόρνη, την τραυματισμένη ανθρώπινη φύση, για να την αναπλάσει σε παρθένα όπως λέει και σε έναν λόγο του ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Δεν υπάρχει ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ των Χριστουγέννων. Αυτό που ονομάζουμε πνεύμα των Χριστουγέννων είναι η κοσμική καταναλωτική χαρά που διαρκεί λίγες μόνο ημέρες, που δυστυχώς δεν μπορεί να χορτάσει την ψυχή του ανθρώπου απλά την κοροϊδεύει ενδεδυμένη την ηδονή και μετά έρχεται η θλίψη της οδύνης.

Σαν τον καφέ που είναι μεν γλυκός αλλά τελικά καταλήγει στο τέλος στο πικρό κατακάθι. Στην θέση της αοριστολογίας περί Χριστουγεννιάτικου πνεύματος, η εκκλησία προβάλει ένα πρόσωπο τον ίδιο τον Θεό ο οποίος «εφανερώθη εν σαρκί» (Α’ Τιμ. Γ’16).
Ήρθε ο ίδιος ο Θεός προσωπικά, και ξαφνικά αυτό το κενό μέσα μας παίρνει νόημα. Λαμβάνει σάρκα ο Υιός και λόγος του Θεού και μπαίνει στην ιστορία όχι για να μας διδάξει αλλά για να μας δώσει ζωή μέσα από τη δική του θυσία. Δεν ήρθε απλά να μας δώσει κάποιο νόημα ζωής, διότι νόημα είναι ο ίδιος ως πρόσωπο και ως πηγή ζωής αιωνίου.

Δεν είναι ο Θεός μια δύναμη ψηλά στα σύννεφα, είναι πρόσωπο και η σχέση μαζί του είναι προσωπική. Έρχεται και μας προσκαλεί χωρίς να εκβιάζει την ελευθερία μας. Αυτό το εσωτερικό κενό τελικά γεμίζει , δεν χωράει πια κατάθλιψη , απελπισία, πόνος , καταστροφή. Ήρθε! και αυτός ο καημός, η δίψα και τα ερωτήματα ‘όλα ξαφνικά παίρνουν ένα νόημα πραγματικό.
Ας προβληματιστούμε αυτές τις μέρες. Απλές ερωτήσεις σαν παιδικά ερωτηματικά. Τι γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, γιατί ήρθε ο Θεός στο κόσμο ως άνθρωπος; Μήπως με αφορά εμένα αυτό ; Το σημαίνει για την δική μου την ζωή αυτή η αποκάλυψη της ενανθρωπήσεως; Γιατί ενώ παίρνω δώρα , βλέπω λαμπάκια η καρδιά μου είναι σβηστή ;

Αυτές τις μέρες η εκκλησία θα γίνει μαιευτήριο. Εμείς με αγωνία θα περιμένουμε στην αίθουσα αναμονή να ακούσουμε το χαρμόσυνο μήνυμα «Χριστὸς γεννᾶται· δοξάσατε. Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν· ἀπαντήσατε. Χριστὸς ἐπὶ γῆς· ὑψώθητε. ᾌσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ, καὶ ἐν εὐφροσύνῃ, ἀνυμνήσατε λαοί· ὅτι δεδόξασται».

Η γέννηση του Χριστού, δεν είναι ένα γεγονός που έγινε κάποτε το γιορτάζουμε και παει και τελείωσε. Όπως όταν γινόμαστε γονείς καλούμαστε σε μια πρόσκληση να παιδαγωγήσουμε αυτόν τον καρπό της αγάπης για να γίνει ουρανοπολίτης.
Εδώ συμβαίνει το αντίθετο , ας ακούσουμε το θείο βρέφος το οποίο για εμάς γίνεται πατέρας. Ας αφήσουμε το θείο βρέφος να παιδαγωγήσει την δική μας καρδιά. Πλέον η ορφάνια γίνεται υιοθεσία. Δεν είμαστε μόνοι αποκτάμε έναν συνοδοιπόρο που μας μεταμορφώνει αρκεί να πούμε το μεγάλο ναι όπως εκείνος θέλει.

Δείξε μας τον δρόμο Χριστέ μού, φώτισε το σκοτάδι της καρδιάς μας. Το έχουμε ανάγκη. Αμην!
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
Η κραυγή της ορφάνιας, έγινε χαμόγελο υιοθεσίας

[toula]

"Δια τεσσάρων πραγμάτων σκοτίζεται η ψυχή. δια του μισήσαι τον πλησίον, και εξουδενώσαι, και ζηλώσαι, και γογγύσαι".

Το ένα έπεται του άλλου, διότι ο αββάς Ησαϊας θέλει να δείξη την συνάφειά τους και τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούν το σκοτάδι στην ψυχή. Από την αρχή των λόγων του λέγει ότι, για να μπορέση ο άνθρωπος να έχη πνευματική ζωή, να έχη το φως στην ζωή του, πρέπει να έχη τελεία επικοινωνία με το περιβάλλον του. Αφ' ης στιγμής δεν έχει αυτή την απλή, την φυσική, την άνετη εγκατάλειψι και παράδοσι του εαυτού του στον άλλον, και επομένως την βίωσι του άλλου ως οικείου μέλους, δεν μπορεί να έχη Θεόν. Γι' αυτό σκοτίζεται η ψυχή, όταν κλονίζεται η σχέσις της με τους ανθρώπους.

Πώς όμως κλονίζεται; δια του μισήσαι τον πλησίον, με το να μισή κανείς τον πλησίον του. Το μισώ τον πλησίον έχει κατά κύριον λόγο ενεργητική έννοια και σημαίνει, κτυπώ, αρνούμαι, επιτίθεμαι εναντίον του άλλου. εκφράζει επιθετική διάθεσι της ψυχής. Αντί να έχω φυσική σχέσι με τον άλλον, να τον βάζω στην καρδιά μου, έχω το μίσος, που είναι μια έξοδος του άλλου από την καρδιά μου και από την ζωή μου. Μίσος λοιπόν είναι να βλέπω ως έτερον τον άλλον, να τον πετάω έξω από την καρδιά μου, να μην τον θωρώ ως είναι μου. είναι η διπλωπία που παθαίνει ο άνθρωπος, και βλέπει τα πράγματα διπλά. Αντί να δω ότι ο άλλος είμαι εγώ, βλέπω ότι είναι κάτι διαφορετικό. Αυτό μπορεί να είναι φυσικό για τους ανθρώπους του κόσμου, αλλά για μας, που είμαστε σώμα Χριστού, είναι αφύσικο.

Το μίσος είναι εκ των μεγάλων αμαρτημάτων, διότι είναι απόρροια μεγάλης εμπάθειας, δείχνει δε ότι ο άνθρωπος δούλεψε πολλά χρόνια στην αμαρτία και τα πάθη, και έχει σκληρυνθή τόσο πολύ η καρδιά του, ώστε έγινε ανώμαλη τρόπον τινά, και όχι μόνον δεν μπορεί να αγαπήση, αλλά και μισεί. Χρειάζεται πολύ δάκρυ για να αποβάλη κάποιος το μίσος, δεν είναι υπόθεσις μιας αποφάσεως απλώς ή αγώνος μίας ημέρας. Όταν μισώ κάποιον, δεν μπορώ να πω, αποφασίζω να μην τον μισώ. Μπορώ να πω, αποφασίζω να μην τον χτυπήσω, να μην τον βλάψω, αλλά, για να μην τον μισώ πλέον, χρειάζεται μια εσωτερική κάθαρσις. Το μίσος προς τον πλησίον φανερώνει μεγάλο βάθος πάθους, γι' αυτό και συσκοτίζει την ψυχή.

Και εξουδενώσαι, με το να ταπεινώσης τον άλλον σκοτίζεται η ψυχή. Προφανώς, «το εξουδενώσαι» εδώ έχει την βαθειά έννοια του να κρίνω τον άλλον. Όταν όμως τον κρίνω, τον βγάζω πάντοτε μικρό, μηδαμινό, ουδέν. Είναι τόσος ο εγωισμός του ανθρώπου, ώστε τίποτε δεν μπορεί να σταθή ενώπιον της κρίσεως του, ούτε ένα Θεός, πόσο μάλλον ένας άνθρωπος. Το να θεωρώ τον άλλον ως κατώτερο, περισσότερο όμως το να το εκφράζω, είναι κεφαλαιώδες αμάρτημα.

Και ζηλώσαι. Άλλη μορφή σχέσεώς μας με τους ανθρώπους, η οποία διαταράσσει την ειρήνη και την ενότητα, είναι η ζήλεια με όλες τις έννοιες. Ζηλεύω κάποιον από αγάπη, τον θεωρώ δικό μου και ενώνομαι αναπόσπαστα μαζί του. Η ένωσις αυτή δεν είναι εν τω σώματι του Χριστού, είναι μία υποβίβασις του σώματος του Χριστού σε ανθρώπινη σχέσι. Είναι επίσης μία πλήρης μοιχική εσωτερική ενέργεια.
Αν πάρωμε την ζήλεια με την έννοια ότι ζηλεύω αυτόν τον άνθρωπο και τον απωθώ, τότε η ζήλεια είναι έκφρασις εσωτερικής αδυναμίας αλλά και ανώμαλης αγάπης. Δηλαδή τον αγαπώ κατά κάποιον τρόπον εγωιστικό και αποκλειστικό, πιστεύω ότι έχω δικαιώματα στην ζωή του και ότι αυτός έχει υποχρεώσεις απέναντί μου, ότι πρέπει να μου δίνει λογαριασμό για το πού πηγαίνει και τί κάνει.

Η ζήλεια λοιπόν είναι διαταραχή των σχέσεών μας λόγω περισσής εσωτερικής ψυχικής ενεργείας. Ζήλεια είναι κάθε στροφή προς τον άλλον, που ξεκινάει από κάτι υπερβολικό, από έναν ζήλο, από μία ζέσι, από μία βράσι. Επομένως, ζήλος μπορει να είναι το ενδιαφέρον μου, η αγάπη μου, η φροντίδα μου να τον σώσω, να τον βοηθήσω να βγη από την αμαρτία, να γίνει παιδί του Θεού. Αυτή η ζέσις είναι ένας αφύσικος εσωτερικός οργασμός, μία αφύσικη πνευματική συσσωμάτωσις.

Αντίθετο του «ζηλώσαι» είναι το «γογγύσαι», το οποίο επίσης προέρχεται από αδυναμία ψυχής. Γογγύζω σημαίνει διαμαρτύρομαι, αρνούμαι, παραπονούμαι, είμαι στεναχωρημένος, δεν ικανοποιούμαι. Αυτόν τον γογγυσμό τον εκφράζω στο περιβάλλον μου, στα γραπτά μου, στην προσευχή μου. Ζητώ, λόγου χάριν, κάτι από τον άλλον ή προσδοκώ ή απαιτώ κάτι. Δεν μου το δίνει όμως, γιατί και αυτός είναι απορροφημένος από τον δικό του αγώνα και πόθο, αό την δική του σκέψι, αμαρτία, χαρά, από την δική του ακολασία, αγιότητα ή αρετή. Τότε πέφτω σε έναν γογγυσμό, διότι περιθωριοποιούμαι στην σκέψι του. Προσεύχεται αυτός, νομίζω ότι με αφήνει μοναχό μου. Ενδιαφέρεται για μένα, νομίζω ότι δεν το έκανε από αγάπη ή ότι το έκανε ελλιπές.

Ο γογγυσμός είναι το ανικανοποίητο που νοιώθουμε στη ζωή μας και προέρχεται από το ανικανοποίητο εγώ. Η ζήλεια προέρχεται από ένα εγώ υπερτροφικό, ενώ η εξουδένωσις από ένα εγώ αυτοτρεφόμενο και αυτοδυναμούμενο άνευ Θεού, που βλέπει τον άλλον κατώτερο, μηδαμινό. Το μίσος είναι η διαφοροποίησις η απώθησις του άλλου από την ύπαρξί μας.

Περί Αρετών (σελ. 196-199)
Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου
Λόγοι Ασκητικοί - Ερμηνεία στον Αββά Ησαϊα
Έκδοσις Ίνδικτος

[toula]

Εμένα ποιος με ρωτάει;
Ποιος μετράει τις δικές μου ανάγκες;
Ποιος έστω για λίγο χαϊδεύει την δική μου οδύνη;
Κι έτσι γεννιέται μέσα μου μια απελπισμένη επιθετικότητα.
Βλέπω τον άλλον ως εχθρό, ως αχάριστο, ως προδότη.

Θυμάμαι μόνο εκείνα που πλέον βολεύουν τον πόνο της πληγής μου, που γιγαντώνουν καρδιακά την απόρριψη του άλλου.
Τον προσεγγίζω ως εμπόδιο, ως πισωγύρισμα, ως σταμάτημα ζωής.
Μα έρχεται σαν ψίθυρος μια φωνή σε ότι έχει απομείνει από τα συντρίμμια της συνείδησής μου...
«Ίσως και ο άλλος παλεύει με τους δαίμονές του, προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της ζωής. Και αυτός ίσως είναι πληγωμένος μέσα στην παγερή μοναξιά. Ίσως και αυτός αγκομαχεί να βρει ένα χάδι, ένα βλέμμα κατανόησης, ένα ψίχουλο γλυκάδας».

Και τότε καταλαβαίνω το λάθος μου. Ναι, εγώ είμαι τελικά ο νομικός που απαιτεί από τον άλλον ένα θαύμα, που τον καλεί να κάνει ίσως το ανέφικτο· να κάνει την υπέρβασή του που όμως θα με ικανοποιήσει. Ναι, εγώ είμαι τελικά ο βλάσφημος της αγάπης που οπλίστηκα τόσο εύκολα με την σκληρότητα και την απολυτότητα.
Όλοι μας θέλουμε ο άλλος να μας αγαπά. Να μας αγαπά απεριόριστα, χωρίς όρια.
Θέλουμε να μας αποδέχεται, όχι απλά να μας ανέχεται. Μα οι ίδιοι αρνούμαστε να το κάνουμε. Κουραζόμαστε από τον άλλον κι ας λέμε ότι τον αγαπούμε. Είναι εκείνη η στιγμή της αλήθειας μας…

Αγάπησα άραγε πραγματικά;
Αγάπησα άραγε ποτέ μου τον άλλον για αυτό που είναι ή μήπως αγάπησα αυτά που μου προσέφερε;
Εάν όχι, τότε ας κλάψω για την αποτυχία της καρδιάς μου, για την ιδιοτέλειά μου. Εάν ναι, τότε γιατί αντιστέκομαι, γιατί επαναστατώ; Γιατί πλέον βλέπω τον άλλον ως χάσιμο χρόνου, ως μια αυταπάτη στην οποία παγιδεύτηκα; Ας κλάψω λοιπόν ακόμα περισσότερο, διότι αυτό δεν είναι αγάπη, είναι κάτι άλλο. Ίσως πόθος, ίσως ένα «θέλω», ίσως ένα μια απόπειρα για σχέση, ένα πείραμα με αβέβαιο αποτέλεσμα. Και πάλι λοιπόν εγώ φταίω, διότι χρησιμοποίησα τον άλλον. Τον έκανα πειραματόζωο στο εργαστήριο της φιλαυτίας μου. Τον είδα ως μια ευκαιρία να ικανοποιήσω την δική μου μέθη.
Όταν αγαπάς πάντα περιμένεις, υπομένεις, συγχωρείς, προσμένεις, παραδίδεσαι, σταυρώνεσαι, χάνεις, πεθαίνεις. Και όμως δεν πληγώνεσαι, δεν αναζητάς το δίκιο σου, δεν απαιτείς, δεν εξουσιάζεις.

Είναι θεϊκό γεγονός η αγάπη. Και χρειάζεται τόλμη να ομολογήσεις ότι τελικά δεν αγάπησες. Νόμιζες ότι αγαπούσες, νόμιζες…τίποτα παραπάνω. Όλα τα άλλα ήταν κατασκευάσματα της αυτοαπάτης που έκτισες μόνος σου.
Δεν φταίει ο άλλος, εγώ φταίω. Εγώ που θεώρησα την αγάπη κάτι εύκολο που οριοθετείτε σε καλά λογάκια, μερικά δώρα και ίσως κάποιες όμορφες στιγμές με τον άλλον. Μα η αγάπη είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και δύσκολο. Είναι η απάντηση στο αίνιγμα της πληρότητας, της σωτηρίας.
Είναι εύκολο να λες ότι αγαπάς. Είναι δύσκολο όμως να ομολογείς την αποτυχία σου να φτάσεις έστω στα κράσπεδα του αυλόγυρού της.
Δεν φταίει ο άλλος. Ο άλλος είναι αυτός που είναι. Εσύ απέτυχες. Απέτυχες διότι παρέμεινες μέσα στον εγωισμό σου, μέσα στο καβούκι των «θέλων» σου, μέσα στο οχυρό της φιλαυτίας σου, πίσω από τα χαρακώματα του βολέματός σου.
Ναι, στον εαυτό μου μιλώ. Δεν μιλώ σε σένα, γιατί δεν σε ξέρω.

Τον κοιτώ στον καθρέπτη και του τα λέω. Σε μένα τα λέω. Τα λέω και κλαίω καθώς τυλίγομαι την παγερή πραγματικότητά μου.
Μα ακόμα και το κλάμα μου μοιάζει ψεύτικο, γιατί δεν υπάρχει μετάνοια πραγματική. Δεν αλλάζω, δεν θέλω να αλλάξω. Κλαψουρίζω, αλλά ούτε ένα δάκρυ είναι πραγματικό.
Έστω Κύριε, ένα δάκρυ να είχα. Ένα δάκρυ ζητώ. Αληθινό. Ένα δάκρυ με την αλμύρα της γεύσης του Σταυρού. Ίσως τότε έβαζα αρχή αλλαγής. Ίσως τότε δεν κουραζόμουν από τον άλλον αλλά ένιωθα απλά ευλογημένος που τον έχω στην ζωή μου. Ίσως τότε τα μάτια μου καθάριζαν και έβλεπα την αγάπη, τις θυσίες του άλλου για μένα. Ίσως τότε τα σύννεφα των λογισμών διαλύονταν και θα ανέτελλε μέσα στην καρδιά μου μια γαλήνια ξαστεριά.

Δος μου Κύριε την σύνεση, την σοφία, την δύναμη, να μην πάψω να ελπίζω.
Να ελπίζω, να πιστεύω πως κάπου, κάπως, κάποτε κι εγώ θα πω έστω σε έναν άνθρωπο «σε αγαπώ» και θα’ ναι αλήθεια…αν και όντως το έχω πει, αλλά στην πράξη δεν το αποδεικνύω.
Όποιο μονοπάτι ζωής κι αν διαλέξεις, χωρίς αγάπη πάντα θα σε οδηγεί σε αδιέξοδο.
Για κανέναν δεν είναι αργά, ούτε για να αγαπήσει, ούτε για να επανορθώσει, ούτε για να μετανοήσει.
Τρέχα.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Είμαστε κι εμείς άνθρωποι.
Αδύναμοι, ευπαθείς, εμπαθείς...
Είμαστε κι εμείς αμαρτωλοί,
κι ας είμαστε ιερείς,
κι ας φοράμε τα μαύρα ράσα,
κι ας στεκόμαστε μπροστά στην Αγία Τράπεζα.
Είμαστε κι εμείς άνθρωποι,
με σάρκα και αίμα,
με σκοτάδι και φως,
με λάθη και σωστά,
με πτώσεις και αναστάσεις.
Μην με βλέπεις ως υπεράνθρωπο.
Με με θεωρείς αλάνθαστο.
Με με λογαριάζεις ως άγιο.
Άνθρωπος είμαι κι εγώ που κάνω τον αγώνα μου,
που ελπίζω στο έλεος του Θεού,
που μετανιώνω για τις αστοχίες μου,
που κλαίω για τα λάθη μου,
που παγιδεύομαι στην εγωπάθεια,
που προσπαθώ να δραπετεύσω
από την καθωσπρέπεια και τον ηθικισμό,
από το κυνηγητό της δόξας και της αναγνώρισης.
Άνθρωπος είμαι κι εγώ
που ζητώ συμπόνοια και συγχώρεση,
που ζητώ κατανόηση και παρηγοριά.
Γιατί όπως κι εσύ έχεις βάσανα
έχω κι εγώ.
Γιατί όπως κι εσύ έχεις σκοτούρες
και προβλήματα έχω κι εγώ.
Ως ιερέας ακούω εξομολογήσεις ανθρώπων.
Πολλά λάθη, αμέτρητες αμαρτίες,
κι όμως καλούμαι να διαβώ από μέσα τους
χωρίς να κάνω στασίδι μου κάποια
χωρίς να αφήσω την καρδιά μου
να δει τον άλλον με απαξίωση και αποστροφή.
Ακούω, συμβουλεύω και μετά μένω μόνος μου.
Όλο αυτό το βάρος...
όλες αυτές οι ζωές
που ποθούν συγχώρεση
την βρίσκουν.
Χωρίς τιμωρίες,
χωρίς σκληρότητα,
χωρίς κρατούμενα.
Φεύγουν ανάλαφροι οι άνθρωποι.
Ξεκούραστοι.
Κι εγώ μένω μόνος.
Μόνος να παλέψω
μ' αυτά που πάσχω,
μ' αυτά που άκουσα,
μ' αυτά που μου παραδόθηκαν
καθώς σιωπούσα με το πετραχήλι στο λαιμό μου.
Άνθρωπος όμως είμαι κι εγώ.
Ιερέας, διάκονος των Μυστηρίων.
Όχι Άγιος, όχι Δίκαιος, όχι Απαθής.
Κι ευτυχώς είμαι τέτοιος.
Για να μπορώ να κατανοήσω καλύτερα,
για να μπορώ να συμβουλεύσω ανάλογα,
για να μπορώ να συγχωρέσω ευκολότερα,
για να μπορώ να συμπονέσω γνησιότερα.
Κάπου εκεί.
Στην σιγή της νύχτας,
στην βουή της ημέρας,
θυμήσου με.
Προσευχήσου και για εμένα.
Τον ιερέα της ενορίας σου,
τον πνευματικό σου πατέρα,
τον μαυροφορεμένο παράξενο
με τα μαλλιά και τα γένια
που ίσως κι αυτός να έσφαλε,
που ίσως να σε σκανδάλισε,
που ίσως να σε αδίκησε,
που ίσως να παραφέρθηκε.
Κοίτα με, με συγκατάβαση,
πλησίασέ με, με αγάπη,
συγχώρα με, ως συνάνθρωπος.
Μην με βλέπεις με κακία,
μην με κατακρίνεις με εμπάθεια.
Δεν θα με διορθώσεις μ' αυτόν τον τρόπο,
δεν με βοηθάς κουνώντας μου το δάχτυλο
λέγοντας "ντροπιάζεις τα ράσα που φοράς".
Μην ξεστομίζεις έτσι εύκολα "αυτός δεν είναι άξιος ιερέας".
Εσύ είσαι αξιότερος; Και τότε γιατί δεν έγινες κι εσύ ιερέας;
Μην γίνεσαι λοιπόν σκληρός...
Ξέρεις γιατί;
Γιατί εσύ δεν φοράς τα ράσα.
Δεν έχεις αισθανθεί ποτέ σου το βάρος τους.
Δεν σου το λέγω για να σου δείξω
ότι είμαι σπουδαιότερος από εσένα
αλλά για να θυμίσω
ότι εκτός από τα λάθη μου
ίσως έχω κάνει και κάτι σωστό όπως κι εσύ,
ότι εκτός από το κακό που διέπραξα
ίσως έχω κάνει και κάτι καλό όπως κι εσύ.
Μην μένεις στην αστοχία μου,
μην μένεις σε εκείνη την μία στιγμή που παραφέρθηκα.
Φυσικά και ως ιερέας φέρω μεγάλη ευθύνη απέναντί σου,
όμως μήπως παραμονεύεις για να με δικάσεις,
για να βρεις τις αδυναμίες μου για να με κατακρίνεις,
μήπως με προσεγγίζεις όχι για να ωφεληθείς
αλλά έτοιμος να σκανδαλιστείς;
Γι' αυτό σου λέγω ότι αν και αμαρτωλός
έχω κι εγώ δικαίωμα στην μετάνοια όπως κι εσύ.
Κι αν σκανδαλίζεσαι μαζί μου,
να θυμάσαι ότι τον σκανδαλισμό σου,
ο Θεός τον βλέπει αλλιώς.
Τον βλέπει ως κατάκριση, ως ιεροκατηγορία.
Γι' αυτό ας αφήσουμε τους "σκανδαλισμούς"
κι ας πιάσουμε το δοκάρι που έχουμε καρφωμένο στο μάτι μας, ας βγάλουμε τον "κότσο" που υπάρχει μέσα στην καρδιά μας....κι ας αναλογιστούμε πόσο έλεος έχουμε δεχθεί στην ζωή μας κι ας δώσουμε κι εμείς έλεος.
Ας δώσουμε έλεος, ειδικά σ' αυτούς που ζητούν καθημερινά από τον Θεό (με παρακλήσεις και δεήσεις, με Θείες Λειτουργίες και προσευχές) να μας δώσει έλεος.
Ας δώσουμε έλεος κι ας πάψουμε να δίνουμε καρφιά και όξος...διότι ότι δίνουμε θα λάβουμε, κι όπως κρίνουμε θα κριθούμε.

Υ.Γ.: «Μη κρίνετε κατ΄ όψιν, αλλά τήν δικαίαν κρίσιν κρίνατε» (Ιω. ζ΄19-24)

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Για όσους δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν την διαδικτυακή πρώτη παρουσίαση του νέου μου βιβλίου «Ο,ΤΙ ΛΑΜΠΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ» ή για εκείνους που θέλουν εκ νέου να την ακούσουν και δουν την παραθέτω παρακάτω.
Συνομιλώ με τους αγαπητούς μου, π.Θεμιστοκλή Μουρτζανό και τον κ. Ηλία Λιαμή, τους οποίους και θερμά ευχαριστώ γι αυτή την πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα συζήτηση.

https://www.youtube.com/watch?v=qaxgbslbkII

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

«Ένα γλέντι από το μέλλον είναι η Θεία Λειτουργία…»

Στην Σιμωνόπετρα μου έλεγε ένας μοναχός, «πάτερ μου, το γλέντι του μοναχού είναι η Θεία Λειτουργία». Τι ωραία, γλυκιά, σοφή και βαθιά θεολογική φράση. Σε μια πρόταση, σε μια εμπειρία όλη η θεολογία της Ευχαριστίας. Ναι αυτό είναι η Θεία Λειτουργία, ένα πανηγύρι, μια γιορτή απέναντι στην νίκη του θανάτου. Είναι μετάληψη της Χάριτος που έρχεται από την Βασιλεία του Θεού.
Ξέρετε ένα μυστικό; Ότι βλέπετε, ότι ακούτε, αισθάνεστε και βιώνετε να το βλέπετε εσχατολογικά. Δηλαδη μην το περιορίζεται στο χθες ή στο τώρα. Όχι. Να το κοιτάτε από τα έσχατα, από το τέλος, από την Βασιλεία του Θεού που έρχεται.

Δεν είμαστε το χθες μας, ούτε μόνο το παρόν μας, κυρίως είμαστε το μέλλον μας. Δηλαδη όχι αυτό που είμαστε αλλά εκείνο που μπορούμε να γίνουμε. Το πιστεύετε; Είναι φοβερό!!! Έτσι όλες οι αρρώστιες, οι δοκιμασίες και δυσκολίες αυτού του βίου αποκτούν μια άλλη δυνατότητα, άλλη διάσταση, άλλο νόημα, γιατί είναι πορεία προς την Βασιλεία Του Θεού.
Κοιτάς έναν άρρωστο και ραγίζει η καρδιά σου. Σε πνίγει το παρόν του. Ναι έτσι είναι, ανθρώπινο αυτό, απόλυτα φυσιολογικό να υποφέρεις μπροστά στο πόνο και τον θάνατο, γιατί δεν έχεις φτιαχτεί γι αυτό, και δεν το αντέχεις. Όμως εάν αυτόν τον άρρωστο τον δεις στο μέλλον και όχι στο χθες, τότε θα δεις ότι αυτός είναι άγγελος, άγιος, χαίρεται μέσα στο φως της Βασιλείας Του Θεού. Θα μου πεις ναι αλλά υποφέρει τώρα. Ναι αλήθεια είναι, και υποφέρουμε και εμείς μαζί του, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα του κόσμου αυτού. Κτιστότητα, φθαρτότητα.

Γι αυτό και θα πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε ώστε ο ένας να είμαστε δίπλα στον άλλον, να βοηθάμε, να στηρίζουμε, να απαλύνουμε τον πόνο των συνάνθρωπο μας. Ότι περνάει από το χέρι μας να το κάνουμε ώστε να ανακουφίζεται ο βίος των πληγωμένων και ραγισμένων ψυχών. Όμως μην πνιγόμαστε μόνο σε αυτό που συμβαίνει τώρα αλλά να ανοιγόμαστε και σε εκείνο που έρχεται, και είναι τόσο λαμπρό, τόσο μεγάλο, τόσο φωτεινό, χαρούμενο και αιώνιο.
Οι περισσότεροι άνθρωποι, λένε, «θυμάσαι παλιά…όταν είμαστε παιδιά….». Όχι. Ασε τα παλιά, κοίτα μπροστά σε αυτά που έρχονται. Σε εκείνα που σε περιμένουν και ετοιμάζει ο Θεός για σένα. Δεν κοιτάμε τι κάναμε, αλλά τι μπορούμε να κάνουμε. Δηλαδή την μετάνοια, το φως, τον Χριστό. Όχι ποιοι είμαστε αλλά αυτοί που μπορούμε να γίνουμε. Όχι ότι πονάμε και πεθαίνουμε αλλά ότι ενωνόμαστε αιώνια με το φως του Θεού, με τον Χριστό και τους αγίους Του.

Κι αυτά όλα είναι μέσα στην Θεία Λειτουργία, γιατί αυτό είναι η Ευχαριστία, είναι μια γεύση από το μέλλον. Είναι η εμπειρία της Χάριτος της Βασιλείας του Θεού. Πόσο ανάγκη την έχουμε, ώστε να λαμβάνουμε αυτή την δύναμη που χρειάζεται για να ζήσουμε όλη την εβδομάδα, να έρθει πάλι η Κυριακή να πάρουμε εκ νέου την γεύση, εμπειρία, παρουσία και χάρη Θεού.
Όσοι γνωρίζουν να ψάλλουν ξέρουν ότι στην Εκκλησία, στην υμνωδία, πάμε από Κυριακή σε Κυριακή. Δηλαδή ο ήχος που ψάλαμε την Κυριακή αλλά και οι ύμνοι, λέγονται όλη την εβδομάδα. Έτσι πρέπει να γίνει η ζωή μας, μια ατέλειωτη Κυριακή, μια γιορτή, ένα γλέντι ακόμη κι αν καμιά φορά βρέχει ή κάνει παγωνιά….

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Δεν καταστρέφει τόσο η αμαρτία, όσο η απελπισία που ακολουθεί την αμαρτία».
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

[toula]

Μη σου φαίνεται δύσκολο αυτό και βαρύ. Είναι ένα ουδέν εμπρός εις εκείνο που έκαμε προς ημάς ο Δεσπότης Χριστός. Ενώπιον των Αγγέλων έσκυψε και έβαλε μετάνοιαν από του ουρανού εις την γην και «έκλινεν ουρανούς και κατέβη». Θεός προς ανθρώπους! Και σύ κάμεις άνω κάτω τον κόσμον δια να μην ειπής «ευλόγησον»! Που λοιπόν η ταπείνωσις;

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

[toula]

Μην αγαπήσεις την πλαδαρή και διαλυμένη ζωή, ούτε να θελήσεις να βαδίζεις τον ευρύχωρο δρόμο (γιατί δεν οδηγεί στον ουρανό αυτός ο δρόμος), αλλά το στενό και γεμάτο θλίψεις. Αν δε, θέλεις να φτάσεις στους ουράνιους τόπους διαμονής, ν'αποφεύγεις τις ηδονές να περιφρονείς την απατηλή και πολυτελή ζωή, ν'αδιαφορείς για τον πλούτο τη δόξα και την εξουσία, ν'αποκτήσεις φτώχεια και συντριβή καρδιάς και εξομολόγηση και πηγές δακρύων, και να επιδιώκεις όλα όσα μπορούν να σου χαρίσουν τη σωτηρία.

Μέγας Βασίλειος

[toula]

Για όσες και όσους νομίζουν ότι δεν έχουν τίποτε άλλο να πουν στην Εξομολόγηση...

"Δεν αγαπώ τον Θεόν με όλην μου την ψυχήν...
Δεν προσεύχομαι με προσοχήν, με κατάνυξιν και ευλάβειαν...
Εις δε τας ιεράς ακολουθίας και αγρυπνίας ακόμη και κατά την φρικτήν ώραν της λειτουργίας, ίσταμαι χωρίς φόβον, προσοχήν και ευλάβειαν.
Πολλάκις δε έχω απρεπείς, αισχρούς, ακαθάρτους και βλασφήμους λογισμούς κατ’ αυτήν την φοβεράν ώραν της θείας λειτουργίας και της ιεράς ακολουθίας.
Δεν έχω μετάνοιαν αληθινήν, γνησίαν, ειλικρινή, ούτε πένθος, ούτε δάκρυα.
Δεν εξομολογούμαι με συντριβήν καρδίας και με συναίσθησιν ότι εξομολογούμενος και παριστάμενος ενώπιον του πνευματικού μοι πατρός παρίσταμαι και εξομολογούμαι ενώπιον του παντοκράτορος Θεού,
Εις το μυστήριον της θείας κοινωνίας προσέρχομαι αναξίως, άνευ της πρεπούσης ετοιμασίας, άνευ συναισθήσεως...
Δεν αγαπώ τον πλησίον μου καθώς αγαπώ τον εαυτόν μου...
Δεν έχω αγάπην ούτε τον πρέποντα σεβασμόν εις τον πνευματικόν μου πατέρα...
Δεν έχω εγκράτειαν, υπομονήν, πραότητα, ταπείνωσιν• κατακρίνω, καταλαλώ, ψεύδομαι, πολυλογώ, αστείζομαι, γελώ, οργίζομαι, θυμώνω, μνησικακώ...
Είμαι κοιλιόδουλος, γαστρίμαργος, λαθροφάγος, ιδιόρρυθμος.
Αμαρτάνω με όλας μου τας αισθήσεις, με την όρασιν, με την ακοήν, με την γεύσιν, με την όσφρησιν, με την αφήν.
Αμαρτάνω εν έργω και λόγω, εκουσίως και ακουσίως, εν γνώσει και αγνοία, με τον νούν και την διάνοιαν•
εξ αμελείας και ραθυμίας μου έχω κακάς και αισχράς επιθυμίας•
έχω ατόπους, αισχρούς, ρυπαρούς, βλασφήμους και υπερηφάνους λογισμούς.
Είμαι υπερήφανος, κενόδοξος, ανθρωπάρεσκος• είμαι φίλαυτος, φιλάργυρος, πλεονέκτης•
δεν έχω εγκράτειαν•
έχω ατόπους, αισχρούς, ακαθάρτους και βλασφήμους λογισμούς•
είμαι φθονερός, θυμώδης, οργίλος, μνησίκακος•
είμαι οκνηρός και αμελής και εις τα σωματικά και εις τα πνευματικά...
Διά ταύτας τας αμαρτίας, τας οποίας εξωμολογήθην ενώπιον του Θεού και ενώπιόν σου, πνευματικέ μοι πάτερ, και δι’ άλλας αναριθμήτους τας οποίας έπραξα και από λήθην και άγνοιαν παρέλειψα να εξομολογηθώ,
ζητώ παρά Θεού την συγχώρησιν και παρά σου πνευματικέ μοι πάτερ, τον πρέποντα κανόνα των αμαρτιών μου.

πατήρ Φιλόθεος Ζερβάκος
Καθηγούμενος Ι.Μ. Λογγοβάρδας Πάρου († 1980)