Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου… (Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης)
Ας ζούμε σαν μέλη ενός σώματος, σαν παιδιά του Θεού, με αγάπη και σύμπνοια, με ειρήνη και ησυχία, εκτιμώντας ο ένας τον άλλο, δείχνοντας επιείκεια ο ένας στον άλλο, όπως και ο Κύριος είναι επιεικής απέναντί μας.
Μακριά μας η υπερηφάνεια, ο φθόνος, κάθε κακία που διχάζει τους ανθρώπους! Ας έχουμε καταπατημένες τις σαρκικές επιθυμίες. Ας είμαστε αγνοί. Ας απέχουμε από την απληστία. Ας μην αποκάνουμε στην προσευχή. Ας αρχίζουμε κάθε δουλειά μας με μία σύντομο προσευχή. Ας αρχίζουμε και ας τελειώνουμε την ημέρα με θερμή προσευχή στον Κύριό μας, στην Υπεραγία Μητέρα του, στον Φύλακα Άγγελο. Ας προσευχόμαστε για όλους όπως για τον εαυτό μας. Ας θέλουμε το καλό όλων και ας μη κάνουμε κακό σε κανένα τους.
***
Ω Κύριε, δίνε μου πάντοτε πραότητα στην καρδιά και άκακο μάτι. Μη μου στερήσης, Κύριε, αυτές σου τις δωρεές. Σ’ ευχαριστώ και σε δοξάζω για την αλλαγή που πραγματοποίησε μέσα μου η δεξιά σου. Σ’ευχαριστώ, που με ενίσχυσες να πράττω το άγιο θέλημά σου, που μου χάρισες ειρήνη, ελευθερία και δύναμι προς το καλό. Στερέωσε μέσα μου το καθεστώς τους. Σ’ ευχαριστώ για τη δύναμι της πίστεως, για τη δύναμι της προσευχής. Ό,τι σου ζήτησα με πίστι στην προσευχή μου κάθε φορά, μου το έδωσες πλούσια. Σ’ ευχαριστώ που μ’ έσωσες από τον πνευματικό θάνατο τόσες φορές που συνέτριψες τη δύναμι του κακού μέσα μου.
Η εν Χριστώ ζωή μου – Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 127-128
πηγή: sostis.gr
https://simeiakairwn.wordpress.com/
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51720
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ναι, υπάρχει κακοποίηση σεξουαλική, ψυχική και λεκτική.
Και πλέον καταδεικνύεται μέσα στους επαγγελματικούς χώρους.
Άνθρωποι που αποκτούν εξουσία με την οποία μπορούν είτε να σε αναδείξουν, είτε να σε καταστρέψουν βγάζουν όλα τα απωθημένα τους πάνω στους υφισταμένους τους. Πάθη και πόθοι που μένανε κρυφοί πλέον μπορούν να υλοποιηθούν με τρόπο εκβιαστικό και βίαιο.
Το σύστημα δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια σκέπαζε επιμελώς τέτοια αποτρόπαια περιστατικά (και θα σκεπάζει). Και όταν λέμε «σύστημα» εννοούμε ανθρώπους συγκεκριμένους που ενώ μπορούσαν να κάνουν κάτι για όλα αυτά, δυστυχώς σιωπούσαν. Και η σιωπή αυτή δεν είναι αθώα αλλά ένοχη. Όταν μπορείς να βοηθήσεις αλλά δεν το κάνεις μένοντας αδιάφορος, πλέον δεν μπορείς να λογίζεσαι ως αθώος. Μπορεί να μην έκανες άμεσο κακό στον άλλον, αλλά σίγουρα δεν έκανες το καλό που μπορούσες να κάνεις.
Μακάρι πλέον κάποιοι να βάλουν μυαλό.
Μακάρι να μην χρειάζονται πολλά χρόνια για να μιλήσει κάποιος άνθρωπος.
Δεν τα γράφω αυτά διότι θέλω κάποιοι να σταυρωθούν.
Τα γράφω διότι όπως φαίνεται κάποιοι άνθρωποι ζούσαν όλα αυτά τα χρόνια σταυρωμένοι και κάποιοι άλλοι -από θέση εξουσίας- ζούσαν μέσα στην αλαζονεία της αναγνωσιμότητας που τους διασφάλιζε ένα "ατσαλάκωτο κουστούμι ήθους" που κανείς δεν μπορούσε να αγγίξει και να αμφισβητήσει.
Όπου υπάρχει εξουσία, δυστυχώς υπάρχει και κατάχρησή της. Όχι πάντα, αλλά πολλές φορές από συγκεκριμένους ανθρώπους. Και δυστυχώς μερικοί το κάνουνε αυτό τόσο συχνά που το θεωρούν και δικαίωμά τους και κάτι το φυσιολογικό.
Δεν υπάρχει όμως τίποτα το φυσιολογικό στην βία και στην κακοποίηση.
Είναι καταδικαστέο, αποτρόπαιο και δαιμονικό.
Όλα αυτά λοιπόν συμβαίνουν σε επαγγελματικούς χώρους.
Τι γίνεται όμως άραγε μέσα στις οικογένειες;
Μήπως ξεχνάμε ότι υπάρχει βία και κακοποίηση και ανάμεσα σε ζευγάρια και παιδιά;
Εκεί τα περιστατικά είναι πολλαπλάσια και απίστευτα λυπηρά.
Βία λεκτική, κακοποίηση ψυχική, κακοποίηση σεξουαλική…κι όμως υπάρχει σιωπή.
Μια σιωπή που πηγή έχει τον φόβο, το κουτσομπολιό της γειτονιάς, τον καθωσπρεπισμό, την χειραγώγηση των θυμάτων.
Πολλές γυναίκες (και άνδρες σε πολύ μικρό ποσοστό) κακοποιούνται κυρίως ψυχικά αλλά και σεξουαλικά και μέσα στον γάμο τους. Ένας γάμος που καταντά κόλαση και βάσανο.
Πολλά παιδιά αποκτούν ψυχολογικά προβλήματα από την βία που βλέπουν ή και που βιώνουν πάνω στα σώματα και στις ψυχές τους από προβληματικούς γονείς που δρουν αδιάκριτα, βάναυσα, σκληρά, απόλυτα, κομπλεξικά, τυραννικά…
Ο γάμος είναι ιερός. Όταν όμως γίνεται μία καθημερινή ύβρις αδυνατώ να καταλάβω γιατί χρειάζεται να συνεχίζεται. Φυσικά και χρειάζεται να προσπαθήσουμε να δούμε το πρόβλημα κατάματα και να βρούμε λύση και θεραπεία. Κάποιες φορές όμως αυτό καθίσταται αδύνατο.
Η βία όποια μορφή κι αν έχει, από όποιον κι αν προέρχεται, σε όποιον κι αν απευθύνεται, είναι καταδικαστέα.
Όταν ένας άνδρας εύκολα θα σηκώσει το χέρι του να χαστουκίσει, όταν μια γυναίκα εύκολα θα ανοίξει το στόμα της και θα βρίσει χυδαία, όταν ένα αφεντικό δεν θα διστάσει να εκμεταλλευτεί την θέση του με αισχρό και πονηρό σκοπό…τότε χρειάζεται να μιλήσουμε, να αποχωρίσουμε ή και να καταγγείλουμε. Χρειάζεται να συμπαρασταθούμε σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που δέχτηκαν τέτοιες επιθέσεις. Όχι για να εκδικηθούμε, αλλά για να σταματήσουμε την εξάπλωση της ασθένειας αυτής. Διότι είναι ασθένεια βαριά μια τέτοια συμπεριφορά κακοποίησης. Ώστε στο μέλλον να αποτρέπονται οι υποψήφιοι θύτες αλλά και οι υπάρχοντες "κυνηγοί" να χάνουν την δύναμη και την επιρροή τους.
Τέτοια φαινόμενα υπάρχουν και στην εκπαίδευση, στους κόλπους της εκκλησίας (γενικότερα όπου δίδεται εξουσία σε έναν άνθρωπο και δεν υπάρχει έλεγχος για το πως την ασκεί), σε παρέες, όπου ο ένας -στην καλύτερη περίπτωση- θέλει να χειραγωγήσει τον άλλον για ίδιον όφελος. Ειδικά μέσα στην Εκκλησία, η χειραγώγηση, η ψυχική κακοποίηση και εξουθένωση, βαπτίζονται υπακοή, διαστρεβλώνοντας το νόημα (της υπακοής) για καθαρά εμπαθείς και ιδιοτελείς σκοπούς.
Ο θύτης σε τέτοιες περιπτώσεις δημιουργεί εντέχνως και ένα ενοχικό σύνδρομο στο θύμα, ότι δηλαδή το θύμα είναι αυτό που φταίει, που κάνει λάθος, που υπερβάλει, που αντιδρά χωρίς λόγο, που παραλογίζεται, ενώ στην πραγματικότητα ο θύτης από την μία κακοποιεί το θύμα και από την άλλη διαστρέφει την αλήθεια ενοχοποιώντας το θύμα και απενοχοποιώντας την αποτρόπαια πράξη του. Αυτό μπορεί να συμβεί στον καθένα μας ανά πάσα ώρα και στιγμή.
Δεν είναι το θέμα ότι τα θύματα προκάλεσαν με την συμπεριφορά τους, αυτό είναι «αστεία» δικαιολογία που δείχνει ότι οι θύτες δεν καταλαβαίνουν το βάθος και την σημασία των πράξεών τους.
Το θέμα είναι ότι μερικοί άνθρωποι βλέπουνε τους άλλους ως τα θηράματά τους και θέλουν με την δύναμή τους, την επιρροή τους, την εξουσία τους, τις απειλές τους, να εξουθενώσουν τους άλλους, είτε πνευματικά, είτε σωματικά, είτε ψυχικά, είτε συναισθηματικά. Θέλουν να πάρουν αυτό που ποθούν, χωρίς να διστάσουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για την επίτευξη του στόχου τους.
Χρειάζεται όμως διάκριση. Να μην αναγάγουμε ένα κουτσομπολιό σε ποινικά κολάσιμη πράξη και μια προσωπική διαφορά μας να την παρουσιάζουμε ως κακοποίηση ώστε να πάρουμε εκδίκηση.
Χρειάζεται να δούμε αυτό το μείζων θέμα σοβαρά.
Να το δούμε και ως άνθρωποι αλλά και ως συνάνθρωποι.
Να κάνουμε και την αυτοκριτική μας και να δούμε μήπως και εμείς με κάποιο τρόπο, σε κάποιο βαθμό είμαστε θύτες σε κάποιους συνανθρώπους μας, είτε μέσα στην οικογένειά μας, είτε στην παρέα μας, είτε στην εργασία μας.
Όταν κάποιος σταυρώνεται, κακοποιείται συστηματικά και το γνωρίζουμε και σιωπούμε, φέρουμε ευθύνη.
Όταν κάποιος χρησιμοποιεί την θέση του για να εκπληρώσει άρρωστες προσωπικές επιθυμίες του σε βάρος συνανθρώπων μας (που περιέχουν βία και απειλές) και εμείς γνωρίζουμε συγκεκριμένα περιστατικά και σιωπούμε φέρουμε ευθύνη...μεγάλη ευθύνη.
Υ.Γ.1: Ας αναρωτηθούμε: Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που σιωπούσαν όλα αυτά τα χρόνια γιατί σιωπούσαν;
Μήπως γιατί ξέρανε ότι δεν θα εισακουστούν;
Μήπως γιατί ξέρανε ότι δεν θα αλλάξει τίποτα;
Μήπως ξέρανε ότι οι συνάνθρωποί τους θα συνεχίζουν να σφυρίζουν αδιάφορα, μιας και δεν τους συνέβη το ίδιο σε αυτούς;
Υ.Γ.2: Πιστέψτε με, αυτό το θέμα δεν αφορά μόνο τις γυναίκες, αλλά όλους τους ανθρώπους κάθε γένους, ιδιότητας και ηλικίας.
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
Και πλέον καταδεικνύεται μέσα στους επαγγελματικούς χώρους.
Άνθρωποι που αποκτούν εξουσία με την οποία μπορούν είτε να σε αναδείξουν, είτε να σε καταστρέψουν βγάζουν όλα τα απωθημένα τους πάνω στους υφισταμένους τους. Πάθη και πόθοι που μένανε κρυφοί πλέον μπορούν να υλοποιηθούν με τρόπο εκβιαστικό και βίαιο.
Το σύστημα δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια σκέπαζε επιμελώς τέτοια αποτρόπαια περιστατικά (και θα σκεπάζει). Και όταν λέμε «σύστημα» εννοούμε ανθρώπους συγκεκριμένους που ενώ μπορούσαν να κάνουν κάτι για όλα αυτά, δυστυχώς σιωπούσαν. Και η σιωπή αυτή δεν είναι αθώα αλλά ένοχη. Όταν μπορείς να βοηθήσεις αλλά δεν το κάνεις μένοντας αδιάφορος, πλέον δεν μπορείς να λογίζεσαι ως αθώος. Μπορεί να μην έκανες άμεσο κακό στον άλλον, αλλά σίγουρα δεν έκανες το καλό που μπορούσες να κάνεις.
Μακάρι πλέον κάποιοι να βάλουν μυαλό.
Μακάρι να μην χρειάζονται πολλά χρόνια για να μιλήσει κάποιος άνθρωπος.
Δεν τα γράφω αυτά διότι θέλω κάποιοι να σταυρωθούν.
Τα γράφω διότι όπως φαίνεται κάποιοι άνθρωποι ζούσαν όλα αυτά τα χρόνια σταυρωμένοι και κάποιοι άλλοι -από θέση εξουσίας- ζούσαν μέσα στην αλαζονεία της αναγνωσιμότητας που τους διασφάλιζε ένα "ατσαλάκωτο κουστούμι ήθους" που κανείς δεν μπορούσε να αγγίξει και να αμφισβητήσει.
Όπου υπάρχει εξουσία, δυστυχώς υπάρχει και κατάχρησή της. Όχι πάντα, αλλά πολλές φορές από συγκεκριμένους ανθρώπους. Και δυστυχώς μερικοί το κάνουνε αυτό τόσο συχνά που το θεωρούν και δικαίωμά τους και κάτι το φυσιολογικό.
Δεν υπάρχει όμως τίποτα το φυσιολογικό στην βία και στην κακοποίηση.
Είναι καταδικαστέο, αποτρόπαιο και δαιμονικό.
Όλα αυτά λοιπόν συμβαίνουν σε επαγγελματικούς χώρους.
Τι γίνεται όμως άραγε μέσα στις οικογένειες;
Μήπως ξεχνάμε ότι υπάρχει βία και κακοποίηση και ανάμεσα σε ζευγάρια και παιδιά;
Εκεί τα περιστατικά είναι πολλαπλάσια και απίστευτα λυπηρά.
Βία λεκτική, κακοποίηση ψυχική, κακοποίηση σεξουαλική…κι όμως υπάρχει σιωπή.
Μια σιωπή που πηγή έχει τον φόβο, το κουτσομπολιό της γειτονιάς, τον καθωσπρεπισμό, την χειραγώγηση των θυμάτων.
Πολλές γυναίκες (και άνδρες σε πολύ μικρό ποσοστό) κακοποιούνται κυρίως ψυχικά αλλά και σεξουαλικά και μέσα στον γάμο τους. Ένας γάμος που καταντά κόλαση και βάσανο.
Πολλά παιδιά αποκτούν ψυχολογικά προβλήματα από την βία που βλέπουν ή και που βιώνουν πάνω στα σώματα και στις ψυχές τους από προβληματικούς γονείς που δρουν αδιάκριτα, βάναυσα, σκληρά, απόλυτα, κομπλεξικά, τυραννικά…
Ο γάμος είναι ιερός. Όταν όμως γίνεται μία καθημερινή ύβρις αδυνατώ να καταλάβω γιατί χρειάζεται να συνεχίζεται. Φυσικά και χρειάζεται να προσπαθήσουμε να δούμε το πρόβλημα κατάματα και να βρούμε λύση και θεραπεία. Κάποιες φορές όμως αυτό καθίσταται αδύνατο.
Η βία όποια μορφή κι αν έχει, από όποιον κι αν προέρχεται, σε όποιον κι αν απευθύνεται, είναι καταδικαστέα.
Όταν ένας άνδρας εύκολα θα σηκώσει το χέρι του να χαστουκίσει, όταν μια γυναίκα εύκολα θα ανοίξει το στόμα της και θα βρίσει χυδαία, όταν ένα αφεντικό δεν θα διστάσει να εκμεταλλευτεί την θέση του με αισχρό και πονηρό σκοπό…τότε χρειάζεται να μιλήσουμε, να αποχωρίσουμε ή και να καταγγείλουμε. Χρειάζεται να συμπαρασταθούμε σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που δέχτηκαν τέτοιες επιθέσεις. Όχι για να εκδικηθούμε, αλλά για να σταματήσουμε την εξάπλωση της ασθένειας αυτής. Διότι είναι ασθένεια βαριά μια τέτοια συμπεριφορά κακοποίησης. Ώστε στο μέλλον να αποτρέπονται οι υποψήφιοι θύτες αλλά και οι υπάρχοντες "κυνηγοί" να χάνουν την δύναμη και την επιρροή τους.
Τέτοια φαινόμενα υπάρχουν και στην εκπαίδευση, στους κόλπους της εκκλησίας (γενικότερα όπου δίδεται εξουσία σε έναν άνθρωπο και δεν υπάρχει έλεγχος για το πως την ασκεί), σε παρέες, όπου ο ένας -στην καλύτερη περίπτωση- θέλει να χειραγωγήσει τον άλλον για ίδιον όφελος. Ειδικά μέσα στην Εκκλησία, η χειραγώγηση, η ψυχική κακοποίηση και εξουθένωση, βαπτίζονται υπακοή, διαστρεβλώνοντας το νόημα (της υπακοής) για καθαρά εμπαθείς και ιδιοτελείς σκοπούς.
Ο θύτης σε τέτοιες περιπτώσεις δημιουργεί εντέχνως και ένα ενοχικό σύνδρομο στο θύμα, ότι δηλαδή το θύμα είναι αυτό που φταίει, που κάνει λάθος, που υπερβάλει, που αντιδρά χωρίς λόγο, που παραλογίζεται, ενώ στην πραγματικότητα ο θύτης από την μία κακοποιεί το θύμα και από την άλλη διαστρέφει την αλήθεια ενοχοποιώντας το θύμα και απενοχοποιώντας την αποτρόπαια πράξη του. Αυτό μπορεί να συμβεί στον καθένα μας ανά πάσα ώρα και στιγμή.
Δεν είναι το θέμα ότι τα θύματα προκάλεσαν με την συμπεριφορά τους, αυτό είναι «αστεία» δικαιολογία που δείχνει ότι οι θύτες δεν καταλαβαίνουν το βάθος και την σημασία των πράξεών τους.
Το θέμα είναι ότι μερικοί άνθρωποι βλέπουνε τους άλλους ως τα θηράματά τους και θέλουν με την δύναμή τους, την επιρροή τους, την εξουσία τους, τις απειλές τους, να εξουθενώσουν τους άλλους, είτε πνευματικά, είτε σωματικά, είτε ψυχικά, είτε συναισθηματικά. Θέλουν να πάρουν αυτό που ποθούν, χωρίς να διστάσουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για την επίτευξη του στόχου τους.
Χρειάζεται όμως διάκριση. Να μην αναγάγουμε ένα κουτσομπολιό σε ποινικά κολάσιμη πράξη και μια προσωπική διαφορά μας να την παρουσιάζουμε ως κακοποίηση ώστε να πάρουμε εκδίκηση.
Χρειάζεται να δούμε αυτό το μείζων θέμα σοβαρά.
Να το δούμε και ως άνθρωποι αλλά και ως συνάνθρωποι.
Να κάνουμε και την αυτοκριτική μας και να δούμε μήπως και εμείς με κάποιο τρόπο, σε κάποιο βαθμό είμαστε θύτες σε κάποιους συνανθρώπους μας, είτε μέσα στην οικογένειά μας, είτε στην παρέα μας, είτε στην εργασία μας.
Όταν κάποιος σταυρώνεται, κακοποιείται συστηματικά και το γνωρίζουμε και σιωπούμε, φέρουμε ευθύνη.
Όταν κάποιος χρησιμοποιεί την θέση του για να εκπληρώσει άρρωστες προσωπικές επιθυμίες του σε βάρος συνανθρώπων μας (που περιέχουν βία και απειλές) και εμείς γνωρίζουμε συγκεκριμένα περιστατικά και σιωπούμε φέρουμε ευθύνη...μεγάλη ευθύνη.
Υ.Γ.1: Ας αναρωτηθούμε: Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που σιωπούσαν όλα αυτά τα χρόνια γιατί σιωπούσαν;
Μήπως γιατί ξέρανε ότι δεν θα εισακουστούν;
Μήπως γιατί ξέρανε ότι δεν θα αλλάξει τίποτα;
Μήπως ξέρανε ότι οι συνάνθρωποί τους θα συνεχίζουν να σφυρίζουν αδιάφορα, μιας και δεν τους συνέβη το ίδιο σε αυτούς;
Υ.Γ.2: Πιστέψτε με, αυτό το θέμα δεν αφορά μόνο τις γυναίκες, αλλά όλους τους ανθρώπους κάθε γένους, ιδιότητας και ηλικίας.
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51720
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Κανείς δεν ξέρει τι σταυρό κουβαλά ο καθένας μας.
Κανείς δεν ξέρει τις μάχες που δίνουμε τις νύχτες.
Κανείς δεν ξέρει τις πληγές που ντύνουνε τις ημέρες μας.
Κανείς δεν ξέρει την αλήθεια της ζωή μας.
Κανεις δεν ξέρει τα δάκρυα της μετανοίας μας.
Γι’αυτό και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας κρίνει.
Κι όμως κάποιοι τολμούνε και μας κρίνουνε,
κάποιοι τολμούνε και μιλούν για τις ζωές μας, ως αυθεντίες και παντογνώστες και αλάνθαστοι.
Ανοίγουν τα στόματά τους
αλλά δεν φανερώνουν τα ονόματά τους.
Κατακρίνουν για "το καλό μας",
και εισβάλουν στην ζωή μας από "ενδιαφέρον".
Παρατηρούν πονηρά, έτοιμοι να "σκανδαλιστούν".
Τρέφονται με τα κουτσομπολιά,
ηδονίζονται με σχόλια και υποθέσεις.
Αλίμονο στον άνθρωπο που ντύνει την κακία του
και την εμπάθειά του με λόγους δικαιοσύνης και αρετής.
Αλίμονο στον άνθρωπο που σταυρώνει ζωές
στο όνομα της δικής του αλήθειας.
Αλίμονο στον άνθρωπο που δεν κοιτά
τα λάθη της ζωής του,
που αμνηστεύει την αμαρτία του
και παραμένει στην τρέλα της εμπάθειάς του.
Μακάριος αυτός που υπομένει την κακία,
μακάριος αυτός που συγχωρεί την συκοφαντία,
μακάριος αυτός που μένει απαθής στην εμπάθεια,
μακάριος αυτός που σηκώνει τον σταυρό της αδικίας.
Υ. Γ. Να θυμάσαι ότι τα λόγια που λες για κάποιον, πιο πολύ αποκαλύπτουν ποιος είσαι εσύ, παρά ο άλλος.
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
Κανείς δεν ξέρει τις μάχες που δίνουμε τις νύχτες.
Κανείς δεν ξέρει τις πληγές που ντύνουνε τις ημέρες μας.
Κανείς δεν ξέρει την αλήθεια της ζωή μας.
Κανεις δεν ξέρει τα δάκρυα της μετανοίας μας.
Γι’αυτό και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας κρίνει.
Κι όμως κάποιοι τολμούνε και μας κρίνουνε,
κάποιοι τολμούνε και μιλούν για τις ζωές μας, ως αυθεντίες και παντογνώστες και αλάνθαστοι.
Ανοίγουν τα στόματά τους
αλλά δεν φανερώνουν τα ονόματά τους.
Κατακρίνουν για "το καλό μας",
και εισβάλουν στην ζωή μας από "ενδιαφέρον".
Παρατηρούν πονηρά, έτοιμοι να "σκανδαλιστούν".
Τρέφονται με τα κουτσομπολιά,
ηδονίζονται με σχόλια και υποθέσεις.
Αλίμονο στον άνθρωπο που ντύνει την κακία του
και την εμπάθειά του με λόγους δικαιοσύνης και αρετής.
Αλίμονο στον άνθρωπο που σταυρώνει ζωές
στο όνομα της δικής του αλήθειας.
Αλίμονο στον άνθρωπο που δεν κοιτά
τα λάθη της ζωής του,
που αμνηστεύει την αμαρτία του
και παραμένει στην τρέλα της εμπάθειάς του.
Μακάριος αυτός που υπομένει την κακία,
μακάριος αυτός που συγχωρεί την συκοφαντία,
μακάριος αυτός που μένει απαθής στην εμπάθεια,
μακάριος αυτός που σηκώνει τον σταυρό της αδικίας.
Υ. Γ. Να θυμάσαι ότι τα λόγια που λες για κάποιον, πιο πολύ αποκαλύπτουν ποιος είσαι εσύ, παρά ο άλλος.
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51720
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ο τίτλος αυτής της ομιλίας είναι προβληματισμοί για το μέλλον της Παιδεία μας ,διότι μόνο αν έχουμε μια στάση αυτοκριτικής θα καταλάβουμε ποιο είναι το πρόβλημα για να μπορέσουμε να περάσουμε στη θεραπεία. Διότι σήμερα η παιδεία μας έχει φτάσει στο σημείο να μοιάζει με έναν ετοιμοθάνατο ασθενή, τον οποίο άνθρωποι πονηροί ψάχνουν την ευκαιρία τραβώντας τα καλώδια να αποτελειώσουν.
Σήμερα εορτάζουμε τους Τρεις Ιεράρχες: τον Μέγα Βασίλειο, τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο και τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο. Τρεις θεμέλιοι λίθοι για να οικοδομήσουμε αρετές και πνεύμα στα νέα παιδιά.
Κάθε εορτή μέσα στη ζωή της εκκλησίας δεν είναι απλά και μόνο η ενθύμιση προσώπων ή γεγονότων, αλλά μια σπουδαία ευκαιρία να γνωρίσουμε τις Χριστοκεντρικές αλήθειες αυτών των σπουδαίων Αγίων ανδρών, που αν με αυτές μπολιάσουμε την παιδεία τότε αυτή θα αρχίσει να ανθίζει ξανά.
Τίθεται όμως ένα ερώτημα. Έχει άραγε νόημα η εορτή αυτή; Είναι αυτοί οι Άγιοι στην ύλη της ζωής μας; Όλοι τους έζησαν πριν από 17 αιώνες, τι έχουν άραγε να μας πουν στο σήμερα;
Καθόμαστε και κάνουμε θεσμικές συζητήσεις τι θα κάνουμε αυτή την ημέρα , εκδηλώσεις, εκκλησιασμός, τι θα γίνει με τα παιδιά , τι λένε τα χαρτιά, το Υπουργείο.
Σκέφτηκε κανένας να πει, ότι γιορτάζουμε τους τρεις μεγίστους φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος, ποιοι ήταν αυτοί , τι έκαναν και τι μαρτυρία έδωσαν στη ζωή τους και πως μπορούμε να κοινωνήσουμε από το πνεύμα και την σοφία τους.
Οι Τρείς Ιεράρχες τιμούνται και εορτάζονται πρωτίστως ως Άγιοι. Μια λέξη στις μέρες μας παρεξηγημένη που στο κοσμικό πνεύμα ισούται περισσότερο με εξωγήϊνο ή με ον που έχει κάποια υπερφυσικά χαρίσματα. Άγιος είναι ο θεραπευμένος άνθρωπος. Αυτός που ο έρωτας του για τον Χριστό και τον κόσμο τον οδήγησε στην οντολογική του θεραπεία. Ο Χριστοποιημένος άνθρωπος.....
Ποιός μιλάει σήμερα για Αγιότητα , για ανθρώπους που νίκησαν τον θάνατο με τη ζωή του Χριστού;
Λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ότι “παιδεία μετάληψις αγιότητος εστί”. Εμείς όμως θέλουμε μια παιδεία που τα παιδιά μας, αντί να μεταλαμβάνουν αλήθεια, αγιότητα και προοπτική κατα χάριν Θεώσεως, φορτώνονται πληροφορίες που τις ονομάζουμε σχολική ύλη και όλο αυτό θα καταλήξει ένα χαρτί σε μια κορνίζα στον τοίχο και η καρδιά των παιδιών θα συνεχίσει να παραμένει άδεια. Η ψυχή θα είναι ακόμα διψασμένη και ο νέος αντί να διψάει για γνώση ώστε να ενωθεί με τον Θεό και τον συνάνθρωπο σύμφωνα με τους Τρεις Ιεράρχες, θα ψάχνει τη γνώση για να κατακτήσει τον κόσμο ακόμα και αν χρειαστεί να πατήσει επι πτωμάτων.
Οι Τρεις Ιεράρχες δεν ήθελαν τους χριστιανούς νέους ανθρώπους χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς ευρύτητα γνώσεων, χωρίς γενικότερο προβληματισμό. Τους ήθελαν μέσα στην κοινωνία και τη ζωή, μετόχους των κοινωνικών ανησυχιών και φιλοσοφικών ρευμάτων.
Λένε οι Άγιοι ότι όπλα μας είναι η προσευχή και η αγάπη προς τους εχθρούς. Με αυτά τα όπλα μπορεί να μεταμορφωθεί ο κόσμος σήμερα.
Οι Τρεις Ιεράρχες αντιδρούν σε μια επιφανειακή πνευματικότητα, σε
ένα ακίνδυνο χριστιανισμό, σε μια πίστη που τυφλώνει και σε μια εκκλησία που δεν είναι η οδός της αληθινής σωτηρίας και ζωής, που δεν ξεδιψάει την ψυχή του ανθρώπου αλλά γίνεται μέσο στα χέρια των ισχυρών για τη χειραγώγηση και εκμετάλλευση ανθρώπων και λαών. Μην ξεχνάμε ότι κυνηγήθηκαν και από ανθρώπους της Εκκλησίας εκείνης της εποχής.
Οι Τρεις Ιεράρχες δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την υποκρισία των βολεμένων χριστιανών: «ξέρω πολλούς», λέει ο Χρυσόστομος, «που νηστεύουν και προσεύχονται και στενάζουν, επιδεικνύοντας κάθε λογής αδάπανη ευλάβεια. Ενώ ούτε ένα οβολό δε δίνουν στους θλιβομενους. Τι κέρδος έχουν από την υπόλοιπη αρετή τους; Γι’ αυτούς η βασιλεία των ουρανών είναι κλειστή». Και ο Γρηγόριος συμπληρώνει: «Μη τεντώνεις τα χέρια σου στον ουρανό αλλά στα χέρια των φτωχών. Αν εκτείνεις τα χέρια σου στα χέρια των φτωχών έπιασες την κορυφή του ουρανού».
Η σημερινή παιδεία αλλά και η κοινωνία γενικότερα, ξεκινώντας από το σπίτι, κοιτάει το “φαίνεσθαι” και αγνοεί την ουσία του “είναι”. Ζούμε σε μια κοινωνία που βαδίζουμε με το δόγμα “τι θα πεί ο κόσμος” και όχι τον δρόμο του Κυρίου και σε αυτές τις ράγες εγκλωβίζουμε τις προσωπικότητες , τη γνώση και την παιδεία των νέων μας.
Αντί να έχουμε Ουράνιες προοπτικές μέσα από τα πρότυπα των Αγίων,
δίνουμε στα παιδιά μας προοπτικές που οδηγούν την ύπαρξή τους στον γκρεμό.
Σήμερα ένα like σε μια ρετουσαρισμένη φωτογραφία στο facebook ή στο
instragram έχει δυστυχώς περισσότερη αξία από τη βοήθεια στον
συνάνθρωπο και την καλλιέργεια της καρδιάς, όλα δυστυχώς για την εικόνα και το ψεύτικο χειροκρότημα, μέχρι να σβήσουν τα κοσμικά φώτα.
Αναφέρονται οι Τρείς Ιεράρχες ως προστάτες της παιδείας .Αλήθεια όμως ποια παιδεία να προστατέψουμε; Βασικά η σημερινή παιδεία δεν χρήζει προστασίας αλλά μεταμορφώσεως.Σ ε μια παιδεία που σε γενικές γραμμές παραπαίει, που δυστυχώς καθορίζεται από ένα τεχνοκρατικό ευρωπαϊκό προσανατολισμό ώστε να καταντάμε χρησιμοθηρικά ,βιολογικά όντα με μια ξερή γνώση (η οποία μπορεί να είναι και διαστρεβλωμένη πολλές φορές) και όχι να γινόμαστε πρόσωπα που έχουν προσκληθεί για να γίνουν Θεοί κατά Χάριν.
Οι τρείς Ιεράρχες όμως έθεσαν ως βάσεις της ολοκληρώσεως του ανθρώπου , την αρμονική σύζευξη της σοφίας και της αρετής με σκοπό τη θέωση.
Θέωση: . . . Μια λέξη που στον υλιστικό και μεθυσμένο απο ψευτιά δυτικό κόσμο μοιάζει με λέξη βγαλμένη απο ταινία του Χόλυγουντ.
Σε μια κοινωνία που ψάχνεται σε δικαιωματισμούς και σε νοήματα χωρίς ζωή όπως το να σκοτώνουμε τον άνθρωπο πριν γεννηθεί και να τον βάζουμε σε ένα φούρνο για να τον διαλύσουμε όταν πεθάνει , η εκκλησία μιλάει για μια πραγματική οντολογική ένωση με τον Θεό και τοποθετεί τον άνθρωπο εκεί που του αξίζει ως Βασιλέα της Κτίσεως όπως διαβάζουμε στο κεφάλαιο της Γεννέσεως.
Γι’αυτό και σήμερα χρειαζόμαστε τους Τρείς Ιεράρχες για να μας θυμίσουν και πάλι πως ο αληθινός προορισμός της παιδείας δεν μπορεί να είναι παρά αυτό που εκείνοι βίωσαν και μας παρέδωσαν:
Ο συνδυασμός της γνώσης με την αρετή, αποβλέποντας σε μία συνολική ολοκλήρωση του ανθρώπου! Γιατί εκείνος που κατέχει μόνο τη γνώση αλλά όχι και την αρετή αποδεικνύεται εν τέλει επιζήμιος.
Λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: “Εκείνος που συγκεντρώνει γνώση, συγκεντρώνει πόνο, η χαρά που προσφέρει εκείνο που ανακάλυψε του αφαιρεί η λύπη για εκείνο που δεν γνωρίζει ακόμα”
Σήμερα αν θέλουμε η παιδεία μας να έχει ένα πνευματικό και καρποφόρο μέλλον οφείλουμε τις αλήθειες των Ιεραρχών να τις χρησιμοποιήσουμε ως υλικά για να οικοδομήσουμε μια παιδεία που είναι άξια της ιστορίας μας, μια παιδεία που δεν θα καλλιεργεί μόνο “μυαλά” αλλά θα μεταμορφώνει και καρδιές.
Εχουμε ένα σύστημα παιδείας που δεν οικοδομεί προσωπικότητες αλλά ανθρώπους ρομπότ όπως έλεγε και ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Ενα σύστημα παιδείας που η όλη μας η αγωνία εξαντλείται στη μάχη να βγει η ύλη αλλά όχι να βγει το πνευματικό άνθος που έχουν τα παιδιά μέσα τους. Είναι μια παιδεία που δεν τη θέλουμε και δεν μας χρειάζεται διότι δεν έχει ζωή.
Έχουμε μια παιδεία που τα παιδιά κυνηγούν βαθμολογίες για να δείξουν οι γονείς τους ότι το παιδί τους έχει καλύτερους βαθμούς από το παιδί της γειτόνισσας. Καμαρώνουμε για χαρτιά στον τοίχο αλλά όχι για ολοκληρωμένους ανθρώπους που κοσμούν με αγάπη την οικουμένη.
Δυστυχώς εγκωβίζουμε την προαίρεση, την ελευθερία των παιδιών αντί να τις καλλιεργήσουμε και να τις παιδαγωγήσουμε. Πως ; Κατά Χριστόν.
Σε τι μπορεί να μας προσφέρει μια παιδεία η οποία εγκλωβίζει τον άνθρωπο, τον βάζει σε κουτάκια, τον απομονώνει, του τοποθετεί την αντίληψη σε συγκεκριμένους δρόμους που οδηγούν στον γκρεμό αλλά όχι στον ουρανό;
Για να απαντήσουμε στο ερώτημα τι παιδεία θέλουμε, οφείλουμε πρώτα να απαντήσουμε σε ένα άλλο ερώτημα. Τι παιδιά και τι μέλλον θέλουμε; Θέλουμε μια παιδεία που θα τροφοδοτεί τα παιδιά με έναν όγκο πληροφοριών, πολλές φορές με προπαγάνδα διάφορων σκοτεινών μηχανισμών ή μία παιδεία που θα μεταδίδει ουσία γνώσης, ήθος , πνεύμα αγάπης και αγιότητα ;
Το σημερινό σύστημα παιδείας αγαπητοί μου δυστυχώς ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΡΔΙΑ. Οφείλουμε να καλλιεργήσουμε τις καρδιές των παιδιών ώστε να θεραπευτούν από τα πάθη για να μπορούν να διαλέγουν το αγαθό.
Μπορεί να βγάζουμε ανθρώπους με πτυχία αλλά δεν βγάζουμε ανθρώπους με καρδιά. Νέους που μπορεί να έχουν ένα χαρτί στον τοίχο αλλά είναι ανίκανοι να θυσιαστούν , να αγαπήσουν, να προσφερθούν για τον Θεό και στον συνάνθρωπο. Νέοι άνθρωποι που μπορεί να ξέρουν άπταιστα μια τέχνη αλλά χωρίς την τέχνη της αγάπης και της διακρίσεως, οποιαδήποτε γνώση γίνεται περίστροφο κατά της ανθρωπότητας.
Οι Τρείς Ιεράρχες λένε όχι στη μονόπλευρη και μονοδιάστατη παιδεία, όχι στην άκαρπη γνώση, τον στείρο επαγγελματισμό και τον καταναλωτικό ωφελιμισμό. Ναι στην θεανθρώπινη παιδεία τη φωτιστική και αγιαστική. Μια παιδεία που αφορά τον όλο άνθρωπο ως ψυχοσωματική ύπαρξη, που δεν τον αλλοτριώνει κόβοντάς τον από τις πνευματικές του ρίζες και δεν παραδίνει τα υπαρξιακά του οράματα στη μανία της στείρας γνώσης και της πληθωρικής πληροφορίας. Μια παιδεία που διασπά την υπαρξιακή ενότητα του ανθρώπου, το σώμα από την ψυχή, την καρδιά από το νου, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο αίτημα της εποχής μας για ενάρετη επιστήμη και για εφαρμοσμένη αρετή.
Οι Τρείς Άγιοι Ιεράρχες της Εκκλησίας μας ήταν , γόνοι καταξιωμένων κοινωνικά, οικονομικά και μορφρωτικά οικογενειών. Κάτοχοι αξιοζήλευτης παιδείας και καλλιέργειας που εκλήσσει ακόμη καὶ σήμερα. Παρόλα αυτά στὴν κορύφωση της καριέρας τοὺς εγκαταλείπουν τὰ πάντα: τιμητικὰ καθηγητικὰ καθήκοντα, προσοδοφόρο δικηγορία κιὶ ρητορική, περίφημα εκκλησιαστικά αξιώματα. Αρνούνται τον κόσμο του πλούτου , της δόξας και της εξουσίας. Αποσύρονται στην έρημο επιλέγοντας τη σκληρότατη άσκηση μορφώνουν εκεί τον εσωτερικό άνθρωπο και δοκιμάζουν τις αντοχές της σχέσης τους με τον Θεό και σπουδάζουν με δάκρυα τη ζωή του Πνεύματος. Γνώση και επιστήμη από την μία και προσευχή και άσκηση από την άλλη είναι οι δύο ράγες ώστε να βαδίσει ο άνθρωπος στον δρόμο άνωθεν σοφίας και εσωτερικής πνευματικής ολοκλήρωσης.
Σήμερα εμείς τι λέμε στα παιδιά ; Να σπουδάσεις για να έχεις λεφτά, να περάσεις καλά και να κάνεις ό,τι θέλεις. Όχι να σπουδάσεις για να καλλιεργήσεις τον εαυτό σου και να γίνεις χρήσιμος στην κοινωνία, με θυσιαστική αγάπη. Μακάριοι οι γονείς που καλλιεργούν με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά τους.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι πρέπει να «φυτευθούν» στο αναπτυσσόμενο παιδί οι ιδιότητες του Θεού, δηλαδή η αγαθότης, το αόργητον, το ευεργετικόν, το φιλοσοφικόν». Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει ότι πρωτίστως πρέπει να φροντίζουμε για την επιμέλεια και την κάθαρση της ψυχής. Αυτή είναι, λέει, η αληθινή παιδεία: Η επιμέλεια, η θεραπεία και η καλλιέργεια της ψυχής. Και ως ειδικότερη επιδίωξη της αγωγής θεωρεί ο Μέγας Βασίλειος την πνευματική πρόοδο του ανθρώπου και την απόκτηση των τεσσάρων βασικών αρετών: της σοφίας, της σωφροσύνης, της ανδρείας και της δικαιοσύνης. Η παιδεία πού αποβλέπει στη χριστιανική ζωή και τον εξαγνισμό του ανθρώπου.
Αυτήν οι Τρεις Ιεράρχες ονομάζουν τέχνη τεχνών και «παρ΄ ημίν αγαθόν το πρωτον».
Αγαπούσαν την κλασσική παιδεία οι Τρείς Ιεράρχες και την αξιοποίησαν γιατί ήθελαν την αλήθεια δοσμένη με κάλλος. «Κι αν η αλήθεια του Χριστού είναι ο καρπός», δίδασκε ο Μ. Βασίλειος, «η κοσμική σοφία είναι το φύλλωμα που προσδίδει στο δένδρο την ομορφιά του». «Κι όταν συναντούμε σ’ αυτήν κάτι βλαβερό», συμβούλευε τους νέους, «θα το απομακρύνουμε όπως τα αγκάθια από το τριαντάφυλλο».
Θα πει κανείς: όλα αυτά είναι πολύ ωραία, αλλά αποτελούν όνειρα …. Κι όμως, η πρόταση των Τριών Ιεραρχών για την παιδεία είναι αφάνταστα πρωτοποριακή, ακόμη και για την εποχή μας. Λέγει ο Χρυσόστομος: «Τα παιδιά δεν πρέπει να διδάσκονται όσα θέλει ο δάσκαλος, αλλά όσα οι μαθητές είναι ικανοί να αφομοιώσουν».
Θέλουμε μια παιδεία που ο καθηγητής και ο μαθητής δεν θα είναι απέναντι αλλά ο ένας δίπλα στον άλλον. Μια σχέση που θα αντικατροπτίζει την ομορφιά της σχέσης πατέρα και παιδιού , Θεού και ανθρώπου και όχι μια ξερή σχέση θεσμικών θέσεων. Μια σχολική αίθουσα που θα είναι πρώτα οικογένεια και το θρανίο θα είναι το τραπέζι μετάδοσης πνευματικών αγαθών. Τέτοιες προοπτικές οφείλουμε να δώσουμε στη σημερινή παιδεία.
Γι’ αυτό και –κατά τον Άγιος Γρηγόριο- ο δάσκαλος πρέπει εγκαίρως να διακρίνει τις κλίσεις των μαθητών του και να υποδεικνύει στους εφήβους ποιους κλάδους και ποια επαγγέλματα να ακολουθήσουν. Για να το πετύχει αυτό ο δάσκαλος, και γενικά για να πετύχει στο έργο του, πρέπει –κατά τον Βασίλειο- ο δάσκαλος να έχει γνώσεις της ψυχολογίας του ανθρώπου, να μελετά τις θείες Γραφές, να είναι ακέραιος στον χαρακτήρα και να έχει τελικά κάτι θεϊκό μέσα του: να έχει το χάρισμα της διδασκαλίας». Διότι «ου πάντες διδάσκαλοι».
Η σχέση δάσκαλου-μαθητή πρέπει να είναι μια σχέση αγάπης και αλληλοσεβασμού.
Το να αγαπά ο δάσκαλος τον μαθητή και να αγαπιέται από αυτόν, «το φιλείν και φιλείσθαι» όπως ακριβώς λέει, είναι το στοιχείο εκείνο που βοηθάει ουσιαστικά να γίνει αποδοτική η διδασκαλία. Ο καλός δάσκαλος κατά τον Χρυσόστομο εμπνέει, προσελκύει και πείθει, (MG. 57327 ) Δεν είναι εγωιστής ούτε αλαζόνας, δε διακρίνεται για το εξουσιαστικό του ύφος, έχει πνεύμα μαθητείας, δεν περιαυτολογεί. Είναι ταπεινός έχοντας συναίσθηση των ατελειών και αδυναμιών του. Γνωρίζει καλά «ότι η επιείκεια είναι πιο δυνατή από τη βία», (MG. 57,61 ).
Ο παιδαγωγός πρέπει να επιδεικνύει δημοκρατικό πνεύμα και να σέβεται τη γνώμη των μαθητών του, ( MG. 60,35-36 ). Απέναντι τους να είναι απλός, ειλικρινής, απονήρευτος, άδολος. Να αποφεύγει την ειρωνεία και την υποκρισία. (MG. 61,404-406 ). Οι δάσκαλοι κατά τον Άγιο Πατέρα δεν πρέπει να είναι φορτικοί και πιεστικοί αλλά φιλόστοργοι. (MG. 62,402-403 ). Οφείλουν να υπερβάλλουν σε φιλοστοργία τους φυσικούς πατέρες. «Ο λόγος (του δασκάλου)», λέει ο Χρυσόστομος πρέπει να είναι «λόγος ανθρώπου που διδάσκει μάλλον παρά ελέγχει, που παιδαγωγεί παρά τιμωρεί, που βάζει τάξη παρά που διαπομπεύει, που διορθώνει παρά που επεμβαίνει στη ζωή του άλλου (του μαθητού)», (MG. 61 593-594).
Το καλύτερο που μπορεί να κάνει ένας δάσκαλος για τον μαθητή είναι να γονατίσει στον Θεό για να φωτίσει την καρδιά του ιδιου αλλά και του μαθητευομένου. Η προσευχή είναι το καλύτερο φάρμακο που χρειάζονται οι καρδιές των παιδιών.
Ο Θεός αγαπητοί μου είναι το πρότυπο της αγάπης. Ο Θεός είναι αγάπη. Αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά, αυτό που έχουμε ανάγκη εμείς, είναι να αφήσουμε στον Θεό περισσότερο χώρο στην καρδιά μας και στη ζωή μας. Ας το τολμήσουμε. Για τον εαυτό μας και τα παιδιά. Για το σήμερα και το αύριο. Αλλά και γι’ αυτήν την αιωνιότητα.
Ποια μορφή όμως υπάρξεως δίνουμε στα παιδιά μας ; Αυτό το ερώτημα οφείλουμε να απαντήσουμε όλοι μας.
Αρκεί η γνώση του κόσμου τούτου;
Και αυτή τη γνώση πως την χρησιμοποιώ; Αν αυτή δεν έχει μέσα της αγάπη και θυσία τότε είναι καταστροφική και για αυτόν που τη δίνει και για αυτόν που την δέχεται. Δεν οικοδομεί την ύπαρξη του ανθρώπου όταν η γνώση δεν υπηρετεί τον άνθρωπο.
Ας παντρέψουμε λοιπόν τη γνώση με την αγάπη. Ποια όμως αγάπη ; Όχι την ανθρωποκεντρική αγάπη, την υλική , την κτητική αλλά την εν Χριστώ αγάπη, τη σταυρική αγάπη δηλαδή την αγάπη που θυσιάζεται και δεν ζητάει τίποτα για τον εαυτό της αλλά προσφέρεται απλόχερα.
Ας ευχηθούμε όλη η Τρισήλιος Θεότης πού φώτισε τους τρεις μέγιστους φωστήρες και διδασκάλους της οικουμένης, να φωτίσει και εμας, ώστε να πορευτούμε στον δρόμο της σωτηρίας.
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
*Η ομιλία εκφωνήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2020 σε εκδήλωση του Γυμνασίου Μύρινας Λήμνου στο θέατρο "Μαρούλα"
Προβληματισμοί για το μέλλον της Παιδείας
Σήμερα εορτάζουμε τους Τρεις Ιεράρχες: τον Μέγα Βασίλειο, τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο και τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο. Τρεις θεμέλιοι λίθοι για να οικοδομήσουμε αρετές και πνεύμα στα νέα παιδιά.
Κάθε εορτή μέσα στη ζωή της εκκλησίας δεν είναι απλά και μόνο η ενθύμιση προσώπων ή γεγονότων, αλλά μια σπουδαία ευκαιρία να γνωρίσουμε τις Χριστοκεντρικές αλήθειες αυτών των σπουδαίων Αγίων ανδρών, που αν με αυτές μπολιάσουμε την παιδεία τότε αυτή θα αρχίσει να ανθίζει ξανά.
Τίθεται όμως ένα ερώτημα. Έχει άραγε νόημα η εορτή αυτή; Είναι αυτοί οι Άγιοι στην ύλη της ζωής μας; Όλοι τους έζησαν πριν από 17 αιώνες, τι έχουν άραγε να μας πουν στο σήμερα;
Καθόμαστε και κάνουμε θεσμικές συζητήσεις τι θα κάνουμε αυτή την ημέρα , εκδηλώσεις, εκκλησιασμός, τι θα γίνει με τα παιδιά , τι λένε τα χαρτιά, το Υπουργείο.
Σκέφτηκε κανένας να πει, ότι γιορτάζουμε τους τρεις μεγίστους φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος, ποιοι ήταν αυτοί , τι έκαναν και τι μαρτυρία έδωσαν στη ζωή τους και πως μπορούμε να κοινωνήσουμε από το πνεύμα και την σοφία τους.
Οι Τρείς Ιεράρχες τιμούνται και εορτάζονται πρωτίστως ως Άγιοι. Μια λέξη στις μέρες μας παρεξηγημένη που στο κοσμικό πνεύμα ισούται περισσότερο με εξωγήϊνο ή με ον που έχει κάποια υπερφυσικά χαρίσματα. Άγιος είναι ο θεραπευμένος άνθρωπος. Αυτός που ο έρωτας του για τον Χριστό και τον κόσμο τον οδήγησε στην οντολογική του θεραπεία. Ο Χριστοποιημένος άνθρωπος.....
Ποιός μιλάει σήμερα για Αγιότητα , για ανθρώπους που νίκησαν τον θάνατο με τη ζωή του Χριστού;
Λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ότι “παιδεία μετάληψις αγιότητος εστί”. Εμείς όμως θέλουμε μια παιδεία που τα παιδιά μας, αντί να μεταλαμβάνουν αλήθεια, αγιότητα και προοπτική κατα χάριν Θεώσεως, φορτώνονται πληροφορίες που τις ονομάζουμε σχολική ύλη και όλο αυτό θα καταλήξει ένα χαρτί σε μια κορνίζα στον τοίχο και η καρδιά των παιδιών θα συνεχίσει να παραμένει άδεια. Η ψυχή θα είναι ακόμα διψασμένη και ο νέος αντί να διψάει για γνώση ώστε να ενωθεί με τον Θεό και τον συνάνθρωπο σύμφωνα με τους Τρεις Ιεράρχες, θα ψάχνει τη γνώση για να κατακτήσει τον κόσμο ακόμα και αν χρειαστεί να πατήσει επι πτωμάτων.
Οι Τρεις Ιεράρχες δεν ήθελαν τους χριστιανούς νέους ανθρώπους χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς ευρύτητα γνώσεων, χωρίς γενικότερο προβληματισμό. Τους ήθελαν μέσα στην κοινωνία και τη ζωή, μετόχους των κοινωνικών ανησυχιών και φιλοσοφικών ρευμάτων.
Λένε οι Άγιοι ότι όπλα μας είναι η προσευχή και η αγάπη προς τους εχθρούς. Με αυτά τα όπλα μπορεί να μεταμορφωθεί ο κόσμος σήμερα.
Οι Τρεις Ιεράρχες αντιδρούν σε μια επιφανειακή πνευματικότητα, σε
ένα ακίνδυνο χριστιανισμό, σε μια πίστη που τυφλώνει και σε μια εκκλησία που δεν είναι η οδός της αληθινής σωτηρίας και ζωής, που δεν ξεδιψάει την ψυχή του ανθρώπου αλλά γίνεται μέσο στα χέρια των ισχυρών για τη χειραγώγηση και εκμετάλλευση ανθρώπων και λαών. Μην ξεχνάμε ότι κυνηγήθηκαν και από ανθρώπους της Εκκλησίας εκείνης της εποχής.
Οι Τρεις Ιεράρχες δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την υποκρισία των βολεμένων χριστιανών: «ξέρω πολλούς», λέει ο Χρυσόστομος, «που νηστεύουν και προσεύχονται και στενάζουν, επιδεικνύοντας κάθε λογής αδάπανη ευλάβεια. Ενώ ούτε ένα οβολό δε δίνουν στους θλιβομενους. Τι κέρδος έχουν από την υπόλοιπη αρετή τους; Γι’ αυτούς η βασιλεία των ουρανών είναι κλειστή». Και ο Γρηγόριος συμπληρώνει: «Μη τεντώνεις τα χέρια σου στον ουρανό αλλά στα χέρια των φτωχών. Αν εκτείνεις τα χέρια σου στα χέρια των φτωχών έπιασες την κορυφή του ουρανού».
Η σημερινή παιδεία αλλά και η κοινωνία γενικότερα, ξεκινώντας από το σπίτι, κοιτάει το “φαίνεσθαι” και αγνοεί την ουσία του “είναι”. Ζούμε σε μια κοινωνία που βαδίζουμε με το δόγμα “τι θα πεί ο κόσμος” και όχι τον δρόμο του Κυρίου και σε αυτές τις ράγες εγκλωβίζουμε τις προσωπικότητες , τη γνώση και την παιδεία των νέων μας.
Αντί να έχουμε Ουράνιες προοπτικές μέσα από τα πρότυπα των Αγίων,
δίνουμε στα παιδιά μας προοπτικές που οδηγούν την ύπαρξή τους στον γκρεμό.
Σήμερα ένα like σε μια ρετουσαρισμένη φωτογραφία στο facebook ή στο
instragram έχει δυστυχώς περισσότερη αξία από τη βοήθεια στον
συνάνθρωπο και την καλλιέργεια της καρδιάς, όλα δυστυχώς για την εικόνα και το ψεύτικο χειροκρότημα, μέχρι να σβήσουν τα κοσμικά φώτα.
Αναφέρονται οι Τρείς Ιεράρχες ως προστάτες της παιδείας .Αλήθεια όμως ποια παιδεία να προστατέψουμε; Βασικά η σημερινή παιδεία δεν χρήζει προστασίας αλλά μεταμορφώσεως.Σ ε μια παιδεία που σε γενικές γραμμές παραπαίει, που δυστυχώς καθορίζεται από ένα τεχνοκρατικό ευρωπαϊκό προσανατολισμό ώστε να καταντάμε χρησιμοθηρικά ,βιολογικά όντα με μια ξερή γνώση (η οποία μπορεί να είναι και διαστρεβλωμένη πολλές φορές) και όχι να γινόμαστε πρόσωπα που έχουν προσκληθεί για να γίνουν Θεοί κατά Χάριν.
Οι τρείς Ιεράρχες όμως έθεσαν ως βάσεις της ολοκληρώσεως του ανθρώπου , την αρμονική σύζευξη της σοφίας και της αρετής με σκοπό τη θέωση.
Θέωση: . . . Μια λέξη που στον υλιστικό και μεθυσμένο απο ψευτιά δυτικό κόσμο μοιάζει με λέξη βγαλμένη απο ταινία του Χόλυγουντ.
Σε μια κοινωνία που ψάχνεται σε δικαιωματισμούς και σε νοήματα χωρίς ζωή όπως το να σκοτώνουμε τον άνθρωπο πριν γεννηθεί και να τον βάζουμε σε ένα φούρνο για να τον διαλύσουμε όταν πεθάνει , η εκκλησία μιλάει για μια πραγματική οντολογική ένωση με τον Θεό και τοποθετεί τον άνθρωπο εκεί που του αξίζει ως Βασιλέα της Κτίσεως όπως διαβάζουμε στο κεφάλαιο της Γεννέσεως.
Γι’αυτό και σήμερα χρειαζόμαστε τους Τρείς Ιεράρχες για να μας θυμίσουν και πάλι πως ο αληθινός προορισμός της παιδείας δεν μπορεί να είναι παρά αυτό που εκείνοι βίωσαν και μας παρέδωσαν:
Ο συνδυασμός της γνώσης με την αρετή, αποβλέποντας σε μία συνολική ολοκλήρωση του ανθρώπου! Γιατί εκείνος που κατέχει μόνο τη γνώση αλλά όχι και την αρετή αποδεικνύεται εν τέλει επιζήμιος.
Λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: “Εκείνος που συγκεντρώνει γνώση, συγκεντρώνει πόνο, η χαρά που προσφέρει εκείνο που ανακάλυψε του αφαιρεί η λύπη για εκείνο που δεν γνωρίζει ακόμα”
Σήμερα αν θέλουμε η παιδεία μας να έχει ένα πνευματικό και καρποφόρο μέλλον οφείλουμε τις αλήθειες των Ιεραρχών να τις χρησιμοποιήσουμε ως υλικά για να οικοδομήσουμε μια παιδεία που είναι άξια της ιστορίας μας, μια παιδεία που δεν θα καλλιεργεί μόνο “μυαλά” αλλά θα μεταμορφώνει και καρδιές.
Εχουμε ένα σύστημα παιδείας που δεν οικοδομεί προσωπικότητες αλλά ανθρώπους ρομπότ όπως έλεγε και ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Ενα σύστημα παιδείας που η όλη μας η αγωνία εξαντλείται στη μάχη να βγει η ύλη αλλά όχι να βγει το πνευματικό άνθος που έχουν τα παιδιά μέσα τους. Είναι μια παιδεία που δεν τη θέλουμε και δεν μας χρειάζεται διότι δεν έχει ζωή.
Έχουμε μια παιδεία που τα παιδιά κυνηγούν βαθμολογίες για να δείξουν οι γονείς τους ότι το παιδί τους έχει καλύτερους βαθμούς από το παιδί της γειτόνισσας. Καμαρώνουμε για χαρτιά στον τοίχο αλλά όχι για ολοκληρωμένους ανθρώπους που κοσμούν με αγάπη την οικουμένη.
Δυστυχώς εγκωβίζουμε την προαίρεση, την ελευθερία των παιδιών αντί να τις καλλιεργήσουμε και να τις παιδαγωγήσουμε. Πως ; Κατά Χριστόν.
Σε τι μπορεί να μας προσφέρει μια παιδεία η οποία εγκλωβίζει τον άνθρωπο, τον βάζει σε κουτάκια, τον απομονώνει, του τοποθετεί την αντίληψη σε συγκεκριμένους δρόμους που οδηγούν στον γκρεμό αλλά όχι στον ουρανό;
Για να απαντήσουμε στο ερώτημα τι παιδεία θέλουμε, οφείλουμε πρώτα να απαντήσουμε σε ένα άλλο ερώτημα. Τι παιδιά και τι μέλλον θέλουμε; Θέλουμε μια παιδεία που θα τροφοδοτεί τα παιδιά με έναν όγκο πληροφοριών, πολλές φορές με προπαγάνδα διάφορων σκοτεινών μηχανισμών ή μία παιδεία που θα μεταδίδει ουσία γνώσης, ήθος , πνεύμα αγάπης και αγιότητα ;
Το σημερινό σύστημα παιδείας αγαπητοί μου δυστυχώς ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΡΔΙΑ. Οφείλουμε να καλλιεργήσουμε τις καρδιές των παιδιών ώστε να θεραπευτούν από τα πάθη για να μπορούν να διαλέγουν το αγαθό.
Μπορεί να βγάζουμε ανθρώπους με πτυχία αλλά δεν βγάζουμε ανθρώπους με καρδιά. Νέους που μπορεί να έχουν ένα χαρτί στον τοίχο αλλά είναι ανίκανοι να θυσιαστούν , να αγαπήσουν, να προσφερθούν για τον Θεό και στον συνάνθρωπο. Νέοι άνθρωποι που μπορεί να ξέρουν άπταιστα μια τέχνη αλλά χωρίς την τέχνη της αγάπης και της διακρίσεως, οποιαδήποτε γνώση γίνεται περίστροφο κατά της ανθρωπότητας.
Οι Τρείς Ιεράρχες λένε όχι στη μονόπλευρη και μονοδιάστατη παιδεία, όχι στην άκαρπη γνώση, τον στείρο επαγγελματισμό και τον καταναλωτικό ωφελιμισμό. Ναι στην θεανθρώπινη παιδεία τη φωτιστική και αγιαστική. Μια παιδεία που αφορά τον όλο άνθρωπο ως ψυχοσωματική ύπαρξη, που δεν τον αλλοτριώνει κόβοντάς τον από τις πνευματικές του ρίζες και δεν παραδίνει τα υπαρξιακά του οράματα στη μανία της στείρας γνώσης και της πληθωρικής πληροφορίας. Μια παιδεία που διασπά την υπαρξιακή ενότητα του ανθρώπου, το σώμα από την ψυχή, την καρδιά από το νου, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο αίτημα της εποχής μας για ενάρετη επιστήμη και για εφαρμοσμένη αρετή.
Οι Τρείς Άγιοι Ιεράρχες της Εκκλησίας μας ήταν , γόνοι καταξιωμένων κοινωνικά, οικονομικά και μορφρωτικά οικογενειών. Κάτοχοι αξιοζήλευτης παιδείας και καλλιέργειας που εκλήσσει ακόμη καὶ σήμερα. Παρόλα αυτά στὴν κορύφωση της καριέρας τοὺς εγκαταλείπουν τὰ πάντα: τιμητικὰ καθηγητικὰ καθήκοντα, προσοδοφόρο δικηγορία κιὶ ρητορική, περίφημα εκκλησιαστικά αξιώματα. Αρνούνται τον κόσμο του πλούτου , της δόξας και της εξουσίας. Αποσύρονται στην έρημο επιλέγοντας τη σκληρότατη άσκηση μορφώνουν εκεί τον εσωτερικό άνθρωπο και δοκιμάζουν τις αντοχές της σχέσης τους με τον Θεό και σπουδάζουν με δάκρυα τη ζωή του Πνεύματος. Γνώση και επιστήμη από την μία και προσευχή και άσκηση από την άλλη είναι οι δύο ράγες ώστε να βαδίσει ο άνθρωπος στον δρόμο άνωθεν σοφίας και εσωτερικής πνευματικής ολοκλήρωσης.
Σήμερα εμείς τι λέμε στα παιδιά ; Να σπουδάσεις για να έχεις λεφτά, να περάσεις καλά και να κάνεις ό,τι θέλεις. Όχι να σπουδάσεις για να καλλιεργήσεις τον εαυτό σου και να γίνεις χρήσιμος στην κοινωνία, με θυσιαστική αγάπη. Μακάριοι οι γονείς που καλλιεργούν με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά τους.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι πρέπει να «φυτευθούν» στο αναπτυσσόμενο παιδί οι ιδιότητες του Θεού, δηλαδή η αγαθότης, το αόργητον, το ευεργετικόν, το φιλοσοφικόν». Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει ότι πρωτίστως πρέπει να φροντίζουμε για την επιμέλεια και την κάθαρση της ψυχής. Αυτή είναι, λέει, η αληθινή παιδεία: Η επιμέλεια, η θεραπεία και η καλλιέργεια της ψυχής. Και ως ειδικότερη επιδίωξη της αγωγής θεωρεί ο Μέγας Βασίλειος την πνευματική πρόοδο του ανθρώπου και την απόκτηση των τεσσάρων βασικών αρετών: της σοφίας, της σωφροσύνης, της ανδρείας και της δικαιοσύνης. Η παιδεία πού αποβλέπει στη χριστιανική ζωή και τον εξαγνισμό του ανθρώπου.
Αυτήν οι Τρεις Ιεράρχες ονομάζουν τέχνη τεχνών και «παρ΄ ημίν αγαθόν το πρωτον».
Αγαπούσαν την κλασσική παιδεία οι Τρείς Ιεράρχες και την αξιοποίησαν γιατί ήθελαν την αλήθεια δοσμένη με κάλλος. «Κι αν η αλήθεια του Χριστού είναι ο καρπός», δίδασκε ο Μ. Βασίλειος, «η κοσμική σοφία είναι το φύλλωμα που προσδίδει στο δένδρο την ομορφιά του». «Κι όταν συναντούμε σ’ αυτήν κάτι βλαβερό», συμβούλευε τους νέους, «θα το απομακρύνουμε όπως τα αγκάθια από το τριαντάφυλλο».
Θα πει κανείς: όλα αυτά είναι πολύ ωραία, αλλά αποτελούν όνειρα …. Κι όμως, η πρόταση των Τριών Ιεραρχών για την παιδεία είναι αφάνταστα πρωτοποριακή, ακόμη και για την εποχή μας. Λέγει ο Χρυσόστομος: «Τα παιδιά δεν πρέπει να διδάσκονται όσα θέλει ο δάσκαλος, αλλά όσα οι μαθητές είναι ικανοί να αφομοιώσουν».
Θέλουμε μια παιδεία που ο καθηγητής και ο μαθητής δεν θα είναι απέναντι αλλά ο ένας δίπλα στον άλλον. Μια σχέση που θα αντικατροπτίζει την ομορφιά της σχέσης πατέρα και παιδιού , Θεού και ανθρώπου και όχι μια ξερή σχέση θεσμικών θέσεων. Μια σχολική αίθουσα που θα είναι πρώτα οικογένεια και το θρανίο θα είναι το τραπέζι μετάδοσης πνευματικών αγαθών. Τέτοιες προοπτικές οφείλουμε να δώσουμε στη σημερινή παιδεία.
Γι’ αυτό και –κατά τον Άγιος Γρηγόριο- ο δάσκαλος πρέπει εγκαίρως να διακρίνει τις κλίσεις των μαθητών του και να υποδεικνύει στους εφήβους ποιους κλάδους και ποια επαγγέλματα να ακολουθήσουν. Για να το πετύχει αυτό ο δάσκαλος, και γενικά για να πετύχει στο έργο του, πρέπει –κατά τον Βασίλειο- ο δάσκαλος να έχει γνώσεις της ψυχολογίας του ανθρώπου, να μελετά τις θείες Γραφές, να είναι ακέραιος στον χαρακτήρα και να έχει τελικά κάτι θεϊκό μέσα του: να έχει το χάρισμα της διδασκαλίας». Διότι «ου πάντες διδάσκαλοι».
Η σχέση δάσκαλου-μαθητή πρέπει να είναι μια σχέση αγάπης και αλληλοσεβασμού.
Το να αγαπά ο δάσκαλος τον μαθητή και να αγαπιέται από αυτόν, «το φιλείν και φιλείσθαι» όπως ακριβώς λέει, είναι το στοιχείο εκείνο που βοηθάει ουσιαστικά να γίνει αποδοτική η διδασκαλία. Ο καλός δάσκαλος κατά τον Χρυσόστομο εμπνέει, προσελκύει και πείθει, (MG. 57327 ) Δεν είναι εγωιστής ούτε αλαζόνας, δε διακρίνεται για το εξουσιαστικό του ύφος, έχει πνεύμα μαθητείας, δεν περιαυτολογεί. Είναι ταπεινός έχοντας συναίσθηση των ατελειών και αδυναμιών του. Γνωρίζει καλά «ότι η επιείκεια είναι πιο δυνατή από τη βία», (MG. 57,61 ).
Ο παιδαγωγός πρέπει να επιδεικνύει δημοκρατικό πνεύμα και να σέβεται τη γνώμη των μαθητών του, ( MG. 60,35-36 ). Απέναντι τους να είναι απλός, ειλικρινής, απονήρευτος, άδολος. Να αποφεύγει την ειρωνεία και την υποκρισία. (MG. 61,404-406 ). Οι δάσκαλοι κατά τον Άγιο Πατέρα δεν πρέπει να είναι φορτικοί και πιεστικοί αλλά φιλόστοργοι. (MG. 62,402-403 ). Οφείλουν να υπερβάλλουν σε φιλοστοργία τους φυσικούς πατέρες. «Ο λόγος (του δασκάλου)», λέει ο Χρυσόστομος πρέπει να είναι «λόγος ανθρώπου που διδάσκει μάλλον παρά ελέγχει, που παιδαγωγεί παρά τιμωρεί, που βάζει τάξη παρά που διαπομπεύει, που διορθώνει παρά που επεμβαίνει στη ζωή του άλλου (του μαθητού)», (MG. 61 593-594).
Το καλύτερο που μπορεί να κάνει ένας δάσκαλος για τον μαθητή είναι να γονατίσει στον Θεό για να φωτίσει την καρδιά του ιδιου αλλά και του μαθητευομένου. Η προσευχή είναι το καλύτερο φάρμακο που χρειάζονται οι καρδιές των παιδιών.
Ο Θεός αγαπητοί μου είναι το πρότυπο της αγάπης. Ο Θεός είναι αγάπη. Αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά, αυτό που έχουμε ανάγκη εμείς, είναι να αφήσουμε στον Θεό περισσότερο χώρο στην καρδιά μας και στη ζωή μας. Ας το τολμήσουμε. Για τον εαυτό μας και τα παιδιά. Για το σήμερα και το αύριο. Αλλά και γι’ αυτήν την αιωνιότητα.
Ποια μορφή όμως υπάρξεως δίνουμε στα παιδιά μας ; Αυτό το ερώτημα οφείλουμε να απαντήσουμε όλοι μας.
Αρκεί η γνώση του κόσμου τούτου;
Και αυτή τη γνώση πως την χρησιμοποιώ; Αν αυτή δεν έχει μέσα της αγάπη και θυσία τότε είναι καταστροφική και για αυτόν που τη δίνει και για αυτόν που την δέχεται. Δεν οικοδομεί την ύπαρξη του ανθρώπου όταν η γνώση δεν υπηρετεί τον άνθρωπο.
Ας παντρέψουμε λοιπόν τη γνώση με την αγάπη. Ποια όμως αγάπη ; Όχι την ανθρωποκεντρική αγάπη, την υλική , την κτητική αλλά την εν Χριστώ αγάπη, τη σταυρική αγάπη δηλαδή την αγάπη που θυσιάζεται και δεν ζητάει τίποτα για τον εαυτό της αλλά προσφέρεται απλόχερα.
Ας ευχηθούμε όλη η Τρισήλιος Θεότης πού φώτισε τους τρεις μέγιστους φωστήρες και διδασκάλους της οικουμένης, να φωτίσει και εμας, ώστε να πορευτούμε στον δρόμο της σωτηρίας.
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
*Η ομιλία εκφωνήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2020 σε εκδήλωση του Γυμνασίου Μύρινας Λήμνου στο θέατρο "Μαρούλα"
Προβληματισμοί για το μέλλον της Παιδείας
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51720
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Εμφανίσθηκε στον ύπνο του ο παπα-Κοσμάς και του είπε: «Πρόσεχε, μην το χρησιμοποιήσεις, γιατί αυτό είναι Άγιο Μύρο για τις Βαπτίσεις των Χριστιανών…»
Ένα θαύμα του Μαρτυρικού παπα-Κοσμά Γρηγοριάτη, Ιεραποστόλου του Κονγκό (+ 27 Ιανουαρίου 1989): Η θαυμαστή μεταστροφή των κατοίκων του χωριού Σοφουμουάνγκο του Κονγκό στην Ορθοδοξία
Ἀναφέρει ὁ Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης:
«Στό σημεῖο αὐτό πρέπει νά διηγηθῶ ἕνα περιστατικό, πού συνέβη τέσσερεις μῆνες ἀφότου εἶχα κατέβει στό Κολουέζι. Μία μέρα μέ τόν παπα-Κύριλλο, πνευματικό παιδί καί ἀπ᾽ τούς πρώτους συνεργάτες τοῦ παπα-Κοσμά Γρηγοριάτη (+1989), ταξιδεύαμε πρός τό Λουμπουμπάσι γιά θέματα τῆς Ἱεραποστολῆς. Κατά τή διαδρομή σταματήσαμε στό χωριό Σοφουμουάνγκο, ὅπου εἶχε συμβεῖ τό τραγικό αὐτοκινητιστικό δυστύχημα τοῦ παπα-Κοσμᾶ. Ὑπῆρχαν τότε κάποιες καλύβες καί οἱ λιγοστοί γηγενεῖς δέν ἦταν Ὀρθόδοξοι. Συναντήσαμε δύο-τρεῖς ἀνθρώπους καί συνεχίσαμε γιά τό Λουμπουμπάσι. Στήν πόλι, ἀφοῦ ὁλοκληρώσαμε τίς ἐργασίες μας, πήγαμε στό σπίτι τῆς ἑλληνικῆς Κοινότητος, δίπλα στήν ἐκκλησία, γιά ξεκούρασι. Κάποια στιγμή ἦρθαν καί μοῦ εἶπαν:
—Πάτερ, σᾶς ζητοῦν τρεῖς κύριοι. Θέλουν νά σᾶς δώσουν κάτι!
Παραξενεύθηκα καί ρώτησα:
—Ποιοί κύριοι εἶναι; Εἶναι Ἕλληνες;
—Ὄχι, εἶναι γηγενεῖς κάτοικοι ἀπ᾽ τό Σοφουμουάνγκο.
Ἀπόρησα καί ἀναρωτιόμουν τί ἦταν ἄραγε αὐτό πού ἤθελαν νά μοῦ δώσουν! Ἦρθαν μέ πολύ σεβασμό καί μέ χαιρέτησαν. Ὁ πρῶτος, πού κρατοῦσε ἕνα μπουκάλι στά χέρια του, μοῦ ἐξήγησε ὅτι τό μπουκάλι περιεῖχε Ἅγ. Μύρο. Τόν ρώτησα ἔκθαμβος:
—Ποῦ τό βρῆκες ἐσύ;
Τότε μοῦ διηγήθηκε τό παρακάτω θαυμαστό περιστατικό.
—Ὄταν ἔγινε τό ἀτύχημα μέ τόν παπα-Κοσμά, οἱ χωρικοί ἔτρεξαν νά πάρουν κάποια πράγματα πού διασκορπίσθηκαν ἀπ᾽ τό αὐτοκίνητο. Δυστυχῶς, λόγῳ τῆς μεγάλης φτώχειας, ὅταν γίνονται θανατηφόρα τροχαῖα, συμβαίνει συχνά οἱ ἄνθρωποι νά μήν ὑπολογίζουν τήν ἀνθρώπινη ζωή, νά μήν δείχνουν σεβασμό καί νά προβαίνουν σέ ἀρπαγές. Ὁ χωρικός αὐτός, λοιπόν, πρόλαβε καί πῆρε τό μπουκάλι, πού θεωροῦσε ὅτι τό περιεχόμενό του ἦταν λάδι. Ἐπιθυμοῦσε, ὅπως μοῦ ἐξήγησε, να τό χρησιμοποιήση γιά τηγάνισμα. Ἕνα βράδυ, στόν ὕπνο του, τοῦ ἐμφανίσθηκε ὁ παπα-Κοσμᾶς καί τοῦ εἶπε αὐστηρά:
“Πρόσεχε, μήν τό χρησιμοποιήσεις, γιατί αὐτό εἶναι Ἅγ. Μύρο γιά τίς Βαπτίσεις τῶν Χριστιανῶν. Θά πάθης μεγάλο κακό, ἄν τό χρησιμοποιήσης. Θά τό πάρης, θά τό πᾶς στό Λουμπουμπάσι καί θά τό δώσης στόν ὑπεύθυνο τῆς Ὀρθόδοξης Ἱεραποστολῆς”.
Συγκινημένος, πῆρα στά χέρια μου τό Ἅγ. Μύρο, τούς εὐχαρίστησα καί ζήτησα νά τούς βοηθήσουμε. Καθώς ἔφευγαν, τούς βεβαίωσα ὄτι θά ξαναπεράσουμε ἀπ᾽ τό χωριό τους.
Ἦταν τόσο μεγάλη ἡ εὐλογία τοῦ ἀναπάντεχου αὐτοῦ θείου δώρου! Τό ἐξέλαβα σάν νά προερχόταν ἀπ᾽ τά μαρτυρικά χέρια τοῦ παπα-Κοσμᾶ, μήνυμα συμπαραστάσεως καί ἐνθαρρύνσεως τοῦ ἀγώνα μας ἀπ᾽ τήν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία. Τό ἐν λόγῳ μπουκάλι μέ τό Ἅγ. Μύρο τό χρησιμοποιοῦμε περίπου δέκα χρόνια. Μυρώναμε τούς πιστούς στίς βαπτίσεις καί μοιράζαμε καί στίς μακρινές μας ἐνορίες.
Τό γεγονός αὐτό τό καταθέτω μέ πολλή εὐλάβεια στή μνήμη τοῦ παπα-Κοσμᾶ. Πραγματικά ἦταν εὐλογία καί Χάρι Θεοῦ νά ξανάρθη στά χέρια μας τό Ἅγ. Μύρο καί νά μήν παραπέση καί χαθῆ.
Ἀργότερα, ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ Σοφουμουάνγκο κατηχήθηκαν καί βαπτίσθηκαν. Στήν περιοχή ἔχει ἀναγερθῆ ἕνας μεγάλος Ἱερός Ναός πρός τιμήν τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ καί ἕνα Δημοτικό Σχολεῖο».
orthodoxos.com.gr
https://simeiakairwn.wordpress.com
https://romioitispolis.pr/
Ένα θαύμα του Μαρτυρικού παπα-Κοσμά Γρηγοριάτη, Ιεραποστόλου του Κονγκό (+ 27 Ιανουαρίου 1989): Η θαυμαστή μεταστροφή των κατοίκων του χωριού Σοφουμουάνγκο του Κονγκό στην Ορθοδοξία
Ἀναφέρει ὁ Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης:
«Στό σημεῖο αὐτό πρέπει νά διηγηθῶ ἕνα περιστατικό, πού συνέβη τέσσερεις μῆνες ἀφότου εἶχα κατέβει στό Κολουέζι. Μία μέρα μέ τόν παπα-Κύριλλο, πνευματικό παιδί καί ἀπ᾽ τούς πρώτους συνεργάτες τοῦ παπα-Κοσμά Γρηγοριάτη (+1989), ταξιδεύαμε πρός τό Λουμπουμπάσι γιά θέματα τῆς Ἱεραποστολῆς. Κατά τή διαδρομή σταματήσαμε στό χωριό Σοφουμουάνγκο, ὅπου εἶχε συμβεῖ τό τραγικό αὐτοκινητιστικό δυστύχημα τοῦ παπα-Κοσμᾶ. Ὑπῆρχαν τότε κάποιες καλύβες καί οἱ λιγοστοί γηγενεῖς δέν ἦταν Ὀρθόδοξοι. Συναντήσαμε δύο-τρεῖς ἀνθρώπους καί συνεχίσαμε γιά τό Λουμπουμπάσι. Στήν πόλι, ἀφοῦ ὁλοκληρώσαμε τίς ἐργασίες μας, πήγαμε στό σπίτι τῆς ἑλληνικῆς Κοινότητος, δίπλα στήν ἐκκλησία, γιά ξεκούρασι. Κάποια στιγμή ἦρθαν καί μοῦ εἶπαν:
—Πάτερ, σᾶς ζητοῦν τρεῖς κύριοι. Θέλουν νά σᾶς δώσουν κάτι!
Παραξενεύθηκα καί ρώτησα:
—Ποιοί κύριοι εἶναι; Εἶναι Ἕλληνες;
—Ὄχι, εἶναι γηγενεῖς κάτοικοι ἀπ᾽ τό Σοφουμουάνγκο.
Ἀπόρησα καί ἀναρωτιόμουν τί ἦταν ἄραγε αὐτό πού ἤθελαν νά μοῦ δώσουν! Ἦρθαν μέ πολύ σεβασμό καί μέ χαιρέτησαν. Ὁ πρῶτος, πού κρατοῦσε ἕνα μπουκάλι στά χέρια του, μοῦ ἐξήγησε ὅτι τό μπουκάλι περιεῖχε Ἅγ. Μύρο. Τόν ρώτησα ἔκθαμβος:
—Ποῦ τό βρῆκες ἐσύ;
Τότε μοῦ διηγήθηκε τό παρακάτω θαυμαστό περιστατικό.
—Ὄταν ἔγινε τό ἀτύχημα μέ τόν παπα-Κοσμά, οἱ χωρικοί ἔτρεξαν νά πάρουν κάποια πράγματα πού διασκορπίσθηκαν ἀπ᾽ τό αὐτοκίνητο. Δυστυχῶς, λόγῳ τῆς μεγάλης φτώχειας, ὅταν γίνονται θανατηφόρα τροχαῖα, συμβαίνει συχνά οἱ ἄνθρωποι νά μήν ὑπολογίζουν τήν ἀνθρώπινη ζωή, νά μήν δείχνουν σεβασμό καί νά προβαίνουν σέ ἀρπαγές. Ὁ χωρικός αὐτός, λοιπόν, πρόλαβε καί πῆρε τό μπουκάλι, πού θεωροῦσε ὅτι τό περιεχόμενό του ἦταν λάδι. Ἐπιθυμοῦσε, ὅπως μοῦ ἐξήγησε, να τό χρησιμοποιήση γιά τηγάνισμα. Ἕνα βράδυ, στόν ὕπνο του, τοῦ ἐμφανίσθηκε ὁ παπα-Κοσμᾶς καί τοῦ εἶπε αὐστηρά:
“Πρόσεχε, μήν τό χρησιμοποιήσεις, γιατί αὐτό εἶναι Ἅγ. Μύρο γιά τίς Βαπτίσεις τῶν Χριστιανῶν. Θά πάθης μεγάλο κακό, ἄν τό χρησιμοποιήσης. Θά τό πάρης, θά τό πᾶς στό Λουμπουμπάσι καί θά τό δώσης στόν ὑπεύθυνο τῆς Ὀρθόδοξης Ἱεραποστολῆς”.
Συγκινημένος, πῆρα στά χέρια μου τό Ἅγ. Μύρο, τούς εὐχαρίστησα καί ζήτησα νά τούς βοηθήσουμε. Καθώς ἔφευγαν, τούς βεβαίωσα ὄτι θά ξαναπεράσουμε ἀπ᾽ τό χωριό τους.
Ἦταν τόσο μεγάλη ἡ εὐλογία τοῦ ἀναπάντεχου αὐτοῦ θείου δώρου! Τό ἐξέλαβα σάν νά προερχόταν ἀπ᾽ τά μαρτυρικά χέρια τοῦ παπα-Κοσμᾶ, μήνυμα συμπαραστάσεως καί ἐνθαρρύνσεως τοῦ ἀγώνα μας ἀπ᾽ τήν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία. Τό ἐν λόγῳ μπουκάλι μέ τό Ἅγ. Μύρο τό χρησιμοποιοῦμε περίπου δέκα χρόνια. Μυρώναμε τούς πιστούς στίς βαπτίσεις καί μοιράζαμε καί στίς μακρινές μας ἐνορίες.
Τό γεγονός αὐτό τό καταθέτω μέ πολλή εὐλάβεια στή μνήμη τοῦ παπα-Κοσμᾶ. Πραγματικά ἦταν εὐλογία καί Χάρι Θεοῦ νά ξανάρθη στά χέρια μας τό Ἅγ. Μύρο καί νά μήν παραπέση καί χαθῆ.
Ἀργότερα, ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ Σοφουμουάνγκο κατηχήθηκαν καί βαπτίσθηκαν. Στήν περιοχή ἔχει ἀναγερθῆ ἕνας μεγάλος Ἱερός Ναός πρός τιμήν τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ καί ἕνα Δημοτικό Σχολεῖο».
orthodoxos.com.gr
https://simeiakairwn.wordpress.com
https://romioitispolis.pr/
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51720
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Δεν είναι αμαρτία ο έρωτας παιδιά! Απλά το πού θα πας αυτόν τον έρωτα είναι το θέμα. Στον ουρανό για να ζήσει ή στον γκρεμό για να σβήσει ;
Είναι ευλογημένη η επιθυμία να φυτέψω ένα λουλούδι. Δεν θα το φυτέψω στο τσιμέντο αλλά στο χώμα. Δεν θα το αφήσω στην τύχη του αλλά θα το προσέχω , δεν θα το ποτίζω με γράσο ή με δηλητήριο αλλά με νερό και ιδιαίτερη φροντίδα.
Πού θα πάμε τις επιθυμίες μας ; Ποιές είναι οι προοπτικές μας; Τι ακριβώς είναι αυτό που θέλουμε; Τα αποτελέσματα των απαντήσεων ζωγραφίζουν τον καμβά της ζωής και της σωτηρίας μας.
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
Είναι ευλογημένη η επιθυμία να φυτέψω ένα λουλούδι. Δεν θα το φυτέψω στο τσιμέντο αλλά στο χώμα. Δεν θα το αφήσω στην τύχη του αλλά θα το προσέχω , δεν θα το ποτίζω με γράσο ή με δηλητήριο αλλά με νερό και ιδιαίτερη φροντίδα.
Πού θα πάμε τις επιθυμίες μας ; Ποιές είναι οι προοπτικές μας; Τι ακριβώς είναι αυτό που θέλουμε; Τα αποτελέσματα των απαντήσεων ζωγραφίζουν τον καμβά της ζωής και της σωτηρίας μας.
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51720
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Μέρες που έρχεσαι αντιμέτωπος με τη σιωπή του εαυτού σου αλλά και με τις κραυγές του εχθρού.
Μέρες που μπαίνεις στην αρένα αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με τους λογισμούς.
Μέρες εξωτερικής ησυχίας κατά τις οποίες όμως διαπιστώσαμε πόση τρικυμία έχουμε τελικά μέσα μας.
Μέρες που μέσα στην ησυχία σε κυνηγάει το παρελθόν σου. Σε κυνηγούν οι εικόνες από τις πατημασιές που άφησες στο διάβα της προσωπικής σου ιστορίας.
Οι μεγαλύτερες αλλά ευλογημένες μάχες γίνονται μέσα στη σιωπή και την ησυχία, είναι οι στιγμές που φεύγει η θολούρα και το κοσμικό καυσαέριο και μένει η γύμνια του εαυτού.
Ήρθε η ώρα να δώσουμε πνευματικές μάχες , ήρθε η ώρα το γόνατο να μείνει στο πάτωμα και η καρδιά να ανέβει στον ουρανό. Ήρθε η ώρα να δω καθαρά τα “χάλια” μου που τα ευλογούσα ως αρετές.
Ήρθε η ώρα που τα εσωτερικά ερωτήματα θα ζητούν απαντήσεις. Απαντήσεις που πολλές φορές μπορεί να είναι απλά ένα δάκρυ.
Ήρθε η ώρα να κάνουμε στην άκρη, να σιωπήσουμε εμείς και να αφήσουμε τον Θεό να “μιλήσει”. Ο Θεός ενεργεί διαφορετικά: βγάζει από τον βούρκο διαμάντια και από το σκοτάδι γεννά φως και ανάβει καντήλια στις καρδιές των ανθρώπων.
Όσο γνωρίζω και ανακαλύπτω βαθύτερα τον εαυτό μου και ιδιαίτερα τις αδυναμίες και τα λάθη μου τόσο γνωρίζω περισσότερο τον Θεό και τον κόσμο.
Τελικά αυτό που φοβόμαστε περισσότερο είναι ο άγνωστος εαυτός μας!
Δεν απογοητευόμαστε αδέρφια, έχουμε Θεό ζώντα ! «Θαρσείτε, εγώ ειμι· μή φοβείσθε.»λέει ο Κύριος! “Κύριε τώρα που δεν Σε έχω, Σε ποθώ περισσότερο ...και σε προσμένω.”
Kαλό κουράγιο !!π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
Μέρες σιωπηλές….ευλογημένες….
EUXH.GR
Μέρες που μπαίνεις στην αρένα αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με τους λογισμούς.
Μέρες εξωτερικής ησυχίας κατά τις οποίες όμως διαπιστώσαμε πόση τρικυμία έχουμε τελικά μέσα μας.
Μέρες που μέσα στην ησυχία σε κυνηγάει το παρελθόν σου. Σε κυνηγούν οι εικόνες από τις πατημασιές που άφησες στο διάβα της προσωπικής σου ιστορίας.
Οι μεγαλύτερες αλλά ευλογημένες μάχες γίνονται μέσα στη σιωπή και την ησυχία, είναι οι στιγμές που φεύγει η θολούρα και το κοσμικό καυσαέριο και μένει η γύμνια του εαυτού.
Ήρθε η ώρα να δώσουμε πνευματικές μάχες , ήρθε η ώρα το γόνατο να μείνει στο πάτωμα και η καρδιά να ανέβει στον ουρανό. Ήρθε η ώρα να δω καθαρά τα “χάλια” μου που τα ευλογούσα ως αρετές.
Ήρθε η ώρα που τα εσωτερικά ερωτήματα θα ζητούν απαντήσεις. Απαντήσεις που πολλές φορές μπορεί να είναι απλά ένα δάκρυ.
Ήρθε η ώρα να κάνουμε στην άκρη, να σιωπήσουμε εμείς και να αφήσουμε τον Θεό να “μιλήσει”. Ο Θεός ενεργεί διαφορετικά: βγάζει από τον βούρκο διαμάντια και από το σκοτάδι γεννά φως και ανάβει καντήλια στις καρδιές των ανθρώπων.
Όσο γνωρίζω και ανακαλύπτω βαθύτερα τον εαυτό μου και ιδιαίτερα τις αδυναμίες και τα λάθη μου τόσο γνωρίζω περισσότερο τον Θεό και τον κόσμο.
Τελικά αυτό που φοβόμαστε περισσότερο είναι ο άγνωστος εαυτός μας!
Δεν απογοητευόμαστε αδέρφια, έχουμε Θεό ζώντα ! «Θαρσείτε, εγώ ειμι· μή φοβείσθε.»λέει ο Κύριος! “Κύριε τώρα που δεν Σε έχω, Σε ποθώ περισσότερο ...και σε προσμένω.”
Kαλό κουράγιο !!π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
Μέρες σιωπηλές….ευλογημένες….
EUXH.GR
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51720
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
H ψευτιά και ο πνευματικός εκφυλισμός απλώνει μέρα με την μέρα απάνω στους Έλληνες και τους παραμορφώνει.
Έναν λαό που ξεχωρίζει ανάμεσα σ’όλα τα έθνη και που είναι γεμάτος πνευματική υγεία, πάμε να τον κάνουμε εμείς, οι λογής-λογής καλαμαράδες, κι οι άλλοι γραμματιζούμενοι, σαχλόν, χωρίς χαρακτήρα, χωρίς πνευματικό νεύρο, χωρίς πνευματική ανδροπρέπεια, χωρίς χαρακτήρα. Οι διάφοροι φωστήρες βαστάνε από μια πατέντα στα χέρια, και μέρα-νύχτα δουλεύουνε για να «συγχρονίσουν » την Ελλάδα., ενώ στ’αληθινά σκάβουνε τον λάκκο της. Άμυαλα νευρόσπαστα! Ποιόν θα συγχρονίσετε; Αυτό που λέτε εσείς «συγχρονισμό» και «εξέλιξη» είναι μια άθλια παραμόρφωση, σύμφωνα μ’ένα βλακώδες μοντέλο, όπου κάνανε οι σαρακοστιανοί και κάλπικοι άνθρωποι, που τους λέγει η Γραφή «χλιαρούς», δηλαδή σαχλούς , και για τους οποίους λέγει ο Θεός ότι «μέλλει εμέσαι εκ του στόματος αυτού, ει χλιαροί εισί, και ούτε ζεστοί ούτε ψυχροί» (Αποκάλ. γ’16).
Μέσα σ’αυτό το καλούπι θέλετε να βάλετε τον λαό, κι έτσι να χαθεί από πάνω του κάθε πρωτοτυπία, κάθε σημάδι αληθινής ζωής, κάθε χαρακτήρας. Θέλετε, μ’άλλα λόγια, να επιβάλετε στον κόσμο ένα πνευματικό «εσπεράντο», , που να καταργήσει κάθε ζωντανή ουσία και έκφραση μέσα στους ανθρώπου , δηλαδή έναν πνευματικό θάνατο, ή μια πνευματική παραλυσία. Αυτό το λέτε «συγχρονισμό» και «εξέλιξη». Ανόητοι και αναίσθητοι! «Συγχρονισμένο» και «εξελιγμένο» είναι ότι είναι ζωντανό, και μονάχα ότι είναι πνευματικά πεθαμένο , όπως είσαστε εσείς , αυτό δεν μπορεί να’ναι ούτε συγχρονισμένο ούτε εξελιγμένο, αφου δεν είναι ζωντανό. Ο συγχρονισμός ο αληθινός είναι κάποια ενέργεια, που γίνεται μόνη της μέσα σε κάθε ζωντανό πλάσμα. Λοιπόν , ποια Ελλάδα και ποιον λαό θα «συγχρονίσετε», αφού η Ελλάδα είναι ολοζώντανη και ο λαός της είναι αείζωος; Θα ζωντανέψετε εσείς τη ζωή , εσείς οι πεθαμένοι και θαμμένοι; Θαρρείτε πως με τις υστερικές φωνές και με τις θεατρικές σκηνοθεσίες φανερώνεται η ζωή; Μα ίσια-ίσια, εκεί που παίρνει τη θέση της ζωής η νεκρή και ψεύτικη απομίμιση της, δηλαδή τοπείδωλο της, με άλλα λόγια κάποια φτιαχτή σκηνοθεσία της ζωής, εκεί βέβαια δεν υπάρχει αληθινά η Ζωή. Να, αυτή η άψυχη σκηνοθεσία , αυτή είναι η «εξέλιξη» και ο «συγχρονισμός» σας. Αυτός είναι ο θάνατος της ψυχής, γιατί η ψευτιά είναι θάνατος και η ζωή αλήθεια. Γι’αυτό και εσείς , με όλες τις φωνές που βάζετε, και μ’ολες τις δραστηριότητες και με όλα τα υστερικά ξετινάγματα, έχετε επάνω σας την μπόχα του Θανάτου. Κι αντί να πάτε κοντά στο λαό, που είναι πηγή ζωής, για να πάρετε λίγη ζωή και αλήθεια, εσείς θέλετε να τον κάνετε ζωντανό, εκείνον εσείς οι πεθαμένοι να ζωντανέψετε τη ζωή, οι ψεύτες να φανερώσετε την αλήθεια, οι βρουκόλακοι να δώσετε δύναμη και νεύρα στον αντρειωμένον!
Όποιος δεν ζεί σύμφωνα με το φυσικό του φτιάξιμο και με τα φυσικά κτίσματα που υπάρχουνε γύρω του, αυτός δεν έχει αληθινή ζωή μέσα του, ούτε φυσική ούτε πνευματική. Όπως ζούνε οι Έλληνες σήμερα, δεν είναι αληθινή η ζωή τους. Το νιώθουνε και οι ίδιοι και ας μην το λένε. Λαχταράνε να βρούνε τον εαυτό τους που τον έχουν χαμένο. (εκτός από κάποιους «κομφορ» , δίχως κανέναν βαθύν πόθο, χωρίς κανέναν καημό).
Και εκείνος, ακόμα, που δεν έχει συναίσθηση τι είναι αληθινό, έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνει πως η ζωή του είναι ψεύτική, πως δεν έχει κανέναν αληθινό δεσμό ούτε με τον τόπο του, ούτε με τους προγόνους του, ούτε με τις ντόπιες συνήθειες που βγήκανε από την αγάπη και από τον πόνο, και πως είναι ορφανός και ξένος μέσα στον ίδιο τον τόπο του, σαν τον άσωτο υιό, και πως, με όλο που θαρρεί πως τρώγει καλά και νόστιμα φαγητά, στ’αληθινά μασά ξυλοκέρατα , φερμένα από ξένους τόπους, όπου είναι αλλιώτικοι από τον δικό μας .
Αγαπάμε την Ελλάδα, πονάμε το τόπο μας, δίνουμε γι’αυτόν τη ζωή μας , και από την άλλη μεριά σιχαινόμαστε τα δικά μας πράγματα της Ελλάδας., είτε φυσικά είναι , είτε τεχνητά, είτε συνήθειες, είτε τραγούδια, είτε ψαλμωδίες, είτε εικονίσματα, και θέλουμε να ξενοφερμένα. Είμαστε, λοιπόν, στα συγκαλά μας; Ρωτώ να μάθω.
Πηγή: Φώτης Κόντογλου – Ευλογημένο Καταφύγιο
π.Σπυριδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολή Λήμνου
Η "Ρομφαία" του Φώτη Κόντογλου στους Προοδευτικούς
Έναν λαό που ξεχωρίζει ανάμεσα σ’όλα τα έθνη και που είναι γεμάτος πνευματική υγεία, πάμε να τον κάνουμε εμείς, οι λογής-λογής καλαμαράδες, κι οι άλλοι γραμματιζούμενοι, σαχλόν, χωρίς χαρακτήρα, χωρίς πνευματικό νεύρο, χωρίς πνευματική ανδροπρέπεια, χωρίς χαρακτήρα. Οι διάφοροι φωστήρες βαστάνε από μια πατέντα στα χέρια, και μέρα-νύχτα δουλεύουνε για να «συγχρονίσουν » την Ελλάδα., ενώ στ’αληθινά σκάβουνε τον λάκκο της. Άμυαλα νευρόσπαστα! Ποιόν θα συγχρονίσετε; Αυτό που λέτε εσείς «συγχρονισμό» και «εξέλιξη» είναι μια άθλια παραμόρφωση, σύμφωνα μ’ένα βλακώδες μοντέλο, όπου κάνανε οι σαρακοστιανοί και κάλπικοι άνθρωποι, που τους λέγει η Γραφή «χλιαρούς», δηλαδή σαχλούς , και για τους οποίους λέγει ο Θεός ότι «μέλλει εμέσαι εκ του στόματος αυτού, ει χλιαροί εισί, και ούτε ζεστοί ούτε ψυχροί» (Αποκάλ. γ’16).
Μέσα σ’αυτό το καλούπι θέλετε να βάλετε τον λαό, κι έτσι να χαθεί από πάνω του κάθε πρωτοτυπία, κάθε σημάδι αληθινής ζωής, κάθε χαρακτήρας. Θέλετε, μ’άλλα λόγια, να επιβάλετε στον κόσμο ένα πνευματικό «εσπεράντο», , που να καταργήσει κάθε ζωντανή ουσία και έκφραση μέσα στους ανθρώπου , δηλαδή έναν πνευματικό θάνατο, ή μια πνευματική παραλυσία. Αυτό το λέτε «συγχρονισμό» και «εξέλιξη». Ανόητοι και αναίσθητοι! «Συγχρονισμένο» και «εξελιγμένο» είναι ότι είναι ζωντανό, και μονάχα ότι είναι πνευματικά πεθαμένο , όπως είσαστε εσείς , αυτό δεν μπορεί να’ναι ούτε συγχρονισμένο ούτε εξελιγμένο, αφου δεν είναι ζωντανό. Ο συγχρονισμός ο αληθινός είναι κάποια ενέργεια, που γίνεται μόνη της μέσα σε κάθε ζωντανό πλάσμα. Λοιπόν , ποια Ελλάδα και ποιον λαό θα «συγχρονίσετε», αφού η Ελλάδα είναι ολοζώντανη και ο λαός της είναι αείζωος; Θα ζωντανέψετε εσείς τη ζωή , εσείς οι πεθαμένοι και θαμμένοι; Θαρρείτε πως με τις υστερικές φωνές και με τις θεατρικές σκηνοθεσίες φανερώνεται η ζωή; Μα ίσια-ίσια, εκεί που παίρνει τη θέση της ζωής η νεκρή και ψεύτικη απομίμιση της, δηλαδή τοπείδωλο της, με άλλα λόγια κάποια φτιαχτή σκηνοθεσία της ζωής, εκεί βέβαια δεν υπάρχει αληθινά η Ζωή. Να, αυτή η άψυχη σκηνοθεσία , αυτή είναι η «εξέλιξη» και ο «συγχρονισμός» σας. Αυτός είναι ο θάνατος της ψυχής, γιατί η ψευτιά είναι θάνατος και η ζωή αλήθεια. Γι’αυτό και εσείς , με όλες τις φωνές που βάζετε, και μ’ολες τις δραστηριότητες και με όλα τα υστερικά ξετινάγματα, έχετε επάνω σας την μπόχα του Θανάτου. Κι αντί να πάτε κοντά στο λαό, που είναι πηγή ζωής, για να πάρετε λίγη ζωή και αλήθεια, εσείς θέλετε να τον κάνετε ζωντανό, εκείνον εσείς οι πεθαμένοι να ζωντανέψετε τη ζωή, οι ψεύτες να φανερώσετε την αλήθεια, οι βρουκόλακοι να δώσετε δύναμη και νεύρα στον αντρειωμένον!
Όποιος δεν ζεί σύμφωνα με το φυσικό του φτιάξιμο και με τα φυσικά κτίσματα που υπάρχουνε γύρω του, αυτός δεν έχει αληθινή ζωή μέσα του, ούτε φυσική ούτε πνευματική. Όπως ζούνε οι Έλληνες σήμερα, δεν είναι αληθινή η ζωή τους. Το νιώθουνε και οι ίδιοι και ας μην το λένε. Λαχταράνε να βρούνε τον εαυτό τους που τον έχουν χαμένο. (εκτός από κάποιους «κομφορ» , δίχως κανέναν βαθύν πόθο, χωρίς κανέναν καημό).
Και εκείνος, ακόμα, που δεν έχει συναίσθηση τι είναι αληθινό, έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνει πως η ζωή του είναι ψεύτική, πως δεν έχει κανέναν αληθινό δεσμό ούτε με τον τόπο του, ούτε με τους προγόνους του, ούτε με τις ντόπιες συνήθειες που βγήκανε από την αγάπη και από τον πόνο, και πως είναι ορφανός και ξένος μέσα στον ίδιο τον τόπο του, σαν τον άσωτο υιό, και πως, με όλο που θαρρεί πως τρώγει καλά και νόστιμα φαγητά, στ’αληθινά μασά ξυλοκέρατα , φερμένα από ξένους τόπους, όπου είναι αλλιώτικοι από τον δικό μας .
Αγαπάμε την Ελλάδα, πονάμε το τόπο μας, δίνουμε γι’αυτόν τη ζωή μας , και από την άλλη μεριά σιχαινόμαστε τα δικά μας πράγματα της Ελλάδας., είτε φυσικά είναι , είτε τεχνητά, είτε συνήθειες, είτε τραγούδια, είτε ψαλμωδίες, είτε εικονίσματα, και θέλουμε να ξενοφερμένα. Είμαστε, λοιπόν, στα συγκαλά μας; Ρωτώ να μάθω.
Πηγή: Φώτης Κόντογλου – Ευλογημένο Καταφύγιο
π.Σπυριδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολή Λήμνου
Η "Ρομφαία" του Φώτη Κόντογλου στους Προοδευτικούς
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51720
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
"Το αύριο ανήκει στον Θεό....."
Πόσο σημαντικό είναι να κοιτάς το μέλλον; Να πιστεύεις και να ελπίζεις στο καλύτερο που δεν ήρθε ακόμη αλλά όμως έρχεται. Να μην αφήνεις το παρελθόν να σε καταπίνει, αλλά να λες «με την βοήθεια του Θεού όλα θα πάνε καλά. Τίποτε δεν τελείωσε στο χθες όλα αρχίζουν και πάλι αύριο…». Με αυτό τον τρόπο έζησε ο σπουδαίος προφήτης της εκκλησίας Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, κοιτώντας το μέλλον του Θεού. Περιμένοντας το αύριο που δεν ήρθε ακόμη.
Η χριστιανική εκκλησία από τις απαρχές της παρουσίας της, υπήρξε ως μια εσχατολογική κοινότητα. Τα μέλη της ζούσαν έντονα την προσδοκία της Βασιλείας του Θεού. Τελούσαν την Θεία Ευχαριστία προγευόμενοι την δόξα του Θεού. Αργότερα όταν επι Μ. Κωσταντίνου ο Χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία του κράτους ατόνησε η εσχατολογική πίστη στα μέλη της εκκλησίας. Τα προνόμια, η παύση των διωγμών κ.α. πολλά, οδήγησαν σε μια θρησκειοποίηση και εκκοσμίκευση, δηλαδή σε μια εξυπηρέτηση περισσότερο θρησκευτικών αναγκών και όχι εκκλησιαστικής πραγμάτωσης. Όμως ποτέ δεν χάθηκε από τον πυρήνα της λατρείας και ιδιαιτέρως της Θ. Λειτουργίας το βίωμα ότι, η ταυτότητα της εκκλησίας λαμβάνεται από τα έσχατα και όχι την ιστορία. Δηλαδή ότι η αποστολή της εκκλησίας μέσα στον κόσμο είναι να φανερώνει και να εικονίζει την Βασιλεία του Θεού που είναι ήδη εδώ αλλά όχι ακόμη.
Ο Άγιος Συμεών ήταν ένας τέτοιος εσχατολογικός άνθρωπος, ένας προφήτης που κοιτούσε αυτό που έρχεται δίχως να χάνεται σε εκείνο που έφυγε. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι «κάθε πέρσι και καλύτερα», και με αυτόν τον τρόπο εξιδανικεύουν το παρελθόν ή βυθίζονται στις ενοχές του. Ενοχές γι’ αυτά που έκανα ή για εκείνα που δεν έπραξαν. Η εκκλησία όμως, μας λέει ότι δεν είμαστε το παρελθόν μας, αλλά το μέλλον μας. Είμαστε αυτό που θα γίνουμε και όχι αυτό που είμασταν ή είμαστε.
Ο προφήτης Συμεών είχε κάνει ένα τάμα στο Θεό. Τι είχε ζητήσει; Αυτό που σπάνια έως ποτέ δεν ζητάει ένα σύγχρονος πιστός, να δει τον μεσσία, το Υιό του Θεού, και έπειτα ας πεθάνει. Τα τάματα των ανθρώπων κατά πλειοψηφία αφορούν υλικά πράγματα, τακτοποιήσεις και αποκαταστάσεις. Ο Άγιος Συμεών όμως ζητάει από τον Θεό να μην πεθάνει μέχρι να δει και κρατήσει στα χέρια του τον Χριστό.
Αυτή ας γίνει κι η δική μας καθημερινή προσευχή , να μην επιτρέψει ο Θεός να φύγουμε από την ζωή αυτή εάν δεν γνωρίσουμε τον Χριστό. Εάν δεν μετανοήσουμε κι εάν δεν γευτούμε εμπειρικά και βιωματικά την γλυκιά Του παρουσία. Διότι προφανώς είναι άλλο πράγμα να μιλάς για τον Θεό κι άλλο να έχεις γευτεί την κοινωνία μαζί Του. Ο Προφήτης Συμεών όταν συνάντησε τον Χριστό και τον κράτησε στην αγκαλιά είπε προς τον Θεό, «νυν απολύεις τον δούλο σου Δέσποτα…». Πλέον μπορούσε να πεθάνει γιατί είχε συναντήσει την ζωή.
π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος
Πόσο σημαντικό είναι να κοιτάς το μέλλον; Να πιστεύεις και να ελπίζεις στο καλύτερο που δεν ήρθε ακόμη αλλά όμως έρχεται. Να μην αφήνεις το παρελθόν να σε καταπίνει, αλλά να λες «με την βοήθεια του Θεού όλα θα πάνε καλά. Τίποτε δεν τελείωσε στο χθες όλα αρχίζουν και πάλι αύριο…». Με αυτό τον τρόπο έζησε ο σπουδαίος προφήτης της εκκλησίας Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, κοιτώντας το μέλλον του Θεού. Περιμένοντας το αύριο που δεν ήρθε ακόμη.
Η χριστιανική εκκλησία από τις απαρχές της παρουσίας της, υπήρξε ως μια εσχατολογική κοινότητα. Τα μέλη της ζούσαν έντονα την προσδοκία της Βασιλείας του Θεού. Τελούσαν την Θεία Ευχαριστία προγευόμενοι την δόξα του Θεού. Αργότερα όταν επι Μ. Κωσταντίνου ο Χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία του κράτους ατόνησε η εσχατολογική πίστη στα μέλη της εκκλησίας. Τα προνόμια, η παύση των διωγμών κ.α. πολλά, οδήγησαν σε μια θρησκειοποίηση και εκκοσμίκευση, δηλαδή σε μια εξυπηρέτηση περισσότερο θρησκευτικών αναγκών και όχι εκκλησιαστικής πραγμάτωσης. Όμως ποτέ δεν χάθηκε από τον πυρήνα της λατρείας και ιδιαιτέρως της Θ. Λειτουργίας το βίωμα ότι, η ταυτότητα της εκκλησίας λαμβάνεται από τα έσχατα και όχι την ιστορία. Δηλαδή ότι η αποστολή της εκκλησίας μέσα στον κόσμο είναι να φανερώνει και να εικονίζει την Βασιλεία του Θεού που είναι ήδη εδώ αλλά όχι ακόμη.
Ο Άγιος Συμεών ήταν ένας τέτοιος εσχατολογικός άνθρωπος, ένας προφήτης που κοιτούσε αυτό που έρχεται δίχως να χάνεται σε εκείνο που έφυγε. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι «κάθε πέρσι και καλύτερα», και με αυτόν τον τρόπο εξιδανικεύουν το παρελθόν ή βυθίζονται στις ενοχές του. Ενοχές γι’ αυτά που έκανα ή για εκείνα που δεν έπραξαν. Η εκκλησία όμως, μας λέει ότι δεν είμαστε το παρελθόν μας, αλλά το μέλλον μας. Είμαστε αυτό που θα γίνουμε και όχι αυτό που είμασταν ή είμαστε.
Ο προφήτης Συμεών είχε κάνει ένα τάμα στο Θεό. Τι είχε ζητήσει; Αυτό που σπάνια έως ποτέ δεν ζητάει ένα σύγχρονος πιστός, να δει τον μεσσία, το Υιό του Θεού, και έπειτα ας πεθάνει. Τα τάματα των ανθρώπων κατά πλειοψηφία αφορούν υλικά πράγματα, τακτοποιήσεις και αποκαταστάσεις. Ο Άγιος Συμεών όμως ζητάει από τον Θεό να μην πεθάνει μέχρι να δει και κρατήσει στα χέρια του τον Χριστό.
Αυτή ας γίνει κι η δική μας καθημερινή προσευχή , να μην επιτρέψει ο Θεός να φύγουμε από την ζωή αυτή εάν δεν γνωρίσουμε τον Χριστό. Εάν δεν μετανοήσουμε κι εάν δεν γευτούμε εμπειρικά και βιωματικά την γλυκιά Του παρουσία. Διότι προφανώς είναι άλλο πράγμα να μιλάς για τον Θεό κι άλλο να έχεις γευτεί την κοινωνία μαζί Του. Ο Προφήτης Συμεών όταν συνάντησε τον Χριστό και τον κράτησε στην αγκαλιά είπε προς τον Θεό, «νυν απολύεις τον δούλο σου Δέσποτα…». Πλέον μπορούσε να πεθάνει γιατί είχε συναντήσει την ζωή.
π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51720
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Για όσους δεν μπόρεσαν να την παρακολουθήσουν ή για εκείνους που την ζήτησαν να την ξαναδούν και ακούσουν , την ανεβάσαμε και μπορείτε να την παρακολουθήσετε.
Ευχές πολλές.
π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος
Ευχές πολλές.
π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος