Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η αγάπη τους προς τον Κύριο τις παρεκίνησε και πήγαν στον τάφο.
Η αγάπη τους, τις έκανε να υπερβούν τον φόβο τους.
Για την αγάπη τους ο Κύριος τις αξίωσε να μάθουνε πρώτες για την Ανάστασή Του.
Ο Όσιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης αναφέρει αναλυτικά ποιες ήταν οι Μυροφόρες.

Η πρώτη Μυροφόρα είναι η Μαρία η Μαγδαληνή από την οποία ο Χριστός είχε βγάλει επτά δαιμόνια. Και για αυτή την ευεργεσία τον ακολουθούσε. Μετά την ανάληψη του Χριστού πήγε στη Ρώμη στον αυτοκράτορα Τιβέριο και θεράπευσε το μάτι του. Επίσης κατήγγειλε στον Τιβέριο τον Πιλάτο και τους αρχιερείς για την άδικη σταύρωση του Χριστού κι αυτός τους θανάτωσε. Η Μαρία η Μαγδαληνή πέθανε στην Έφεσο όπου την έθαψε ο Ιωάννης ο Θεολόγος. Αργότερα ο αυτοκράτορας Λέων ο Σοφός, πήρε τα λείψανά της στην Κωνσταντινούπολη.
Δεύτερη ήταν η Σαλώμη κόρη του Ιωσήφ του Μνήστορος η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον μικρό Ζεβεδαίο.
Τρίτη μυροφόρος ήταν η Ιωάννα η γυναίκα του Χουζά ο οποίος ήταν επίτροπος και οικονόμος στο σπίτι του βασιλιά Ηρώδη.
Τέταρτη η Μαρία η αδερφή του Λαζάρου η οποία προηγουμένως είχε αλείψει τον Χριστό με το μύρο όπως γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης.
Πέμπτη ήταν η αδερφή της η Μάρθα η οποία υπηρετούσε τον Χριστό με πολύ προθυμία από την αρχή.
Έκτη είναι η Μαρία η γυναίκα του Κλωπά. Αυτή τη Μαρία, ο ευαγγελιστής Ιωάννης ονομάζει «αδελφή της Θεοτόκου». Ο Ιωακείμ, ο πατέρας της Παναγίας είχε ένα αδελφό και όταν εκείνος πέθανε χωρίς να έχει παιδί, πήρε την γυναίκα του ως σύζυγο του σύμφωνα με τον Μωσαϊκό νόμο. Με αυτήν απέκτησε ένα παιδί, τη Μαρία.
Έβδομη Μυροφόρος ήταν η Σωσσάννα.
Υπήρχαν κι άλλες Μυροφόρες που βοηθούσαν τις παραπάνω, όπως λέει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, αλλά τα ονόματα τους δεν αναφέρονται από τους Ευαγγελιστές γιατί δεν τις θεωρούσαν «σημαντικές».
Η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη τους την Κυριακή των Μυροφόρων

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Προσπάθησε να ζεις με καλοσύνη και απλότητα.
Βάζε καλούς λογισμούς.
Όλα από εκεί ξεκινούν.
Άνθρωπος που σκέφτεται πονηρά και κακά, δεν μπορεί στην ζωή του να ειρηνεύσει. Ζει πάντα μέσα στην ταραχή και την γκρίνια. Όλους τους βλέπει ως εχθρούς. Ζηλεύει και κακολογεί εύκολα, κατακρίνει και καταδικάζει χωρίς ενοχές.
Οι καλοί λογισμοί δείχνουν καρδιά αγαθή και απονήρευτη, ψυχή καλλιεργημένη και καλοσυνάτη.
Υποφέρουμε γιατί δεν βάζουμε καλό λογισμό. Σκεφτείτε το.
Υποφέρουμε γιατί αναλύουμε τα πράγματα με εμπάθεια, τα προσεγγίζουμε με πονηριά και εγωισμό.
Ας βάλουμε λοιπόν αρχή να αποκτήσουμε «νου Χριστού», τότε θα ειρηνεύσουμε και πλέον θα μιλούμε και θα πράττουμε συνετά και θεάρεστα, με διάκριση και με αγάπη.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Τρία είναι τα μεγάλα όπλα του διαβόλου κατα των χριστιανών.

Η Άγνοια, δηλαδή η κατάσταση εκείνη όπου ο χριστιανός αγνοεί τον λόγο και των εντολών του Θεού.
Η Λήθη, δηλαδή ενώ ο άνθρωπος έμαθε και άκουσε τον Ευαγγελικό Λόγο, τον ξέχασε και τον τοποθέτησε στο περιθώριο της ζωής του.
Η Αμέλεια, δηλαδή η κατάστηση εκείνη όπου ο ανθρωπος ενώ έμαθε και θυμάται τον Λόγο του Θεού δεν τον κάνει πράξη στην ζωή του, διότι δεν υπάρχει αποφασιστικότητα και θέληση. Την θεωρία την γνωρίζει αλλά δεν την κάνει πράξη.
Ας μην επιτρέψουμε αδελφοί μου τον εαυτό μας να πέσει σε κάποια τέτοια ολέθρια, για την ψυχή μας, κατάσταση.
Ας μελετούμε τον Λόγο του Θεού, όχι όμως για να πάρουμε κάποιες θεωρητικές γνώσεις, αλλά για να ζήσουμε σύμφωνα με το θέλημα και τις εντολές του Θεού.
«Αν με αγαπάτε, θα τηρήσετε τις εντολές μου», είπε ο Χριστός. Ας δούμε λοιπόν την ζωή μας κι ας πάρουμε τις ανάλογες αποφάσεις ώστε να δείξουμε όχι με λόγια αλλά με έργα την αγάπη μας στον Σωτήρα μας Χριστό.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Η Χάρις του Θεού κινείται αθόρυβα, απαλά· τόσο διακριτικά που οι περισσότεροι δεν την αντιλαμβάνονται.
Έτσι γίνονται και τα περισσότερα θαύματα, δεν κάνουν θόρυβο. Γίνονται αντιληπτά από λίγους, μέσα στις καρδιές τους. Εκεί έρχεται η «πληροφορία» για την Θεία επέμβαση.
Η Χάρις πλησιάζει και δρα στον άνθρωπο με διάφορους τρόπους, και μέσω διαφόρων καταστάσεων και προσώπων.
Ο Θεός χρησιμοποιεί διάφορες μεθόδους για να θεραπεύσει, να παρηγορήσει, να βοηθήσει, να καθοδηγήσει, να απαντήσει.
Πολλές φορές από τότε που δεν το περιμένουμε, με τρόπο που δεν υποψιαζόμαστε.
Ο άνθρωπος όμως που παραδίδεται στην Θεία Πρόνοια τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά με τρόπο μυστικό.
Θαύματα γίνονται καθημερινά δια πρεσβειών και των Αγίων μας. Σε μερικά συμμετέχουμε κι εμείς, έχουνε γίνει στη ζωή μας.
Το θέμα όμως αδελφοί μου δεν είναι τα θαύματα, αλλά κατα ποσό εμείς θέλουμε να αλλάξουμε. Διότι μπορεί να ζήσαμε ένα θαύμα αλλά δυστυχώς εκτός από έναν εξωτερικό ενθουσιασμό δεν μας άγγιξε καθόλου εσωτερικά. Συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε εγωιστικά, να σκεφτόμαστε κακά και πονηρά, να μιλούμε εμπαθώς, να ζούμε με γκρίνια, με φθόνο, με μίσος, με σκληρότητα, με αλαζονεία, με αχαριστία, με κατακρίσεις.
Έτσι λοιπόν δεν υπάρχει ωφέλεια. Αντιθέτως το θαύμα που ζήσαμε θα γίνει η αιώνια καταδίκη μας· διότι ο Θεός μας έδειξε την παρουσία Του, την δύναμή Του, την αγάπη Του, αλλά εμείς παραμείναμε οι ίδιοι και χειρότεροι.
Δεν μετανοήσαμε βαθιά και ειλικρινά, δεν ξυπνήσαμε από τον πνευματικό μας λήθαργο.
Το μεγαλύτερο θαύμα λοιπόν είναι όταν ο άνθρωπος μετανοήσει. Όλα τ’ αλλά θαύματα είναι καλά και ευλογημένα, αλλά η μετάνοια που μπορεί να συντελεστεί σε κάποιον είναι το πιο θαυμαστό γεγονός· διότι αυτό τον οδηγεί στην Αιώνια Σωτηρία.
Ας προσευχόμαστε λοιπόν στον Κύριο (και στους Αγίους μας), να μας βοηθήσει, να μας θεραπεύσει, να μας φωτίσει, να μας καθοδηγήσει, μα κυρίως να μας δώσει μετάνοια για να περάσουμε πλέον από τη νόθα θρησκευτικότητα που πολλές φορές έχουμε, στην πραγματική εν Χριστώ ζωή.
Τότε μπορεί η ζωή μας θα γίνει θαυμάσια, διότι θα είναι ένα συνεχές θαύμα· μια ανάσταση, μια συγχώρεση, μια αγάπη, μια ειρήνη που τελειωμό δεν έχει.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Εδώ να γυρίσω.
Αυτό θέλω και επιζητώ.
Να σταθώ και πάλι μπροστά
στην Αγία Τράπεζα με άμφια ιερατικά.
Εδώ που όλα παίρνουν νόημα βαθύ.
Οι μικρότητες παύουν.
Οι μέριμνες ξεχνιούνται.
Το Μυστήριο σε συνεπαίρνει, σε αλλάζει, σε διδάσκει, σε φωτίζει, σε τρέφει...
Πόσες φορές έχω σταθεί εδώ μπροστά;
Θείες Λειτουργίες, Εσπερινοί, Παρακλήσεις...κι όμως ποτέ δεν βαρέθηκα αυτή την θέση, ποτέ δεν συνήθισα αυτήν την θέα, ποτέ δεν με κούρασε αυτή η αίσθηση του κάλλους.
Εδώ ο Ουρανός συναντά την γη και η ζωή μας την Ζωή. Εδώ ο Χριστός στέκει νεκρός και αναστημένος, έτοιμος να προσφερθεί για να παύσει την πείνα και την δίψα μας με το Σώμα και Αίμα Του.
Εδώ να γυρίσω.
Στο σημείο αναφοράς μου.
Στο τόπο που ησυχάζω.
Στην θέση που παύω να υπάρχω.
Εδώ που κυριαρχεί η συγχώρεση.
Εδώ που λάμπει η αγάπη.
Εδώ που όλοι γίνονται Χριστός...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Κυριακή του Θωμά και η τοπική μας Εκκλησία τιμά τους Αγίους Ναουσαίους Νεομάρτυρες που δεν δίστασαν να δώσουν την ζωή τους για την πίστη τους το 1822 μ. Χ.
Είναι φοβερό να σκεφτεί κανείς τι θάρρος και ανδρεία χρειάζεται κάποιος που βασίζει προς τον βίαιο θάνατό του ενώ μπροστά του κείτονται τα ακέφαλα κορμιά των συμπολιτών του.
1241 σφαγιάστηκαν στο Κιόσκι στην Νάουσα. 1241 ψυχές αγιάστηκαν μέσα στο μαρτυρικό τους αίμα.
Αλλά όχι μονο αυτοί. Στην Αράπιτσα, μερικές γυναίκες με τα παιδιά τους ρίχτηκαν μόνες τους στα γκρέμια (στους καταρράκτες) για να μην τις πιάσουν οι λυσσασμένοι Τούρκοι.
Θυσία ευάρεστη στον Θεό μιας και προτίμησαν την αρετή παρά την ατίμωση, προτίμησαν τον θάνατο παρά μια ζωή που τα παιδιά τους θα γινόταν γενίτσαροι και οι ίδιες θα κατέληγαν σε κάποιο χαρέμι.
Γενναίες ψυχές.
Καρδιές γεμάτες πίστη.
Άγιοι Νεομάρτυρες Ναουσαίοι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, πρεσβεύσατε υπέρ ημών.
Χριστός Ανέστη!

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία για άνθρωπο να στέκει μπροστά στην Αγία Τράπεζα ως ιερέας και να ιερουργεί τα Αγία Μυστήρια.
Κι αν για τον ιερέα είναι μεγάλη ευλογία και για τους πιστούς είναι ευλογία να έχουνε ιερέα δια του οποίου γίνονται μέτοχοι των Αγίων Μυστηρίων.

Δεν θα πω να τους τιμάτε τους ιερείς ή να τους σέβεστε. Θα σας προτρέψω να τους αγαπάτε, να τους προστατεύετε, να τους αγκαλιάζετε. Μέσα από αυτούς αγιάζεστε.
Ναι το ξέρω και οι ιερείς κάνουν λάθη και έχουνε και πάθη και αδυναμίες. Ναι, και οι ιερείς μπορεί να είναι ασθενείς πνευματικά. Όμως από την στιγμή που ιερουργούν μην τους πιάνεις στο στόμα σου, αλλά να τους πιάνεις την προσευχή σου. Εκεί να εύχεσαι γι’αυτούς, γιατί εάν μια φορά εσύ έχεις πειρασμό αυτοί έχουνε εκατό. Ο αγώνας τους είναι πολύ πιο δύσκολος και επίπονος.
Όχι, δεν δικαιολογώ, απλά σου λέω να εύχεσαι γι’ αυτούς με αγάπη. Να τους βλέπεις με συγκατάβαση και κατανόηση. Κι αυτοί έχουνε να κάνουνε με πολυ κόσμο, με διάφορες καταστάσεις και γεγονότα σε καθημερινή βάση. Και αυτοί είναι άνθρωποι που κουράζονται και ίσως κάποια μέρα να μην έχουνε διάθεση ή να έχουνε κάποιο προσωπικό θέμα που τους απασχολεί.
Μην είσαι λοιπόν έτοιμος να τους παρεξηγήσεις.

Δεν ξέρουμε τον αγώνα που κάνει ο ιερέας μας, όπως για κανέναν δεν ξέρουμε.
Για ένα όμως να είμαστε σίγουροι, ότι παρά τις αμαρτίες του, ο ιερέας τελεί έγκυρα όλα τα Άγια Μυστήρια κι έτσι μας δίνει απλόχερα την Χάρη του Θεού στην ζωή μας. Μόνο γι’αυτό ας είμαι ευγνώμονες και ας λέμε και γι’αυτόν ένα «Κύριε ελέησον».

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Κάθε ζωή έχει πρόσωπο.
Και κάθε πρόσωπο έχει την δίκη του ζωή.
Άσε τις ζωές των άλλων και φτιάξε την δίκη σου.
Κανείς δεν προόδευσε κάνοντας κριτική στις ζωές των άλλων.
Ο χρόνος είναι πολύτιμος για να τον σπαταλάς σε ανούσια κουτσομπολιά, σε κακίες και κατακρίσεις.
Μην γίνεσαι σκληρός δικαστής των άλλων διότι αυτό δείχνει όχι ποιοι είναι οι άλλοι, αλλά ποιος είσαι εσύ.
Αντί να ασχολείσαι με εμπάθεια με τους άλλους, να ασχολείσαι με τα δικά σου. Διότι αλλιώς γίνεσαι χειρότερος και από τα ζώα...
Θα δώσουμε λόγο στον Θεό για τους λόγους μας. Γι’ αυτό πάντα ας προσέχουμε τι λέμε και πως το λέμε.
Ο άνθρωπος που κάνει εσωτερική πνευματική εργασία δεν έχει χρόνο για να εξετάζει τις ζωές των άλλων κι έτσι απαλλάσσει τον εαυτό του από τον πειρασμό της κατάκρισης.
Άσε τι κάνουν οι άλλοι και δες τι κάνεις εσύ. Γι’ αυτά θα δώσεις λόγο στον Θεό.
Μακάρι να έρθει ο καιρός να δούμε κατάματα την ζωή μας και να μετανοήσουμε βαθιά για τα λάθη μας και τα πάθη μας. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να προσεγγίζουμε και τους άλλους με αγαθότητα και φιλανθρωπία, με έλεος και συγκτάβαση, μακρυά από ελέγχους και μικρότητες, κατακρίσεις και πονηρίες.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Σήμερα εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, εύχομαι η Μάνα Παναγιά να ευλογεί και να σκέπει κάθε άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη, σε ασθένεια, σε πειρασμό και δοκιμασία.
Ιδιαιτέρως να ευχηθώ η Παναγία να πρεσβεύει υπέρ των ασθενούντων που βρίσκονται στα νοσοκομεία αλλά και των ιατρών και νοσηλευτών που δίνουνε καθημερινά την μάχη της ζωής.
Ας γονατίσουμε ταπεινά μπροστά στην Υπεραγία Θεοτόκο μας κι ας παρακαλέσουμε να τρέξει για άλλη μια φορά, γεμάτη έλεος και ευσπλαχνία, να μας βοηθήσει, να μας φωτίσει, να μας θεραπεύσει, να μας καθοδηγήσει, να μας παρηγορήσει, να μας ειρηνεύσει.
Σήμερα εορτάζει το μοναστήρι μας, λόγω του Αγιάσματος που βρίσκεται στον προαύλιο χώρο του.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Χριστός Ανέστη!

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Το πιο δύσκολο που πέρασα τις ημέρες της δοκιμασίας μου ήτανε η μοναξιά.
Αυτή η αδυσώπητη αίσθηση ότι είσαι εγκαταλελειμμένος, προδομένος, μόνος.
Όχι γιατί είσαι, αλλά διότι η αλήθεια είναι ότι τον Γολγοθά σου, μόνος σου τον περνάς. Κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει, να σε βοηθήσει πραγματικά, όχι γιατί δεν σε αγαπά κανείς, αλλά επειδή έτσι έχουνε τα πράγματα, ειδικά όταν νοσείς από την πανδημία. Απομόνωση...
Μοναξιά.
Αυτό το βίωμα είναι ότι πιο αποτρόπαιο, απάνθρωπο και βάναυσο...
Γι’αυτό και πλέον ξέρω καλά ότι ο μεγαλύτερος πόνος είναι απόλυτη μοναξιά.
Η μοναξιά του σταυρού...
Το σοκ των δακρύων που πλέον κι αυτά δεν τολμούν να δραπετεύσουν από τα μάτια σου. Τόση σκληρότητα δοκιμάζει η ανθρώπινη ψυχή. Τόση αφύσικη κατάσταση...
Οποίος έχει γευτεί αυτήν την μοναξιά (όχι μια ερωτική απόρριψη ή συναισθηματική αποτυχία) μπορεί για λίγο να καταλάβει αυτήν την αγωνία του Χριστού στον κήπο της Γεσθημανής, αυτόν τον πόνο του Χριστού πάνω στον Σταυρό. Μόνος, εγκαταλελειμμένος, προδομένος...
Γι’αυτό και το καύχημά μας είναι μόνο ο Σταυρός του Κυρίου μας. Γιατί από εκεί πάνω μας έδειξε το βάθος της αγάπης Του που γκρέμισε την μοναξιά, την προδοσία, την αμαρτία...
Η Ανάσταση του Κυρίου είναι κάτι το φυσικό, μιας και μιλούμε για την ίδια την Ζωή.
Ο Σταύρος όμως και ο θάνατός Χριστού είναι η απόδειξη ότι τελικά κανένας πόνος δεν μπορεί παύσει ή έστω για λίγο να αλλοιώσει την αγάπη Του για εμάς.
Τι φοβερό;
Τι υπέροχο;
Να σε αγαπά ο Θεός.
Χριστός Ανέστη!

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος