Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο *Μακρυγιάννης* ζούσε πνευματικές καταστάσεις. Αν γινόταν καλόγερος, πιστεύω ότι από τον Άγιο Αντώνιο δε θα είχε μεγάλη διαφορά. Τρεις χιλιάδες μετάνοιες έκανε και είχε και τραύματα και πληγές. Άνοιγαν οι πληγές του, έβγαιναν τα έντερά του, όταν έκανε μετάνοιες, και τα έβαζε μέσα. Τρεις δικές μου μετάνοιες κάνουν μία δική του. Έβρεχε το πάτωμα με τα δάκρυά του. Εμείς, αν ήμασταν στη θέση του, θα πηγαίναμε στο νοσοκομείο να μας υπηρετούν…
*Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης.*

[toula]

Θα δώσουμε λόγο για την κάθε στιγμή της ζωής μας. Γι’ αυτά που είπαμε, που γράψαμε, που πράξαμε, που σκεφτήκαμε.
Σας παρακαλώ λοιπόν μην γράφετε χωρίς σύνεση ό,τι σας κατεβαίνει από το κεφαλάκι σας. Δεν τα ξέρετε όλα, ούτε τα συμπεράσματα που βγάζετε είναι πάντα σωστά.

Πάψτε να το παίζετε ειδήμονες για το κάθε τι, επειδή διαβάσατε ή είδατε ένα βιντεάκι στο διαδίκτυο. Άλλο να είσαι ένας σκεπτόμενος άνθρωπος και άλλο ένας κομπλεξικός μίζερος που αντιδρά στα πάντα.
Να έχετε σύνεση στο κάθε τι που θα γράψετε και θα σχολιάσετε.

Όντως ο διαδικτυακός κόσμος δεν είναι αληθινός, όμως αυτά που γράφετε και σχολιάζετε είναι αληθινά και θα κριθείτε γι’αυτά από τον Κύριο· διότι είναι λόγια που πολλές φορές αδικούν τους άλλους, τους υβρίζουν, τους συκοφαντούν. Άλλες φορές είναι δημοσιεύσεις με ψευδή στοιχεία που μπερδεύουν τους άλλους και τους οδηγούν στο ψέμμα και στην πλάνη.

Και πάλι για το δικό σας αιώνιο καλό, ειρηνεύστε και πλέον με σύνεση και προσοχή γράψτε ή αναδημοσιεύστε το οτιδήποτε.
Μέσα στο διαδίκτυο υπάρχει πολύ εξαπάτηση, ψέμμα και διαβολή. Μην γίνεστε και εσείς συνένοχοι σε τέτοιες καταστάσεις.
Κάποιοι λένε «δεν ήξερα ότι αυτό που κοινοποίησα ήταν ψέμμα». Μα αυτό δεν είναι δικαιολογία. Συνέβαλες κι εσύ στο ψέμμα, στην παραπληροφόρηση. Αφού δεν ήξερες ότι είναι ψέμμα, άρα δεν ήξερες ότι είναι και αλήθεια, άρα γιατί το αναδημοσίευσες; Αφού δεν ξέρεις προσπερνά το.

Αυτό είναι το κακό σήμερα. Οι άνθρωποι είναι ευκολόπιστοι στην κάθε ανοησία και δυσκολόπιστοι προς την αλήθεια.
Τα γράφω προς τους καλοπροαίρετους· για τους υπόλοιπους προσευχή για φωτισμό και μείωση του εγωισμού τους, που τους έχει μετατρέψει σε ανόητους ξερόλες μιας παρωδίας του αρρώστου μυαλού τους.
Δεν υπάρχουν ψεκασμένοι. Υπάρχουν άνθρωποι εγωιστές και επιπόλαιοι που μιλούν αδιάκριτα και προσβάλουν όλους τους υπόλοιπους που κρατούν στάση υπεύθυνη και σοβαρή.
Για όλα θα απολογηθούμε στον Κύριο.
Και τότε κανείς δεν θα μπορεί να δικαιολογηθεί για δήθεν άγνοια ή παρεξήγηση.
Εάν δεν είμαι ειδικός σε κάτι, σιωπώ λόγω έλλειψη γνώσεων.
Εάν δεν έχω πάθει και περάσει κάτι, σιωπώ μπροστά σε αυτούς που έχουν την εμπειρία.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Πρώτα απ’ όλα χρειάζεται το “γνώθι σαυτόν”. Δηλαδή να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ποιος είσαι. Ποιός είσαι στ’ αλήθεια, όχι ποιός νομίζεις εσύ ότι είσαι. Με τη γνώση αυτή γίνεσαι ο σοφότερος των ανθρώπων.
Με τέτοια επίγνωση έρχεσαι σε ταπείνωση και παίρνεις χάρη από τον Κύριο. Διαφορετικά αν δεν αποκτήσεις αυτογνωσία, αλλ’ υπολογίζεις μόνο τον κόπο σου, γνώριζε ότι πάντοτε θα βρίσκεσαι μακριά από το δρόμο.
Διότι δεν λέει ο Προφήτης· “ίδε, Κύριε, τον κόπον μου”, αλλά “ίδε, λέγει, την ταπείνωσίν μου και τον κόπον μου”. Ο κόπος είναι για το σώμα, η ταπείνωση για τη ψυχή και πάλι τα δύο μαζί, κόπος και ταπείνωση, για όλον τον άνθρωπο.

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

[toula]

Όλοι ψάχνουμε αγάπη και κατανόηση,
ένα χάδι στοργής που θα απαλύνει την μοναξιά μας, τον πόνο μας.
Όλοι ψάχνουμε άνθρωπο που θα μας αποδεχθεί και θα φωτίσει τα σκοτάδια μας.
Είναι η ανάγκη μας να αγαπηθούμε γνήσια· και αυτό το αναζητούμε δικαίως, διότι όλοι αξίζουμε να αγαπηθούμε, να ειρηνεύσουμε σε κάποια αγκαλιά.
Στην αναζήτησή μας όμως, να βρούμε άνθρωπο που θα μας αγαπήσει δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι και εμείς καλούμαστε να ζήσουμε προσφέροντας αγάπη στους γύρω μας.
Ας γίνουμε εμείς η απάντηση στην προσευχή κάποιων, που ψάχνουν όπως εμείς την αγάπη, την κατανόηση, την αποδοχή· και να είμαστε σίγουροι ότι από πομποί καλοσύνης θα γίνουμε και δέκτες.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ἐμπιστοσύνη στήν Θεία Πρόνοια καί Κατάθλιψη

Ἐμπιστοσύνη στήν Θεία Ἀγάπη καί στήν Θεία Πρόνοια
Ἡ ἐμπιστοσύνη στήν Θεία Πρόνοια ὄχι μόνο διώχνει τήν διαβολική ἀκηδία-κατάθλιψη, πού παραλύει τήν ψυχή καί τήν νεκρώνει, ἀλλά, ἀντίθετα, γεμίζει τήν ψυχή μέ τό ἀντίδοτο τῆς λύπης-κατάθλιψης πού εἶναι ἡ πνευματική χαρά.

«Ὅπως ἀκριβῶς τὸ ποτάμι», λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος «διακλαδιζόμενο σὲ ἀμέτρητα μέρη, ποτίζει τὴν ἐκτεταμένη γῆ πάνω στὴν ὁποία ἁπλώνεται, ἔτσι ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ παντοῦ ξεχύνεται, σκορπίζεται μὲ ἀφθονία, ἔρχεται μὲ ὁρμὴ καὶ ὅλα τὰ γεμίζει. Δὲν μᾶς χαρίζει δὲ μόνο ἀσφάλεια οὔτε βοήθεια παντοδύναμη ἀλλὰ καὶ πνευματικὴ χαρά»1.

Ἔγραφε ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ ἔγκλειστος πρός πνευματικό του παιδί πού ἔπασχε ἀπό ἀκηδία: «Ἀλλὰ μὴν ξεχνᾶτε ποτὲ πὼς ὁ Θεὸς εἶναι κοντά σας. Ὅλοι εἴμαστε παιδιά Του. Ἀποπαίδια δὲν ἔχει. Καὶ κανέναν δὲν ἀφήνει. Ὅλα γιὰ τὸ καλό μας τὰ παραχωρεῖ, ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ μεγάλες συμφορές. Νομίζω πὼς τὸ ἔχετε ἀντιληφθεῖ. Γι’ αὐτὸ παραδώσατε ἤδη μὲ ἐμπιστοσύνη τὸν ἑαυτό σας καὶ τὴ ζωή σας στὰ χέρια Του. Ὅποιος ἐλπίζει στὸν Θεό, ἀξιώνεται νὰ λάβει τὸ ἔλεός Του. Νὰ ἐπικαλεῖστε τὴν μεσιτεία τῆς Κυρίας Θεοτόκου»2.

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

[1] Ἅγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Εἰς Ψαλμὸ ME', 1 ΕΠΕ 6, 92- MG 55, 205: «Ὥσπερ ποταμὸς εἰς μυρία σχιζόμενος μέρη, τὴν ὑποκείμενη ἄρδει χώραν, οὕτως ἡ τοῦ Θεοῦ πρόνοια πανταχόθεν ἐπιρρεῖ, δαψιλῶς φερομένη καὶ ροιζηδὸν ἐπιούσα καὶ πάντα πληροῦσα. Οὐκ ἀσφάλεια δὲ παρέχει μόνο ἡμῖν, οὐδὲ βοήθεια ἀρραγῆ, ἀλλὰ καὶ πνευματικὴ χαράν»(3435). ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Δ. ΧΑΡΩΝΗ- ΟΥΡΑΝΙΑΣ Α. ΛΑΝΑΡΑ, ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΤΟΜΟΣ Γ’ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ-ΠΙΣΤΗ -ΑΘΗΝΑ 1995, ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ, ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ
[2] Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου, «Χειραγωγία στήν Πνευματική ζωή», ἐκδ. Ἱ.Μ.Παρακλήτου, http://hristospanagia3.blogspot.com/2010/12/.
http://Hristospanagia3.blogspot.com

[toula]

Κυνήγα τον Θεό, για να έρθει κοντά σου. Ο Θεός έχει συνέχεια τα χέρια Του ανοιχτά και λέει: «Ελάτε, παιδάκια Μου!». Αλλά εμείς δεν πλησιάζουμε, γιατί είμαστε αιχμαλωτισμένοι σε πειρασμούς και ασχολούμεθα με λογισμούς.

Όποιος θα νιώσει την προσευχή, θα έχει κερδίσει και τον Παράδεισο. Όποιος κοπιάσει, θα απολαύσει. Μέσα στον πόνο και στον κόπο βρίσκουμε τον Θεό.

Τρία πράγματα μάς χρειάζονται: τον νου να τον έχουμε στον ουρανό· την καρδιά μας να την έχουμε θρόνο Θεού· και το στόμα μας εκκλησία· επίσης, ταπείνωση και αγάπη, σύνεση και ευλάβεια και αυταπάρνηση.

Ο Χριστός δεν θέλει την καρδιά μας να είναι μοιρασμένη, αλλά να είναι ολοκληρωμένη η αγάπη μας προς τον Θεό.

Ο Χριστός μας, έχει τόση πολλή αγάπη και ευσπλαχνία, που ο δικός μας ο νους δεν μπορεί να το χωρέσει. Οι Πατέρες, όλα μπορούσαν να τ’ αντέξουν· όταν όμως ένιωθαν την ευσπλαχνία του Θεού, έλιωναν σαν το κεράκι. Η ευσπλαχνία του Θεού είναι σαν ένα πέλαγος μεγάλο, όπως βλέπεις την θάλασσα, που ούτε αρχή ούτε άκρη έχει ούτε τέλος…

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ
ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ ΠΟΡΤΑΡΙΑΣ ΒΟΛΟΥ (1921–1995)
https://toeilhtarion.blogspot.com/

[toula]

Ημέρα πού θα πέραση και δεν ένοιωσες τον Χριστό μας στην καρδία σου, δια της προσευχής, αναγνώσεως Ψαλτηρίου, Ευαγγελίου, κλπ., κλπ., να θεωρείς ότι απώλεσες αυτή την μέρα!

Να παρακαλείς με δάκρυα, όπως η Μαρία Μαγδαληνή και να λέγεις: Χριστέ μου, μη με εγκατάλειψης! Χριστέ μου μη με αφήνεις μόνο, Χριστέ μου γλυκύτατε, μη πάρεις την ψυχήν μου αν δεν γίνω όλος Σος!

Χαιρέτησε την Χάριν! Όταν αισθάνεσαι κατάνυξιν, είναι επειδή σε επισκέπτεται η Χάρις του Θεού. Χαιρέτησε την και αγκάλιασε την, δηλ. ζήσε την επίσκεψιν της Στοργής του Θεού εκείνη την ώραν και ταπεινά ευχαρίστησε τον Θεόν δια το δώρον αυτό και παρακάλεσε Τον να μη σε εγκαταλείψει ποτέ!

Ένας Γέρων, προσηύχετο 26 ημέρες νηστικός και ζούσε με το αντίδωρο της Κυριακής. Προσηύχετο όλη την νύκτα με δάκρυα. Μετά τα μεσάνυκτα, αντί δακρύων, από τα μάτια του έτρεχε αίμα. Ήλθε ή ώρα να μεταβάλει τα τίμια δώρα και δεν μπορούσε, ούτε να γονατίσει, ούτε να ψάλλει. Ο Θεός δίδει τα πάντα, αλλά να θέλωμεν, να Του ζητούμε. Να απευθύνεστε εις τον Θεόν όχι σαν ξένοι, σαν υπηρέτες, αλλά σαν παιδιά προς στοργικό πατέρα.

Χριστός θέλω να ακούς και να κλαίεις, να κατανύσσεσαι, να σκιρτάει η καρδιά σου!!!

Ο Γέροντάς μου, ο Μισαήλ, πριν να ανατείλει ο ήλιος, ανέβαινε στο βουνό. Με την εμφάνιση του ηλίου σήκωνε τα χέρια του και έτσι έμενε μέχρι που βασίλευε… Πάντα με ευγνωμοσύνη τον ενθυμούμαι. Ιδίως από την αγάπη του διά την ησυχία και διά την προσευχή. Είχε μεγάλο πόθο μέσα του δια την προσευχή. Όλος φλόγα. Αλλού δεν το είδα αυτό. Η προσευχή του τον αναβίβαζε εις τον ουρανό. Αγαπούσε πολύ και επιμελείτο την κατανυκτική προσευχή. Τον βλέπαμε, τακτικά απεμακρύνετο, έφευγε σε μακρινά εξωκκλήσια ή μοναστήρια και γύριζε το βράδυ ή την άλλη μέρα ή και αργότερα. Ήταν έγγαμος, αλλά δεν ήταν με την γυναίκα του. Αδέλφια ήταν. Πήγαινε, δούλευε στα χωράφια, τους βοηθούσε, αλλά έφευγε. Μόνος του έμενε, ή στα εξωκκλήσια. Συνάφειες με κόσμο δεν είχε. Δεν μιλούσε εύκολα. Μόνος του δούλευε και μετά έφευγε. …Τέτοιους ανθρώπους δεν βρίσκεις σήμερα, ήταν ένας άλλος αββάς Ισαάκ. Ποτέ δεν άφηνε άνθρωπον να τον επαινέσει. Κι αν τολμούσε κανείς να του πει κάποια καλή κουβέντα, ήταν ικανός ο Μισαήλ να μην του ξαναμιλήσει ποτέ».

Όσιος γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης

Από το βιβλίο «Ιερώνυμος, ο Γέρων της Αιγίνης», Ι Ησ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αίγινας
https://agiosgeorgiosavras.blogspot.com/

[toula]

Άγιος Γέροντας Πορφύριος: Ο Σταυρός με το Τίμιο Ξύλο.

Έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε που ο Άγιος Πορφύριος, επιστρέφοντας από ένα ταξίδι που είχε κάνει στο Άγιον Όρος ή στους Άγιους Τόπους, αυτή τη στιγμή δεν είμαι σε θέση να θυμηθώ, θέλησε να μου δείξει κάτι πολύτιμο που είχε μαζί του.
Για το λόγο αυτό, με κάλεσε μέσα στο Ιερό του Ναού του Αγίου Γερασίμου της Πολυκλινικής Αθηνών και, αφού πρώτα έλεγξε μη μας βλέπει κανείς άλλος, έβγαλε μέσα από τη βαθιά τσέπη του μια μεγάλη θήκη.

Έκανε τον σταυρό του και ασπάσθηκε αυτή τη θήκη τρεις φορές. Μετά απευθύνεται σε μένα και, με πολύ σοβαρότητα, με ρώτησε αν γνωρίζω τι κρύβει μέσα αυτή η θήκη. Του απάντησα αρνητικά και τον παρακάλεσα να μου αποκαλύψει ο ίδιος.
Εκείνος, με μεγάλη ευλάβεια σταύρωσε την θήκη που μου έδειξε και στη συνέχεια την άνοιξε. Αμέσως , ο χώρος άρχισε να ευωδιάζει! Μια ευωδία που, εγώ τουλάχιστον, δεν είχα ποτέ ξανααισθανθεί.
Ανοίγοντας την θήκη, παρατήρησα αμέσως ότι μέσα της περιείχε έναν ωραιότατο, σκαλιστό ξύλινο Σταυρό, μήκους μια μεγάλης ανδρικής παλάμης και πάχους 2 με 3 εκατοστών. Τόσο ωραίο Σταυρο, δεν ξανάδα στη ζωή μου! Επρόκειτο για ένα κομψοτέχνημα ανυπολόγιστης αξίας! Έμεινα κατάπληκτος και άφωνος!

ΟΆγιος Πορφύριος πήρε στα χέρια του τον Σταυρό και σταυρώθηκε τρεις φορές. Τον ασπάσθηκε με πάθος και ευλάβεια και, στη συνέχεια, άρχισε να με σταυρώνει για πολλή ώρα, ενώ τα άγια χείλη του ψέλλιζαν διάφορα τροπάρια. Όταν τελείωσε, μου έδωσε και ασπάσθηκα τον Σταυρό και μου Τον έδωσε να Τον δω.
Τον περιεργάστηκα για πολλή ώρα και θαύμαζα την λεπτότητα της τέχνης και την σοφία του καλλιτέχνη και δημιουργού του! Ακόμη, προσπαθούσα να διακρίνω μέσα από τα κενά του γλυπτού ξύλου τι περιείχε αυτός ο Σταυρός και ανέδυε μια τέτοια ευωδία. Δεν μπορούσα όμως να δω τίποτε μα τίποτε! Από αυτήν. Όμως, την περιέργεια θέλησε να με βγάλει ο Άγιος Παππούλης.
Τι κοιτάς; Ξέρεις τι κρατάς τώρα στα χέρια σου;
– Όχι.
– Ό-τι και να σου πω, λίγο είναι! Κρατάς το Ξύλο της Ζωής. Κρατάς το Τίμιο Ξύλο! Το Ξύλο, που άγγιξε το ίδιο το Σώμα του Θεού. Το Ξύλο, που είναι ποτισμένο με το Αίμα του Χριστού μας! Το Ξύλο, που ανασταίνει νεκρούς και τρέπει σε φυγή τις λεγεώνες των δαιμόνων! Πώς, λοιπόν να μην ευωδιάζει; Εσύ, τόση ώρα περιεργάζεσαι την εξωτερική καλλιτεχνική αξία και παραβλέπεις την ουσία. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, εκείνο που μετράει είναι η ουσία και όχι η εμφάνιση. Πώς σου πέρασε από το μυαλό σου ότι θα σε καλούσα για το δεύτερο; Δηλαδή για την εμφάνιση; Και εάν ήταν μόνο γι αυτό, υπήρχε λόγος να λάβω τόσα προφυλακτικά μέτρα για να μη το δει κανείς άλλος; Ασφαλώς, όχι! Είναι πολλοί λίγοι οι τυχεροί που κράτησαν στα χέρια τους αυτό που κρατάς τώρα εσύ. Και, πιο τυχερός απ΄όλους, είμαι εγώ, ο αμαρτωλός. Δεν μπορώ κι εγώ να πιστέψω, πώς ο Κύριος μου έστειλε αυτό το Θείο Δώρο! Ας είναι δοξασμένο τ΄ όνομα Του!

Τώρα για να διαπιστώσεις τι δύναμη και τι θεία Χάρη έχει το Τίμιο Ξύλο, που βρίσκεται σε όλο το εσωτερικό μέρος του Σταυρού αυτού και καλύπτει πολλά τετραγωνικά εκατοστά σε συμπαγή πλάκα, θα σε παρακαλέσω να κάνεις ακριβώς αυτό που θα σου υποδείξω εγώ τώρα. Θα κρατήσεις τον Σταυρό με τα δυο σου χέρια. Στη συνέχεια θα Τον φέρεις στο στόμα σου. Εκεί, θα τον καλύψεις όλον και με τις δυο χούφτες, τόσο δυνατά και με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην εισέρχεται από πουθενά αέρας. Μετά, θα προσπαθήσεις να εισπνεύσεις. Όσο μπορείς πιο βαθειά από το στόμα σου, που επάνω θα είναι κολλημένος ο Σταυρός. Θα κρατήσεις την αναπνοή σου, όσο περισσότερο μπορείς και, μετά την εκπνοή του αέρος, θα μου πεις τι αισθάνθηκες. Να, θα κάνεις αυτό ακριβώς, που θα κάνω εγώ πρώτα, Και μου έδειξε και στην πράξη τα ζητούσε από μένα.
Την ώρα όμως που εισέπνευσε βαθειά, εγώ έβλεπα ένα Παππούλη, πού διαφορετικό, το πρόσωπο του, έλαμπε! Τα μισόκλειστα μάτια του, άστραπταν! Ο νους του δεν πρέπει να ήταν εκεί. Και ίδιος, θαρρώ, πως βρισκόταν σε άλλον κόσμο! Εγώ, όμως ολιγόπιστος όπως πάντα, δεν ήθελα να πιστέψω ούτε στα ίδια τα μάτια μου. «Αποκυήματα της φαντασίας μου», σκέφτηκα, «θα είναι». Σε λίγο ο Παππούλης, ανανεωμένος, χαρούμενος και ενθουσιασμένος, μου έδωσε το Σταυρό με το Τίμιο Ξύλο και μου είπε να επαναλάβω ακριβώς το «πείραμα» που μου έδειξε. Πράγματι. Έκανα όπως μου υπέδειξε. Όταν τελείωσα, με ρώτησε: «τι αισθάνθηκες;»
-Τίποτε! Ήταν η απάντηση μου.
Και αυτή ήταν και η πραγματικότητα […]

Για ξανακάνε το ίδιο, παιδί μου! μου είπε ο Παππούλς και εγώ υπάκουσα πλήρως. Αλλά δεν αισθάνθηκα τίποτε. Μετά με υποχρέωσε να το επαναλάβω αρκετές φορές και, αν θυμάμαι καλά, με κλειστά τα μάτια΄ και πάλι, όμως χωρίς αποτέλεσμα.
Στη συνέχεια, έπαιρνε το Σταυρό ο Παππούλης και μετά Τον ξανάδινε σε μένα. Το αποτέλεσμα ήταν και πάλι αρνητικό. Ύστερα από όλες αυτές τις προσπάθειες, εγώ άρχισα να στεναχωριέμαι πολύ. Ο Άγιος Πατήρ Πορφύριος το κατάλαβε και προσπάθησε με τρόπο να διασκεδάσει την στεναχώρια μου. όμως, ό, τι και να έκανε και ό, τι και αν είπε, δεν το κατόρθωσε. Εγώ εκείνη την ώρα συναισθάνθηκα όλη την γύμνια μου, όλες τις ελλείψεις μου και όλα τα κενά που παρουσίαζα σαν χριστιανός, συγκρινόμενος, ενωπίος ενωπίω, με τον Πνευματικό μου Πατέρα. Γι΄ αυτό ακριβώς είχα καταληφθεί από ντροπή και δέος […]

Ο Παππούλης, όμως που πάντα έδειχνε κατανόηση και καλωσύνη και εύρισκε λύσεις και εκεί ακόμη που δεν υπήρχαν για μας […], έσπευσε κοντά μου, χάιδεψε το κεφάλι μου και μου είπε :
Μη στεναχωριέσαι, παιδί μου δεν κάνει. Είσαι κι εσύ ευαίσθητος σαν τον πατέρα σου, τον παπα-Γιάννη. Έχεις καλή ψυχή. Δεν πειράζει. Ό, τι δεν πέτυχες εδώ, θα το πετύχεις στο σπίτι σου. Να, εγώ θα κάνω κάτι που δεν θα έκανα για κανέναν άλλον΄ θα σου δώσω τον Σταυρό με το Τίμιο Ξύλο να τον πάρεις στο σπίτι σου και να Τον Κρατήσεις, για όσες μέρες θέλεις: εκεί, θα πετύχεις ό, τι ότι δεν πέτυχες εδώ. Τι, άλλο θέλεις. Μόνο σε παρακαλώ, να προσέξεις να μη τον χάσεις. Γιατί είναι κάτι που ούτε πουλιέται, αλλά ούτε και αγοράζεται! Όσο αξίζει αυτός ο Στυαρός, δεν αξίζει όλος ο κόσμος: όμως εγώ, για να δεις πόσο σ΄αγαπώ, θα σου τον δώσω. Και είμαι βέβαιος πώς, απόψε κιόλας θα αισθανθείς ό, τι αισθάνομαι κι εγώ και θα λάβεις τη Χάρη Του!
Εγώ δεν πίστευα στ΄αυτιά μου! θα έπαιρνα τον Σταυρό στο σπίτι μου! […] τα έχασα! Όταν συνήθλα, έπιασα τα δυο του χέρια σφιχτά και τα φιλούσα κατασυγκινημένος. Τον ευχαρίστησα πολλές φορές, φίλησα το χέρι του, πήρα την ευχή του και έφυγα τροχάδην για το σπίτι μου. […]

Πήγα και κλειδώθηκα στο δωμάτιό μου. τοποθέτησα τον Σταυρό σε όρθια θέση πάνω στο τραπέζι. Γονάτισα και άρχισα να προσεύχομαι θερμά για πολλή ώρα. Το αίτημα, ήταν ένα και μοναδικό! Να εισθανθώ κι εγώ ότι ακριβώς αισθανόταν και ο Παππούλης, όταν αυτός εισέπνευσε μέσα από το Τίμιο Ξύλο. Όταν τελείωσα την προσευχή μου, ήμουν κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι το αίτημα μου είχε γινει αποδεκτός […]. Σ΄αυτό, οπωσδήποτε, θα είχε συμβάλλει και η προσευχή του Παππούλη. Εξάλλου, μου το προείπε: «Στο σπίτι σου θα πετύχεις ό, τι δεν πέτυχες εδώ!’
Βέβαιος για το αποτέλεσμα της προσευχή και για την πρόβλεψη του Αγίου Πορφυρίου, έκανα τον σταυρό μου και κάνω το πρώτο «πείραμα».
Και, το θ α ύ μ α έγινε!
Με την πρώτη εισπνοή που έκανα, αισθάνθηκα να κατεβαίνει από τον λάρυγγα μια ζωογόνα πνοή, να καταλαμβάνει όλη την έκταση των πνευμόνων μου και, στη συνέχεια, να επεκτείνεται σ΄όλα τα σωθικά μου και να μου δημιουργεί μια ευεξία χωρίς προηγούμενο! Γενικά, αισθανόμουν κάτι το υπερφυσικό. Κάτι που δεν είχα αισθανθεί μέχρι την ώρα εκείνη και, ομολογώ, ότι δεν έχω την δυνατότητα να το περιγράψω!

Γεμάτος από χαρά, ενθουσιασμό, συγκίνηση, φόβο Θεού και ενισχυμένη την Πίστη μου σε μεγάλο βαθμό, επανέλαβα το ίδιο «πείραμα» πάρα πολλές φορές. Και το σπουδαιότερο είναι ότι, κάθε φορά, αισθανόμουν εντονότερα τη Θεία Χάρη! Περιττό να σας πω, ότι στο τέλος κοιμήθηκα έχοντας στην αγκαλιά μου τον Σταυρό!
Την επόμενη, πρωί-πρωί, πήγα και βρήκα τον Άγιο Πατέρα Πορφύριο, μόλις με είδε, μου είπε: «Είδες ότι άδικα στενοχωρήθηκες; Δεν σου είπα ότι, αυτό που δεν πέτυχες εδώ, θα το πετύχεις στο σπίτι σου; Δεν αισθάνθηκες αυτό και αυτό;» και μου περιέγραψε ό, τι ακριβώς είχα αισθανθεί και μου συνέστησε να το επαναλαμβάνω συνεχώς κάθε μέρα.
Έκτοτε, ο Σταυρός με συνόδευε παντού. Η Χάρη Του, με βοηθούσε στις εξετάσεις που έδινα στη Σχολή μου, στη διεκπεραίωση των υποθέσεων μου και με προστάτευε από ένα σωρό κινδύνους.

Κάθε φορά που ο Παππούλης ζητούσε να του Τον επιστρέψω. Όλο και κάποια δικαιολογία έβρισκα. Και εκείνος που γνώριζε πόσο ανάγκη Τον είχα, όλο και κάποια παράταση μου έδινε. Έτσι οι μέρες έγιναν εβδομάδες και οι εβδομάδες μήνες. Και , αν είχα επιμείνει λίγο περισσότερο – ποιος ξέρει;- ίσως ακόμη να βρισκότανε ο Σταυρός στα χέρια μου!
Γεγονός πάντως είναι, ότι από τη μέρα που έφυγε ο Σταυρός από επάνω μου, αισθάνομαι τόσο αδύναμος, όσο και ο αφοπλισμένος στρατιώτης…»

«Ανάργυρου Ι. Καλλιάτσου, Ο Πατήρ Πορφύριος, ο διορατικός, ο προορατικός, ο ιαματικός», κεφ. 26ο, σελ. 86-92, Εκδόσεις Επτάλοφος, Αθήνα, 1996]

Πηγή: vimaorthodoxias.gr

[toula]

Μην απελπίζεσαι ποτέ.
Ό,τι κι αν έχεις πάθει, ό,τι κι αν έχεις κάνει, ό τι κι αν έχεις χάσει.
Ο Θεός βλέπει την αγωνία σου, τον πόνο σου, την καρδιά σου, την αμαρτία σου, αλλά και την μετάνοιά σου.
Αντίθετο της απελπισίας είναι η πίστη, διότι η πίστη γεννά την ελπίδα.
Και η ελπίδα φέρνει σιγά σιγά ισορροπία στην ψυχή μας.
Μην μένεις λοιπόν στο παρελθόν σου, στα λάθη σου, στα πάθη σου, στις απώλειές σου, αλλά ανοίξου στη ζωή που σε καλεί να την ζήσεις πλέον ταπεινά, απλά, αγαπητικά, φωτεινά, χριστιανικά...ελεύθερος πλέον από το παρελθόν, ελεύθερος από την αμαρτία και τα πάθη.
Να χαίρεσαι εάν μαθήτευσες από τα λάθη σου και έγινες πιο σοφός και συνετός.
Να χαίρεσαι που ο Θεός σε συγχωρεί και σου δίνει το δικαίωμα να ελπίζεις για καλύτερες ημέρες.
Να χαίρεσαι που ζεις και βλέπεις το μπλε του ουρανού που μαρτυρεί το αιώνιο κάλλος που σε προσμένει.
Μην φανείς αχάριστος στην ευκαιρία που σου δίνεται. Ήλπιζε και βάλε τα δυνατά σου...μάλλον βάλε τα ταπεινά σου.
Το μπλε του ουρανού είναι λίγο μπροστά στο «μπλε» που κρύβει η καρδούλα σου· απλά χρειάζεται εκ μέρους σου, ένα χάδι προσευχής, ταπείνωσης και μετάνοιας για ν’ ανθίσει ειρήνη και αγάπη.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

"Οι πειρασμοί που αντιμετωπίσατε ως τώρα δεν ήταν παρά στα ανθρώπινα μέτρα σας. Κι ο Θεός, που κρατάει τις υποσχέσεις του, δε θα επιτρέψει σε κανέναν πειρασμό να ξεπεράσει τις δυνάμεις σας· αλλά, όταν έρθει ο πειρασμός, θα δώσει μαζί και τη διέξοδο, ώστε να μπορέσετε να τον αντέξετε." (Α' Κορ. ι' 13)

Όταν ο ίδιος ο Θεός σου δίνει μια τέτοια υπόσχεση, όταν μέσα στο Λόγο Του ,υπάρχει αυτή η συμφωνία, τότε δεν πρέπει να απογοητευόμαστε. Βέβαια ως άνθρωποι λυγίζουμε, τα χάνουμε και ραγίζουν οι αντοχές μας. Ναι, απόλυτα ανθρώπινο, εάν δεν ήταν έτσι θα σήμαινε ότι δεν είμαστε άνθρωποι αλλά θεοί. Άνθρωποι είμαστε και πέφτουμε κι όλας. Όμως κρατώντας την ελπίδα μας στον Χριστό μπορούμε χίλιες φορές να πέσουμε και χίλιες να σηκωθούμε. Όταν μάλιστα ακούς την φωνή Του να σε διαβεβαιώνει "δεν θα σε αφήσω να πονέσεις πάνω από τις δυνάμεις σου" τότε τι κάνεις; Αναθαρύνεις, γλυκαίνεται η πίκρα της καρδιάς σου, γεμίζεις δύναμη και κουράγιο και ας είσαι ακόμη στο σταυρό, εσύ ήδη μιλάς για την Ανάσταση.
Οσες φορές νιώσαμε ότι δεν αντέχαμε άλλο ήταν γιατί δεν γνωρίζαμε που μπορούμε να φτάσουμε. Είμαστε πλασμένοι για τον ουρανό και δεν μας χώρα ο θάνατος.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος