Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Δεν έχω τίποτα άλλο να προσφέρω στον Άγιο,πέρα απὸ τον κόπο μου αυτό.

Ένα περιστατικὸ απὸ τη ζωὴ του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς. Του μεγάλου αυτού Σέρβου Θεολόγου και προσφάτως αναγνωρισθέντος Αγίου της Εκκλησίας, που γνώριζε Ελληνικά. Πρέπει να ήταν το έτος 1929, δηλαδὴ όταν ο Άγιος ήταν σε ηλικία 35 ετών...

Ήταν καλοκαίρι, και ξεκίνησε απὸ το Βράνιε με προορισμὸ το Μοναστήρι του Αγίου Προχόρου. Πήγαινε συχνὰ στο Μοναστήρι αυτό, με το οποίο και είχε ιδιαίτερο σύνδεσμο, γιατὶ είχε μεγάλη αγάπη στον Άγιο Πρόχορο. Ήταν ήδη Καθηγητὴς Πανεπιστημίου στη Θεολογικὴ Σχολὴ στο Βελιγράδι.

Ο δρόμος μέχρι το Μοναστήρι ήταν δύσβατος και γι’ αυτὸ αρκετὰ κουραστικός. Ο Άγιος, για να υπερνικά αυτὲς τις δυσκολίες, χρησιμοποιούσε κάποιο απλὸ αυτοκίνητο, για να διασχίσει τον βουνήσιο δρόμο, που οδηγούσε στο Μοναστήρι.

Σε μιὰ λοιπὸν τέτοια επίσκεψή του συνάντησε στο δρόμο του, μιὰ γερόντισσα, κι αμέσως κατάλαβε ότι κι αυτὴ κατευθυνόταν με τα πόδια προς το Μοναστήρι. Τότε ο Άγιος έκανε νόημα στον οδηγὸ να σταματήσει και προσκάλεσε τη γριούλα να ανέβει στο αυτοκίνητο, γιατί, όπως της εξήγησε, κι εκείνος πήγαινε όπου και αυτή.

– Σ’ ευχαριστώ, παιδί μου, του απάντησε η γριούλα, αλλὰ εγὼ είμαι φτωχή.

Ο Άγιος τότε της χαμογέλασε και τη διαβεβαίωσε ότι δεν θα πλήρωνε τίποτε, μιὰ και το αυτοκίνητο ήταν νοικιασμένο απὸ εκείνον.

Τότε η γερόντισσα, του είπε:
– Δεν το ‘πα γι’ αυτό, παιδί μου. Αλλὰ επειδὴ εγὼ είμαι φτωχή, δεν έχω τίποτα άλλο να προσφέρω στον Άγιο, πέρα απὸ τον κόπο μου αυτό.

Τότε ο Άγιος χτύπησε μεμιάς το μέτωπό του ως ένδειξη κατάπληκτου θαυμασμού και μονολόγησε:
– Αχ, Ιουστίνε, έγινες Καθηγητὴς Θεολογίας, κι όμως! Την ευσέβεια αυτής της γερόντισσας απέχεις πολὺ, για να τη φτάσεις...

Στράφηκε τότε και πάλι στον οδηγό. Τον πλήρωσε, κατέβηκε απὸ το αυτοκίνητο και συνέχισε πεζὸς μαζὶ με τη γριούλα, τον υπόλοιπο δρόμο έως το Μοναστήρι.

http://trelogiannis.blogspot.com/

[toula]

«Όπως σε αναπαύει παιδί μου»

Ο Κύριος, παιδιά μου. Καλωσορίσατε στην καλύβη μας. φαίνεστε πολύ κουρασμένοι από την οδοιπορία. δροσίστε το πρόσωπό σας με το νεράκι αυτής της βρύσης, πάρτε από τον Αρχοντάρη το κέρασμα και ελάτε στην απλωταρία να συζητήσουμε.

Έπειτα από λίγη ώρα...

Προσκυνητές: Γέροντα, ήρθαμε, όπως μας είπες. Είναι ωραία εδώ. Από εδώ ψηλά η θέα είναι ανεμπόδιστη. Ο ήλιος δύει μέσα στο πέλαγος. Θεϊκό βράδυ.

Γέροντας: Χαίρομαι, που έχετε μάτια και ψυχή για να βλέπετε τα μεγαλεία του Θεού. αυτό το μεγαλείο θα υμνήσουμε σε λίγο στον Εσπερινό και στη συνέχεια κατά την Αγρυπνία.

Προσκυνητές: Πότε θα αρχίσει και πότε θα τελειώσει η Αγρυπνία, Γέροντα;

Γέροντας: Θα αρχίσει σε λίγο και θα τελειώσει το πρωϊ με την ανατολή του ήλιου, οπότε και θα παρατεθεί Τράπεζα.

Ένας νεαρός προσκυνητής: Εγώ δε θά ΄ρθω στην Αγρυπνία. προτιμώ να κοιμηθώ.

Γέροντας: ΄Οπως σε αναπαύει, παιδί μου.

Προσκυνητές: Αυτός ο νεαρός, Γέροντα, δεν ανήκει στη συντροφιά μας. Eρχόταν μόνος και μας ακολούθησε. φαίνεται σαλεμένος.

Γέροντας: Μην κατηγορείς το παιδί. Όλοι μια συντροφιά είμαστε. Και ο Ιησούς μαζί μας, γιατί στο όνομα Του είμαστε συνηγμένοι εδώ πάνω σ΄ αυτή τη βίγλα του Θεού. Τώρα εγώ πηγαίνω στην εκκλησία. Χτύπησε το τάλαντο για τρίτη φορά.

Πρωί στην τράπεζα...

Γέροντας: Καλή σας όρεξη. φάτε και δοξολογήστε το Θεό «πάντων ένεκεν». Νά ΄χετε την ευχή μου, γιατί ήρθατε όλοι στην εκκλησία. Σας είδα να προσεύχεσθε με πίστη. Αν και κουρασμένοι, ήρθατε όλοι.

Προσκυνητής: Όχι όλοι. Ο νεαρός, ο μουσάτος, δεν ήρθε. είναι ιδιότροπος. Φαίνεται βαρεμένος.

Γέροντας: Μη μιλάς έτσι. δεν πειράζει που δεν ήρθε. Μπορεί να προσευχήθηκε με μεγαλύτερη θέρμη στο Θεό και ας μην ήρθε στην εκκλησία. Μπορεί να έχει κάποιο λόγο που δεν ήρθε. Μην τον λες βαρεμένο και ιδιότροπο.

Άλλος προσκυνητής: Γέροντα, ήρθε ο νεαρός. Ήρθε κατά τα μεσάνυκτα, έκατσε σε μια άκρη. Εκεί κοντά καθόμουν κι εγώ. Μέσα στο σκοτάδι δε διακρινόταν. Είχε πέσει στα γόνατα και έκλαιγε με αναφιλητά. Όταν άκουσε από το Ευαγγέλιο τη δυστυχία του Ασώτου, τότε άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Ποια ώρα έφυγε δεν είδα.

Γέροντας: Τώρα πού είναι;

Προσκυνητές: Έχει καθήσει σε μια πέτρα εκεί ψηλά και αγναντεύει τη θάλασσα… Εμείς θα φύγουμε. Ας μείνει αυτός εδώ.

Γέροντας: Μην τον αφήσετε μόνο. Πάρτε τούτη την ευλογία γι΄ αυτόν. Είναι λίγο ψωμί, δυο ντομάτες και λίγες ελιές. Το καημένο το παιδί δεν έφαγε τίποτα. Πώς θα περπατήσει;

Προσκυνητές: Γέροντα, νά ΄τος έρχεται. Καλύτερα να τα δώσεις εσύ.

Γέροντας: Καλώς τον. Παιδί μου, η Τράπεζα σε περιμένει. Αν δεν θέλεις να φας στην Τράπεζα, πάρε μαζί σου αυτή την ευλογία.

Νεαρός: Γέροντα, θέλω να σου ζητήσω μια χάρη.

Γέροντας: Ποιά, παιδί μου;

Νεαρός: Γέροντα, αρνήθηκα νά ΄ρθω στην αγρυπνία και μίλησα με απρέπεια κι εσύ με καλοσύνη μου απάντησες: «Όπως σε αναπαύει, παιδί μου». Έτσι θα μου απαντούσε ο πατέρας μου. Αλλά εγώ δε γνώρισα πατέρα, έζησα ορφανός θα μου επιτρέψεις να λέω εσένα πατέρα;

Γέροντας: Αν αυτό σε αναπαύει, νά ΄ναι ευλογημένο. Όμως…

Νεαρός: Τί όμως, Γέροντα;

Γέροντας: Παιδί μου, εγώ σε λίγο φεύγω για τον ουρανό. θα μείνεις πάλι ορφανός. Πάρε για πατέρα σου τον πατέρα όλων μας, «τον εν τοις ουρανοίς».

Νεαρός: Θα κάνω υπακοή, Γέροντα. «Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, μη μ΄ αφήσεις ποτέ ορφανό…»

Γέροντας: Αμήν… αμήν. Στην ευχή μου να πας. Τώρα δε θα είσαι ποτέ μόνος. Τώρα αν κλάψεις, θα είναι δάκρυα χαράς. Καλό δρόμο. Η Παναγία μαζί σου.

Διογένης Μαλτέζος – Από το Αγιορείτικο περιοδικό «Πρωτάτο»

http://ethnegersis.blogspot.com/

[toula]

Άν θέλεις νά συμβουλέψεις κάποιον στό καλό, πρώτα νά τού δείξεις τήν άγάπη σου καί μετά μέ λεπτότητα καί προσοχή νά τού κάνεις τήν παρατήρηση, προσέχοντας νά μήν τόν πληγώσεις!

Γιατί αύτός θά παρατηρήσει πρώτα τήν άγάπη πού θά τού δείξεις, κι ύστερα θά προσέξει τήν παρατήρηση πού θά τού κάνεις!

Έτσι θά τόν ώφελήσεις, χωρίς νά βλαφτεί ή ψυχή του!

Άββάς Ίσαάκ ό Σύρος
https://psigmataorthodoxias3.wordpress.co

[toula]

Είναι ένα κομμάτι άπό Έκείνον...!

«...Κουβαλάω στους ώμους μου τον Σταυρό που ο Κύριος μού έδωσε, αυτόν που αξίζω, αυτόν που τα έργα μου τον φτιάχνουν μικρό ή μεγάλο. Όταν με αφήνει ο εγωισμός να ακούσω, στα αυτιά μου έρχονται ο ήχος των μαστίγιων, των ράβδων και των ύβρεων που δέχτηκε ο Κύριος για εμένα και αυτό μου δίνει τη δύναμη να αγκαλιάσω περισσότερο τον Σταυρό μου και να κλάψω γοερά ώστε να δροσίσω με τα δάκρυά μου τον διψασμένο Κύριό μου...!

Αγαπώ τον Σταυρό μου, γιατί είναι ένα κομμάτι από Εκείνον...!».

+ Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης

fb: Πατέρων λόγοι καί διδαχές

[toula]

Πώς διατηρείται στην καρδιά ο φόβος του Θεού

Ο φόβος του Θεού είναι γέννημα της πίστεως και προϋπόθεση της πνευματικής προκοπής. Όταν εγκατασταθεί στην καρδιά, σαν τον καλό νοικοκύρη τα ταχτοποιεί όλα. Έχουμε φόβο Θεού; Αν ναι, ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο, που μας τον έδωσε, και ας τον φυλάξουμε σαν πολύτιμο θησαυρό. Αν, όμως, δεν τον έχουμε, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αποκτήσουμε, γνωρίζοντας ότι για την έλλειψή του ευθύνονται η απροσεξία και η αμέλειά μας.

Από το φόβο του Θεού γεννιέται η μετάνοια, η συντριβή, το πένθος για τις αμαρτίες. Μακάρι το αίσθημα αυτό, ο πρόδρομος της σωτηρίας, να μην απομακρύνεται ποτέ από την καρδιά!

Για να διατηρηθεί μέσα μας ο φόβος του Θεού, πρέπει να κρατάμε αδιάλειπτη τη μνήμη του θανάτου και της Κρίσεως, ενωμένη με τη συναίσθηση της παρουσίας του Κυρίου: Ο Θεός είναι πάντα κοντά μας και μέσα μας, βλέποντας, ακούοντας και γνωρίζοντας τα πάντα, ακόμα και τους πιο κρυφούς λογισμούς μας.

Όταν αυτή η τριάδα -φόβος Θεού, μνήμη θανάτου, συναίσθηση θείας παρουσίας- εγκατασταθεί μέσα μας, τότε η προσευχή ξεχύνεται από την καρδιά αυθόρμητα· τότε η ελπίδα της σωτηρίας γίνεται στερεή.

Το φόβο του Θεού τίποτα δεν τον διατηρεί τόσο, όσο η μνήμη της φοβερής Κρίσεως. Η μνήμη, όμως, αυτή δεν πρέπει να μας δημιουργεί αθυμία, αλλά να μας εμπνέει αγωνιστικότητα και μετάνοια. Ας προσπαθούμε να μένουμε αμόλυντοι από το ρύπο της αμαρτίας. Κι αν κάποτε-κάποτε αμαρτάνουμε, ας καθαριζόμαστε με την Εξομολόγηση. Έτσι, ελπίζοντας πάντα στο έλεος του Θεού, δεν θα λιποψυχούμε. Ο Κριτής μας, άλλωστε, είναι σπλαχνικός και φιλάνθρωπος. Δεν ψάχνει να βρει κάτι για να μας καταδικάσει. Απεναντίας, ψάχνει κάτι, το παραμικρό, για να μας δικαιώσει.

Θεός και συνείδηση
Αν εγκάρδια αποφασίσετε να υπακούετε πάντοτε στον Κύριο και μ’ ολόκληρη την πολιτεία σας να ευαρεστείτε Εκείνον μόνο, κι αν ύστερα, σε κάθε αδιέξοδο και κάθε ανάγκη σας, στρέφεστε με πίστη και αφοσίωση πάλι σ’ Εκείνον μόνο, τότε να είστε βέβαιος ότι όλα στη ζωή σας, τόσο την πνευματική όσο και την εγκόσμια, θα εξελίσσονται με επιτυχία. Είναι μεγάλο πράγμα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορεί να κάνει και, αφού το συνειδητοποιήσει, να καταφεύγει με εμπιστοσύνη στη βοήθειά Του.

Εκείνον μόνο, κι αν υστέρα, σε κάθε αδιέξοδο και κάθε ανάγκη σας, στρέφεστε με πίστη και αφοσίωση πάλι σ’ Εκείνον μόνο, τότε να είστε βέβαιος ότι όλα στη ζωή σας, τόσο την πνευματική όσο και την εγκόσμια, θα εξελίσσονται με επιτυχία. Είναι μεγάλο πράγμα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορεί να κάνει και, αφού το συνειδητοποιήσει, να καταφεύγει με εμπιστοσύνη στη βοήθειά Του.

Η συνείδηση πρέπει να κατευθύνει σωστά τη ψυχή και να την πληροφορεί αλάθητα για το αγαθό σε κάθε περίσταση. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το κάνει, αν δεν είναι καθαρή και φωτισμένη. Ας την καθαρίσουμε, λοιπόν, με την άσκηση και την τήρηση των εντολών του Κυρίου, που απαλλάσσουν την καρδιά από τα πάθη, και ας τη φωτίσουμε με το θείο φως, μελετώντας το Ευαγγέλιο. Από κει θα αντλήσουμε τους σοφούς κανόνες, με τους οποίους θα χειραγωγήσουμε τη συνείδηση μας στο άγιο θέλημα του Θεού.

πηγή: Αγ. Θεοφάνους του Εγκλείστου, «Ο δρόμος της ζωής» -επιλογές-, Ι. Μ. Παρακλήτου

[toula]

Θαύμα σε στρατόπεδο στην Άσσυρο Θεσσαλονίκης με το σβηστό καντήλι

Την εποχή που υπηρετούσα την στρατιωτική μου θητεία στην Άσσυρο Θεσσαλονίκης στα τεθωρακισμένα, (1984) συνέβη κάτι συνταρακτικό και έμεινε στην μνήμη όλων των συναδέλφων μου αναλλοίωτο. Όσα χρόνια και αν περάσουν δεν θα μπορέσουμε να δώσουμε καμιά λογική εξήγηση σ΄ αυτό που μας συνέβη.

Όλα ξεκίνησαν όταν κατά την διάρκεια της βραδινής προσευχής που έγινε στον θάλαμο, λόγω υπερβολικού ψύχους (θα ήταν 15 ή 16 Ιανουαρίου και το θερμόμετρο έδειχνε -18 C).

Μετά την βραδινή αναφορά στον αξιωματικό υπηρεσίας (ασκούσα χρέη λοχία υπηρεσίας) πήραμε εντολή όλοι μας, την προσευχή να την κάνουμε στους θαλάμους μας, αντί έξω από το διοικητήριο, όπως γινόταν καθημερινά. Αφού λοιπόν τους κάλεσα για την προσευχή συγκεντρωθήκαμε στον 1ο θάλαμο της 1ης Ιλης της 32ας ΕΜΑ.

Ένας συνάδελφός μας, ο Γ… Δημήτριος από το Αχλάδι Ευβοίας, ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του σε «απρεπή» στάση. Δεν σηκώθηκε παρ΄ όλες τις παραινέσεις όλων μας. Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε την προσευχή χωρίς αυτόν.

Την ώρα που λέγαμε για δεύτερη φορά το «ΑΓΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ» έσκισε την ησυχία της προσευχής μας η φωνή του Δεκανέα: ΠΑΙΔΙΑ ΕΣΒΗΣΕ Η ΚΑΝΤΗΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙ.

Τα βλέμματα όλων μας στράφηκαν με δέος στο εικονοστάσι. Πράγματι η καντήλα (που ήταν ηλεκτρική λάμπα σε σχήμα κεριού) είχε σβήσει. Ρεύμα όμως είχαμε. Για μια στιγμή μας πέρασε η ιδέα ότι κάηκε.

Τρέξαμε όλοι στον διπλανό θάλαμο, αλλά και εκεί η καντήλα ήταν σβηστή –όπως και στον τρίτο και τέταρτο θάλαμο.

Τις κινήσεις αυτές που τρέχαμε αλαφιασμένοι από θάλαμο σε θάλαμο τις είδαν και οι συνάδελφοι από την 2η Ιλη οι οποίοι έτρεξαν να ρωτήσουν τι συμβαίνει.

Τα βλέμματα όλων έπεσαν πάνω στον Δημήτρη μόλις τους εξιστορήσαμε τι είχε γίνει, ο οποίος μη μπορώντας να κάνει αλλιώς σηκώθηκε για να συνεχίσουμε την προσευχή. Τότε έγινε το ΘΑΥΜΑ. όλες οι καντήλες άναψαν!!! Περιττό να σας πω ότι ο Δημήτρης έκλαιγε σαν μικρό παιδί.

https://romioitispolis.gr/

[toula]

-Τι να μην λες σε κάποιον που αντιμετωπίζει καρκίνο-

Εξ αφορμής της παγκόσμιας ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου, καλό θα ήταν να θυμόμαστε ως χριστιανοί τι δεν πρέπει να λέμε σε κάποιον που αντιμετωπίζει την ασθένεια του καρκίνου. Διότι πολλές φορές πιεσμένοι από το άγχος και τον φόβο που μας δημιουργεί η είδηση ότι ένας δικός μας άνθρωπος έχει καρκίνο λέμε πράγματα που πληγώνουν.

1. «Μην φοβάσαι... Είναι αμαρτία...». Είναι ανόητο να λες σε έναν άνθρωπο που μόλις του ανακοίνωσαν ότι θα πρέπει να παλέψει με τον καρκίνο ότι δεν πρέπει να φοβάται γιατί είναι αμαρτία. Ο φόβος είναι το πιο φυσιολογικό συναίσθημα που αρχικά θα νιώσει ένας άνθρωπος που καλείται να αντιμετωπίσει τον καρκίνο. Και ο Χριστός ένιωσε φόβο στο κήπο της Γεσθημανή, "περίλυπός εστιν η ψυχή μου έως θανάτου" (Ματθ. 26,38). Επίσης είναι ανήθικο να βάζεις στην ψυχή του ασθενούς την ενοχή της αμαρτίας. Καμία αμαρτία δεν υπάρχει σε ένα άνθρωπο που εκφράζει την ανθρώπινη ευθραστότητα του. Αντιθέτως είναι ιερός.

2. «Μην αγχώνεσαι δεν σε βοηθάει..». Χαίρω πολύ, το ξέρει κι αυτός, όπως ξέρει ότι τουλάχιστον για τις πρώτες ώρες και μέρες δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο από το νιώθει απειλή και φόβο.

3. «Έτσι το ήθελε ο Θεός», είσαι πολύ μικρός φίλε μου για να ξέρεις τι θέλει ο Θεός. Άσε τον Θεό να αποκαλύψει το θέλημα του στην καρδιά του ασθενούς. Δεν χρειάζεται διαμεσολαβητές ή εκπροσώπους.

4. «Πληρώνεις τις αμαρτίες σου», μάλλον δεν θες να ισχύει αυτό, διότι εάν πληρώσουμε όλοι τις αμαρτίες μας, πίστεψε με δεν θα μείνει κανείς επι της γης. Ευτυχώς που ζούμε μέσα στο έλεος και την αγάπη του Θεού και όχι στην δικαιοσύνη των ανθρώπων.

5. «Πολέμησέ το. Νίκησέ το. Σκότωσέ το. Είσαι μαχήτρια». Δεν βοηθάει πάντα. Πολλές φορές ο άλλος απλά θέλει να αισθανθεί ότι έχει το δικαίωμα να φωνάξει, «Δεν μπορώ» δεν είμαι μαχητής, ούτε ήρωας, είμαι απλά ένας άνθρωπος που φοβάται. Επίτρεψε του να φανερώσει την ανθρωπινότητα του. Απλά δώσε του το δικαίωμα να κλάψει και να μιλήσει για τον φόβο ή το αίσθημα αδικίας που αισθάνεται.

6. «Να πάρεις το τάδε φυτικό φάρμακο… Έχεις σκεφτεί να κόψεις το τάδε τρόφιμο από τη διατροφή σου; Πρέπει να μιλήσεις στον τάδε που έχει καρκίνο, ξέρεις αυτά είναι…Ο καρκίνος θέλει καλή ψυχολογία κ.α ».
Σταμάτα να χρησιμοποιείς την ασθένεια του άλλου και μια κρίσιμη προσωπική στιγμή του, για να κάνεις επίδειξη γνώσεων. Δεν χρειάζεται τις αναλύσεις σου, ούτε τις εξυπνάδες σου, ένα χέρι θέλει να τον κρατάει και μια καρδιά να ακούει και να νιώθει.

7. «Πάντως εγώ στην θέση σου…..» ναι αλλά δεν είσαι στην θέση του, οπότε σταμάτα να το παίζεις έξυπνος εκ του ασφαλούς. Καλύτερα να του πεις, αδελφέ μου, είμαι εδώ για σένα σε ότι θέλεις και αποφασίσεις.

8. «Διάβασα στο ίντερνετ για τον καρκίνο ότι…». Εάν δεν το έχεις καταλάβει ο άνθρωπος σου έχει γιατρό, ένα φίλο και αδελφό χρειάζεται, όχι τις ημιμαθείς ιατρικές σου γνώσεις.

9. «Θα μπορούσες να είσαι και χειρότερα…». Ναι μόνο που τώρα πονάει. Και όταν πονάς δεν αντέχεις ο άλλος να ζυγίζει τον πόνο σου. Απλά ζητάς να τον σεβαστεί.

10. «Λυπάμαι….». Να μην λυπάσαι, να προσεύχεσαι και να νοιάζεσαι για τον άλλο. Δείξε του ότι νοιάζεσαι και όχι ότι τον λυπάσαι.
Αυτά είναι μερικά από τα λάθη που στην ποιμαντική μου εμπειρία, έχω συναντήσει να κάνουμε, όταν πλησιάζουμε ανθρώπους που πάσχουν από καρκίνο. Αντιλαμβάνομαι ότι κάθε λάθος που γίνεται, έχει άδολη και αγαπητική διάθεση. Αισθανόμαστε άβολα, αγχωμένοι και φοβισμένοι. Θέλουμε να βοηθήσουμε και προσπαθούμε να μην κάνουμε λάθος. Αυτός είναι και ο πιο ασφαλής δρόμος για το λάθος. Να προσπαθείς να μην το κάνεις, με αποτέλεσμα να χάνεις την φυσικότητα σου. Νιώσε, αισθάνσου, προσευχήσου και δήλωσε με όλους τους τρόπους παρόν.

Πιστέψτε με κανείς από τους ανθρώπους που περνάνε μια σκληρή δοκιμασία δεν θα θυμάται τι λόγια του είπατε, δεν θα ξεχάσει όμως ποτέ ότι ήσασταν εκεί. Η παρουσία μας είναι πιο σημαντική από τα λόγια μας. Προσευχηθείτε πολύ, και απλά πείτε στο άλλον «σ’ αγαπώ, είμαι δίπλα σου για ότι χρειαστείς.»

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Κάθε εποχή έχει την δυσκολία της αλλά και την ομορφιά της.
Κάθε περίοδος στην ζωή μας έχει την δυσκολία της αλλά και την ομορφιά της.
Εσύ επιλέγεις τι θα κρατήσεις, που θα αναλωθείς, που θα ξοδευτείς.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Αξίζει να περιμένεις αν ο σπόρος πέσει στο χώμα, και η αξία της υπομονής θα φανεί στην καρποφορία. Όταν όμως ο σπόρος πέσει στα βράχια και στις πέτρες είναι μάταιη. Υπομονή τέτοιου είδους θα σε ρίξει στο κενό. Θα συνεχίσεις απλά να βλέπεις ένα σπόρο νεκρό σε ένα τσιμεντένιο τόπο. Μάταια θα περιμένεις να ανθίσει το λουλούδι. Πόσο, πότε και γιατί να κάνεις υπομονή; Ή απάντηση θέλει προσευχή, αγάπη και διάκριση...

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Iερά Μητρόπολή Λήμνου

[toula]

Να μένεις εκεί που έχεις χώρο να πετάς και κανείς δεν θα κόψει τα φτερά σου. Τα πουλιά με τα φτερά τους δεν απολαμβάνουν απλά μακρινά ταξίδια αλλά φεύγουν και από τόπους που πληγώνονται. Κάποιες φορές το να φεύγεις δεν είναι δειλία αλλά ανδρεία και δύναμη. Μια ηρωική έξοδος από το σκοτάδι στο φως.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου